Menu

EAGAINST.com

Nežiť ako otroci

Ako sa ekonomická oligarchia a Neoliberalizmus šíri do viacerých krajín, so stúpajúcim počtom tragických výsledkov pre väčšinovú čast občanov (nezamestnanosť, chudoba, potláčanie našich politických práv a slobody slova), tak sa potreba iniciatívy a činov samotnej spoločnosti zdá nevyhnutná.

Iba pred rokom sme zažili monumentálnu udalosť: Arabskú Jar. Ľudia s Egyptu, Tuniska a celého arabského sveta nám ukázali, že existuje aj ina cesta, v porovnani s týmto ekonomickým, politickým a socialnym otroctvom. A my sme ich podporili a privítali tak ako treba. Na druhej strane, v týchto dňoch sa odohrávaju obrovské demonštrácie v Grécku, Portugalsku a Rumunsku, živiace sa vrúcim hnevom, hroziace utopením prestárleho politického systému, ktorý pracuje pre záujmy čísel a nie ľudí. Aká je náš pristup k týmto udalostiam v Europe? Na rozdiel od Arabskej Jari, Europania su spokojný s reprodukovaním hypokracie našich medií, zosmiešnuju a znehodnocujú každú protisystémovú aktivitu. Grécke povstanie – napriek úsiliu bulvárnej tlače prezentovať ich, ako činy slepého násilia menšiny, ktorej jediný záujem je premrhať Europske peniaze – vyjadrilo všeobecný hnev spôsobený ako korupciou lokálnych politických elít, tak aj mechanizmami Európskej Únie, ktoré v nasledovaní vlastných záujmov otvorene a násilne potláča občianske slobody. Tieto nové elementy v politickom a sociálnom živote Grecka majú v princípe jasne vysvetlenie: neuveriteľný nárast chudoby je výsledkom práve týchto Neoliberálnych zákonov. Tento fenomén nieje iba Grécky, nevymedzuje sa iba na juh Európy ( Portugalsko, Španielsko, Taliansko), ale tiež množstvo iných krajín (Írsko, Belgicko, Anglicko, Slovensko, Česká republika…). Občania Europy by sa mali pozerať na Grecky prípad ako na predzvesť ich vlastnej pochmúrnej blízkej budúcnosti, ak nezareagujú a nebudu aktívne žiadať ozajstnú demokraciu.

Spochybňovanie relevantnosti existujúcich inštitúcii (politických, ekonomických a sociálnych) je aktívne transformované do úplného potlačenia týchto otázok, pričom sa ako jediné alternatívy pretláčajú požiadavky na vylepšenie, racionalizáciu alebo výmenu starých inštitúcii za nové, ktoré by sa však riadili rovnakými zásadami ako tie predošlé. Zdá sa, že myšlienka prebudovania tohoto hnijúceho systému a nie len jeho poražka – projekt, ktorý je vedome adoptovaný nemalou časťou odpurujúcich – začína mať podvedomý vplyv na mnohé s tendencii tejto ”vlny” spoločenského odporu, ktorá sa formuje v Európe. Nepodporujeme zmenu prostrednictvom nástrojov existujúceho systému, pretoze nechceme ostať uveznený vo svete, na ktorý sa môžeme iba pozerať. Odmietame volebné procesy reprezentatívnej demokracie a navrhujeme priamu demokraciu.

Zhrnutím všetkého doteraz vyjadreného, je čas, aby Európske spoločnosti konali spoločne, pomocou prepojenia vytvoriť novú Europsku sieť revolucionárskej akcie. Pomocou otvorených stretnutí na všetkých námestiach, v komunikácií a interakcií s ostatnými by sa obyvatelia Európy mohli oslobodiť od tejto mechanickej barbarity Neoliberalizmu a rozhodovali spoločne o všetkom, čo ma priamy vplyv na naše životy. Nedeliaci sa na tých co požičiavajú a tých, čo potrebuju požičať, na bohatých a chudobných, obžalovaných a žalujúcich, ale ako rovnoprávny a slobodný občania. Európsky Parlament nám najväčmi ponúka využívanie, degradáciu, represiu a rozdeľovanie pričom odovzdáva produkty našej práce do rúk menšiny nenažraných feudálnych pánov. Robia všetko pre to, aby potlačili akúkoľvek reakciu, ale nikdy nedokážu potlačiť našu zanietenosť pre ozajstnú slobodu.

Poďme teda vytvoriť našu vlastnú históriu, búriac sa proti totalitarizmu, cynicizmu, proti oligarchii bohatstva. Je čas pre nenásilnú ale neoblomnú aktivitu naprieč Európou. Európske spoločenstvo ľudí, nie spoločenstvo oligarchov a technokratov. Je to možné, ak to skúsime spolu, koordinovane. Na námestiach a na uliciach má pravá demokracia, ľudská kreativita a komunikacia šancu na znovuzrodenie. Bez lídrov a mentorov. Staňme sa spoločenstvom v objatí, ktoré zdvihne svoju päsť. Nežime ako otroci.

Por um movimento europeu: não sejamos escravos!

À medida que a oligarquia económica e o Neoliberalismo se expande a mais países, com crescentes resultados trágicos para a maioria dos cidadãos (desemprego, pobreza, supressão dos nossos direitos políticos e liberdade de expressão), a necessidade de iniciativas e acções da própria sociedade parece imperativa.

Há só um ano, experimentamos um evento importante: a Primavera Árabe. Os povos do Egipto, Tunísia e todo o mundo árabe nos mostraram que há outro caminho, além da escravidão económica, política e social. E nós os apoiamos como devíamos. Respectivamente, naqueles dias, grandes manifestações emergiram na Grécia, Portugal e Romênia, revigorando a raiva em ebulição, e ameaçando afogar o nosso obsoleto sistema político que trabalha para o bem dos números e não das pessoas. Qual é a nossa actitude, no entanto, em respeito a estos eventos na Europa? Ao contrário da primavera árabe, muitos europeus se contentam com reproduzir a hipocrisia dos meios de comunicação, insultando e desvalorizando qualquer movimento contra o poder estabelecido. Os distúrbios gregos – a pesar dos esforços da imprensa para mostrá-los como um acto de violência cega de uma minoria que só está interessada em desperdiçar dinheiro europeu – expressam uma raiva geral contra a corrupção tanto das elites políticas locais, como do mecanismo da União Européia, que, para conseguir os seus interesses, aberta e violentamente suprimem as liberdades civis. Esses novos elementos na vida política e social da Grécia tem, em princípio, uma explicação óbvia: a inacreditável expensão da pobreza que resulta de tais políticas neoliberais. Este fenómeno não é só grego, não afecta únicamente ao sul da Europa (Portugal, Espanha, Itália), mas também a muitos outros países (Irlanda, Bélgica, Grã-Bretanha). Os cidadãos da Europa deviam ver o caso grego como um aviso, um mau agouro, como o seu próprio desolador futuro inmediato, se eles não reagem exigindo uma democracia real.

O questionamento das instituições existentes (políticas, económicas e sociais) está sendo transformado em uma rejeição total, sobrepassando a exigência da sua melhora, racionalização, ou substituição por outras instituições que estariam no mesmo quadro conceitual como se fossem as únicas ideias rivais. Parece que a superação deste sistema podre, ao invés do seu derrumbe – um projecto que é conscientemente adoptado por una parte nada insignificante de aqueles que resistem – começa a afectar inconscientemente a muitas tendências desta “onda” de resistência social que está sendo formada na Europa. Nós não apoiamos uma mudança por via dos meios de este sistema, porque não queremos permanecer presos dentro de um mundo do espetáculo. Rejeitamos os processos eleitorais das democracias representativas e propomos a democracia directa.

Como oposição aos processos que antes explicamos, é a hora de que as sociedades européias actuem colectivamente, em uma Rede Européia de Acção Revolucionária conjunta. Através de assembléias abertas em cada praça, em comunicação e interacção com as todas as outras, os cidadãos europeus poderíam liberar-se desde barbaridade mecânica do Neoliberalismo, tomando decisões conjuntas em tudo o que defina as nossas vidas. Não como prestamistas e devedores, não como ricos e pobres, não como persecutores e defensores, mas como cidadãos livres e iguais. O que o Parlamento Europeu nos oferece é a exploração, degradação, repressão, e divisão, e entrega el producto do nosso trabalho às mãos de uma minoria de gananciosos senhores feudais. Eles fazem o que seja preciso para suprimir cada reacção, mas não podem reprimir a nossa paixão pela liberdade verdadeira.

Permitamo-nos criar, então, a nossa própria história, revoltando-nos contra o totalitarismo do cinismo e do espetáculo, contra a oligarquia da riqueza. É o momento de tomar acções pacíficas mas decisivas por toda a Europa. A Europa das pessoas, não das oligarquias e tecnocratas, e isso é possível se tentamos juntos e coordinados. Nas praças e nas ruas a democracia real, criação humana, e comunicação podem renascer. Sem líderes nem mentores. Tornemo-nos em um abraço, que alça o seu punho. Recusemo-nos a viver como escravos.


URL: http://wp.me/pyR3u-a5t

Ar gyfer symudiad Ewropeaidd: ”Gadewch i ni yn byw fel caethweision”

Wrth i’r oligarchiaeth economaidd a neo-rhyddfrydiaeth lledaenu i wledydd mwy, gyda chanlyniadau trychinebus yn gynyddol ar gyfer y rhan fwyaf o ddinasyddion (diweithdra, tlodi, atal o’n hawliau gwleidyddol a rhyddid mynegiant), bod angen ar gyfer mentrau a gweithredoedd y gymdeithas ei hun yn ymddangos hanfodol.

Dim ond blwyddyn yn ôl ein profiad o ddigwyddiad pwysig iawn: y Gwanwyn Arabaidd. Mae pobl yr Aifft, Tunisia a’r byd Arabaidd cyfan wedi dangos i ni nad oes ffordd arall, y tu hwnt i caethiwed economaidd, gwleidyddol a chymdeithasol. Ac rydym yn eu croesawu a’u cefnogi nhw fel y dylem. Yn y drefn honno, y dyddiau hyn, arddangosiadau mawr dorrodd allan yng Ngwlad Groeg, Portiwgal a Romania, bywiogi â’r gynddaredd berwi, ac yn bygwth i foddi ein system wleidyddol oed sy’n gweithio er lles rhifau ac nid ar gyfer y bobl. Beth yw ein hagwedd, fodd bynnag, ynghylch y digwyddiadau hyn yn Ewrop? Yn wahanol i’r gwanwyn Arabaidd, mae llawer o Ewropeaid yn fodlon i atgynhyrchu’r rhagrith y cyfryngau, gwawdio ac yn dibrisio’r bob mudiad gwrth-sefydliad. Mae’r terfysgoedd Groeg – er gwaethaf ymdrechion y Wasg tabloid, eu cyflwyno fel gweithred o drais ddall lleiafrif sydd â diddordeb yn unig yn gwastraffu arian Ewropeaidd – fynegi dicter cyffredinol yn erbyn llygredd y ddau elites gwleidyddol lleol, ac â’r mecanwaith o Ewrop undeb, sy’n er mwyn dilyn eu diddordebau yn agored ac yn dreisgar atal hawliau sifil.

Mae’r rhain yn elfennau newydd ym mywyd gwleidyddol a chymdeithasol wedi Gwlad Groeg, mewn egwyddor, esboniad amlwg: lledaeniad anhygoel o tlodi yn ganlyniad i’r polisïau Neoliberal. Mae hyn yn ffenomenon nid yn unig yn Groeg, nid yn unig yn ymwneud â de Ewrop (Portiwgal, Sbaen, Yr Eidal), ond llawer o wledydd eraill yn ogystal (Iwerddon, Gwlad Belg, Prydain). Dylai dinasyddion Ewrop yn gweld yr achos Groeg fel rhybudd, yn beth drwg, fel eu dyfodol agos llwm eu hunain os na fyddant yn ymateb yn ymestynnol democratiaeth go iawn.

Mae cwestiynu o’r sefydliadau presennol (gwleidyddol, economaidd, a chymdeithasol) yn cael ei drawsnewid yn gwrthod cyfanswm, gan ragori ar â’r galw am eu gwella, rhesymoli, neu amnewid gan sefydliadau eraill a fyddai’n symud o fewn yr un fframwaith fel y syniadau yn unig cystadleuol. Mae’n ymddangos bod y oresgyn y system hon wedi pydru ac nid dim ond ei dymchweliad – prosiect sy’n cael ei fabwysiadu yn ymwybodol gan gyfran nid ansylweddol y rhai sy’n gwrthsefyll – wedi dechrau effeithio ar dueddiadau ddiarwybod llawer o hyn ”don” o wrthwynebiad cymdeithasol sy’n cael ei ffurfio yn Ewrop. Nid ydym yn cefnogi newid drwy gyfrwng y system hon felly nid ydym am gael ei ddal yn aros o fewn â’r byd y sioe. Rydym yn gwrthod â’r prosesau etholiadol o ddemocratiaeth gynrychioliadol ac rydym yn cynnig democratiaeth uniongyrchol.

I wrthweithio pob un o’r uchod, mae’n amser cymdeithasau Ewropeaidd yn gweithredu ar y cyd, trwy rwydwaith Ewropeaidd ar y cyd newydd o weithredu chwyldroadol. Trwy wasanaethau agored ym mhob sgwâr, mewn cyfathrebu a rhyngweithio gyda’r holl gweddill, gallai’r ddinasyddion Ewrop ryddhau eu hunain o hyn barbariaeth mecanistig o neo-rhyddfrydiaeth, gwneud penderfyniadau gyda’i gilydd a fydd yn diffinio ein bywydau. Nid fel benthycwyr a benthycwyr, nid fel cyfoethog a thlawd, nid fel erlynwyr a diffynyddion, ond fel dinasyddion cyfartal ac am ddim. Beth y mae’r Senedd Ewrop yn cynnig i ni o waelod calon yn datblygu, yn diraddio, gormes, a rhannu, a darparu’r cynnyrch ein llafur i ddwylo’r lleiafrif o arglwyddi ffiwdal farus. Maent yn gwneud unrhyw beth i atal pob adwaith, ond ni allant atal ein brwdfrydedd dros ryddid go iawn.

Gadewch i ni greu, yna, ein hanes ei hun, ffiaidd yn erbyn â’r totalitariaeth o sinigiaeth a sbectol, yn erbyn â’r oligarchiaeth o gyfoeth. Mae’n amser i gynnal gweithredoedd heddychlon ond pendant ar draws Ewrop. Mae Ewrop o beidio bobl, y oligarchs a Technocrats, os yn bosibl rydym yn ceisio ei gilydd ac yn cydlynu. Yn y sgwariau a strydoedd gall democratiaeth go iawn, creu dynol, a chyfathrebu yn cael ei aileni. Heb arweinwyr a mentoriaid. Gadewch i ni ddod yn cofleidio, sy’n codi ei ddwrn. Gadewch i ni yn byw fel caethweision.


URL: http://wp.me/pyR3u-a5q

Qu’ on ne vive pas comme des esclaves

Au moment où l’oligarchie économique et le Néo-libéralisme s´étendent peu à peu dans plus de pays, avec des résultats de plus en plus tragiques pour la majorité de citoyens (chômage, indigence, limitation de nos droits politiques et de la liberté de l’expression), la nécessité pour la prise d´ initiatives et pour des actions de la société même est impérative.

Ça fait juste une année on a vécu un événement de repère historique : le Printemps Arabe. Les peuples d´Egypte, de Tunisie et de tout le monde arabe nous ont démontré qu’il existe autre chemin aussi, hors de celui de l’esclavage économique, politique et social. Et nous, nous les avons embrassés, nous les avons soutenus, comme nous avons dû faire. Également, les derniers jours de grandes manifestations ont explosé en Grèce, au Portugal et en Roumanie, en diffusant l’impulsion de la rage qui menace d´ étrangler notre vieux système politique, qui fonctionne en faveur des numéros et pas des gens. Pourtant, quelle est notre position face aux événements en Europe? Contrairement au printemps arabe, beaucoup d’Européens se contentent de la reproduction de l’hypocrisie des médias en dédaignant, en trompant et en se moquant de chaque mouvement de contestation. Les troubles en Grèce – malgré les efforts des journaux du régime à les présenter comme une action de violence aveugle provoquée par une minorité de personnes, qui s´ intéresse seulement à gaspiller l’argent d´Europe – expriment une rage généralisée contre la corruption, autant de l’élite politique locale que du mécanisme de l’Union Européenne, que, pour servir leurs propres intérêts, ils violent de manière dure et déclarée la liberté politique. Ces nouveaux éléments dans la vie politique et sociale de Grèce ont, en principe, une explication évidente : l’expansion incroyable de la pauvreté, qui est le résultat des politiques néoliberalistes mentionnées. Ce phénomène n’est pas seulement grec, il ne concerne pas seulement le Sud d´ Europe (le Portugal, l’Espagne, l’Italie). Il concerne plus de pays (l’Irlande, la Belgique, la Grande-Bretagne). Les citoyens d´ Europe doivent percevoir le cas grec comme un avertissement, comme un mauvais présage, comme leur futur prochain et sombre, s’ils ne réagissent pas en exigeant la démocratie réelle.

La contestation des institutions en vigueur (étatiques, économiques, sociales) prend la forme de leur rejet total de plus en plus, en surpassant la demande de leur amélioration, de leur correction rationnelle ou de leur substitution par d’autres institutions qui sont dans le même cadre, simplement comme la crainte opposée. Le dépassement de ce système corrompu et pas seulement son simple renversement – une anteposition adoptée, avec toute la conscience, par une partie pas du tout insignifiante de ceux qui résistent – il paraît que, jusqu’à un point, il a commencé à influencer d´une manière amortie et subconsciente plus de tensions du ¨courant¨ de la résistance qui se forme en Europe. On ne croit pas en changements à travers les moyens construits par le système lui-même, parce que ainsi nous sommes encerclés dans le monde du spectacle, on rejette le processus électoral de la république représentative et on contrepropose la démocratie réelle.

Contre tout ceci, il est temps que les sociétés européennes actionnent en commun, avec de la solidarité, à travers d´ un nouveau réseau européen d’action révolutionnaire. Par le biais des assemblées populaires dans chaque place d´Europe, avec de la communication et de l´ interaction avec toutes les autres, les citoyens d´Europe on peut nous libérer de la barbarie du Néo-libéralisme, en prenant tous ensemble les décisions qui vont déterminer nos vies. Pas comme des créanciers et des emprunteurs, pas comme des riches et des pauvres, pas comme des accusateurs et des accusés, mais comme des citoyens libres et égaux. La seule chose que les Parlements européens offrent généreusement est l’exploitation, la désagrégation et la répression, au moment ou ils distribuent les produits de notre travail à une minorité de féodaux modernes et avaricieux. Ils font tout ce qu’ils puissent pour suffoquer la réaction mais ils ne peuvent faire rien pour suffoquer la passion de la liberté réelle.

Qu´on crée, alors, notre propre histoire en révolutionnant contre l’absolutisme du cynisme et du spectacle, contre l’oligarchie de la richesse. Il est temps qu’ ils se convoquent tous les peuples d´Europe pacifiquement mais d´une manière décisive. L’Europe des peuples et pas des ologarchies ou des technocrates est possible, si on s´efforce tous ensemble et d´une manière coordonnée. La démocratie réelle, la création et la communication humaine peuvent renaître dans les places et dans les rues. Sans chefs, sans instructeurs. Qu´on fasse tous une brassée avec le poing levé. Qu´ on ne vive pas comme des esclaves…


URL: http://wp.me/pyR3u-a58

Për një levizje Evropiane: Le të mos jetojmë si skllavë

Ndërsa oligarkia ekonomike dhe neoliberalizmi janë përhapur në shumë vende e me rezultate gjithnjë tragjike për shumicën e qytetarëve papunësia, varfëria, shtypja e të drejtave tona politike dhe liria e shprehjes, nevoja për nisma dhe veprime të shoqërisë duken të domosdoshme.

Vetëm një vit më parë ne kemi përjetuar ngjarje të rëndësishme duke filluar nga: Pranvera Arabe. Popujt e Egjiptit, Tunizisë dhe e gjithë bota arabe kanë treguar se ekziston një mënyrë tjetër që dallon nga skllavërimi ekonomik, politik dhe social. Dhe ne i përkrahem ata si duhet. Respektivisht, këto ditë, demonstrata të mëdha shpërthyen në Greqi, Portugali dhe Rumani, që fuqizuan valën e të paknaqurve duke kërcënuar sistemin e vjetër politik që punon në hir të numrave dhe jo të popullit. Cili është qëndrimi yne në lidhje me këto ngjarje në Evropë? Ndryshe nga pranvera arabe, shumë evropianë janë të knaqur të riprodhojnë hipokrizinë e mediave, përqeshjen dhe zhvlerësimin e çdo levizje anti-institucinale. Trazirat greke, përkundër përpjekjeve të tabloideve të ndryshme që të paraqesin ato si akt i dhunës së verbër që udhëheqet nga një pakicë e që janë të interesuar të humbin paratë evropiane, në fakt ato shprehin zemërim të përgjithshëm kundër korrupsionit të dy elitave politike lokale dhe mekanizmave të Bashkimit Evropian (BE), të cilët në mënyrë që t`i ndjekin interesat e tyre, ata shtypin liritë civile. Këto elemente në jetën politike dhe sociale të Greqisë kanë një shpegim të qartë: Përhapja e varfërisë është rezultat i këtyre politikave neoliberale. Ky fenomen nuk është vetëm në Greqi, jo vetëm në Evropen Jugore (Portugali, Spanjë, Itali), por edhe në vende tjera si Irlanda, Belgjika dhe Britania. Qytetarët e Evropës duhët të shohin rastin e Greqisë si një paralajmrim, si një shenjë të keqe për të ardhmen e tyre të zymtë dhe duhet të reagojnë duke e kërkuar demokracinë e vërtetë.

Pyetjet e institucioneve ekzistuese (politike, ekonomike dhe sociale) janë shendrruar në mospërgjigje totale, duke shpërfillur kërkesën për përmirësimin e tyre, të racionalizimit ose të zëvendësimit nga institucione tjera që do të leviznin brenda kuadrit të njejtë me ide rivalizuese. Duket se kapërcimi i këtij sistemi të kalbur e jo thjeshtë përmbysja e tij (një projekt që është miratuar me vetëdije nga një pjesë jo e parëndësishme e atyre që rezistojnë) ka filluar të ndikojë në mënyrë të pandërgjegjëshme tendencat e kësaj ”vale” rezistuese të sistemit social që janë duke u formuar në Evropë. Ne nuk mbështesim ndryshimin që vjen nepërmjet mjetëve të këtij sistemi kështu që ne nuk duam të mbesim të bllokuar në botën e spektaklit. Ne refuzojmë proceset zgjedhore të demokracisë përfaqësuese dhe propozojmë demokracinë e drejtëpërdrejtë

Për t`iu kundërvenë të gjithëve që janë lart, është koha që shoqëritë evropiane të veprojnë kolektivisht, përmes një rrjeti të ri e të përbashkët të veprimit revolucionar evropian. Nëpërmjet kuvendeve të hapura në çdo shesh, me komunikim dhe ndërveprim me gjithë pjesën tjetër, qytetarët e Evropës mund të çlirojnë veten nga ky barbarizem mekanik i neoliberalizmit, duke marrë vendime së bashku për jetërat e tyre. Jo si huadhënës apo huamarrës, jo si të pasur e të varfër, jo si prokuror e të pandehur, por si qytetarë të barabartë dhe të lirë. Atë se çfarë Parlamenti Evropian na ofron me tepri është shfrytëzimi, degradimi, shtypja dhe ndarja, si dhe produktin e punës tonë e çon në duart e një pakice feudalësh të pangopur. Ata bëjnë çdo gjë për të shtypur çdo kryengritje, por ata nuk mund të shtypin pasonin tonë për liri të vërtetë.

Le të krijojmë, pra, historinë tonë, revoltuese kundër totalitarizmit cinik dhe spektakular, kundër oligarkëve të pasur. Është koha për veprime paqësore por vendimtare në gjithë Evropën. Evropa është e populli e jo e oligarkëve e teknokratëve, është e mundshme nëse ne përpiqemi së bashku dhe të kordinuar. Në të gjitha sheshet demokracia e vërtetë, krijimtaria njerëzore dhe komunikimi mund të rilindin. Edhe pa lider e mentor. Le të bëhemi përqafimi që e ngre grushtin e tij. Le të mos jetojmë si skllever.


Short URL: http://wp.me/pyR3u-a4S