Menu

EAGAINST.com

Για τη διεθνοποίηση των αγώνων μας στην Ευρώπη

Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από το ξέσπασμα της κρίσης το 2008 και ήδη οι συνέπειες αυτής και της πολιτικής που την συνοδεύει, έχουν προκαλέσει την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων, οδηγώντας πολλούς από αυτούς στην εξαθλίωση. Επιπλέον, τίποτα δεν μας δείχνει ότι με κάποιο τρόπο προσεγγίζουμε το τέλος της.

Η χρηματοπιστωτική κρίση, ως μία από τις εκφράσεις της δομικής κρίσης του καπιταλισμού, οδήγησε τα κράτη σε μία διαρκή προσπάθεια στήριξης από την μια πλευρά του τραπεζικού συστήματος, το οποίο ενισχύθηκε με υπέρογκα ποσά, και από την άλλη σε μια πρωτοφανή συρρίκνωση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων και παροχών. Αυτό που μέχρι πρόσφατα γνωρίζαμε ως ”κοινωνικό κράτος”, αποτέλεσμα πολύχρονων και αιματηρών κατακτήσεων του εργατικού κινήματος, αποχωρεί, αφήνοντας ταυτόχρονα όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας χωρίς πρόσβαση σε βασικά αγαθά, όπως υγεία, παιδεία, τροφή, στέγη κτλ. Ενώ η ανεργία αυξάνεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, οι συνθήκες εργασίας, για όσους δουλεύουν, γίνονται όλο και πιο εχθρικές. Στους εργαζόμενους επιβάλλεται το μοντέλο της υποτελούς, χωρίς δικαιώματα και επαρκείς απολαβές εργασίας. Είναι επομένως φανερό ότι ο καπιταλισμός θα αναπαράγεται πλέον με όρους μαζικής ανεργίας και σχεδόν καθολικής επισφάλειας.

Η Ε.Ε. μαζί με την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, υποστηρίζουν με κάθε τρόπο ένα καταστροφικό οικονομικό σύστημα το οποίο στηρίζεται στην υπερεκμετάλλευση του πληθυσμού και του περιβάλλοντος, ενώ παράλληλα επιβάλλουν μνημόνια και όλο και πιο αυστηρά δημοσιονομικά και κατασταλτικά μέτρα, στοχεύοντας στην πανάκεια της οικονομικής μεγέθυνσης. Συγχρόνως ενθαρρύνουν και αναπαράγουν τους διαχωρισμούς περί δήθεν καλών και εργατικών βορείων και τεμπέληδων και διεφθαρμένων νοτίων, ενισχύοντας το ρατσιστικό δηλητήριο. Χρησιμοποιούν εκβιαστικά το ψευδές δίλημμα ευρώ ή εθνικό νόμισμα, χρεοκοπία ή μνημόνια, στην προσπάθεια να αποσπάσουν κοινωνική συναίνεση. Η Ε.Ε. είναι η σύγχρονη φυλακή των λαών της Ευρώπης. Ο δρόμος της κοινωνικής χειραφέτησης περνάει μέσα από την ανατροπή και διάλυσή της, μέσα από τη συνεργασία των λαών και των κινημάτων στη βάση των κοινωνικών προταγμάτων και της δικής τους αυτοθέσμισης.

Στην Ελλάδα, από το Δεκέμβρη του 2008 έως και τις συγκεντρώσεις των πλατειών τον Μάιο και τον Ιούνιο, με όλες τις ενδιάμεσες κινητοποιήσεις στο πεδίο της εργασίας, της παιδείας και του περιβάλλοντος, η κοινωνία βρίσκεται σε συνεχή αναβρασμό, αντιδρώντας από την μία πλευρά στην επιβαλλόμενη εξαθλίωση και αναζητώντας, όπως μας έδειξαν και οι συνελεύσεις των πλατειών, νέες αυτοοργανωμένες μορφές έκφρασης, δημιουργίας και αλληλεγγύης. Στο ίδιο πνεύμα, οι εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες, το κίνημα των πλατειών που ακολούθησε και το κίνημα Οccupy έφεραν στο προσκήνιο την επιθυμία για κατάληψη και επανανοηματοδότηση του δημόσιου χώρου αλλά και την ανάγκη για διεθνοποίηση των αγώνων μας με οριζόντιο συντονισμό. Η αυτοοργάνωση των κινημάτων αυτών και τα αμεσοδημοκρατικά τους χαρακτηριστικά, ξαναέφεραν την πολιτική στο προσκήνιο, με νέους όρους, χωρίς κόμματα, διαμεσολαβητές και ηγέτες.

Η πανευρωπαϊκή ημέρα δράσης ενάντια στον καπιταλισμό δεν είναι και δεν θέλουμε να γίνει μια ακόμη πανευρωπαϊκή ημέρα, αλλά ένα βήμα στην προσπάθεια ανταλλαγής εμπειριών, αναζήτησης μιας κοινής ριζοσπαστικής κατεύθυνσης και του συντονισμού κοινών δράσεων, χωρίς εθνικούς ή φυλετικούς διαχωρισμούς. Η “Ευρώπη των κάτω” πρέπει να βρει το δικό της κοινό αγωνιστικό βηματισμό απέναντι στη διεθνοποιημένη εξουσία του χρήματος και της εκμετάλλευσης, δημιουργώντας και επιβάλλοντας τις δικές της αντιδομές αγώνα, αλληλεγγύης και συνεργατικής δράσης.

Το δίλημμα που για εμάς γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο είναι Κοινωνική Επανάσταση και Άμεση Δημοκρατία ή ολοκληρωτική υποταγή και εξαθλίωση.

Συμμετέχουμε στη: Συζήτηση για τις προοπτικές της πανευρωπαϊκής κοινής δράσης,
Παρασκευή 30/03/2012 στις 7μμ στο Πολυτεχνείο
Πορεία, Σάββατο 31/03/2012 στις 12μμ, από την Ομόνοια στα γραφεία της Ε.Ε.

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΔΙΟΡΘΩΝΕΤΑΙ, ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ

Eργατική εφημερίδα ΔΡΑΣΗ


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-ank

Τι κρύβει ο σύγχρονος πληθωρισμός στη χρήση της λέξης «δημοκρατία»;

Του Γιώργου Οικονόμου
via Αυτονομία ή Βαρβαρότητα

Κοινοβουλευτισμός και ολιγαρχία

Ο Γιώργος Οικονόμου είναι Δρ Φιλοσοφίας και συγγραφέας του βιβλίου «Η άμεση δημοκρατία και η κριτική του Αριστοτέλη», Παπαζήσης, 2007.

Αυτό που διαπιστώνεται σήμερα από πολλές πλευρές είναι η κρίση του «αντιπροσωπευτικού» πολιτεύματος, όπως αυτό έχει αποκρυσταλλωθεί στην Δύση εδώ και δύο αιώνες. Η κρίση δεν είναι μόνο χρηματοπιστωτική ή οικονομική, όπως λέγεται τελευταίως, αλλά βαθύτερη: είναι κρίση δομών και θεσμών. Οι διαγνώσεις και οι αιτιολογίες ποικίλουν αναλόγως της οπτικής του εκάστοτε ερευνητή, και συνοδεύονται από προτάσεις που κυμαίνονται μεταξύ μεταρρυθμιστικών αλλαγών και ιδεολογικών δικαιολογήσεων. Μια πρόχειρη ματιά στις εφημερίδες, στα περιοδικά, στην τηλεόραση κ.λπ, αρκεί για να διαπιστωθεί ότι υπάρχει ένας πληθωρισμός της λέξεως «δημοκρατία» (σύγχρονη δημοκρατία, έμμεση δημοκρατία, αντιπροσωπευτική δημοκρατία, κοινοβουλευτική δημοκρατία, κ.λπ). Αυτό ο λεκτικός πληθωρισμός αποκρύβει, συνειδητώς ή ανεπιγνώστως, την ουσία ακριβώς του πολιτεύματος αυτού. Και η ουσία είναι ο βαθύς ολιγαρχικός χαρακτήρας του: οι αποφάσεις και οι νόμοι είναι αρμοδιότητα των ολίγων και εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ολίγων ισχυρών – ο Κ. Καστοριάδης δικαίως τo αποκαλεί φιλελεύθερη ολιγαρχία. Πράγματι, στα δυτικά πολιτεύματα η ουσιαστική ρητή εξουσία ασκείται από τους ολίγους, βουλευτές και στελέχη του κυβερνώντος κόμματος. Αυτό βεβαίως επιτυγχάνεται με την «εκουσία» εκ μέρους των ανθρώπων παραχώρηση της εξουσίας στους «αντιπροσώπους» και τα κόμματα, και η πράξη της εξουσιοδοτήσεως αυτής είναι η συμμετοχή των ανθρώπων στις εκλογές με καθολική ψηφοφορία. Αυτός ο «σφετερισμός» της εξουσίας από τα κόμματα επιτυγχάνεται με την ιδεολογική χειραγώγηση που αυτά κατορθώνουν να ασκούν στους ανθρώπους: έχουν καταφέρει να τους πείσουν ότι μόνο αυτά είναι ικανά να επιλύσουν τα προβλήματά τους και τα ευρύτερα προβλήματα της κοινωνίας ενώ οι ίδιοι οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να τα επιλύσουν.

Απαλλοτρίωση κυριαρχίας

Προς τον σκοπό αυτό τα κόμματα απεργάζονται παντός είδους μέσα και τεχνάσματα καθ΄ όλη την περίοδο που μεσολαβεί μεταξύ των εκλογικών αναμετρήσεων. Αυτό είναι όμως ιδιαιτέρως εμφανές στο αποκορύφωμα της ιδεολογικής και πολιτικής προπαγάνδας, στο ζενίθ της πλύσεως εγκεφάλου, δηλαδή στις εκλογές. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που η προεκλογική διαδικασία αποκαλείται εκστρατεία, θυμίζοντας στρατιωτική και πολεμική κατάσταση. Πρόκειται ακριβώς περί εκστρατείας με όλη την σημασία της λέξεως: ο εχθρός ή ο αντίπαλος που πρέπει να νικηθεί δεν είναι το αντίπαλο κόμμα ή ο αντίπαλος υποψήφιος/συνυποψήφιος. Ο βασικός αντίπαλος είναι ουσιαστικώς οι ίδιοι οι άνθρωποι-ψηφοφόροι, που πρέπει να βομβαρδισθούν, να λεηλατηθούν, έτσι ώστε εξουθενωμένοι και καθημαγμένοι να παραδοθούν και να υποταχθούν στην εξουσία των κομμάτων και των «αντιπροσώπων». Η ικανή και αναγκαία συνθήκη του ολιγαρχικού πολιτεύματος είναι αφ΄ ενός η παραίτηση, η παθητικότητα των ανθρώπων και ταυτοχρόνως η εγγενής τάση των κομμάτων να αυτοδιαιωνίζονται στην εξουσία. Η «αντιπροσώπευση» είναι, και στην θεωρία και στην πράξη, (απ)αλλοτρίωση της κυριαρχίας των ανθρώπων. Η αλλοτρίωση εννοείται υπό την νομική έννοια του όρου: μεταβίβαση ιδιοκτησίας, μεταβίβαση δηλαδή κυριαρχίας από τους πολλούς προς τους ολίγους «αντιπροσώπους». Όπως σωστά επισημαίνει ο Κ. Καστοριάδης: «Από την στιγμή κατά την οποία, αμετάκλητα και για ορισμένο χρονικό διάστημα (π.χ. πέντε χρόνια), αναθέτει κανείς την εξουσία σε ορισμένους ανθρώπους, έχει μόνος του αλλοτριωθεί πολιτικά». H αντιπροσώπευση δημιουργεί μία «διαίρεση της πολιτικής εργασίας», διαίρεση σε κυριάρχους και κυριαρχουμένους, σε εξουσιάζοντες και εκτελεστές, σε αυτούς που αποφασίζουν και σε αυτούς που εκτελούν. Η διαίρεση αυτή επιτυγχάνεται συν τοις άλλοις με τις εκλογές, πράγμα το οποίο ήξεραν πολύ καλά οι αρχαίοι και γι΄ αυτό θεωρούσαν τις εκλογές χαρακτηριστικό της αριστοκρατίας και της ολιγαρχίας, ενώ την κλήρωσιν χαρακτηριστικό της δημοκρατίας1. Οι βουλευτές, δήμαρχοι, κ.λπ. που θεωρούνται αντιπρόσωποι των ψηφοφόρων, ουσιαστικώς είναι αντιπρόσωποι των ατομικών και κομματικών τους συμφερόντων, καθώς και των συμφερόντων των ισχυρών χρηματοδοτών τους. Η κυρίαρχη, εξ άλλου, σήμερα ιδέα ότι υπάρχουν «ειδικοί» του πολιτικού, δηλαδή «ειδικοί» του καθολικού και τεχνικοί της ολότητας «χλευάζει την ίδια την ιδέα της δημοκρατίας». Η οργάνωση και η δομή των κομμάτων αντανακλά την οργάνωση και δομή της κοινωνίας^ η αρχηγική, πυραμιδωτή, γραφειοκρατική και ιεραρχική δομή τους είναι μια μικρογραφία της αντίστοιχης κοινωνικής και πολιτικής ολιγαρχικής δομής: οι ολίγοι και «εκλεκτοί» κυβερνούν και αποφασίζουν ενώ οι πολλοί τους ψηφίζουν και εκτελούν τις αποφάσεις. Τα κόμματα είναι ο κυρίαρχος και αναμφισβήτητος πρωταγωνιστής του δημοσίου βίου αφού ελέγχουν ασφυκτικώς το σύνολο των ουσιαστικών κοινωνικών δραστηριοτήτων. Ελέγχουν επίσης όλες τις μορφές εξουσίας και εδώ έγκειται ένα άλλο ιδεολόγημα, ένα άλλος μύθος που εντέχνως διοχετεύεται και διακατέχει τους ανθρώπους και τους υποτάσσει στην εξουσία των κομμάτων και των «αντιπροσώπων». Ο μύθος αυτός είναι η λεγομένη «διάκριση ή ανεξαρτησία των τριών εξουσιών». Το ιδεολόγημα αυτό έχει δύο όψεις, τη «διάκριση» και τις «τρεις εξουσίες».

Ποια διάκριση εξουσιών;

Όσον αφορά τις τρεις εξουσίες –εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική – έχουν πάψει από πολλού να είναι τρεις και έχουν αυξηθεί σε πέντε τουλάχιστον άμεσα ορατές, ρητές και θεσμισμένες. Η λεγόμενη εκτελεστική δεν είναι καθόλου εκτελεστική, αλλά ασκεί ουσιαστική πρωτογενή κυβερνητική εξουσία αφού λαμβάνει τις ουσιαστικές αποφάσεις και νομοθετεί θα έπρεπε λοιπόν να λέγεται κυβερνητική εξουσία και κατά συνέπεια να αποδοθεί στην κυρίως εκτελεστική το πραγματικό της όνομα και οι δικαιοδοσίες. Αυτή αποτελείται από τους γενικούς γραμματείς, τις διοικήσεις των δημοσίων οργανισμών, των κρατικών υπηρεσιών, τραπεζών, Εφοριών, Πολεοδομίας, Αστυνομίας, Στρατού, κ.λπ, οι οποίοι όντως εκτελούν τις αποφάσεις της κυβερνήσεως. Είναι δηλαδή ο πανίσχυρος κρατικός μηχανισμός με τις πολυδαίδαλες υπηρεσίες του δια του οποίου η κυβέρνηση υλοποιεί τις αποφάσεις της και την εξουσία της. Σημειωτέον ότι η εκτελεστική εξουσία δεν εκλέγεται αλλά διορίζεται από την κυβερνητική. Και στο σημείο αυτό έχουμε έλλειμμα όχι μόνο δημοκρατίας αλλά και αντιπροσώπευσης. Αυτή λοιπόν είναι η τέταρτη εξουσία, η κυρίως εκτελεστική και διαφοροποιείται από την κυβερνητική. Αυτές μαζί με τη δικαστική (η οποία ούτε και αυτή εκλέγεται) και τη νομοθετική εξουσία αποτελούν τον συνολικό καταπιεστικό μηχανισμό. Η πέμπτη εξουσία είναι το διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο επεμβαίνει πια νομίμως και θεσμικώς στις εσωτερικές υποθέσεις, κατευθύνσεις και προσανατολισμούς των κρατών μελών – και δή των μικροτέρων και ασθενεστέρων – κατά ουσιαστικό, δεσμευτικό και τελεσίδικο τρόπο (με κυρώσεις παντός είδους).

Θεσμισμένες και μη εξουσίες

Εκτός αυτών των εξουσιών θα πρέπει να αναφερθούν και οι παντοειδείς παράπλευρες μη ρητές εξουσίες με αποφασιστικό βάρος και ρόλο στην λήψη των κυβερνητικών και των τοπικών αποφάσεων. Μια βασική παράπλευρη εξουσία είναι ο Τύπος, τα πανίσχυρα πλέον ΜΜΕ, τα οποία διαπλέκονται στενώς και ασφυκτικώς με την κυβερνητική εξουσία, της ασκούν πιέσεις και εκβιασμούς για παραχωρήσεις παντός είδους, υπό το πρόσχημα της πληροφόρησης / ενημέρωσης και του «ελέγχου» της εξουσίας. Ο αντικειμενικός σκοπός είναι η αμοιβαία καταχύρωση των αντίστοιχων συμφερόντων τους, οικονομικών και εξουσιαστικών. Το ανησυχητικό με την έκτη εξουσία είναι ότι είναι εξωθεσμική και όπως είναι εμφανέστατο δεν είναι μόνο ιδεολογική εξουσία, αλλά πολιτική και οικονομική, συνδεομένη με Τράπεζες και Χρηματιστήριο, καθώς και με παντός είδους εταιρείες και οργανισμούς. Η διαπλοκή των ΜΜΕ με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα επανεισάγει με έναν άλλον τρόπο στο πολιτικό προσκήνιο την οικονομική ολιγαρχία, η οποία είναι και η ουσιαστική εξουσία και δίνει εκ τους αφανούς τις βασικές κατευθυντήριες γραμμές στα δημόσια πράγματα. Τέλος, μια παράπλευρη εξουσία, που τα τελευταία έτη ανέρχεται, ιδιαιτέρως με ανησυχητικό ρυθμό και δημόσια παρουσία εν Ελλάδι, είναι η θρησκεία και η εκκλησία. Εκτός του ιδεολογικού ρόλου και της ιδεολογικής εξουσίας που ανέκαθεν ασκούσε, η εκκλησία, διεκδικεί πλέον μερίδιο και στην πολιτική εξουσία, αναδεικνυόμενη σε κράτος εν κράτει. Όσον αφορά την άλλη όψη, την «διάκριση ή ανεξαρτησία των εξουσιών», αυτή είναι ο μέγας μύθος του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, αφού δεν υφίσταται καμιά ανεξαρτησία και αυτονομία μεταξύ των τεσσάρων ρητών θεσμισμένων εξουσιών. Πράγματι η κυβερνητική εξουσία του πλειοψηφούντος κόμματος, ελέγχει την εκτελεστική του κρατικού μηχανισμού και των υπηρεσιών, ελέγχει την νομοθετική αφού έχει την πλειοψηφία στην βουλή όπου ασκείται το νομοθετικό έργο, και, τέλος, κατά το μάλλον ή ήττον ελέγχει και την δικαστική, με τον καθορισμό του πλαισίου της λειτουργίας της και την επέμβαση στην σύνθεση των ανωτάτων δικαστικών θεσμών (λ.χ. στην Ελλάδα, του Αρείου Πάγου, του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Ελεγκτικού Συνεδρίου). Αυτό συνεπώς που διαγράφεται ως πολιτικό τοπίο είναι ένα ιεραρχικό πλέγμα εξουσίας με υποεξουσίες και ανθυποεξουσίες ελεγχόμενες από την κεντρική κυβερνητική, η οποία ελέγχεται από την εξουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όλες αυτές μαζί ασκούνται επί του μεγάλου πλήθους των ανθρώπων, οι οποίοι ουδεμία απόφαση λαμβάνουν ουδένα νόμο ψηφίζουν και σε ουδεμία εξουσία μετέχουν – εκτελούν απλώς τις αποφάσεις και τις εντολές ως καλοί υπήκοοι. Αποκαλούνται όμως κατ΄ ευφημισμόν και καταχρηστικώς πολίτες ή αυτοαποκαλούνται οι ίδιοι με αρκετή δόση αυτοϊκανοποίησης. Είναι συνεπώς λανθασμένο να χαρακτηρίζονται τα σημερινά δυτικά πολιτεύματα δημοκρατίες, ενώ είναι καθαρόαιμες ολιγαρχίες. Αυτό σημαίνει ότι εκτός της πολιτικής αλλοτρίωσης των ανθρώπων υπάρχει και η ιδεολογική αλλοτρίωση. Με άλλα λόγια αυτός που θεωρεί και αποκαλεί τα σημερινά δυτικά πολιτεύματα δημοκρατίες, έστω με ένα επίθετο της αρεσκείας του, απατά ή απατάται, τρίτη επιλογή δεν υπάρχει.

Γ.Οικονόμου – Προϋποθέσεις και προτάσεις για πολιτειακή αλλαγή

Του Γιώργου Ν. Οικονόμου, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Πολίτες, αρ. 33, Δεκέμβριος 2011

O Γιώργος Ν. Οικονόμου σπούδασε Μαθηματικά, Μουσική και Φιλοσοφία. Συμμετείχε ενεργώς στο αντιδικτατορικό κίνημα...

Η γενικευμένη παρακμή που διαποτίζει τη νεοελληνική κοινωνία είναι εμφανέστατη και στην απουσία ουσιαστικών κινήσεων και προτάσεων για έξοδο από την παρακμή. Ειδικά τα κόμματα της Αριστεράς έχουν επιδοθεί σε πλειοδοσία προτάσεων για έξοδο από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, για επάνοδο στη δραχμή, για στάση πληρωμών, για διαγραφή του χρέους. Αυτές οι πομπώδεις διακηρύξεις δεν έχουν άλλη αιτία και άλλο σκοπό από το να συγκαλύψουν τόσο τη μεγάλη αδυναμία κατανόησης της πραγματικότητας όσο και την παροιμιώδη πολιτική τους ανικανότητα. Κατ’ αρχάς, δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα: ποιος θα λάβει και θα χειρισθεί αυτές τις ανατροπές. Επίσης, δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τους ότι και πριν από την είσοδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη υπήρχε το ίδιο διεφθαρμένο και ανίκανο ολιγαρχικό σύστημα με τις ίδιες αντιλήψεις, νοοτροπίες και δομές, το οποίο άλλωστε οδήγησε την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη. Εάν όλα αυτά δεν αλλάξουν άρδην, εάν παραμείνει το ίδιο κομματοκρατικό πελατειακό σύστημα με τους ίδιους θεσμούς, οργανισμούς και νόμους, τότε οποιοδήποτε από τα προτεινόμενα μέτρα της Αριστεράς και αν εφαρμοσθεί θα οδηγήσει σε χειρότερα. Με το υπάρχον ολιγαρχικό σύστημα, με κόμματα, αντιπροσώπους, γραφειοκράτες, συντεχνίες και ποικίλα λαμόγια δεν δύναται να υπάρξει βιώσιμη λύση.

Επίσης, το κύριο πολιτικό σύνθημα των κομμάτων της Αριστεράς είναι «εκλογές τώρα για να αποφασίσει ο κυρίαρχος λαός». Όμως είναι γνωστό πως, από την μεταπολίτευση έως το 2009, σε διάστημα τριάντα πέντε ετών, έχουν γίνει ένδεκα εκλογικές αναμετρήσεις, δηλαδή μία ανά τρία έτη κατά μέσον όρο, αλλά η χώρα οδηγήθηκε πλησίστια στη χρεοκρατία. Τι θα προσφέρει μία καινούργια εκλογική αναμέτρηση; Μόνο κάποια συνήθη αλλαγή φρουράς στην κυβέρνηση και ίσως κάποια άνοδο των ποσοστών της Αριστεράς, δηλαδή τίποτε το ουσιαστικό. Και αυτό διότι στην πραγματικότητα ο «λαός» δεν είναι κυρίαρχος, αλλά μόνο στις διακηρύξεις και στις φαντασιώσεις. «Κυρίαρχος» σημαίνει να λαμβάνει τις αποφάσεις, να θεσπίζει τους νόμους, να ελέγχει την εξουσία, να είναι δηλαδή κύριος της συνολικού πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού βίου. Όμως αυτή η κυριαρχία δεν υπάρχει, αντιθέτως οι ουσιαστικοί κυρίαρχοι είναι τα κόμματα και οι βουλευτές, οι τράπεζες και οι χρηματιστές, οι μεγάλες επιχειρήσεις και τα ΜΜΕ. Άρα η λαϊκή κυριαρχία είναι το ουσιώδες ζητούμενο: πώς η κοινωνία θα γίνει ουσιαστικός κύριος των αποφάσεων, των νόμων και όλων των εξελίξεων. Για το ζήτημα αυτό τα κόμματα της Αριστεράς δεν λένε απολύτως τίποτε, πράγμα που σημαίνει πως, εν τέλει, είναι υποστηρικτές της αντιπροσώπευσης και στυλοβάτες της ολιγαρχίας.

Ένδειξη της ανικανότητας του ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος και όλων συλλήβδην των κομμάτων για λύση των προβλημάτων και έξοδο από την κρίση είναι η εκκωφαντική αδυναμία τους να συλλάβουν και να πραγματοποιήσουν ένα ευρύ πρόγραμμα θεσμικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Πολλές είναι οι μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να είχαν προταθεί και πραγματοποιηθεί από κάποιο εκσυγχρονιστικό αστικό ή αριστερό ρεφορμιστικό κόμμα, μέσα στα πλαίσια μιας ευνομούμενης και συντεταγμένης πολιτείας. Αλλά ούτε αυτή ούτε ο αστικός φιλελευθερισμός ούτε και η συνετή Αριστερά ευδοκιμούν στην Ελλάδα. Στη συνέχεια παρατίθενται ενδεικτικώς ορισμένες τέτοιες μεταρρυθμίσεις.

Μεταρρυθμίσεις

  • Άρση της παραγραφής όλων των αδικημάτων των πρωθυπουργών, υπουργών, βουλευτών και λοιπών κρατικών αξιωματούχων, διελεύκανση και εκδίκαση όλων των υποθέσεων. Οι ένοχοι, εκτός των ποινικών κυρώσεων, να υποχρεωθούν να επιστρέψουν τα κλεμμένα και να δημευθούν οι περιουσίες τους.
  • Κατάργηση της βουλευτικής και υπουργικής ασυλίας, που εξασφαλίζουν την απουσία ελέγχου επί της εξουσίας και την ατιμωρησία. Οι εξεταστικές επιτροπές της βουλής αποδείχθηκαν κοροϊδία, παρόμοια με την περιβόητη αυτοκάθαρση της Εκκλησίας.
  • Ουσιαστική εφαρμογή του «πόθεν έσχες» για όλους τους πολιτικούς και διευθυντές δημοσίων εταιρειών και κρατικών οργανισμών από το 1974 μέχρι σήμερα.
  • Περιορισμός των βουλευτών στο μισό, δηλαδή σε 150. Αποδείχθηκε πως οι βουλευτές όχι μόνο δεν προσφέρουν τίποτε ουσιαστικό, αφού οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία, αλλά επιβαρύνουν και τον δημόσιο προϋπολογισμό με περιττά έξοδα και μάλιστα σε περίοδο χρεοκοπίας.
  • Κατάργηση του απαράδεκτου αριστοκρατικού θεσμού των βουλευτών επικρατείας.
  • Περιορισμός της βουλευτικής θητείας μόνο σε δύο περιόδους και μάλιστα όχι συνεχόμενες.
  • Περιορισμός της πρωθυπουργικής θητείας σε δύο περιόδους για το ίδιο πρόσωπο.
  • Απαγόρευση σε δύο μέλη της ίδιας οικογένειας να ασκούν ταυτοχρόνως δημόσιο αξίωμα (ως υπουργοί, βουλευτές, περιφερειάρχες, δήμαρχοι, γενικοί γραμματείς, πρόεδροι και μέλη συμβουλίων κρατικών οργανισμών).
  • Απαγόρευση οποιασδήποτε δημόσιας θέσης για ένα χρονικό διάστημα στις τρεις πλούσιες οικογένειες-δυναστείες που λυμαίνονται τον δημόσιο βίο της χώρας, ευθύνονται για την χρεοκοπία και αποτελούν επί μισόν αιώνα εστία διαφθοράς και μολύνσεως, και εφορμούν ακάθεκτες για τον άλλο μισό.
  • Κοινωνικός έλεγχος στην ασυδοσία των ΜΜΕ και εναλλαγή στην κατοχή των μέσων της εξουσίας αυτής. Η δύναμη και η επιρροή των ΜΜΕ είναι πολλαπλάσια από αυτήν των εργολάβων και των προμηθευτών του δημοσίου. Οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες είναι δημόσιο αγαθό, ανήκουν το σύνολο, και όχι, όπως σήμερα, σε ολίγους μόνιμους ιδιώτες οι οποίοι συγκεντρώνουν έτσι τεράστια εξουσία, με τη συναίνεση των κομμάτων.
  • Δημόσιος και δικαστικός έλεγχος στα οικονομικά των μεγάλων τηλεοπτικών καναλιών και εφημερίδων, στους μισθούς των τηλεοπτικών αστέρων (δημοσιογράφων, ηθοποιών, τηλεπαρουσιαστριών) και στις δανειακές συμβάσεις των ιδιοκτητών τους.
  • Νομοθέτηση για παραχώρηση χρόνου στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση σε κοινωνικούς φορείς και κινήσεις για τη διοργάνωση ενημερωτικών και άλλων συζητήσεων υπό τη δική τους ευθύνη.

Οικονομικές μεταρρυθμίσεις

  • Ελάττωση στο μισό των τεραστίων αποδοχών και προνομίων των βουλευτών (έκαστος κοστίζει μηνιαίως περίπου 30.000 ευρώ συνολικώς: μισθός, επιδόματα επιτροπών και γραφείων, ποικίλες ατέλειες, φοροαπαλλαγές, γραμματείς, σύμβουλοι). Εάν ελαττωθεί ο αριθμός τους στο μισό (150) έχουμε κέρδος 63 εκατ. ευρώ ετησίως και εάν μειωθεί το κόστος των υπολοίπων στο μισό έχουμε κέρδος άλλα 31,5 εκατ. ευρώ. Σύνολο 95 εκατ. ευρώ κέρδος ετησίως.
  • Κατάργηση της σκανδαλώδους βουλευτικής συντάξεως (ανέρχεται στις 4.000-5.000 ευρώ το μήνα μετά από μία τετραετή θητεία)!
  • Μείωση των μεγάλων μισθών των στρατιωτικών, των δικαστικών, των υπαλλήλων της Τραπέζης της Ελλάδος (200.000 ευρώ το εφάπαξ), των υπαλλήλων της βουλής (250.000 ευρώ το εφάπαξ) και όλων των ΔΕΚΟ (μόνο τα ταμεία της ΔΕΗ και του ΟΤΕ επιβαρύνουν τον δημόσιο προϋπολογισμό περίπου με 1, 4 δισ. ευρώ ετησίως).
  • Πάταξη της διαφθοράς με την αναδιάρθρωση των υπηρεσιών (η διαφθορά υπολογίζεται σε 20 δισ. ευρώ ετησίως).
  • Πάταξη της εισφοροδιαφυγής και της φοροδιαφυγής, που υπολογίζονται σε 50 δισ. ευρώ.
  • Πάταξη του παραεμπορίου που ανέρχεται σε 25 δισ. (δηλαδή 5 δισ. οι φόροι).
  • Πάταξη του λαθρεμπορίου καυσίμων που ανέρχεται σε 20 δισ. (8,5 δισ. θα ήταν τα έσοδα του δημοσίου).
  • Πάγωμα των προσλήψεων στο Δημόσιο.
  • Σημαντική μείωση των τεραστίων στρατιωτικών δαπανών (ενδεικτικώς, στη δεκαετία 2000-09 αυτές ανήλθαν στα 69,7 δισ. ευρώ, ενώ στην ίδια δεκαετία για την πυροπροστασία – σε μια χώρα ψηλού κινδύνου – διατέθηκε το ποσό των 300 εκατ. μόνο! Οι παρανοϊκές κυβερνήσεις έχουν φέρει την χρεοκοπημένη Ελλάδα πρώτη στην Ευρώπη και πέμπτη στον κόσμο στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς)!
  • Κατάργηση της άνευ όρων ενίσχυσης των τραπεζών από το δημόσιο ταμείο, δηλαδή από τα χρήματα των φορολογουμένων, και άμεση φορολόγηση των κερδών τους (μέχρι στιγμής – 2011 – έχουν λάβει 108 δισ. ευρώ, σε ρευστό και εγγυήσεις. Ενδεικτικώς, τα κέρδη των τραπεζών το 2009 ήταν 3 δισ. ευρώ).
  • Αύξηση της φορολογίας των μεγάλων επιχειρήσεων
  • Φορολόγηση των χρηματιστηριακών συναλλαγών και του εφοπλιστικού κεφαλαίου, το οποίο απολαμβάνει φορολογικής ασυλίας.
  • Κατάργηση της χρηματοδότησης των κομμάτων από το δημόσιο που αυξάνεται συνεχώς (60 εκατ. ευρώ ετησίως).
  • Κατάργηση της χρηματοδότησης των ποδοσφαιρικών σωματείων (50 εκατ. ευρώ ετησίως).
  • Είσπραξη των χρεών 23 δισ. ευρώ προς το δημόσιο που προσπάθησε να καταργήσει εν μια νυκτί ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου (2010) με τη δικαιολογία της παραγραφής. Είσπραξη λ.χ. του προστίμου των 6 δισ. ευρώ που επιβλήθηκε σε χρηματιστηριακή εταιρία και το οποίο αυθαιρέτως έσβησε η ΝΔ το 2009.
  • Κατάργηση του μεγάλου στόλου των πολυτελών κρατικών αυτοκινήτων που χρησιμοποιούν υπουργοί, βουλευτές, πρυτάνεις, δήμαρχοι, περιφερειάρχες, μητροπολίτες και χιλιάδες ανώτατοι κρατικοί αξιωματούχοι, και κοστίζει στους φορολογούμενους 500 εκατ. ευρώ σε εποχές χρεοκοπίας! Σημειωτέον ότι αυτό το ελιτίστικο προνόμιο είναι μοναδικό στην Ευρώπη.
  • Χωρισμός κράτους και εκκλησίας, διακοπή της μισθοδοσίας των ιερέων και των μητροπολιτών από το δημόσιο ταμείο (ανέρχεται στα 350 εκατ. ευρώ ετησίως). Η Ελλάς είναι η μοναδική χώρα στον δυτικό κόσμο που έχει αυτό το θλιβερό χαρακτηριστικό. Όμως το δημόσιο ταμείο πρέπει να μισθοδοτεί τον απαραίτητο αριθμό υπαλλήλων που προσφέρουν υπηρεσίες στο σύνολο. Οι ιερείς και οι μητροπολίτες δεν προσφέρουν τέτοιες υπηρεσίες στα πραγματικά προβλήματα όλης της κοινωνίας. ασχολούνται με τελετές, κηρύγματα και ηθικολογίες, που αφορούν τον ηθικό και μεταφυσικό κόσμο των πιστών ενός μόνο θρησκευτικού δόγματος. Πρέπει λοιπόν να μισθοδοτούνται από την ίδια την Εκκλησία με την μεγάλη αφορολόγητη περιουσία.
  • Καταγραφή και φορολόγηση της τεράστιας εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας και κοινωνικός έλεγχός της (πολλά εκατ. ευρώ ετησίως).
  • Συγκρότηση ανεξάρτητης διεθνούς Eπιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για την έρευνα όλων των δανειακών συμβάσεων, των ομολόγων, των αναλήψεων δημοσίων έργων και όλων των σχετικών στοιχείων για να διαπιστωθεί το μέγεθος της κλοπής, της διαφθοράς και του «απεχθούς χρέους». Τα αποτελέσματα να ανακοινωθούν στην κοινωνία η οποία μετά από συζήτηση να αποφασίσει για τις περαιτέρω πολιτικές κινήσεις. Το δικαίωμα επιστροφής κλεμμένου δημοσίου χρήματος και της μη πληρωμής του «απεχθούς χρέους» προβλέπεται από τη διεθνή νομοθεσία.

Ριζικές θεσμικές αλλαγές

Οι πιο πάνω θεσμικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, οπωσδήποτε και άλλες, θα είχαν ως αποτέλεσμα τόσο την εξοικονόμηση αρκετών δισ. ευρώ από τις δημόσιες δαπάνες, άρα τη μείωση του ελλείμματος, όσο και την αύξηση των δημοσίων εσόδων με αρκετά δισ. ευρώ ετησίως, συνεπώς τη δραστική μείωση του χρέους. Όμως είναι αδύνατον να τις πραγματοποιήσει το κομματοκρατικό διεφθαρμένο σύστημα, διότι, πρώτον, αποδείχθηκε πως είναι ανίκανο για κάτι τέτοιο, και, δεύτερον, οι μεταρρυθμίσεις αυτές στρέφονται ευθέως εναντίον του, αφού του αφαιρούν προνόμια, πόρους πλουτισμού και εξουσία. Η άποψη πως κάποια κόμματα ή ηγέτες μπορούν να πραγματοποιήσουν τέτοιες μεταρρυθμίσεις αποτελεί αυταπάτη και φενάκη. Είναι μαθηματικώς βέβαιο πως η μελλοντική διακυβέρνηση της χώρας από τον Σαμαρά ή τον Βενιζέλο, τον Τσίπρα ή την Παπαρήγα, θα οδηγήσει σε πλήρες ναυάγιο.

Κατά συνέπεια, απαιτείται αγώνας από την κοινωνία κατά του κομματοκρατικού ολιγαρχικού συστήματος. Το κύριο πολιτικό ζήτημα στην χρεοκοπημένη Ελλάδα δεν είναι οι εκλογές για αλλαγή κομματικής φρουράς στην κυβέρνηση, για προώθηση των πιο πάνω μεταρρυθμίσεων ή για την εκλογική άνοδο της Αριστεράς. Το κύριο ζήτημα είναι η ουσιαστική πολιτειακή αλλαγή που θα καταστήσει δυνατή την άμεση συμμετοχή της κοινωνίας στη λήψη των αποφάσεων, στη θέσπιση των νόμων, στην απονομή του δικαίου, στον έλεγχο της εξουσίας. Αυτό προϋποθέτει βαθιές και ευρείες κοινωνικές αλλαγές, αλλαγές νοοτροπίας, ιδεών, συμπεριφορών και πρακτικών. Οι τελευταίες με τη σειρά τους είναι αδύνατον να συμβούν εάν οι άνθρωποι δεν απεγκλωβισθούν από τις αποτυχημένες κομματικές ιδεολογίες, εάν δεν αποτοξινωθούν από τα παρωχημένα ιδεολογήματα, τόσο της λεγόμενης ανανεωτικής όσο και της σταλινικής Αριστεράς, περί σοσιαλισμού και πως αρκεί η έξοδος από την Ευρωζώνη ή και από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να σωθεί η χώρα. Απαραίτητο στοιχείο για την πολιτειακή αλλαγή, για τον μετασχηματισμό του ολιγαρχικού πολιτεύματος προς την κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας είναι η αυτοσυγκρότηση των πολλών σε αυτόνομο πολιτικό υποκείμενο. Αυτός είναι ο κύριος και ουσιαστικός παράγοντας που δύναται να ανοίξει δρόμους προς την εξυγίανση. Η αλλαγή αυτή θα πρέπει να βασισθεί στην αφαίρεση εξουσίας από τα παραδοσιακά κέντρα αποφάσεων (κόμματα, βουλευτές, δικαστική εξουσία, οικονομική ελίτ, συνδικαλιστικές συντεχνίες, εκκλησία και ΜΜΕ). Μόνο έτσι θα καταστεί δυνατή η άμεση συμμετοχή της κοινωνίας στη λήψη των αποφάσεων, στη θέσπιση των νόμων, στην απονομή του δικαίου, στον έλεγχο της εξουσίας. Οι πιο κάτω προτάσεις για θεσμικές αλλαγές συντελούν σε αυτόν τον σκοπό.

  • Νομοθέτηση πολιτικών συνελεύσεων – τοπικών, δημοτικών ή περιφερειακών – με συντονισμό τους, όπου λαμβάνονται αποφάσεις και θεσπίζονται νόμοι, τους οποίους τα αιρετά ή κληρωτά εκτελεστικά όργανα οφείλουν να υλοποιήσουν.
  • Νομοθέτηση τακτικών δημοψηφισμάτων από τα κάτω – όταν δεν είναι δυνατόν να συντονισθούν οι αποφάσεις των συνελεύσεων – για τα σημαντικά πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, με εξαίρεση τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία των μειονοτήτων (εθνικών, θρησκευτικών, πολιτισμικών, φυλετικών).
  • Θέσπιση του δικαιώματος για νομοθετική πρωτοβουλία, δηλαδή του δικαιώματος για κατάθεση ενός νομοσχεδίου ή μίας συνταγματικής αλλαγής από οποιαδήποτε ομάδα που θα έχει συγκεντρώσει έναν καθορισμένο αριθμό είτε υπογραφών (λ.χ. 100.000) είτε αποφάσεων από συνελεύσεις. Οι προτάσεις για νόμους και συνταγματικές αλλαγές τίθενται για διαβούλευση στις συνελεύσεις ή σε δημοψήφισμα.
  • Ουσιαστικός και ενδελεχής έλεγχος της εκτελεστικής εξουσίας από την ίδια την κοινωνία, και όχι από γραφειοκρατικά και κομματικά κογκλάβια. Πράγμα που συνεπάγεται πλήρη διαφάνεια πεπραγμένων και αποφάσεων, καθώς και ανακλητότητα των αξιωματούχων ανά πάσα στιγμή.
  • Αναδιάρθρωση της δικαστικής εξουσίας και συμμετοχή της κοινωνίας με σκοπό την ανεξαρτησία και την αμεροληψία της. Είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τον ουσιαστικό έλεγχο της εξουσίας.

Οι αλλαγές αυτές προϋποθέτουν, όπως τόνισα προηγουμένως, τη συμμετοχή και τη θέληση, τη φαντασία και τον αγώνα των ανθρώπων, την αυτοοργάνωση και τον αυτοπροσδιορισμό τους. Μακράν και εναντίον όλων των κομμάτων, βουλευτών, συνδικαλιστών, μητροπολιτών, επιχειρηματιών, τραπεζιτών, γραφειοκρατών, μιντιακών και καθεστωτικών διανοουμένων. Μόνο με τις αλλαγές αυτές θα ανοίξει ο δρόμος για να μετασχηματισθούν οι νόμοι, οι θεσμοί και οι σημασίες του ολιγαρχικού συστήματος προς την κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας. Είναι ο μόνος δρόμος για έξοδο από την παρακμή, αφού όλοι οι άλλοι έχουν αποδειχθεί αδιέξοδοι.


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-abB

Παραγωγή και παραγωγοί χωρίς αφεντικά

«Τόλμησε να αγωνιστείς, τόλμησε να νικήσεις!»

Σήμερα η εργασία είναι μια πραγματική τρομοκρατία των αφεντικών και του κράτους, που χτίζουν το κοινωνικό συμβόλαιο-κανιβαλισμό του «αποδέξου ή ψόφα». Οι απολυμένοι, οι νεόφτωχοι, οι απλήρωτοι, οι περιθωριοποιημένοι είναι το αποτέλεσμα αυτής της μορφής μονοπωλιακής βίας των καταπιεστών και του κράτους, που την υφίστανται συνολικά τα κοινωνικά υποκείμενα σε όλο το πλέγμα των κοινωνικών σχέσεων.

Στον αντίποδα, ο σύγχρονος κοινωνικός ανταγωνισμός που αναπτύσσεται ενάντια στη βίαιη προλεταριοποίηση εργαζομένων, δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, είναι ένα «ένστικτο ζωής», μια διαρκής σύγκρουση που πηγάζει από την αντίθεση κράτους-κοινωνίας και βρίσκεται στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης και όλων των αντιπαραθέσεων. Αλλά με όρους διαφορετικούς από το παρελθόν, που έχουν να κάνουν κυρίως με τη βίαιη ανάπτυξη της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης. Δεν έχει να κάνει με το σικ «ριζοσπαστισμό» αυτών που στα σαλόνια της εξουσίας παραχαράσσουν την ανεξαρτησία και αυτονομία του κόσμου της εργασίας, φωνασκώντας υπέρ της κρατικής πολιτικής. Ούτε έχει να κάνει απλά με την ανεξαρτησία και αυτονομία από τα κόμματα και τον κρατικό συνδικαλισμό, αλλά αντικατοπτρίζει το κίνημα απελευθέρωσης και χειραφέτησης του ίδιου του κόσμου της εργασίας.

Πρόκειται για μια μαχόμενη διαδικασία ρήξης με την πολιτική εξουσία (κράτος, κόμματα, δικαστήρια, φυλακές), με τα κρατικά συνδικάτα, με τους καπιταλιστικούς μηχανισμούς παραγωγής-διανομής, με τους καθεστωτικούς πολιτιστικούς και κανονιστικούς θεσμούς. Μια πολιτική απειλητική διαδικασία, όπου οι πολιτικά αδύναμοι είναι οι επιτιθέμενοι απέναντι στους κρατούντες και όπου οι εξεγερμένοι-ανυπότακτοι είναι οι δημιουργοί κυτταρικών δομών αντιεξουσίας-ζωνών ελευθερίας στην παραγωγή και στην κοινωνική ζωή, χωρίς αφεντικά.

Κι επειδή οι «αιώνιες» αλήθειες και τα δογματικά πολιτικά τροπάρια τελείωσαν, η αναζήτηση και το νόημα του άμεσου κοινωνικού μετασχηματισμού και της θεώρησής του, βρίσκεται όχι μόνο εκτός των ορίων του συστήματος, αλλά και σύμπασας της αριστεράς των διακηρυκτικών πολιτικών φλυαριών και των ανώδυνων διαδηλώσεων-περιπάτων. Ούτε υπάρχει, ούτε εξαντλείται στις όποιες ενδοαριστερές πολιτικές αντιθέσεις τους που χρησιμοποιούνται για τη διαίρεση του κόσμου της εργασίας, τον ιδεολογικισμό και τον αγωνιστικό αφοπλισμό των εργαζόμενων. Διότι ριζοσπαστική ρήξη με το σύστημα και αντικαθεστωτική κοινωνική πολιτική των από κάτω, σημαίνει μαζική αντεπίθεση στην καρδιά της εξουσίας, στις εμπροσθοφυλακές των αφεντικών που δεν καταβάλλουν τα δεδουλευμένα, στους υπεύθυνους των μαζικών απολύσεων και της ολοένα μεγαλύτερης εξαθλίωσης, στους υπεύθυνους για την αυξανόμενη κρατική τρομοκρατία σε διαδηλωτές, απεργούς, μετανάστες, νεολαία, στους κρατικούς αξιωματούχους για τα πολιτικά και οικονομικά εγκλήματα που διαπράττουν σε βάρος της κοινωνίας.

Ο «ξεκρέμαστος» κόσμος της εργασίας

Ακόμα και τα πιο μαζικά συλλαλητήρια ή συγκεντρώσεις δεν μπορούν να απαντήσουν στον ολοκληρωτικό χαρακτήρα της κρατικής πολιτικής και στη βίαιη μετατροπή των εργαζομένων σε εξαθλιωμένη μάζα. Συνεπώς, τα διδάγματα και η εμπειρία των προηγούμενων αγώνων και της εξέλιξής τους, πρέπει να ενώνονται ολικά με την ανάπτυξη της άμεσης συλλογικής δράσης και την αποφασιστικότητα του κόσμου της εργασίας να απαλλαγεί από τους μαγαζάτορες και τους καντηλανάφτες όλων των πολιτικών ιερατείων. Σε κάθε ζωντανή χειραφετημένη κίνηση του κόσμου της εργασίας είναι επιτακτικό να σπαστεί το πολιτικό εμπόριο των μεν και οι λιτανείες των δε, για να επαναδημιουργηθεί η οργανική σχέση θεωρίας και δράσης. Είναι περισσότερο η θέληση για αυτενέργεια και χειραφετημένη δράση όλων αυτών των εργαζομένων που είναι «ξεκρέμαστοι» και που στην πραγματικότητα είναι οι εν δυνάμει φορείς του κοινωνικού μετασχηματισμού. Όχι με την έννοια του εργάτη-πρωτοπορία ή του εργάτη-μάζα, αλλά του «φτωχοποιημένου» εργαζόμενου, ως κοινωνικού υποκειμένου που πλήττεται από την κοινωνική και οικονομική κρίση.

Είναι προφανές ότι η ανασυγκρότηση των αγώνων του κόσμου της εργασίας δεν μπορεί να γίνει με τις ίδιες αγωνιστικές και οργανωτικές μεθόδους του παρελθόντος. Ακόμα χειρότερα, αυτές οι μέθοδοι γίνονται τροχοπέδη που επιδεινώνουν περισσότερο την κοινωνικοοικονομική ανασφάλεια και τη ζωή των εργαζομένων. Πιο συγκεκριμένα, ο κόσμος της εργασίας δεν θα κινηθεί σε ριζοσπαστική κατεύθυνση μόνο μέσα από μια διαδικασία απεργιών ή εξαιτίας μιας ανατρεπτικής συνδικαλιστικής πολιτικοποίησης γενικώς, αλλά κυρίως σε συνδυασμό με την ανάπτυξη σε μαζική κλίμακα της άμεσης συλλογικής δράσης και συνολικά της αντιπαράθεσης με το καθεστώς της κοινωνικής βαρβαρότητας, γκρεμίζοντας τα εμπόδια και τα όρια του κομματικού και κρατικού συνδικαλισμού που στέλνουν ακατάπαυστα τους αγώνες μέσα στο πλαίσιο και στους κανόνες του καθεστώτος.

Ρωγμή στον κόσμο του κέρδους

Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο. Παρά την ένταση της κρίσης, η παραγωγικότητα είναι υψηλή, το ίδιο και οι εξαγωγές προϊόντων, ενώ η υπερεκμετάλλευση στέλνει εκ περιτροπής τον κόσμο της εργασίας από την εργασιακή ανασφάλεια, στην εφεδρεία και από εκεί στο ταμείο ανεργίας και στην εξαθλίωση. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόσο κραυγαλέος βίαιος διαχωρισμός ανάμεσα στα συσσωρευμένα πλούτη και τη φτώχεια, το αποτέλεσμα της οποίας είναι οι «στρατοί» των απολυμένων, των απλήρωτων, των αστέγων και των απόκληρων, που αποτελούν τη σημερινή κοινωνική πλειοψηφία.

Ωστόσο, η αγωνιστική και δημιουργική μορφή του κοινωνικού ανταγωνισμού θα ’πρεπε να είναι στην ίδια αντικαθεστωτική ταχύτητα. Ενώ δημιουργούνται συνεχώς κυτταρικές δομές και μορφές κοινωνικής αντιεξουσίας (τοπικά ανταλλακτικά συστήματα, τράπεζες χρόνου και δίκτυα παραγωγών-καταναλωτών, συνεργατικές ενώσεις, ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι, φυσικές καλλιέργειες, αυτοοργανωμένες καλλιέργειες, κ.λπ.), η αγωνιστική μορφή παραμένει ακόμα στο επίπεδο της απλής διαμαρτυρίας, της λειτουργικής συμβολικής κατάληψης και των πορειών χωρίς αντίκρισμα, ακόμα και στην θεαματική-συμβολική συγκρουσιακή μορφή τους. Προφανώς οι λόγοι είναι πολλοί. Ο πιο σημαντικός, όμως, είναι ότι η πραγματική αγωνιστική και δημιουργική μαζική σύγκρουση απαιτεί ανάληψη ευθύνης και κυρίως υπευθυνότητα και αποφασιστικότητα.

Ένα παράδειγμα αγώνα που θα μπορούσε να υπερβεί τα εσκαμμένα και εξακολουθεί να έχει μεγάλη απήχηση είναι η απεργία των Χαλυβουργών. Θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε ανοιχτή αντιπαράθεση και πραγματική σύγκρουση με τον Μάνεση, αν υπήρχε η στοιχειώδης ριζοσπαστική πολιτική βούληση, να καταλάβουν οι εργαζόμενοι το εργοστάσιο και να επανακινήσουν την παραγωγή σε κοινωνική βάση, χωρίς αφεντικά. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι εργαζόμενοι χαλυβουργοί αποφασίζουν στις συνελεύσεις τους τη συνέχιση της απεργίας τους και με τον ίδιο τρόπο έμπρακτης κινηματικής αλληλεγγύης, υποστήριξης και συμπαράστασης, όχι μόνο από το Θριάσιο, αλλά απ’ όλο το πανελλήνιο.

Τώρα είναι που ο κόσμος της εργασίας πρέπει να μπλοκάρει την κρατική μηχανή, να επανακτήσει τον κοινωνικό πλούτο, να καταλάβει την παραγωγή, τα εργοστάσια και τις «δημόσιες»-κρατικές υπηρεσίες. Να μετασχηματίσει το περιεχόμενο και την ίδια την παραγωγική διαδικασία με μη κρατικούς, μη καπιταλιστικούς όρους. Με αντιεραρχικές συλλογικές μορφές διεύθυνσης, χωρίς αφεντικά. Με δωρεάν σε όλους δημόσια κοινωνικά αγαθά, που παράγονται και διαχειρίζονται στο πλαίσιο της συνεργασίας, της ισοτιμίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Καταστρέφοντας τις εμπορευματικές σχέσεις και το κέρδος, με κοινωνικά δίκτυα παραγωγής-διανομής, ώστε να καλυφθούν όλες οι κοινωνικές ανάγκες.

Η εποχή επιτάσσει τη δημιουργία ζωνών ελευθερίας, όπου η κοινωνική ζωή θα ορίζεται στη βάση της χειραφέτησης και της αμεσοδημοκρατικής συμμετοχής και η υπεράσπισή της θα γίνεται στο πλαίσιο της κοινωνικής αυτοάμυνας. Ας σηκώσουμε τη σημαία του πραγματικού αγώνα και ας προχωρήσουμε από την απόγνωση στην ελπίδα.

Θοδωρής Θεοδωρόπουλος
Από το 7ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ που κυκλοφορεί


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-a18

Oδοφράγματα και συγκρούσεις στο Oakland Occupy

via: Κουλτούρα και Επανάσταση

«Οι άνθρωποι αρνούνται να κάνουν επιχειρήσεις  λόγω της βίας  και οι επιχειρηματίες αφήνουν την πόλη και φεύγουν . Σύντομα το Oaklant  θα είναι μια τεράστια πόλη ακριβώς όπως  αυτές στο Mad Max». (Mercury News)

Περίπου 300 άτομα συνελήφθησαν στην πιο ταραχώδη ημέρα διαδηλώσεων στο Όκλαντ από το Νοέμβριο. Οι ταραχές ξεκίνησαν όταν οι μπάτσοι απέτρεψαν τους διαδηλωτές από το να καταλάβουν κτήριο , το οποίο και σκόπευαν να μετατρέψουν  σε κοινωνικό κέντρο. Η αστυνομία προσπάθησε να διαλύσει το πλήθος με δακρυγόνα –οι  εκτιμήσεις το απόγευμα  κυμαίνονται από περίπου 1.000 έως 2.000 άτομα-, ενώ οι διαδηλωτές που πλέον κατεβαίνουν στον δρόμο αρκετά οργανωμένοι, αντιστάθηκαν πετώντας μπουκάλια και πέτρες.  Στην συνέχεια οι συγκρούσεις μεταφέρθηκαν στο Δημαρχείο, το οποίο οι διαδηλωτές, αφού γκρέμισαν την προστατευτική περίφραξη,  προσπάθησαν να καταλάβουν. Μετά την έγκαιρη επέμβαση των μπάτσων που ανέφεραν ότι δέχτηκαν  επιθέσεις με μπουκάλια, μεταλλικούς  σωλήνες , πέτρες, σπρέι, «αυτοσχέδιους  εκρηκτικούς μηχανισμούς»  και  φωτοβολίδες, το δημαρχείο εν τέλει γλίτωσε την κατάληψη.Η  δήμαρχος της πόλης κάλεσε το Occupy να «σταματήσει να θεωρεί παιδική χαρά του το Όκλαντ» ενώ το δημοτικό συμβούλιο ανέφερε ότι τα μέλη του Occupy προκάλεσαν καταστροφές σε εκθέματα στον περίβολο του δημαρχείου  και έκαψαν μια αμερικάνικη σημαία. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν  για όλη  τη νύχτα.

«Είναι μια κλιμάκωση της βίας, κατά τη γνώμη μου, που ουσιαστικά ανέρχεται σε εγχώρια τρομοκρατία». (Δημοτικός Σύμβουλος)

[youtube:http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=5WEK6HgXBsQ&h=300&w=500]

Η αστυνομία υποστηρίζει πως οι περισσότερες συλλήψεις έγιναν όταν ακτιβιστές αρνήθηκαν να υπακούσουν στη διαταγή ν’ απομακρυνθούν από το Δημαρχείο  και επιτέθηκαν στους αστυνομικούς.  Από την πλευρά των διαδηλωτών υπάρχουν καταγγελίες για υπέρμετρη βία και κάποιες αναφορές για πυροβολισμούς με σφαίρες από καουτσούκ.  Σύμφωνα με την επίσημη  αναφορά τραυματίστηκαν τρεις μπάτσοι και ένας διαδηλωτής, αλλά αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι ασθενοφόρα παρελάμβαναν κόσμο καθ’ όλη την διάρκεια των συγκρούσεων.  Ο διαδηλωτής είναι βετεράνος του Ιράκ μέλος μιας οργάνωσης πρώην στρατιωτικών που συμμετέχουν ενεργά στο κίνημα και τραυματίστηκε κατά την διάρκεια της σύλληψής του ενώ του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για  αντίστασης κατά της αρχής και παραμονής του σε χώρο όπου εξελίσσονταν επεισόδια.  Η οργάνωση των βετεράνων ανέφερε σε ανακοίνωσή της ότι αστυνομικοί τον χτύπησαν με ρόπαλα στα χέρια, στους ώμους, στα πλευρά και στην πλάτη και ότι υπέστη εσωτερική αιμορραγία και ρήξη σπλήνας ενώ  το Γενικό Νοσοκομείο Χάιλαντ επιβεβαίωσε ότι νοσηλεύεται στην εντατική.

Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-9RC