Menu

EAGAINST.com

Αναρχισμός: εικονογραφημένος οδηγός, Clifford Harper

«Όπως όλες οι πραγματικά καλές ιδέες, η αναρχία είναι αρκετά απλή όταν ασχοληθεί κανείς σοβαρά μαζί της-είναι ό,τι καλύτερο για τους ανθρώπους το να ζουν χωρίς εξουσία, αποφασίζοντας μόνοι τους για τα πράγματα που τους αφορούν, παρά να δέχονται διαταγές. Αυτό σημαίνει η λέξη-«χωρίς κυβέρνηση». Συνήθως, οι περισσότεροι από εμάς το γνωρίζουν αυτό ούτως ή άλλως (αν και υπάρχουν και κάποιοι ιδιόρρυθμοι στον κόσμο οι οποίοι πραγματικά απολαμβάνουν το να καταπιέζονται). Αλλά ξέρουμε, επίσης, και πόσο δύσκολο είναι συνήθως να κάνεις οτιδήποτε για λογαριασμό σου- όποιος προσπαθήσει είναι πιθανό να παραβεί κάποιο νόμο ή κανόνα.

Ωστόσο, οι άνθρωποι σε ολόκληρη την ιστορία τους, αυτό ακριβώς προσπάθησαν να κάνουν. Να ζήσουν ελεύθερα. Κάποιες φορές από μόνοι τους, άλλοτε σε μικρές ομάδες και άλλοτε οργανωμένοι σε μεγάλα λαϊκά κινήματα.

Γι’ αυτά μιλά το βιβλίο. Περιγράφει με συντομία κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους και τις απόπειρες τους να χτίσουν ένα κόσμο ελεύθερο και να ζήσουν απαλλαγμένοι από την επιβολή της εξουσίας. Και να θυμάστε: τούτο το βιβλίο μιλά για συνηθισμένους ανθρώπους, όπως εσείς κι εγώ.

Αυτό που περιγράφει, τούτη τη στιγμή ίσως διαδραματίζεται σε κάποιο σημείο του πλανήτη-ίσως πιο κοντά απ’ ότι νομίζετε».

Clifford Harper

Ναζισμός και εργατική τάξη, Sergio Bologna

Προκειμένου να υποστηρίξουν τη θέση ότι ο Εθνικοσοσιαλισμός βρήκε στήριγμα πρώτα απ’ όλα στην εργατική τάξη, οι ιστορικοί «αναθεωρητές» παραθέτουν έναν εντυπωσιακό όγκο στοιχείων, κυρίως εκλογικού τύπου. Είναι πασίγνωστο ότι τα νούμερα δεν μπορεί κανείς να τα αμφισβητήσει εύκολα· παρόλ’ αυτά η ανάγνωση και η ερμηνεία τους είναι περίπλοκο πρόβλημα. Δεν είναι πάντα αλήθεια ότι οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Χώρια που η ίδια η έννοια της εργατικής τάξης δεν είναι πάντα μονοσήμαντη.

Πρέπει λοιπόν να ξετυλίξουμε το κουβάρι· δεν πρέπει όμως να απορρίψουμε αυτές τις έρευνες εκ των προτέρων, αντιθέτως πρέπει να τις διαβάσουμε προσεκτικά, να τις φέρουμε σε αντιπαράθεση με άλλες έρευνες που συχνά αγνοούνται. Με λίγα λόγια, αν θέλουμε να αναμετρηθούμε με την ανάλυση του σημερινού νεοναζισμού δίχως να καταφεύγουμε σε βεβιασμένες αναλογίες με το παρελθόν, είτε αυτές προέρχονται από τους ιστορικούς «αναθεωρητές», είτε από την ταριχευμένη ιστορική μνήμη, θα πρέπει να ξανανοίξουμε τη διαμάχη γύρω από την ιστορία του Εθνικοσοσιαλισμού.

Θα πρέπει όμως να το κάνουμε με «πάθος πολιτικό», με εκείνο το είδος διανοητικής έντασης που χαρακτηρίζει όσους γνωρίζουν ότι διεξάγουν μια μάχη πρώτα και κύρια πολιτική.

Στη σκιά των ανθρώπων-ντοκιμαντέρ

Το βίντεο αυτό είναι αφιερωμένο στα παιδιά του δρόμου στο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Η εκπομπή εξηγεί τη γενεσιουργό κοινωνικο-πολιτική αιτία του φαινομένου και αναφέρεται και στην κινηματογραφική ταινία ΡΙΧΟΤΕ που πραγματεύθηκε το συγκεκριμένο θέμα, παρουσιάζοντας το εφιαλτικό περιβάλλον στο οποίο ζουν αυτά τα παιδιά. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στα δικτατορικά καθεστώτα στη Βραζιλία από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 μέχρι και τη δεκαετία του ’80, τα οποία συντέλεσαν αποφασιστικά στη δημιουργία αυτού του φαινόμενου. Το ντοκιμαντέρ περιγράφει τη ζωή και το ζοφερό μέλλον των παιδιών αυτών, χωρίς οικογένειες και ελπίδα επανένταξης σε κάποιο αντίστοιχο κοινωνικό θεσμικό πλαίσιο, εξηγεί τον εγκλωβισμό τους σε κυκλώματα παιδικής πορνείας, την εμπλοκή τους στις εγκληματικές δραστηριότητες των καρτέλ των ναρκωτικών, τις αυθαιρεσίες και τη διαφθορά αστυνομικών που χρηματίζονται προκειμένου να εκτελούν τα παιδιά των δρόμων (περίπτωση της σφαγής στην Καντελαρία, καθεδρικό Ναό του Ρίο, τον Ιούλιο του 1993), τις λιγοστές ελπίδες επιβίωσης, τις κρατικές παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση του κοινωνικού φαινομένου των παραγκουπόλεων-φαβέλες και τις δυσκολίες στην πρακτική εφαρμογή τους. Επίσης παρουσιάζονται σημαντικές, αν και μεμονωμένες, προσπάθειες ανθρωπιστικών οργανώσεων και ιδιωτών, όπως η γλύπτρια ΥΒΟΝ ΝΤΕ ΜΕΛΟ, που έχει κάνει σκοπό της ζωής της την υποστήριξη των παιδιών του δρόμου.

Το Στρατοδικείο του Μιχάλη Τόλη (μπροσούρα)

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ:

Η μπροσούρα αυτή είναι μια προσπάθεια παρουσίασης του στρατοδικείου του ολικού αρνητή στράτευσης Μιχάλη Τόλη που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 14-3-2014. Έχει σίγουρα μια ιδιαίτερη αξία για εμάς καθώς πρόκειται για την πρώτη δίκη μέλους της συλλογικότητάς μας. Επίσης είναι ακόμα μια ευκαιρία ανάδειξης του προτάγματος της ολικής άρνησης στράτευσης και της σημασίας της παραγωγής αντιμιλιταριστικού έργου στις μέρες μας.

Μέσα σε ένα κλίμα συνολικών επιθέσεων της κυριαρχίας για την υποτίμηση της εργατικής δύναμης και των ζωών μας καθώς και σε εποχή διάχυτου πατριωτισμού και εθνικισμού οι αντιμιλιταριστές μπαίνουν όλο και εντονότερα στο στόχαστρο αφού αμφισβητούν έναν από τους σημαντικότερους μηχανισμούς εδραίωσης αυτής της κυριαρχίας. Οι διώξεις αναβαθμίζονται, εντάλματα σύλληψης και αυτόφωρες διαδικασίες ενεργοποιούνται, ενώ, συμπληρωματικά, η χρηματοποίηση των ποινών μέσω του διοικητικού προστίμου των 6000 ευρώ εντείνεται ακόμα περισσότερο (στον Μ.Τ. επιβλήθηκε και δεύτερο τέτοιο πρόστιμο ακριβώς μετά την καταδίκη του από το στρατοδικείο). Όλα αυτά φιλοδοξούν να λειτουργήσουν παραδειγματικά και κατασταλτικά ενάντια στο χτίσιμο ενός ισχυρού και έμπρακτα αντιμιλιταριστικού κινήματος. Αυτές τις φιλοδοξίες βέβαια, επιμένουν να τις διαψεύδουν οι συνεχιζόμενες δηλώσεις άρνησης στράτευσης, οι κινήσεις αλληλεγγύης, οι ανά την ελλάδα εκδηλώσεις και δράσεις ενάντια στον στρατό, αλλά και η διακίνηση εκδόσεων όπως αυτή που κρατάτε στα χέρια σας.

Το κείμενο της έκδοσης ξεκινά με την μαρτυρία ολικού αρνητή στράτευσης από το Ξυπόλυτο Τάγμα, στην οποία αναδεικνύονται κάποιες ιδιαίτερες πτυχές της ολικής άρνησης στράτευσης. Ακολουθεί η μαρτυρία συντρόφου που υπήρξε για 7 χρόνια μόνιμος υπαξιωματικός του ελληνικού στρατού (από τον οποίο παραιτήθηκε για πολιτικούς λόγους) και περιγράφει την εσωτερική του λειτουργία, τα πρότυπα και τα ιδεώδη που αναπαράγει και τις αποστολές που αναλαμβάνει. Στη συνέχεια κατατίθεται η μαρτυρία συντρόφισσας σχετικά με τον ρόλο του στρατού στην ανάδυση της κοινωνίας του θεάματος, στην οργάνωση της παραγωγής και του κοινωνικού χρόνου. Η παρουσίαση της δίκης ολοκληρώνεται με την “απολογία” του Μ. Τόλη. Η πολιτική διάσταση της άρνησής του, η σημειολογία της εξουσίας, το καθήκον, το έθνος, η πατρίδα, η φύση-η ουσία-τα συμφέροντα του πολέμου, είναι κάποιοι από τους άξονες γύρω από τους οποίους κινήθηκε ο λόγος του “κατηγορούμενου”. Στο τέλος συμπεριλαμβάνεται η συλλογική δήλωση άρνησης στράτευσης που συνυπέγραψε με άλλους τρεις συντρόφους τον Σεπτέμβρη του 2011, ένα μήνυμα βαλκανικής αλληλεγγύης αναρχικών από το Βελιγράδι, το Ζάγκρεμπ και το Μόσταρ και δυο ψηφίσματα συμπαράστασης από τον Σύλλογο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής και την Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δίκυκλου.

Αναδημοσίευση από Ξυπόλυτο Τάγμα

Ιστανμπουλ, η πιο όμορφη πόλη

Ο εξεγερμένος κοινός χώρος
Χωρική ανάλυση της εξέγερσης του πάρκου Γκεζί
(Μάιος – Ιούνιος 2013)
Θεσσαλονίκη 2014

Το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού ανάμεσα σε λαβυρινθοειδή στενοσόκακα, μαχαλάδες, ανατολίτικα παζάρια, χαμάμ, υπόγειες στοές, μεγαλοπρεπείς λεωφόρους, αποικιοκρατικά πολεοδομικά σχέδια, οθωμανικά παλάτια, τζαμιά, παραγκουπόλεις, χίπστερ γειτονιές και αγορές μπαχαρικών. Μια περιήγηση με μουσικούς και ποιήτριες του δρόμου. Μια πολεοδομική και όχι μόνο περιπέτεια αναστοχασμού, συνάντησης και σύγκρουσης, μια πρόκληση βγαλμένη από τα παιχνίδια των παιδιών, τα όνειρα των παράνομων και τη γνώση την πιο εξεγερσιακή.

Η σημερινή Ιστάνμπουλ αποτελεί την επιτομή της ευάλωτης, ρευστής, αντιφατικής μητρόπολης. Πρόκειται για μια παλλόμενη πόλη σε διαρκή κίνηση, στην οποία όλα μπορούν να συμβούν: εξευγενισμός, οριενταλισμός, ετεροτοπίες, megaprojects, θρυμματισμένη πολεοδομία, κοινωνικά κινήματα πόλης και εξεγέρσεις, δύση και ανατολή, παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Η Ιστάνμπουλ αποτελεί μια πόλη παλίμψηστο, στην οποία αλλεπάλληλα στρώματα μέσα από την πάροδο των αιώνων αναμιγνύουν, ζυμώνουν, διαρκώς μεταμορφώνουν το χώρο, επαναχρησιμοποιούνται υλικά του παρελθόντος και διαμορφώνουν μια μοναδική οικουμενική πόλη. Οι ήχοι, οι οσμές, οι καθημερινές πράξεις και πρακτικές, οι μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις αποσταθεροποιούν και προβληματοποιούν τη σχέση των κατοίκων με την πόλη, με το παρελθόν και το μέλλον της.

Και μπαίνει ο Μάιος, ο μήνας που ανθίζουν σε όλη την πόλη τουλίπες, δελφίνια διασχίζουν τον Βόσπορο και 50.000 διαδηλωτές επιδιώκουν να φτάσουν στην ιστορική πλατεία Ταξίμ για να γιορτάσουν την Πρωτομαγιά, ωστόσο οι μπάτσοι δεν θα το επιτρέψουν. Η άνοιξη βέβαια στην Ιστάνμπουλ είναι πάντα απρόβλεπτη, με έντονες αντιθέσεις, δυνατές καταιγίδες, ηλιόλουστα πρωινά, μελαγχολικά απογευματινά τοπία, και η ανοιξιάτικη υγρή της σιλουέτα σε προκαλεί να ρουφήξεις το μεδούλι της και να τη δαμάσεις. Τέλη Μαΐου του 2013 οι εξεγερμένες και εξεγερμένοι θα ανέβουν τη σκάλα για την έφοδο στον ουρανό, θα δαμάσουν την πλατεία Ταξίμ και θα δημιουργήσουν την κομμούνα του πάρκου Γκεζί.

Αναδημοσίευση από urbananarchy.gr