Menu

EAGAINST.com

Potlatch No 1: Ενημερωτικό Δελτίο του Γαλλικού Τμήματος της Λετριστικής Διεθνούς (22-6-1954)

Potlatch # 1
Ενημερωτικό Δελτίο του Γαλλικού Τμήματος της Λετριστικής Διεθνούς

22 Ιούνη 1954
Potlatch:
Το λαμβάνετε τακτικά. Στο Potlatch, η Λετριστική Διεθνής ασχολείται με τα προβλήματα της εβδομάδας. Το Potlatch είναι η πιο αφοσιωμένη έκδοση του κόσμου: εργαζόμαστε για τη συνειδητή και συλλογική εδραίωση ενός νέου πολιτισμού.

Η ΕΚΔΟΣΗ
Όλο το νερό της θάλασσας δε θα μπορούσε…
Την 1η Δεκέμβρη η Μαρσέλ Μ., δεκαέξι χρόνων, αποπειράται να αυτοκτονήσει μαζί με τον εραστή της. Μετά τη διάσωσή τους, το άτομο αυτό – παντρεμένος και αρκετά μεγάλος για να φροντίζει τον εαυτό του – επιμένει ότι οδηγήθηκε στην απόπειρα ενάντια στη θέλησή του. Η Μαρσέλ παραπέμπεται σε ένα δικαστήριο ανηλίκων ώστε «να μάθει να αναγνωρίζει την ηθική του υπευθυνότητα». Στη Γαλλία, οι ανήλικοι στέλνονται σε θρησκευτικές φυλακές και αναγκάζονται να ξοδέψουν τη νεότητά τους εκεί.

Στις 5 Φλεβάρη, δεκαοχτώ αναρχικοί που είχαν αποπειραθεί να ανασυστήσουν την CNT καταδικάζονται σε θάνατο για στρατιωτική ανταρσία. Τα εκτελεστικά αποσπάσματα του Φράνκο διατηρούν τον καταστροφικό “δυτικό πολιτισμό” ασφαλή από κάθε βλάβη.

Τον Απρίλη, οι εβδομαδιαίες εκδόσεις δημοσιεύουν μερικές γραφικές φωτογραφίες από την Κένυα: τον επαναστάτη “Στρατηγό Κίνα” που ακούει την καταδίκη του σε θάνατο• το πιλοτήριο ενός αεροπλάνου της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας διακοσμημένο με τριάντα τέσσερις σιλουέτες που παριστάνουν το πλήθος των βομβαρδισμένων ιθαγενών• έναν νεκρό μαύρο, που θεωρείται ως ένας Μάο-Μάο.

Την 1η Ιούνη, στη γελοία La Figaro ο Μωριάκ επιπλήττει τη Φρανσουάζ Σαγκάν επειδή δεν κηρύττει τις υψηλές Γαλλικές αξίες που συνδέουν, για παράδειγμα, τον Μαροκινό λαό με εμάς – και αυτό τη στιγμή που η Αυτοκρατορία καταποντίζεται. (Ασφαλώς, δε δα χάναμε ούτε δευτερόλεπτο διαβάζοντας τα μυθιστορήματα και τους μυθιστοριογράφους αυτής της ασήμαντης χρονιάς, του 1954, αλλά είναι αισχρό για κάποιον σαν τον Μωριάκ να μιλάει για μια δεκαοχτάχρονη κοπέλα.)

Το τελευταίο τεύχος του νεο-σουρεαλιστικού – και προηγουμένως ακίνδυνου – περιοδικού Medium δοκιμάζει για πρώτη φορά την τύχη του στην προβοκάτσια: ο φασίστας Ζωρζ Σουλές εμφανίζεται ξαφνικά με το ψευδώνυμο Αμπέλιο, ενώ ο Ζεράρ Λεγκράν επιτίθεται στους Βορειοαφρικανούς εργάτες του Παρισιού.

Ο φόβος για τα πραγματικά ζητήματα και η αυταρέσκεια απέναντι σε παρωχημένες διανοητικές μόδες ενώνει τους επαγγελματίες λογοτέχνες με τέτοιο τρόπο ώστε να φαντάζουν είτε ως παιδαγωγοί είτε, όπως ο Καμύ, ως επαναστάτες.
Αυτό που λείπει από τους συγκεκριμένους κυρίους είναι ο Τρόμος.

ΓΚΥ-ΕΡΝΕΣΤ ΝΤΕΜΠΟΡ
Ένας Νέος Μύθος

Το τελευταίο λάμα είναι νεκρό, αλλά ο Ίβιτς έχει λοξά μάτια. Ποια θα είναι τα παιδιά του τώρα; Ο Ίβιτς περιμένει… δεν έχει σημασία σε ποιο σημείο του κόσμου.

ΑΝΤΡΕ-ΦΡΑΝΚ ΚΟΝΟΡ
Κάντε τους να καταπιούν την τσίχλα τους…

Για άλλη μια φορά ο Foster Rockett Dules σάς καλεί στα όπλα: η Γουατεμάλα απαλλοτρίωσε την United Fruit Company, το τραστ που εκμεταλλευόταν από το 1944 τους κατοίκους αυτής της χώρας και τη μαστίχα τους για να παράγει την αναντικατάστατη τσίχλα της.

Ο Θεός των αντι-κομμουνιστικών στρατών εκφράστηκε με τους ακόλουθους όρους: «Για να εξαλειφθούν οι δυνάμεις του κακού πρέπει να καταφύγουμε στην ειρηνική και συλλογική δράση». Αυτή η δράση βρίσκεται σε εξέλιξη: όπλα ”made in USA” παραδόθηκαν ήδη στους αντιδραστικούς στην Ονδούρα και στη Γουατεμάλα• συνωμοσίες ανακύπτουν με την υποστήριξη τεράστιων ποσών δολαρίων• η Αμερική ξεκινάει τη σταυροφορία της.

Οι μέθοδοι που κατέστρεψαν την Ισπανική Δημοκρατία αναπαράγονται μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια.

Οι φοιτητές που διαδηλώνουν κάτω από τα πυρά των τανκς στην Μπογκοτά και το επαναστατικό κίνημα στη Γουατεμάλα φαίνεται να αποτελούν τη μοναδική ευκαιρία για ελευθερία στην ήπειρο.

Η κυβέρνηση του Χ. Αρμπένζ Γκουζμάν πρέπει να εξοπλίσει τους εργάτες.
Οι οικονομικές κυρώσεις, οι ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές επιθέσεις πρέπει να απαντηθούν με έναν εμφύλιο πόλεμο στις καταπιεσμένες χώρες της Κεντρικής Αμερικής και με εκκλήσεις για εθελοντές από την Ευρώπη.

Παρίσι, 16 Ιούνη 1954
Για τη Λετριστική Διεθνή,
ΑΝΤΡΕ-ΦΡΑΝΚ ΚΟΝΟΡ, ΜΩΧΑΜΕΝΤ ΝΤΑΧΟΥ, ΓΚΥ-ΕΡΝΕΣΤ ΝΤΕΜΠΟΡ, ΖΑΚ ΦΙΓΙΟΝ, ΠΑΤΡΙΚ ΣΤΡΑΡΑΜ, ΖΙΛ Ζ. ΒΟΛΜΑΝ

Ψυχογεωγραφικό παιχνίδι της εβδομάδας

Ανάλογα με τις προθέσεις σας επιλέξτε μια περιοχή, μια λιγότερο ή περισσότερο πυκνοκατοικημένη πόλη, έναν λιγότερο ή περισσότερο ζωντανό δρόμο. Κατασκευάστε ένα σπίτι. Επιπλώστε το. Δημιουργήστε το μεγαλύτερο μέρος της διακόσμησής του και τον περιβάλλοντα χώρο. Επιλέξτε την εποχή και την ώρα. Συγκεντρώστε τους σωστούς ανθρώπους, τους καλύτερους δίσκους και ποτά. Ασφαλώς, πρέπει να είναι κατάλληλος ο φωτισμός και η συζήτηση, ενώ το ίδιο ισχύει για τον καιρό και για τις αναμνήσεις σας.

Αν οι υπολογισμοί σας είναι σωστοί, θα πρέπει να κρίνετε το αποτέλεσμα ικανοποιητικό. (Παρακαλούμε να ενημερώσετε τους εκδότες για τα αποτελέσματα.)

Η σκοτεινή διάβαση

Στην γκαλερί Double Doute, διάβαση Molière (οδός Quincampoix 82), η έκθεση σημαντικών μεταγραφών εξελίχθηκε με εποικοδομητικό τρόπο. Η συνέχεια του λετρισμού διαθέτει τώρα ένα αλεξίσφαιρο τζάκετ για να προστατεύεται από οποιαδήποτε μορφή εχθρικής κριτικής.

Νέα Καθήκοντα

Ο Μωχάμεντ Νταχού ζητάει από τη Λετριστική ομάδα της Orleansville να ορίσει πέντε αποφασισμένα άτομα και να τα θέσει στη διάθεσή του στο Παρίσι το συντομότερο δυνατό.

ΜΩΧΑΜΕΝΤ ΝΤΑΧΟΥ

Αρχισυντάκτης: Αντρέ-Φρανκ Κονόρ, οδός Duguay-Trouin 15, Παρίσι, 16ο διαμέρισμα.

Daniel Denevert: Κριτική της Καταστασιακής Διεθνούς ως Οργάνωσης (1977)

guy-at-the-bar

Σημείωση της Μετάφρασης

Το Κέντρο Έρευνας για το Κοινωνικό Ζήτημα (Centre de Recherche sur la Question Sociale – CRQS) δημιουργήθηκε το 1973 στο Παρίσι από τον Daniel Denevert, την Jeanne Charles (aka Françoise Denevert), την Françoise Bloch και τον Joel Cornuaut. Τον Ιούνιο του 1975, το CRQS εξέδωσε τον πρώτο τόμο της επιθεώρησης Χρονικό Δημόσιων Μυστικών (Chronique des Secrets Publiques). Το παρακάτω απόσπασμα προέρχεται από ένα αδημοσίευτο κείμενο που έγραψε ο Denevert το 1977 με τίτλο “Προτάσεις για το Θεμιτό Εγκώμιο της Καταστασιακής Διεθνούς και κάθε Επαναστατικής Δραστηριότητας με σκοπό να Φτάσουμε σε μια Ανελέητη Κριτική των Εχθρών μας”.

Πριονιστήριο το Χρυσό Χέρι
Δεκέμβρης 2014

_______________________________________________________________________________

Είναι αλήθεια ότι η σύλληψη του CRQS αποτελεί τη “συνέπεια μιας αποτυχίας” ή ακόμα και μιας σειράς αποτυχιών. Πρόκειται, από τη μια πλευρά, για τις αποτυχίες που βίωσαν οι ιδρυτές του και, από την άλλη, για την αποτυχία των πειραμάτων αυτόνομης οργάνωσης που ενθαρρύνθηκαν από το παράδειγμα της Καταστασιακής Διεθνούς (ΚΔ). Το CRQS δεν προσπάθησε να γίνει μια καλύτερη οργάνωση – αποτελεί μέρος της έκρηξης της ίδιας της προοπτικής μιας αυτόνομης επαναστατικής οργάνωσης (ή οργανώσεων) όπου είναι ορατή η κληρονομιά του μοντέλου της Λενινιστικής οργάνωσης, δηλαδή μιας αστικής-γραφειοκρατικής αντίληψης της πάλης που αναπτύχθηκε από το σύνολο της παλιάς πολιτικής.

Μπορεί να ειπωθεί με ακρίβεια ότι η ΚΔ προσπάθησε να αποκαταστήσει μια επαναστατική σημασία σε αυτό το μοντέλο, εκκινώντας εκ νέου την περιπέτεια του επαναστατικού Κόμματος – με την έννοια του Λένιν και του Λούκατς – όπου η οργάνωση γίνεται κατανοητή ως η μεσολάβηση που καταστρέφει όλες τις προϋποθέσεις της (το μιλιταντισμό, την ιστορική αποστολή να καθοδηγήσει την τάξη προς την επανάσταση και να την διευθύνει με τα στελέχη της, την τοποθέτηση μιας ιδεολογίας στην εξουσία κ.λπ.). Η πρωτοτυπία αλλά, ταυτόχρονα, και η αμφισημία της ΚΔ βρισκόταν στο γεγονός ότι συνιστούσε ένα άχρηστο Κόμμα – δηλαδή άχρηστο για την προοπτική του κομματικού αγώνα. Αυτή η μέθοδος ήταν εξαιρετικά ευφυής στο περιβάλλον εκείνης της περιόδου και μπορεί να συγκριθεί – στο πεδίο της οργανωτικής πολιτικής – με τις μεθόδους του Νταντά στο πεδίο της τέχνης. Αλλά η ΚΔ αποκαλύφθηκε επίσης ως κενή μορφή διότι δεν είχε καμία αληθινή προοπτική ως οργανωτική μορφή εκτός από τη διεκδίκηση για τον εαυτό της μιας θέσης μεταξύ των ηγετών που διαπληκτίζονταν για την ιδιοκτησία της σύγχρονης επανάστασης.

«Είναι γνωστό ότι ο αναρχο-καταστασιακός εξισωτισμός αρνιόταν πάντα να αναγνωρίσει την πραγματική ιεραρχική οργάνωση που αποτελούσε τη βάση της λειτουργίας του. Αυτή η σημαίνουσα πρακτική υπεκφυγή υποβίβασε τελικά τη θεωρία των Καταστασιακών για το ζήτημα της επαναστατικής οργάνωσης σε μια απλή αντι-ιδεολογία που αντιτασσόταν στην κυρίαρχη ιεραρχική οργάνωση. Οι Καταστασιακοί προτίμησαν να μοιραστούν την αυταπάτη και το επίσημο ψέμα της ισότητας παρά να υποστούν το όνειδος της άρνησής του. Ωστόσο, η δυνατότητα να προβλεφθούν με αποτελεσματικό τρόπο τα καινούρια προβλήματα όσο υπήρχε ακόμα καιρός (ιδίως για την παλιά ΚΔ) εξαρτιόταν από την αποδοχή αυτής της άρνησης και από τις θεωρητικο-πρακτικές συνέπειες που προέκυπταν από αυτήν» (Ντανιέλ Ντενβέρ, Θεωρία της Αθλιότητας/Αθλιότητα της Θεωρίας, Νοέμβρης 1973)

«Αν αυτή η εποχή μπορεί τώρα να τα καταφέρει χωρίς μια Καταστασιακή Διεθνή, αυτό συμβαίνει επειδή η διάλυσή της συναρτάται με το γεγονός ότι ένα καταστασιακό προλεταριάτο πρόκειται να αποκαλυφθεί και να αναπτυχθεί στη θέση της» (Χρονικό Δημόσιων Μυστικών, Τόμος 1, Ιούνιος 1975)

«Η ΚΔ δεν εφάρμοσε τη θεωρία της στην ίδια τη δραστηριότητα της διατύπωσης αυτής της θεωρίας ή στις γενικές συνθήκες της πάλης της. Ως επί το πλείστον, οι υπερασπιστές των θέσεων της ΚΔ δεν ήταν οι δημιουργοί αυτών των θέσεων ούτε οι πραγματικοί φορείς τους. Ήταν μονάχα οι πιο επίσημοι και πιο επιτηδευμένοι φιλο-καταστασιακοί. Αυτή είναι η πρωταρχική αποτυχία της ΚΔ. Η παραγνώριση αυτής της αποτυχίας για μεγάλο διάστημα ήταν το χειρότερο σφάλμα της (και, για να μιλήσω για τον εαυτό μου, το χειρότερο δικό μου σφάλμα). Αν είχε επικρατήσει αυτή η στάση, θα επρόκειτο για ένα έγκλημα καθοριστικής σημασίας. Ως οργάνωση, η ΚΔ απέτυχε εν μέρει σε αυτό ακριβώς το σημείο. Ήταν απαραίτητο, επομένως, να εφαρμόσουμε στην ΚΔ την κριτική που εκείνη είχε εφαρμόσει, συχνά τόσο εύστοχα, στην κυρίαρχη κοινωνία. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι ήμαστε αρκετά καλά οργανωμένοι για να καταστήσουμε το πρόγραμμά μας ορατό στον κόσμο, αλλά δε συνέβαινε το ίδιο για το οργανωτικό μας πρόγραμμα» (Γκυ Ντεμπόρ, Συζήτηση Προσανατολισμού της ΚΔ, 28 Γενάρη 1971)

Η αυτονομία των ατόμων θεωρήθηκε ως η θεμελιώδης προϋπόθεση της “αυτόνομης επαναστατικής οργάνωσης”, ένα αντίμετρο που αποσκοπούσε να εμποδίσει την ανάπτυξη των συνηθισμένων σχέσεων μεταξύ των επαναστατών στην κλασική οργάνωση. Αυτή η οργανωτική στρατηγική – οργανωτική ιδεολογία – έφτασε σε ένα σημείο έκρηξης απαιτώντας την αυτονομία των μελών της. Το άτομο επιδιώκει επισήμως την αυτονομία του “για τον εαυτό του” αλλά ουσιαστικά επειδή αυτή είναι η έσχατη απαίτηση που προβάλλεται από το έσχατο δυνατό θέαμα: το θέαμα της καταστροφής του θεάματος. Είναι η τελευταία προϋπόθεση μέσω της οποίας η οργανωτική ιδεολογία μπορεί ακόμα να πιστεύει ότι θα διασωθεί (μολονότι κατευθύνεται έτσι προς την επιταχυνόμενη καταστροφή της), το τελευταίο τέχνασμα εκείνης της αντίληψης του κόσμου που ενσαρκώνεται τόσο καλά από το Λενινισμό. Έφτασε μέχρι το σημείο να απαιτήσει αυτόνομα μέλη, δηλαδή άτομα που είναι ακριβώς σε θέση να τα καταφέρουν χωρίς να συμμετέχουν σε καμία οργάνωση. Αυτό που απαιτεί η οργάνωση από τα μέλη της στο εσωτερικό της πρέπει να το απαιτήσει εξίσου από το επαναστατικό προλεταριάτο στο εξωτερικό της. Πρέπει να απαιτήσει από το προλεταριάτο να τα καταφέρει χωρίς την οργάνωση. Πρέπει να ανακηρύξει τον εαυτό της άχρηστο. Ορισμένες φορές, εν μέσω μιας τεράστιας σύγχυσης, φτάνει στο σημείο να θέσει στον εαυτό της το πάντα ανεπίλυτο ζήτημα των σχέσεών της “με την τάξη”. Το ζήτημα αυτό συνιστά, λόγου χάρη, την παράλογη ουσία και τη στειρότητα της Συζήτησης Προσανατολισμού της ΚΔ.

Η αντίφαση που θωρακίζει την έννοια της αυτονομίας αντανακλάται πλήρως στη σημαίνουσα έκφραση “αυτόνομη οργάνωση”, η οποία αναφέρεται ταυτόχρονα στην αυτονομία των ατόμων – δηλαδή στην ικανότητά τους να δραστηριοποιούνται χωρίς τα υπόλοιπα μέλη και χωρίς την οργάνωση – και στην αυτονομία της οργάνωσης, δηλαδή στην απόλυτη εξάρτηση των ατόμων που διαμεσολαβούνται από την οργάνωση. Η οργανωτική προοπτική είναι μια αντίληψη της επαναστατικής δραστηριότητας που περπατάει με το κεφάλι. Η αρχή της οργάνωσης δεν έγκειται σε μια καθορισμένη συμφωνία μεταξύ καθορισμένων δραστηριοτήτων, δεν εκφράζει το πραγματικά οργανώσιμο στοιχείο της δραστηριότητας των ατόμων αλλά αντιστρέφει αυτή την οπτική: είναι η πραγματική και δυνητική σφαιρική δραστηριότητα, η ίδια η ουσία των ατόμων που εργάζονται για να οργανώσουν την οργάνωση. Η οργανωτική προοπτική εκφράζει ακριβώς την απομάκρυνση της δραστηριότητας των επαναστατών σε ένα θέαμα και την ανάγκη τους να συντηρήσουν το θέαμα.

Μια άλλη σημαντική έννοια που συναντάται συστηματικά σε όλες τις ομάδες και τα κόμματα είναι εκείνη της “εσωτερικότητας” και της “εξωτερικότητας”. H ίδια η ύπαρξη αυτής της διάκρισης εκφράζει την παράδοξη αυτονομία του οργανωμένου ατόμου. Για το συνηθισμένο (μη οργανωμένο) άτομο θα έτεινε κάποιος αυθόρμητα να σκεφτεί ότι αν έχει κάποια “εξωτερικότητα”, αυτή ξεκινάει με τον αντικειμενικό κόσμο. Με άλλα λόγια, αυτή η έννοια εκφράζει τη θεμελιώδη σχέση του ατόμου με τον κόσμο και με τη δική του δραστηριότητα, την οπτική της δικής του υποκειμενικότητας μέσα στον κόσμο. Τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά με το οργανωμένο άτομο (που οργανώνεται επισήμως ή ζει στο πλαίσιο μιας ομάδας, μιας συμμορίας, ενός ζευγαριού, μιας κοινωνικο-οικονομικής ομαδοποίησης ή μιας χώρας): το αίσθημα της εξωτερικότητας απωθείται μέχρι το σύνορο της οργάνωσης, δηλαδή η ίδια η οργάνωση τείνει να γίνει το μοναδικό πραγματικό άτομο, το μοναδικό ιστορικό υποκείμενο. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με εκείνη την άλλη σημαίνουσα έκφραση, τα άτομα δεν είναι πια παρά μόνο τα μέλη της οργάνωσης.

***

Η κατευθυντήρια γραμμή με βάση την οποία προσανατολίστηκε η σύλληψη του CRQS ήταν η θεώρηση της αυτονομίας των ατόμων σε σχέση με την οργανωτική προοπτική και την ιδεολογία της οργάνωσης. Ήταν η διαπίστωση ότι η ανάγκη μιας οργάνωσης και η πρακτική μιας οργάνωσης αποτελούν την πρώτη μείζονα παραίτηση των ατόμων, τη στιγμή όπου η δραστηριότητα των ατόμων διαχωρίζεται από τα άτομα και στέκεται απέναντί τους ως θέαμα της δικής τους δραστηριότητας. Το CRQS αντιμετώπισε την αυτονομία των ατόμων ως ένα πρόβλημα που δεν εξαρτάται από την επαναστατική αλληλεγγύη ή από οποιαδήποτε συλλογικότητα.

Το CRQS είναι, εξ όσων γνωρίζω, το μοναδικό πρακτικό πείραμα – του οποίου βέβαια αναγνωρίζω όλες τις ανεπάρκειες, συμπεριλαμβανομένης της ελάχιστης επίγνωσής του για τη σημασία του εγχειρήματος – που δεν ικανοποιήθηκε με την κατάπνιξη του προβλήματος, δηλαδή δεν άφησε για το μέλλον (όταν τα άτομα θα έχουν γίνει τελικά αυτόνομα) το καθήκον της δημιουργίας της οργάνωσής του. Είναι σχεδόν περιττό να τονιστεί σε ποιο βαθμό αυτή η στάση, που επιβεβαιώνει την προσωρινή διστακτικότητά της απέναντι στην οργάνωση, εξακολουθεί να κυριαρχείται από την οργανωτική προοπτική και, επομένως, κάτι που είναι ακόμα πιο σημαντικό, από τον δικό της τρόπο αντίληψης της “αυτονομίας”.

Οργανώσαμε την κριτική μας και την άρνησή μας έναντι της οργάνωσης. Συνάψαμε μια συμφωνία – ορίσαμε τους κανόνες του παιχνιδιού – με τέτοιο τρόπο ώστε να μην είναι δυνατό να κυριαρχήσει πάνω μας αυτή η συμφωνία ως αυτόνομη αιτιολογική βάση. Οργανώσαμε ένα ορισμένο μέρος των δυνατοτήτων μας για μια εκουσίως μετριοπαθή – μη αποτιμώμενη – δραστηριότητα, συντρίβοντας τη θεαματική λογική της οργάνωσης.

Θεωρώ ότι το CRQS πέτυχε απόλυτα από αυτή την άποψη διότι, ως προς τα άτομα που το συναποτελούν, δεν κατάφερε να γίνει το κεντρικό σημείο αναφοράς για την αξιολόγηση της δραστηριότητάς τους. Έτσι, επιβεβαιώνεται ρητά και δημόσια ότι συνιστά την επαναστατική πολιτική του ατόμου, δηλαδή τη ριζοσπαστική κριτική της πολιτικής, καθώς το εσωτερικό σημείο αναφοράς του CRQS είναι τα ίδια τα άτομα και όχι τόσο αυτό που τα συνδέει εκεί. Τα άτομα τοποθετούνται απερίφραστα ενώπιον των προσωπικών αποτελεσμάτων τους, δηλαδή ενώπιον της δραστηριότητας ή της αδράνειάς τους και, από αυτή την άποψη, δεν μπορούν να αναφέρονται στην κρίση κανενός άλλου εκτός από τη δική τους (δηλαδή δεν μπορούν να καταστήσουν υπεύθυνο κανέναν άλλον εκτός από τον εαυτό τους). Αυτός είναι ο ριζοσπαστικός τρόπος μας να προσεγγίσουμε την αυτονομία: η δραστηριότητα των ατόμων δεν αποτελεί μια οργανωτική μέριμνα, δεν υπόκειται σε οποιαδήποτε μορφή συλλογικής αιτιολόγησης – δηλαδή δεν παραμορφώνεται και δεν κρύβεται από κανένα θέαμα. Δεν υπάρχει πια καμία οντότητα ικανή να εγγυηθεί την επαναστατική σπουδαιότητα των ατόμων. Η επιτυχία ή αποτυχία του ατόμου διακηρύσσεται ρητά ως υπόθεση του ατόμου και μπορεί να συγκαλυφθεί μόνο από την ατομική τυφλότητα, δηλαδή από μια αυτόνομη επιλογή…

Καμία μορφή συλλογικότητας δεν πρέπει να είναι σε θέση να προσανατολίσει ή να αξιολογήσει τη θεμελιώδη δραστηριότητα των ατόμων σύμφωνα με την προοπτική της ενσωμάτωσης ή της διατήρησής τους εντός της συλλογικότητας, δηλαδή μόνο με βάση τα αποτελέσματα της ατομικής δραστηριότητας που αφορούν τη συλλογικότητα. Διότι υπάρχει ένα θεμελιώδες αποτέλεσμα για το οποίο η συλλογικότητα είναι αναγκαστικά αδιάφορη: το ίδιο το άτομο. Όταν η συλλογική αιτιολόγηση κυριαρχεί επί της ατομικής αιτιολόγησης, το άτομο τοποθετείται σε μια θεαματική σχέση. Τα πάντα λέγονται για το θέαμα εκτός από αυτό που πάντα και θεμελιωδώς είναι: η αποικιοποίηση της οπτικής του ατόμου από την οπτική της συλλογικότητας. Η οπτική της συλλογικότητας και η οπτική του ατόμου είναι ασυμφιλίωτες – η μία πρέπει να κυριαρχήσει επί της άλλης. Για να αντιστρέψουμε την κυρίαρχη προοπτική, σύμφωνα με την οποία το άτομο είναι απλώς ένα μέρος της όλης “κοινωνίας”, είναι απαραίτητο να συντρίψουμε πρακτικά την εξουσία κάθε υπάρχουσας ή δυνητικής κοινωνίας – από την οικογένεια μέχρι το Κράτος, από τις σέχτες μέχρι τα Κόμματα, την κοινότητα και το σοσιαλισμό – ώστε η κοινωνία να μην είναι πια παρά ένα μέρος του όλου “ατόμου”. Έχει ειπωθεί με μεγάλη ευκολία ότι η ουσία του ανθρώπου είναι κοινωνική. Χρειάζεται, αντιθέτως, να αναλογιστούμε σε ποιο βαθμό η ουσία της κοινωνίας είναι ατομική.

Ένας λαός αναζητά την ελευθερία και τη δημοκρατική αυτονομία

Πρόκειται για μετάφραση του κειμένου «A people’s quest for freedom and democratic autonomy«. Μετάφραση και επιμέλεια από mitsubishi.

Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύτηκε το Μάρτιο του 2014 από το Εθνικό Κογκρέσο του Κουρδιστάν (KNK). Το ΚΝΚ είναι ένας συνασπισμός οργανισμών από όλη την Ευρώπη, που σχηματίστηκε από εξόριστους Κούρδους πολιτικούς, δικηγόρους και ακτιβιστές οι οποίοι δουλεύουν για να προωθήσουν μια ειρηνική πολιτική λύση στο Κουρδικό Ζήτημα. Τα κεντρικά γραφεία του ΚΝΚ βρίσκονται στις Βρυξέλλες, αλλά διαθέτει επίσης γραφεία σε πολλές μεγάλες πόλεις, φέρνοντας έτσι σε επαφή αντιπροσώπους από όλες τις Κουρδικές περιοχές για να ασκήσουν πίεση σε κυβερνήσεις χωρών, στην Ε.Ε, στα Ηνωμένα Έθνη και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς. Στόχος του ΚΝΚ είναι να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για την κατάσταση στο Κουρδιστάν μέσω των Μ.Μ.Ε. και των δημοσίων φόρουμς και να δουλέψει με πολιτικούς, ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ΜΚΟ, για να επιστήσει την προσοχή σε πολιτικά ζητήματα και παραβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κουρδιστάν[1].

Η κατάσταση στη Συρία είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους. Σε αυτό τον εμφύλιο πόλεμο τα στρατόπεδα δεν είναι μόνο δύο. Από τη μία η κυβέρνηση Άσαντ και από την άλλη όλοι όσοι επιθυμούν την ανατροπή της, έχοντας ο καθένας διαφορετικές σκοπιμότητες. Οι Κούρδοι της Συρίας όμως εν μέσω αυτής της σύρραξης, παίρνουν την απόφαση να οργανωθούν και δημιουργήσουν μια πιο δίκαιη για αυτούς κοινωνία. Η ήδη πολύχρονη κυβερνητική καταστολή και οι συνεχιζόμενες απόπειρες εξάλειψής τους, ακόμα και πριν πάρει η οικογένεια Άσαντ την εξουσία στη Συρία, ο κυριολεκτικός βομβαρδισμός τους από τους υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους και οι αμέτρητες απώλειες ανθρώπινων ζωών που αυξάνονται μέρα με τη μέρα, κάνουν την προσπάθειά τους ακόμα πιο δύσκολη.

Το κείμενο αυτό είναι γραμμένο από Κούρδους που δε βρίσκονται στη Ροζάβα και πιθανόν η γνώμη τους να μην εκφράζει απόλυτα τους κατοίκους της. Ωστόσο και μόνο ως πηγή πληροφόρησης το «ντοσιέ» (όπως το ονομάζουν) αυτό είναι μια χρήσιμη αναδρομή στο σύγχρονο Κουρδικό Ζήτημα στη Συρία. Από τα σημαντικότερα σημεία του κειμένου είναι τα παραδείγματα των μέσων που χρησιμοποίησε το καθεστώς Άσαντ για τον αφανισμό των Κούρδων σε όλα τα επίπεδα και η παρουσίαση του τρόπου με τον οποίο οργανώθηκαν οι Κούρδοι τον τελευταίο χρόνο. Χαρακτηριστικά όπως η δημιουργία των αυτόνομων καντονίων, που είναι ένα είδος ομοσπονδιακών άτυπων κρατών (αν και η λέξη κράτος δεν αρμόζει στην περίπτωση αυτή), η επιθυμία συνύπαρξης διαφορετικών εθνοτήτων και θρησκειών, η (φαινομενικά τουλάχιστον) ισχυρή θέση των γυναικών, που καταλαμβάνουν τις ίδιες πολιτικές θέσεις με τους άντρες και δημιουργούν δική τους μονάδα προστασίας (YPJ), και η συχνή επανεκλογή αντιπροσώπων προς αποφυγή του σφετερισμού εξουσίας, δίνουν τις βάσεις για μια αρκετά ελευθεριακή κοινωνία. Φυσικά κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα εξελιχθεί η περίπτωση της Ροζάβα, αλλά προς το παρόν δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε πως αξίζει να προσέξουμε παραπάνω την περίπτωσή της.

Πηγές:

1.Peace in Kurdistan: «Kurdistan National Congress (KNK)», (2/12/2014)

Αναδημοσίευση από blackuroi.gr

Potlatch #15: Αρχιτεκτονική για τη Ζωή

constant-and-the-situationist-international1

Αρχιτεκτονική για τη Ζωή

Στο τεύχος αυτό δημοσιεύουμε αποσπάσματα από το βιβλίο του Άσγκερ Γιορν “Εικόνα και Μορφή”, το οποίο αναφέρεται στην αρχιτεκτονική και στο μέλλον της. Έχουμε αναδείξει επανειλημμένως το συγκεκριμένο ζήτημα σε αυτές τις σελίδες (βλ. ιδίως το άρθρο “Επόμενος Πλανήτης” στο τεύχος 4 και το άρθρο “Ουρανοξύστης από τις Ρίζες” στο τεύχος 5 του Potlatch).

Μεταφράσαμε την πρόσφατη Ιταλική έκδοση που μας έστειλε ο Άσγκερ Γιορν, η οποία έχει μεταφραστεί από τα Δανικά.

Η χρησιμότητα και η λειτουργία θα είναι πάντα το σημείο αφετηρίας κάθε ουσιαστικής κριτικής. Το ζήτημα είναι απλώς να μετασχηματιστεί το πρόγραμμα του Λειτουργισμού.

…Οι Λειτουργιστές αγνοούν την ψυχολογική λειτουργία του περιβάλλοντος… Η όψη των κτιρίων και των αντικειμένων που χρησιμοποιούμε και διαμορφώνουν το περιβάλλον μας έχουν μια λειτουργία ξεχωριστή από την πρακτική τους χρήση.

…Εξαιτίας της αντίληψής τους για την τυποποίηση, οι Λειτουργιστές Ορθολογιστές πίστευαν ότι ήταν δυνατό να επιτευχθούν οι ιδανικές, οριστικές μορφές των διάφορων αντικειμένων που είναι χρήσιμα για τους ανθρώπους. Οι μέχρι σήμερα εξελίξεις έχουν δείξει ότι αυτή η στατική αντίληψη ήταν εσφαλμένη. Πρέπει να φτάσουμε σε μια δυναμική αντίληψη των μορφών και να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι όλες οι ανθρώπινες μορφές βρίσκονται σε μια αδιάκοπη κατάσταση μετασχηματισμού. Το λάθος των Ορθολογιστών ήταν ότι δεν κατανόησαν πως ο μοναδικός τρόπος να αποφύγουμε την αναρχία της αλλαγής είναι να αποκτήσουμε επίγνωση των νόμων που διέπουν το μετασχηματισμό και να τους εφαρμόσουμε.

…Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτός ο συντηρητισμός των μορφών είναι εντελώς παράλογος διότι δεν προκύπτει από την άγνοια της οριστικής μορφής ενός αντικειμένου αλλά μάλλον από το γεγονός ότι οι άνθρωποι ταράζονται όταν δε βρίσκουν κάποιο ήδη διαπιστωμένο (déjà vu) στοιχείο σε ένα ανοίκειο φαινόμενο… Ο ριζοσπαστισμός των μορφών προκύπτει από το γεγονός ότι οι άνθρωποι στενοχωριούνται όταν δε βρίσκουν κάποιο απρόβλεπτο στοιχείο σε ένα γνωστό φαινόμενο. Θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει παράλογο αυτόν το ριζοσπαστισμό αλλά δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός ότι οι ανακαλύψεις καθίστανται δυνατές μόνο χάρη σε αυτή την ανάγκη του ανθρώπου.

Η αρχιτεκτονική παραμένει το έσχατο επίτευγμα της πνευματικής και καλλιτεχνικής εξέλιξης, η υλοποίηση ενός ορισμένου οικονομικού σταδίου. Η αρχιτεκτονική δημιουργία είναι το τελικό σημείο πραγμάτωσης οποιασδήποτε καλλιτεχνικής προσπάθειας, διότι οδηγεί στην κατασκευή ενός περιβάλλοντος και στην εδραίωση ενός τρόπου ζωής.

Potlatch #15, 22 Δεκέμβρη 1954

Η Έμμα Γκόλντμαν στη Βαρκελώνη

Η Emma Goldman σε συνάντηση της CNT-FAI στις 18 Οκτωβρίου του 1936 στη Βαρκελώνη.

Η ομιλία της Emma Goldman, στις 25 Σεπτέμβρη του 1936, στη Βαρκελώνη, σ’ ένα πλήθος 10.000 ανθρώπων:

Αγαπητοί σύντροφοι!
Σας χαιρετώ στο όνομα των συντρόφων μας στην Αγγλία, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά. Εμείς που βρισκόμαστε έξω από την Ισπανία έχουμε ήδη λάβει μια νέα ώθηση απ’ το σπουδαίο θάρρος σας στη μάχη που δίνετε για τις ιδέες μας και ενάντια στο φασισμό. Όλοι μας είμαστε αποφασισμένοι να σας βοηθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις και μέχρι την τελευταία σταγόνα του αίματός μας, μέχρι να θριαμβεύσετε στο μεγάλο και υπέροχο στόχο σας.

Συνειδητοποιώ, όπως και όλοι οι σύντροφοι στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α., ότι πρέπει πρώτα να συγκεντρώσετε τις προσπάθειές σας στο να οδηγήσετε έξω από την Ισπανία τις σκοτεινές και ολέθριες δυνάμεις που απειλούν την ελευθερία σας και κρατούν από το λαιμό τους λαούς πολλών χωρών. Απελευθερώνοντας την Ισπανία από αυτή την καταστροφική μάστιγα, θα σπάσετε επίσης τη ραχοκοκαλιά του φασισμού στον υπόλοιπο κόσμο. Η θαυμάσιά σας μάχη είναι λοιπόν διεθνούς έκτασης και μεγέθους. Ξέρω υπερβολικά καλά το σθένος, τη συγκέντρωση και την απίστευτη δύναμη αντοχής που χρειάζεται για να οδηγήσετε ένα τέτοιο εγχείρημα όπως το δικό σας, στην επιτυχία.

Είμαι ανάμεσά σας εδώ και λίγες μόνο μέρες. Αλλά χάρη στην αλληλεγγύη και τη συνεργασία της CNT και της FAI, έχω ήδη τοποθετηθεί σε μια θέση όπου μαθαίνω πως πάνω στον αγώνα σας να διαλύσετε το φασισμό ασκείτε μεγάλη πίεση στην εποικοδομητική πλευρά του αγώνα σας. Τα εργοστάσια που έχω επισκεφθεί και τα σπίτια που έχετε επιτάξει για το μεγάλο σας εγχείρημα είναι σε εξαιρετική κατάσταση και τάξη, σαν να μην έχουν υπάρξει στοχευμένες μάχες με τους εχθρούς μας στη Βαρκελώνη. Η δουλειά και η ζωή έχει συνεχιστεί κάτω από την επίβλεψή σας, ίσως καλύτερα από ότι κάτω από την επίβλεψη των παλαιών ιδιοκτητών. Έχετε έτσι αποδείξει ότι ο μεγάλος μας δάσκαλος Μίκαελ Μπακούνιν είχε δίκιο όταν είπε ότι το πνεύμα της καταστροφής είναι ταυτόχρονα και πνεύμα δημιουργίας. Και έχετε κάνει ακόμα περισσότερα. Έχετε αποδείξει ότι οι κατηγορίες που υπάρχουν σε πολλές εφημερίδες, πως η Αναρχία είναι ουτοπική θεωρία- ότι δεν έχει πρόγραμμα- ότι στηρίζεται μόνο στα ερείπια και στα χαλάσματα, είναι αχρείες παραπλανητικές περιγραφές. Μπροστά στον κίνδυνο και στο θάνατο έχετε ήδη αποδείξει ότι η Αναρχία είναι η πιο εποικοδομητική κοινωνική φιλοσοφία, για την οποία αξίζει να ζεις, να μάχεσαι και αν χρειαστεί να πεθάνεις.

Εσείς οι σύντροφοι στη Βαρκελώνη και την Καταλονία γενικά δίνετε ένα λαμπρό παράδειγμα στους εργάτες του υπόλοιπου κόσμου, πως έχετε κατανοήσει πλήρως το νόημα της επανάστασης. Έχετε μάθει μέσα από τα λάθη του παρελθόντος ότι εάν οι επαναστατικές δυνάμεις δεν πετύχουν τη διατροφή, την ενδυση και τη στέγαση των ανθρώπων κατά την επαναστατική περίοδο, τότε η επανάσταση είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Η δύναμή και η ασφάλει της βασίζονται όχι στο κράτος, ή στην πολιτική δύναμη των κομμάτων αλλά στις δημιουργικές προσπάθειες κατά τη διάρκεια της μάχης. Το θαυμάσιο πείραμα σας θα πετύχει, κι έτσι πρέπει να γίνει. Αλλά είτε το κάνει, είτε αποτύχει, φυτεύετε νέες ρίζες βαθιά στο έδαφος της Ισπανίας, στις καρδιές και το νου των ανθρώπων σας, και τις καρδιές και το νου των καταπιεσμένων όλης της γης.

Έχω έρθει σε σας σα να έρχομαι σε δικούς μου ανθρώπους. Γιατί το ιδανικό σας είναι το ιδανικό μου για σαράντα πέντε χρόνια τώρα και θα παραμείνει μέχρι την τελευταία μου πνοή. Η μόνη μου επιθυμία είναι να είμαι ένα μέρος, μεγάλο ή μικρό, στη μεγαλειώδη σας μάχη. Ζήτω η CNT! Ζήτω η FAI! Ζήτω ο αγώνας σας για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας!

Απόσπασμα απ’ το Visions on Fire: Emma Goldman on the Spanish Revolution, που επιμελήθηκε o David Porter, εκδόσεις AK Press

Μετάφραση από Εfor