Menu

EAGAINST.com

Αντιεξουσιαστική κίνηση: Δύο, τρεις κουβέντες για τις εκλογές

Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα σταυροδρόμι που χαράσσεται εδώ και τρία χρόνια. Τις συγκρούσεις του 2008 τις διαδέχτηκε ο δημόσιος διάλογος των πλατειών απ’ το τεράστιο ποτάμι της κοινωνίας. Τον Δεκέμβρη το κράτος απαξίωνε τη ζωή δολοφονώντας έναν 15χρονο, το καλοκαίρι του 2011 η ζωή απαξίωνε το κράτος αναπνέοντας ελεύθερο αέρα στις πλατείες παρά και ενάντια στην κηδεμονία του.

Το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας μπήκε σε ημερήσια διαβούλευση δημιουργώντας ένα τεράστιο ρήγμα στον τοίχο της αντιπροσώπευσης. Ο δρόμος άνοιξε, όμως το ερώτημα παραμένει, ποιος θα τον περπατήσει.

Οι μηχανισμοί διαχείρισης της εξουσίας έχουν φτάσει πλέον στη ριζική αυτοαναίρεσή τους, μιας και αδυνατούν όχι μόνο να διασφαλίσουν το κοινωνικό συμβόλαιο και την ομαλή λειτουργία της ζωής αλλά δεν δείχνουν και καμιά προοπτική διεξόδου στο σήμερα. Ο δομικός χαρακτήρας της κρίσης συμπαρασύρει όλο το ιδεολογικό εποικοδόμημα στο οποίο έχει στηριχθεί η καπιταλιστική συναίνεση. Όλες οι υποσχέσεις του συστήματος για ευτυχία, ευημερία και ασφάλεια έχουν πλέον πέσει στο κενό. Τα ιδεολογήματα της διαρκούς και αέναης ανάπτυξης συντρίβονται αφού προηγουμένως συνέτριψαν κάθε πλαίσιο νοήματος.

Οι εκλογές κατέδειξαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο όχι μόνο την κρίση ενσωμάτωσης εκπροσώπησης αλλά και το τέλος του δικομματισμού και της συνακόλουθης «μεταπολίτευσης». Αυτό το «ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ» των εκλογικών αποτελεσμάτων αποκαλύπτει το «ΕΙΝΑΙ» μιας βαθύτερης κοινωνικής διαδικασίας που είχε χρόνια δημιουργηθεί με τη μετατροπή της ζωής σε καταναλωτική μανία και αυτό με την ορθολογική μεθοδικότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης αλά ελληνικά. Αποτέλεσμα, το σπάσιμο του κοινωνικού δεσμού, η απονοηματοδότηση θεσμών (κοινωνικών και πολιτικών), η αποδιοργάνωση των σημασιών και η απόδραση του νοήματος.

Πλήρης δηλαδή κυριαρχία της εξατομίκευσης, του ιδιωτικού πάνω στο δημόσιο.

Πολιτικά, αυτή η κατάσταση εκφραζόταν μέσα από την κατάρρευση των κομμάτων και των κομματικών ρόλων, πράγμα που υποδαυλιζόταν μέσα από συνεχείς αγώνες κοινωνικούς και πολιτικούς, με αποκορύφωμα το Σύνταγμα όπου δρομολογήθηκε η συντριβή της εκπροσώπησης χωρίς επιστροφή. Για να πούμε όμως την αλήθεια, η αποστοίχιση του κόσμου από τα κόμματα, τόσο εδώ αλλά κυρίως στην Ευρώπη, έχει επιτελεστεί πολλά χρόνια τώρα με την κυριαρχία του ιδιωτικού πάνω στο δημόσιο, με την κυριαρχία δηλαδή της οικονομίας και των καπιταλιστικών συγκροτήσεων πάνω στο κράτος και την πολιτική (ως μέθοδος διαχείρισης).

Στο Σύνταγμα η Αριστερά στο σύνολό της επέλεξε το εύπεπτο λαϊκίστικο δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο προκειμένου να έχει ρόλο αντί της αυτοθέσμισης-αυτοοργάνωσης μιας νέας κοινωνικής οργάνωσης. Το ψευτοδίλημμα αυτό πέρασε, αλλά θα το βρει μπροστά της και ίσως αποτελέσει μια ήττα μεγαλύτερη από όσο μπορεί να φανταστεί ο οποιοσδήποτε.

Το μνημόνιο δεν δημιούργησε την κρίση αλλά αποκάλυψε το βάθος της που το ξεπερνούσε. Θα μπορούσε να την αποκαλύψει και μια σφαλιάρα όπως έγινε και τον Μάη του ’68 στη Γαλλία.

Δεν ήταν μόνο ότι η οικονομία κατέρρευσε μέσα από τον δανεισμό, ήταν ότι από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα η ελληνική κοινωνία έπεσε με τα μούτρα στον καταναλωτισμό, στην ιδιώτευση, στην απαξίωση του συλλογικού, στο εύκολο κέρδος, στην ασφάλεια της επιδότησης, στην καταστροφή της γεωργίας και των γεωργικών προϊόντων, στον συντεχνιασμό, στα πελατειακά και κομματικά προνόμια, στη μετατροπή της παιδείας σε εργαλείο της οικονομίας, στις κρατικοδίαιτες δημόσιες σχέσεις του εμπορευματοποιημένου πολιτισμού. Στην ανάπτυξη για την ανάπτυξη και στην αντίστοιχη εργασία που προέκυπτε από αυτήν, έναντι οιουδήποτε τιμήματος έναντι του ανθρώπου, των τοπικών κοινωνιών και της φύσης δημιουργώντας συνθήκες απεριόριστης καταστροφής σε ένα περιορισμένο περιβάλλον. Στην ταύτιση της πολιτικής με την κομματική συντεταγμένη και την κρατική εξουσία, υποκαθιστώντας την άμεση συμμετοχή με τη γενικευμένη αντιπροσώπευση. Μ’ όλα αυτά τα ζητήματα το σχέδιο για κυβέρνηση της Αριστεράς θα βρεθεί αργά ή γρήγορα αντιμέτωπο, και οι απαντήσεις εδώ έχουν να κάνουν με άλλες διαδικασίες, με άλλου είδους διαβουλεύσεις, με άλλα υποκείμενα που είναι πέρα από παράγοντες και συμφωνίες μεταξύ κομματικών και συνδικαλιστικών επιτελείων.

Οι εκλογές, πέραν της ενθουσιώδους συμμετοχής του κόσμου να μην βγει κανένας αυτοδύναμος, ανέδειξαν την τάση για αλλαγή προοπτικής και διάθεση ενός νέου προσανατολισμού και ένα «κλίμα» το οποίο απαιτεί συμμετοχή στη σοβαρότητα και στην υπευθυνότητα. Διαλύθηκε κάθε κεντρώο ψευδεπίγραφο και η Αριστερά πήρε θέση απέναντι στη καθαρή ΔΕΞΙΑ που συγκροτήθηκε σε μέτωπο.

Χρόνια λέμε ότι το ΚΚΕ δεν είναι Αριστερά, πράγμα που και το ίδιο πλέον διατυμπανίζει. Το ΚΚΕ είναι κόμμα για τον εαυτό του. Σταθερό σε όλα, ακόμα και στα ποσοστά του, έξω από κάθε κοινωνική διεργασία και συνθήκη. Το γιατί θέλει να είναι ισχυρό μόνο αυτό το ξέρει, αφού και με 5% και με 10% την ίδια δουλειά με τους ίδιους ανθρώπους θα κάνει εξίσου καλά.

Ο μεγάλος κερδισμένος είναι ο Σύριζα ο οποίος είχε ενσωματώσει ό,τι ριζοσπαστικό είχε αναδυθεί τα τελευταία χρόνια αλλά προτίμησε να αναδείξει την εύκολη και ψευδεπίγραφη πόλωση. (μνημόνιο-αντιμνημόνιο)

Η επικέντρωση στο μνημόνιο διευκόλυνε την προεκλογική ατζέντα του. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τη μετατόπιση της συζήτησης σ’ ό,τι πιο στενό κι αποσπασματικό μπορούσε να συμβεί μετά από τις τεράστιες κινητοποιήσεις των δυο τελευταίων χρόνων, με αποκορύφωμα το κίνημα των πλατειών και το εύρος των ζητημάτων που τέθηκαν μέσα σ’ αυτές.

Εδώ τρεις βασικοί παράμετροι έπαιξαν ρόλο: α) η απουσία από την κεντρική πολιτική σκηνή των διάσπαρτων κινήσεων κοινωνικών αντιδομών οριζόντιας ευθύνης και διαβούλευσης για ζητήματα που αφορούν στην παραγωγή, στην ενέργεια, στα κοινωνικά αγαθά, έναντι της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης, β) η μετατόπιση της κριτικής στον καπιταλισμό της καταστροφής και της εξαίρεσης και του πρακτικού του ξεπεράσματος, έναντι των μέτρων του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης και γ) του πολιτειακού ζητήματος, έναντι του δικομματισμού και των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Όμως τα ζητήματα αυτά είχαν τεθεί επί τρεις μήνες στις πλατείες, παρούσας της Αριστεράς, και άνοιξαν ένα ρήγμα που καμιά εκλογική αναμέτρηση δεν μπορεί να κλείσει ούτε να υποκαταστήσει.

Να επισημάνουμε και κάτι ακόμη. Το κόκκινο χαλί της εξουσίας είναι ξεφτισμένο, η παταγώδης και επεισοδιακή έκπτωση της αξίας των θέσεων, των αξιωμάτων, των βουλευτών και των ειδικών ενυπάρχει σε κάθε βήμα για όποιον το περπατά. Τα έδρανα της βουλής χαμήλωσαν και με ευκολία τα καβάλησαν τύποι σαν τον Καμμένο και τον Μιχαλολιάκο.

Η μαγεία της εξουσίας, του ηγέτη, του προγράμματος, της λαοθάλασσας, αποτύπωσαν τα μεγέθη τους σ’ όλη την προεκλογική περίοδο και σ’ όλες τις συγκεντρώσεις. Οι θεσμοί του κράτους βασιλεύουν αλλά δεν κυβερνούν.

Αυτή η ρευστότητα συντομεύει τους χρόνους της κοινωνικής ανοχής και της αντοχής στον αποκλεισμό και την εξαίρεση. Για αυτό, περισσότερο επικαιροποιείται το σταυροδρόμι ανάμεσα στην κοινωνική επανάσταση και τη βαρβαρότητα παρά στη μεταρρύθμιση.

Η άνοδος του Σύριζα δεν είναι φυσικά αποτέλεσμα της αριστεροποίησης του κόσμου, της αφομοίωσης των αριστερών προταγμάτων του Σύριζα από τους ψηφοφόρους συνέπεια ανόδου των οργανώσεών του, των μετωπικών σχημάτων στο εργασιακό, στο πανεπιστήμιο και αλλού (αυτά πλέον για συντήρηση είναι), αλλά αποτέλεσμα ενός πολιτικού προγράμματος που, διαμέσου της ανάθεσης, καλείται από τους ψηφοφόρους να υλοποιήσει. Και μάλιστα όχι όλου του προγράμματος αλλά ενός μέρους του που αντιλήφθηκαν οι ψηφοφόροι την τελευταία βδομάδα και μετατράπηκε σε ρεύμα εκλογικό. Έστω και με αυτό τον τρόπο θα ανοίξουν ζητήματα, έστω και με αυτόν τον τρόπο ο κόσμος ψήφισε Αριστερά και θα ξαναψηφίσει και θα επιλέξει τον Σύριζα για κυβέρνηση ή αξιωματική αντιπολίτευση. Στα υπόψη ότι το Σύνταγμα φέρθηκε με γαλαντομία εκτός από τον Σύριζα και σε κάποιους άλλους τύπους εθνοκεντρικούς. Με την ίδια ακριβώς διαδικασία. Τη θεαματική δηλαδή ή της αποστάσεως.

Επέλεξε ακόμη και σχηματισμούς που βρίσκονται στον απόκοσμο της κοινωνίας και εκτός διαφωτισμού. Τη Χρυσή Αυγή, μια εκδοχή βαλκανικού ναζισμού με ιστορικό μπαγκράουντ τον ταγματασφαλιτισμό και τον δωσιλογισμό ενισχυμένου βέβαια με σύγχρονα φοβικά σύνδρομα απέναντι στους ξένους.

Καλωσορίζουμε λοιπόν τον Σύριζα στην κόλαση της εξουσίας.

Από τη μεριά μας, συμμετέχουμε ήδη και θα συμμετέχουμε στο διάλογο που διεξάγεται μέσα από τους αγώνες που έγιναν και συνεχίζονται να γίνονται. Πολλά έχουν γίνει με δική μας υπαιτιότητα και θα συνεχίσουν να γίνονται και αυτοί οι αγώνες που προτείνουμε είναι στο πυρήνα τους κοινωνικοί και πολιτικοί μέσα από την αυτοοργάνωση και όχι μέσα από την ανάθεση.

Μόνο που το πρόταγμά μας δεν ταυτίζεται με την άλλη όψη του παραδοσιακού που στην καλύτερη εκδοχή του διεκδικεί το «όλα για όλους» ωσάν αυτά τα “όλα” να είναι εκτός κρίσης και αξίες καθαυτές, που απλώς πρέπει να τις μοιραστούμε. Το νέο αντιστάθμισμα είναι οι αντιδομές του «όλοι για όλα», δηλαδή οι δομές της επανανοηματοδότησης της ίδιας της ανθρώπινης ζωής στο σύνολο των δραστηριοτήτων της, που ενσταλάζεται μέσα στις λόγω-έργω διαδικασίες του αμεσοδημοκρατικού προτάγματος. Είναι η ανάδυση ενός νέου κοινωνικού πράττειν, συλλογικού, αμοιβαίου, αλληλέγγυου και συμμετοχικού που απαξιώνει τους μεσάζοντες, τους σωτήρες και τις πρωτοπορίες.

Οι προτάσεις εξόδου όπως αποτυπώθηκαν στο πανελλαδικό της ΑΚ και προτάσεις μέσα από την κωδικοποιημένη εμπειρία της δράσης που έχουμε αναδείξει είτε μόνοι μας είτε με άλλους:

ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ, Η ΑΠΟΜΕΓΕΘΥΝΣΗ (ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗ), Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΕΩΝ ΘΕΣΜΙΣΕΩΝ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, συγκροτούν μια νέα προοπτική ενός νέου προσανατολισμού για την επαναδημιουργία των κοινωνικών δεσμών. Η νέα συλλογική συνείδηση ενάντια στον κρατισμό και στην καπιταλιστική εξατομίκευση.

Με την κοινωνία και όχι για την κοινωνία για τα παρακάτω:

1. ΝΕΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΘΕΣΜΙΣΗ (ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ ΑΠΟΝΟΜΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ) – ΘΕΣΜΙΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
2. ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΕΦΤΑΣΕ ΝΑ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΕΙ ΣΑΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ
3. ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ (ΤΡΙΕΤΗΣ ΑΜΝΗΣΤΕΥΣΗ ΤΩΡΑ)
4. ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΜΕΓΕΘΥΝΣΗΣ.
– ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΗΣ ΜΕΣΟΧΩΡΑΣ.
– ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΤΑ ΟΡΥΧΕΙΑ ΧΡΥΣΟΥ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ, ΣΤΟ ΚΙΛΚΙΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ.
5. ΚΟΙΝΑ ΑΓΑΘΑ (ΕΝΕΡΓΕΙΑ, ΝΕΡΟ, ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΑ) – ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ
6. ΕΠΑΝΑΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΥΣ ΕΥΕΛΙΚΤΟΥΣ ΜΙΚΤΟΥΣ (ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ – ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ) ΑΓΡΟΤΙΚΟΥΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΣΠΟΡΩΝ
7. ΜΙΚΡΟΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ
8. ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
9. ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ

ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ
ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ
ΑΝΤΙΔΟΜΕΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΑΝΤΟΥ

Όλες οι αποφάσεις και η υλοποίηση τους από τις οριζόντιες συνελεύσεις των από τα κάτω

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Βαφτίζοντας παιδαγωγικές αποτυχίες ως “Δημιουργία Ξανά”

Παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό, την ολοένα και μεγαλύτερη μιντιακή προβολή του νεότευκτου νεοφιλελεύθερου κόμματος “Δημιουργία Ξανά” που αυτοπαρουσιάζεται σαν κάτι φρέσκο στην ελληνική πολιτική σκηνή, ποντάροντας κυρίως στην αποστροφή που προκαλεί η βραδύτητα της γραφειοκρατίας, το διεφθαρμένο πελατειακό κράτος, καθώς και στους καρπούς της πολύχρονης προπαγάνδας των ΜΜΕ ενάντια σε δημοσίους υπαλλήλους, απεργίες, διαδηλώσεις, που κατάφεραν να διαμορφώσουν μια “φιλήσυχη” και φοβική μερίδα πληθυσμού. Με κύρια συνθήματα τους τεμπέληδες υπαλλήλους, την πολυτραγουδισμένη οικονομική ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα και με σημαία την ελευθερία της αγοράς, το πολιτικό αυτό σχήμα, σε συνεργασία με τον έτερο φιλελεύθερο, Σ. Μάνο και τη “Δράση”, επιδιώκουν την είσοδο τους στο Κοινοβούλιο, ώστε να συνδράμουν (με τη σειρά τους) στην επέλαση του συντηρητισμού σε κάθε πτυχή της ελληνικής πραγματικότητας.

Διαβάζοντας, βέβαια, το πρόγραμμα του κόμματος, διαπιστώνει κανείς μια σύνθεση μοντέλων που εφαρμόστηκαν ή και εφαρμόζονται αποτυχημένα σε αρκετές δυτικές χώρες. Ιδεολογήματα που παρουσιάζονται σαν δημοκρατικά, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν ακραία προώθηση του εταιρικού κέρδους και της άμβλυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, παράλληλα με μια καθόλου τυχαία στρεβλή απεικόνιση της πραγματικότητας. Φυσικά και υπάρχουν απόψεις με τις οποίες συμφωνούμε στο εν λόγω πρόγραμμα (σε κάποια σημεία προτείνει τα αυτονόητα), κι αυτές όμως αποφεύγουν να αναζητήσουν τη ρίζα των πραγματικών προβλημάτων αναθέτοντας τη λύση τους πάντα στην ιδιωτική κερδοσκοπική πρωτοβουλία, σαν μόνο κίνητρο για την ανθρώπινη δημιουργία να είναι η συσσώρευση, ο υλικός πλούτος και η καριέρα.

Χαρακηριστικότερο παράδειγμα της ιδεολογικής φτώχειας των νεοφιλελεύθερων είναι η ανάλυση που επιχειρούν σχετικά με την παιδεία (μπορείτε να διαβάσετε το πρόγραμμα εδώ)

Οι στόχοι

Όπως και ένας μαθητής γυμνασίου θα έγραφε σε έκθεση ιδεών που θα του ζητούνταν, έτσι και η “Δημιουργία Ξανά” αναφέρει ρητά πως επιβάλλεται αναθεώρηση των στόχων του εκπαιδευτικού μας συστήματος διότι αυτό παράγει “αμόρφωτους και άναρθρους νέους, που υπολείπονται των στοιχειωδών γνώσεων και της στοιχειώδους κοινωνικής αγωγής, κομματονεολαίους, ανιστόρητους, απαίδευτους, ανάγωγους και, το χειρότερο, χωρίς κριτική σκέψη”. Φυσικά, θα πρέπει να τονιστεί πως τα αποτελέσματα του σημερινού εκπαιδευτικού συστήματος δεν προκύπτουν από τους στόχους που εμπεριέχονται στο Σύνταγμα, καθώς αυτοί μιλούν, όπως και η εν λόγω έκθεση του προγράμματος, για αυτενέργεια, ανάπτυξη κριτικής ικανότητας, γνωστική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη, καλλιέργεια δεξιοτήτων κτλ. Το ζήτημα δεν είναι λοιπόν η γραπτή αλλαγή των στόχων, αλλά ο τρόπος με τον οποίο είναι δυνατόν να επιτευχθούν.

Τα σχολεία των εκλεκτών

Ο κοινωνικός διαχωρισμός πλουσίων/φτωχών, ικανών/ανίκανων, εργατικών/τεμπέληδων αποτελούσε πάντα ιδιαίτερο φετίχ κάθε φιλελεύθερου. Έτσι και στο πρόγραμμα του κόμματος υποστηρίζεται η δημιουργία των πρότυπων σχολείων, στα οποία θα φοιτούν οι “ποιοτικά” (με αυτό τον όρο περιγράφεται) ανώτεροι των υπολοίπων μαθητές. Προφανώς, δεν λαμβάνεται υπόψη η ανάγκη για ανομοιογένεια σε μια ομάδα μαθητών, έτσι ώστε να υπάρξει αλληλεπίδραση, ανταλλαγή και υγιής κοινωνικοσυναισθηματική ανάπτυξη, αλλά προβάλλει η ξεπερασμένη εδώ και δεκαετίες απαίτηση για ομοιογενείς ομάδες μαθητών, που θα ανταγωνίζονται έχοντας κοινές αφετηρίες και δυνατότητες . Με λίγα λόγια, η ευγονική και ταξική ανισότητα στην σχολική της διάσταση…

Οι αγορές χτυπάνε το κουδούνι

“Η αξιολόγηση από τους υφιστάμενους και τους πελάτες είναι μια καθιερωμένη και εξαιρετικά επιτυχημένη πρακτική στη διαχείριση ανθρώπινουν δυναμικού. Γιατί να μην την εφαρμόσουμε και στο σχολείο; “, μας λέει η Δημιουργία Ξανά. Φυσικά, όποιος έχει εργασθεί έστω και μία ώρα ως εκπαιδευτικός οποιασδήποτε βαθμίδας εξοργίζεται δικαίως διαβάζοντας τη σύνδεση δασκάλου-μαθητή, με τον πωλητή-υπάλληλο. Πιο κάτω, διαβάζουμε για την επιταγή σπουδών (vouchers), που στην ουσία αποτελεί μια επιδότηση του κράτους στα ιδιωτικά σχολεία. Τα κουπόνια αυτά, έμπνευση του Μίλτον Φρίντμαν, γεννήθηκαν στη Νέα Ορλεάνη που, σύμφωνα με τους Financial Times, αποτέλεσε, “το κατεξοχήν πειραματικό εργαστήριο του έθνους για την επέκταση των κρατικά επιδοτούμενων ιδιωτικών σχολείων”, μετά την ολοκληρωτική καταστροφή από τον τυφώνα Κατρίνα. Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί της περιοχής έχασαν τη δουλειά τους, ενώ οι νεότεροι προσλήφθηκαν με τους μισούς μισθούς και το σχέδιο αυτό έμεινε γνωστό ως “εκπαιδευτική υφαρπαγή γης”. Αυτή η υφαρπαγή αποτελεί επίσημη θέση των εγχώριων και μη ελίτ που σαν πτωματοφάγοι περιφέρονται γύρω από το κουφάρι της ελληνικής κοινωνίας.

Αναπαράγοντας το μοντέλο Διαμαντοπούλου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, το νεοφιλελεύθερο μόρφωμα προχωρά ένα βήμα παραπέρα συνδέοντας τη χρηματοδότησης όλων των σχολικών μονάδων, από επιχειρηματίες ή κράτος, με γνώμονα την αξιολόγηση τους, αποφεύγοντας να αναφέρει κριτήρια, προϋποθέσεις κτλ. Φυσικά, αναζητώντας παρόμοιες μεθόδους θα τις εντοπίσουμε στις ΗΠΑ, όπου τα παιδιά στα δημόσια σχολεία των φτωχών περιοχών του Μισισίπι χρηματοδοτούνται με 4000 δολάρια το χρόνο, ενώ τα παιδιά στα δημόσια σχολεία των πλούσιων περιοχών της ίδιας πόλης με 18000 δολάρια το χρόνο.

Τι σημαίνει στην πράξη η είσοδος των αγορών στα σχολεία; Το Channel 1, παρέχει στα σχολεία των ΗΠΑ “δωρεάν” ηλεκτρονικό εξοπλισμό,όπως τηλεοράσεις, δορυφορικά πιάτα, dvd players, υπό τον όρο να μεταδίδονται μέσα στα σχολεία ένα δεκάλεπτο πρόγραμμα με τα νέα τηςημέρας, και δύο λεπτά διαφημίσεων. Στη Φλόριδα, το δημοτικό σχολείο Pembroke Lakes, υιοθέτησε ένα πακέτο προγραμμάτων που χορηγήθηκεαπό τα McDonalds. Έτσι, “ο δεκάχρονος Travis έμαθε να σχεδιάζει ένα κατάστημα McDonalds, να κατανοήσει πώς αυτό λειτουργεί και πώς να κάνει αίτηση για εργασία και να χειριστεί τη συνέντευξη στο ίδιο κατάστημα, χάριν στο πρόγραμμα επτά εβδομάδων που χορήγησε η εταιρία ώστε να διδαχθούν τα παιδιά γνώσεις σχετικά με τον κόσμο της εργασίας”. Όταν το παιδί ρωτήθηκε αν το πρόγραμμα αυτό άξιζε πραγματικά ο Travis απάντησε πως “αν θέλεις να δουλέψεις στα McDonalds όταν μεγαλώσεις, τότε ξέρεις τι πρέπει να κάνεις… Επίσης τα McDonalds είναι πολύκαλύτερα από τα Burger King”. Η εταιρία χημικών Exxon ανέπτυξε ένα πρόγραμμα σύμφωνα με το οποίο τα παιδιά διδάσκονται πως το προϊόν της Exxon για την διαρροή πετρελαίου είναι ένα παράδειγμα περιβαλλοντικής προστασίας. Ένα πρόγραμμα που χορηγήθηκε από τη Nike δίδαξε στα παιδιά το πώς κατασκευάζεται ένα παπούτσι της, αλλά απέφυγε να αναφερθεί σχετικά με το πού, από ποιούς και υπό ποιες εργασιακές και άλλες συνθήκες παράγονται τα παπούτσια της.

Καθορίζοντας το σχολείο μέσα από την οπτική της ικανοποίησης των ατομικών αναγκών και τις επιταγές της αγοράς για εμπορικές επενδύσεις και κέρδη, οι υπερασπιστές της εταιρικής κουλτούρας δεν βλέπουν την δημόσια εκπαίδευση μέσα από το πρίσμα της κοινωνικής του λειτουργίας, αλλά σαν μια εμπορική προοπτική, μέσα από την οποία η μόνη μορφή ανάπτυξης που μπορεί να προσφερθεί στους νέους ανθρώπους, είναι η ανάπτυξη τους ως καταναλωτών. Ακόμη, προσαρμόζοντας τη δημόσια εκπαίδευση στις ιδεολογικές επιταγές της εταιρικής κολτούρας , το σύστημα εναντιώνεται στην ανάγκη της κοινωνίας για μορφωμένους πολίτες που μπορούν να αναπτύξουν δημοκρατική ταυτότητα, ανθρώπινες σχέσεις και να συμμετέχουν στα κοινά και κατευθύνεται προς τη δημιουργία νέων εργατών για τις χαμηλόμισθες δουλειές της παγκόσμιας αγοράς.

Τριτοβάθμια εκπαίδευση

Συνεχίζοντας τις προτάσεις του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και εξακολουθώντας να ασπάζεται το δόγμα της εταιρικής κουλτούρας στην εκπαίδευση, που ως γνωστόν έχει κάνει θαύματα (…) στις ΗΠΑ, το κόμμα του Θ.Τζήμερου προτείνει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, την με κάθε τρόπο αποφυγή πολιτικής δράσης των φοιτητών στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τη σύνδεση της χρηματοδότησης και λειτουργίας του ιδρύματος με το επίπεδο των φοιτητών του, την επιβολή διδάκτρων παράλληλα με τη χορήγηση τραπεζικών δανείων (ανάλογο με το σύστημα που επιβάλλεται στις ΗΠΑ και αποτελεί πλέον κοινωνική απαίτηση η κατάργηση του), την είσοδο στους χώρους του πανεπιστημίου μόνο με ηλεκτρονική επιβεβαίωση της φοιτητικής ταυτότητας (κάπου εδώ ξέχασε ο συγγραφέας του προγράμματος ότι δεν αναφέρεται στο Γκουαντανάμο) και άλλες παρόμοιες «δημοκρατικότατες» λύσεις στα υπαρκτά προβλήματα…

Γενικά

Αναρωτιέται κανείς πώς είναι δυνατόν ένας πολιτικός σχηματισμός που υπερασπίζεται την απαγόρευση των δημόσιων πολιτικών συγκεντρώσεων/διαδηλώσεων, που θεωρεί πως ένας ληστής δεν είναι δυνατό να επανενταχθεί στην κοινωνία, που δηλώνει ξεκάθαρα αντίθετο σε κάθε εργατική/κοινωνική διεκδίκηση, που υποκριτικά υποστηρίζει την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ενώ ταυτόχρονα δηλώνει ενάντιος σε κάθε κρατική παρέμβαση στις αγορές, να παρουσιάζεται ως μια μοντέρνα, καθαρή πρόταση, ενώ στην πραγματικότητα ενσωματώνει ό,τι πιο άρρωστο, αντικοινωνικό και γεννεσιουργό ανισότητας έχει εφαρμοστεί ποτέ στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, αντλώντας ιδέες από τον καπιταλισμό του 18ου αιώνα όπως αυτός επιχειρήθηκε αποτυχημένα να εκσυγχρονιστεί με την διάδοση του Νεοφιλελεύθερου δόγματος.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως αφήνουμε πίσω μας έναν κόσμο υπερκατανάλωσης, πλαστικής ευημερίας και ανάπτυξης των αριθμών που γέννησαν τα τέκνα του (νεο)φιλελευθερισμού. Ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά μας μπορεί να είναι μια ανθρωποθυσία στο βωμό της εταιρικής ανάπτυξης, που θα παρέχει ευημερία σε ελάχιστους, επιβίωση στα όρια για κάποιους και εξαθλίωση για τους περισσότερους. Μπορεί επίσης, να είναι ένας δρόμος κοινωνικής δημιουργίας, αυτοθέσμισης και πραγματικής δημοκρατίας, όπου ο άνθρωπος δεν θα είναι συνώνυμο του πελάτη και του πωλητή, αλλά του Πολίτη και του συμπολίτη. Να μεταβούμε στην ελευθεριακή παιδεία, όχι υπό τις προσταγές μιας ομάδας «σοφών» που συνδέει άμεσα το σχολείο με τον οικονομισμό, αλλά από αυτοοργανωμένες εκπαιδευτικές κοινότητες που θα συνδέσουν την παιδεία με την ίδια τη ζωή.

Σημείωση: Μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο μας «Η μετάβαση στην ελευθεριακή παιδεία» εδώ


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-aIO

Πρόσκληση σε συνάντηση με επιζώντες του Ολοκαυτώματος

”Το υψηλό ποσοστό της «Χρυσής Αυγής» μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου αλλάζει τα δεδομένα στον πολιτικό χάρτη της χώρας. Η ορμητική εμφάνιση του νεοναζισμού στο προσκήνιο, οι συνεχείς εμφανίσεις μελών της Χ.Α. στα μέσα ενημέρωσης με ελλιπή και ανεπαρκέστατη αντιμετώπιση από τους δημοσιογράφους, το νέο κύμα ρατσιστικής βίας, αποτελούν τεράστιο ζήτημα που απαιτεί άμεσες ενέργειες. Ο «αρχηγός» της ΧΑ. πρόσφατα σε δημοφιλή εκπομπή μεγάλου καναλιού αρνήθηκε την ύπαρξη του Ολοκαυτώματος, χωρίς καμία αντίδραση από τον, κατά τα άλλα συμπαθέστατο, δημοσιογράφο. Στην πορεία προς τις εκλογές του Ιουνίου ελπίδα όλων είναι να κατέβουν τα ποσοστά του νεοναζιστικού αυτού μορφώματος. Ως ιστορικός που 40 χρόνια ασχολούμαι με αυτή την ζοφερή περίοδο και τις έως σήμερα ποικιλόμορφες συνέπειές της, αισθάνομαι πως οφείλω να δράσω. Ένα πρώτο βήμα είναι να δοθεί ο λόγος στους μάρτυρες, και μάλιστα σε έναν χώρο στον οποίο καλλιεργείται η παιδεία και η γνώση, το πανεπιστήμιο. Προς την κατεύθυνση αυτή, σχεδιάζω και άλλες δράσεις μελλοντικά. Καλέσαμε λοιπόν τρεις επιζώντες, την κυρία Ροζίνα Ασέρ Πάρδο και τους κκ. Ισαάκ Μιζάν και Αλέξανδρο Σιμχά να μας μιλήσουν για την εμπειρία τους στη διάρκεια του Β’. Π.Π.

Θεωρώ σημαντική την παρουσία φοιτητών όλων των βαθμίδων, προπτυχιακού και μεταπτυχιακού επιπέδου, αλλά και συναδέλφων. Κατά συνέπεια, θα σας παρακαλούσα να γνωστοποιήσετε αυτή την ανακοίνωση προς όποια κατεύθυνση θεωρείτε πως θα ενδιαφερθεί. Γνωρίζουμε όλοι πόσα λίγα διδάσκονται στα σχολεία, αλλά και στα πανεπιστήμια για τη δεκαετία του ’40. Με τις προσπάθειές μου εισήχθη, μόλις αρχές δεκαετίας του ’80, η διδασκαλία της περιόδου στα ΑΕΙ, αισθάνομαι όμως πως τώρα, στη συγχρονία, πρέπει να γίνουν πολλά ακόμα για να μπει (ή να παραμείνει…) η διδασκαλία της περιόδου «για τα καλά» στα πανεπιστημιακά προγράμματα…
Να σας υπενθυμίσω πως από το Νοέμβριο του 2011 έχουμε αποκτήσει στη Φιλοσοφική, στο εργαστήριο Πληροφορικής του 8ου ορόφου, πρόσβαση στο μεγαλύτερο οπτικοακουστικό αρχείο μαρτυριών Ολοκαυτώματος του κόσμου, το Visual History Archive της Shoah Foundation του University Southern California”.

Πληροφορίες για την εκδήλωση: ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ, ΑΙΘΟΥΣΑ 315, Τρίτη 29 Μαΐου, 6-9.

Συναδελφικά και φιλικά,
Χάγκεν Φλάισερ

Από Yoidore Tenshi

Οι αναρχικοί μέσα στην κρίση

Οι κρίσεις (καπιταλιστικές ή μη) πάντα δημιουργούσαν το κατάλληλο πεδίο γέννησης και εξέλιξης ριζοσπαστικών και επαναστατικών κινημάτων που λόγω της αδυναμίας του εκάστοτε συστήματος να παράσχει ευημερία ή έστω ένα επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης, αμφισβητούσαν καθολικά τις κυρίαρχες αξίες διεκδικώντας μια ριζική αναθέσμιση της κοινωνίας ή προτάσσοντας μια διαφορετική θέσμισή της μέσω της διόρθωσης κάποιων πτυχών της. Κάποια από τα κινήματα αυτά εκμηδενίστηκαν από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, κάποια ενσωματώθηκαν στο καπιταλιστικό σύστημα (όπως για παράδειγμα τα κινήματα ισότητας των ομοφυλόφιλων, των γυναικών, των μειονοτήτων) αλλάζοντας το σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, ενώ κάποια κατάφεραν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για επαναστάσεις όπως το εργατικό κίνημα που μαζί με τα κινήματα των φοιτητών, παρά τον εκφυλισμό που υπέστησαν την δεκαετία του ’90 και έπειτα, κατόρθωσαν όχι μόνο να πυροδοτήσουν σχεδόν σε κάθε γωνιά της γης εξεγέρσεις, αλλά και να κερδίσουν μέρος των ελευθεριών που απολαμβάνουμε σήμερα.

Στην σημερινή παγκόσμια καπιταλιστική κρίση τα ευρέως γνωστά κινήματα που έχουν εκκολαφθεί μέσα από ένα μείγμα διαφορετικών πολιτικών κατευθύνσεων είναι αυτά των αγανακτισμένων του 2011, και των occupy το 2012. Σε αυτά συμμετέχουν κατά καιρούς άνθρωποι που κινούνται πολιτικά από τον αναρχισμό και τον μαρξισμό έως και τον εθνικισμό, (σε μικρό βαθμό), αλλά και πολλοί σοσιαλδημοκράτες και ρεφορμιστές. Είναι ξεκάθαρο, όμως, πως τα προτάγματα του αναρχισμού καθόρισαν το πολιτικό στίγμα των occupiers, περισσότερο, και των αγανακτισμένων πέρσι σε κάποιο όχι αμελητέο βαθμό. Η άμεση δημοκρατία (ως μέσο και σκοπός παράλληλα), η άμεση δράση, η επιλογή της σύγκρουσης, η αυτοοργάνωση και η απαλλοτρίωση δημόσιων χώρων έκαναν τα υπό διαμόρφωση αυτά κινήματα πηγές σύγχρονης επαναστατικής δράσης.

Οι ιδέες και οι πρακτικές αυτές δεν ξεπήδησαν ούτε τυχαία, ούτε επειδή το αναρχικό κίνημα άρχισε ξαφνικά να έχει απήχηση λόγω της πολιτικής του προπαγάνδας. Οι άνθρωποι, οι συμμετέχοντες, κατ’ αρχήν ενστικτωδώς, στράφηκαν προς τις ιδέες αυτές, εξαιτίας των αδιεξόδων στα οποία συνειδητοποίησαν πως βρίσκονται. Άλλωστε τα κινήματα αυτά, (κινήματα των πλατειών, όπως πολλοί τα αποκαλούν) ξεκίνησαν από την Ισπανία, μόλις στις 15 του Μάη 2011, σε μια χώρα όπου η αναρχική παράδοση (οριζόντιες και μη ιεραρχικές δομές συνεργασίας και πρακτικής καθώς και άμεση συμμετοχή στην λήψη των αποφάσεων) έχουν βαθιές ρίζες στην κουλτούρα των ανθρώπων. Σε δεύτερη φάση βέβαια, και μέσα από την κινηματική πρακτική, είτε επρόκειτο απλώς για ανταλλαγή ιδεών είτε για προσπάθεια ενεργητικών παρεμβάσεων, πολλοί άρχισαν να διακρίνουν, περισσότερο ή λιγότερο, συναισθηματικά ή πιο πολιτικά, την άμεση συγγένεια όλων αυτών των προταγμάτων και προτεινόμενων πρακτικών με τον αναρχισμό και με τον πολιτικό τρόπο που οι αναρχικοί ανέλυαν την κοινωνική πραγματικότητα, τους θεσμούς της αλλά και τις λύσεις που πρότειναν για συγκεκριμένα ζητήματα ή για την καθολική οργάνωση μιας κοινωνίας.

Και πάλι όμως: πρέπει να γίνει κατανοητό ότι αυτή η τάση που διακρίνουμε σήμερα σε αρκετές χώρες, μια επιθυμία για ανάδειξη ριζοσπαστικών προταγμάτων και ελευθεριακών οραμάτων, είναι δημιούργημα και ενός άλλου παράγοντα, πιο δυσδιάκριτου: Προκειμένου να αναδειχτεί ένα επαναστατικό κίνημα σε μια περίοδο κρίσης δεν αρκεί μόνο οι άνθρωποι να αισθάνονται πως «δεν αντέχουν άλλο», αλλά πρέπει να υπάρχει και μια εγγενής ή έστω υπαρκτή αδυναμία στους εξουσιαστές να επιβληθούν. Οι άνθρωποι πάντοτε υπέφεραν, πάντοτε αδικούνταν. Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία είναι σε κύριο βαθμό η ιστορία της ανισότητας, της αδικίας, της σκλαβιάς, της δυστυχίας και της ήττας για την συντριπτική πλειοψηφία. Αυτό που αλλάζει τις ισορροπίες δεν είναι λοιπόν μόνο η τάση των μαζών για απελευθέρωση μέσω της αυτόνομης δράσης τους αλλά και η (μερική ή ολική) αδυναμία της καπιταλιστικής εξουσίας να καθυποτάξει τις μάζες αυτές, να επιβάλλει κυριαρχικά τις θέσεις της – συνθήκη που φαίνεται να υπάρχει ή να διαμορφώνεται στις μέρες μας. Παρόλα αυτά, πολλές φορές, η τάση αυτή οδήγησε σε πανωλεθρία αντί να πραγματώσει την κοινωνική μεταστροφή και χειραφέτηση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η Γαλλική Επανάσταση που κατέληξε σε ποταμούς αίματος λόγω της υιοθέτησης της βίας ως αυτοσκοπού και η γέννηση ολοκληρωτικών κινημάτων κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου (Σταλινισμός, Ναζισμός και Φασισμός) με κύριο χαρακτηριστικό τους την τρομοκρατία και την κατήχηση μέσω μιας θεολογικού τύπου κοσμοθεωρίας που υπόσχεται ένα καλύτερο μέλλον. (Οι μαζικές διαφημίσεις, βέβαια, αποτελούν και αυτές ένα στοιχείο ολοκληρωτισμού. Και σήμερα αυτό που συναντά κανείς στον Δυτικό κόσμο δεν είναι άλλο παρά ο ολοκληρωτισμός της απάθειας και του κυνισμού, η επιφανειακότητα στις πολιτικές συζητήσεις και ο οικονομισμός που με τα αρνητικά του επισκιάζει το όλον.) «Μόνο ο όχλος και η ελίτ έλκονται από τον ολοκληρωτισμό. Οι μάζες θα πρέπει να κερδηθούν με προπαγάνδα», λέει η Χάνα Άρεντ, τονίζοντας τη σημαντικότητα της δημιουργίας κινημάτων που δεν θα έχουν ως αυτοσκοπό τους τη βία, αλλά την αντικατάσταση των ολιγαρχικών καπιταλιστικών θεσμών με πραγματικά δημοκρατικές κομμούνες (ή συμβούλια πολιτών ή συνελεύσεις), που θα διέπονται από τις αξίες της ισότητας και της ισονομίας.

Οι αναρχικές και πραγματικά δημοκρατικές ιδέες και προτάγματα θα τυγχάνουν όλο και ευρύτερης αποδοχής και οι αντιεξουσιαστικές δράσεις θα επεκτείνονται, όσο πληθαίνουν οι συνάνθρωποι μας που σταματούν να ενσαρκώνουν τις καπιταλιστικές αξίες, την απάθεια και τον καταναλωτισμό. Με τη σημερινή κατάρρευση της «ορθολογικότητας» της αντιπροσώπευσης – μέσω της (αυτο)απαξίωσης του πολιτικού προσωπικού – με τον πολιτικό λόγο να έχει βουτηχτεί κυριολεκτικά στην κουλτούρα του οικονομισμού και τον εκδημοκρατισμό της ενημέρωσης μέσω του διαδικτύου και των ανοιχτών κοινωνικών δραστηριοτήτων όπως οι συνελεύσεις, οι εκδηλώσεις σε καταλήψεις κλπ., όλο και περισσότεροι/ες θα ανακαλύψουν ξανά το πραγματικό νόημα της πολιτικής που δεν είναι άλλο από την ενεργό και συνειδητή συμμετοχή στη διαμόρφωση και των αποφάσεων αλλά και ενός άλλου φαντασιακού, μιας διαφορετικής ολιστικής ενατένισης της κοινωνίας και της ζωής, τόσο σε συλλογικό όσο και σε ατομικό/προσωπικό επίπεδο.

Ο αναρχικός χώρος είναι αυτή τη στιγμή σε μια κρίσιμη διασταύρωση, στη μία πλευρά της οποίας βρίσκεται η συνέχιση της αντικρατικής/αντιεξουσιαστικής δράσης όπως την ξέρουμε μέχρι σήμερα (ή περίπου όπως την ξέρουμε), και στην άλλη το άνοιγμα δυνατοτήτων για αυτοοργάνωση σε ολόκληρη την κοινωνία. Ακούμε πολλούς να δηλώνουν πως «δεν θα πάρουμε τον κόσμο από το χέρι» και φυσικά έχουν δίκιο. Από την άλλη, πέρα από ανοιχτές εκδηλώσεις σε καταλήψεις, στέκια και πανεπιστημιακές σχολές, υπάρχει η δυνατότητα άμεσης δράσης παντού, σε δημόσιους κοινωνικούς χώρους. Είτε οι δράσεις αυτές προτάσσουν και προτείνουν, είτε αμφισβητούν και έρχονται σε σύγκρουση, είτε εκδηλώνονται από λιγότερους αγωνιστές είτε αποτελούν μαζικές κινήσεις, ο αναρχικός χώρος μπορεί και πρέπει να αξιοποιήσει αυτή την δυνατότητα για συνδιαμόρφωση ενός μετακαταναλωτικού, πραγματικά δημοκρατικού φαντασιακού. Θα βοηθήσει εμπλουτίζοντας το κίνημα και θα βοηθηθεί απ’ αυτό ώστε να αποφύγει στο μέλλον αυτιστικές πρακτικές που σε περιόδους τον απομόνωσαν. Ωστόσο, θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να νοηματοδοτήσουμε τις δράσεις μας και να τις κατευθύνουμε εκεί που πραγματικά ριζώνουν οι δημοκρατικές αξίες, εκεί που η πολιτισμική στειρότητα και η βία – είτε πρόκειται για ψυχολογική βία, είτε αφορά στην κρατική καταστολή είτε στην επιβολή ενός μοντέλου όπου οι πολιτικές και οικονομικές ανισότητες αυξάνονται ραγδαία με τεράστιες συνέπειες για την κοινωνία (διάλυση του κοινωνικού ιστού και προνόμια μόνο για τους λίγους) – αυτή η βία θα δώσει τη θέση της στην πραγματική δημοκρατία, εκεί όπου οι πολίτες θα συμμετέχουν όλοι ισότιμα στην λήψη των αποφάσεων που αφορούν τη ζωή τους και τη λειτουργία της κοινωνίας στην οποία ζουν, αλλά, επίσης, θα ενώνουν τη διαφορετικότητά τους, θα συνδιαμορφώνουν και θα δημιουργούν. Ο Αριστοτέλης κάποτε έλεγε ότι ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό από τη φύση του. Εμείς λέμε ότι ο άνθρωπος γίνεται ζώο πολιτικό μέσω των καταστάσεων που ο ίδιος δημιουργεί. Κοινώς, είναι στο χέρι μας αν θα συνεχίσουμε να ζούμε σαν καταναλωτικά όντα που παθητικά δέχονται τις αποφάσεις των ολίγων, θεωρώντας την καπιταλιστική βαρβαρότητα σαν μια νομοτέλεια που δεν μπορεί να ξεπεραστεί ή αν θα μετατρέψουμε τους εαυτούς μας σε πολιτικά όντα, απαιτώντας άμεση δημοκρατία βασισμένη στις αρχές της ατομικής και συλλογικής αυτονομίας. Στο κάτω κάτω, είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας…

Το κείμενο συνδιαμορφώθηκε από ian delta, Michael Th, efor


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-aIw

Ας καταλάβουμε την Ευρώπη! Αυτόνομες αντιδομές πέρα από το έθνος-κράτος και τη φυλακή της Ε.Ε

Του Κώστα Χαριτάκη, από το 8ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ που κυκλοφορεί

Το ερώτημα “ευρώ ή δραχμή”, “Ε.Ε. ή ανεξάρτητο εθνικό κράτος” (με όποιο λαϊκό, εργατικό ή σοσιαλιστικό πρόσημο) προβάλλεται κυρίαρχα τόσο από τις αστικές δυνάμεις όσο και από τμήματα της αριστεράς ως το πραγματικό δίλημμα της κοινωνίας και των εργαζομένων, ως την κύρια διαχωριστική γραμμή της κοινωνικής διαπάλης στις σημερινές συνθήκες της κρίσης. Μήπως, όμως, πρόκειται για ένα ερώτημα εξαρχής βολικό για τις καθεστωτικές δυνάμεις, καθώς όλες οι απαντήσεις του μας οδηγούν ξανά στον περίκλειστο παλιό κόσμο της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας; Μήπως η προσπάθεια να οριοθετηθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο ο κοινωνικός ανταγωνισμός είναι ακριβώς η προσπάθεια να παραμείνουμε στο έδαφος του αντίπαλου, σε ένα στημένο παιχνίδι όπου νικητής είναι πάντα ο ίδιος: το κεφάλαιο και το κράτος;

Δε θα έπρεπε να προσπεράσουμε εύκολα αυτά τα ερωτήματα, πολύ περισσότερο με την αλαζονεία της “μόνης αντικαπιταλιστικής γραμμής”, γιατί η σωστή διατύπωση του προβλήματος είναι το …ήμισυ της λύσης του. Καταρχήν, ο ίδιος ο τρόπος που θέτει το πρόβλημα η αστική τάξη και το προσωπικό της είναι αρκετά αποκαλυπτικός: δίνει τη μάχη του ευρώ και της Ε.Ε. στο όνομα της “ευρωπαϊκής πορείας της χώρας” και της “ανάπτυξης”, ενώ την ίδια στιγμή αρκετές δυνάμεις του κεφαλαίου “ερωτοτροπούν” (αλλά και προετοιμάζονται και σχεδιάζουν) με την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα ως εφαλτήριο για εκτίναξη της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και βελτίωση της θέσης της στην παγκόσμια αγορά. Η στρατηγική και στις δύο τακτικές (είτε με ευρώ είτε με δραχμή) είναι ίδια: με όχημα την τρομοκρατία της κρίσης και του χρέους να υπάρξει μια βίαιη “επανεκκίνηση” της συσσώρευσης από μηδενική, για τη θέση και τα δικαιώματα των εργαζομένων, βάση. Το ότι, μέχρι τώρα, η ηγεμονική τακτική είναι η παραμονή στο ευρώ συνδέεται περισσότερο με τις τεράστιες δυνατότητες πολλαπλασιασμού της δύναμης επιβολής του κεφαλαίου εντός της χώρας που προσφέρει η ευρωζώνη και η Ε.Ε. εν γένει, και όχι με το ότι μια άλλη τακτική εκτός ευρωζώνης δεν θα μπορούσε να προωθήσει εξίσου ή και καλύτερα το στρατηγικό στόχο (παραδείγματα, εξάλλου, υπάρχουν πολλά διεθνώς).

Από την άλλη πλευρά, η διατύπωση του ίδιου ερωτήματος από την αριστερά συσκοτίζει και διαστρεβλώνει τον πραγματικό χαρακτήρα της κρίσης και των απαντήσεων που θα μπορούσαν να βγάλουν την κοινωνία και τον κόσμο της εργασίας από το φαύλο κύκλο της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας: αντί να αντιμετωπίζει τη στρατηγική του κεφαλαίου, αντιμετωπίζει την τακτική του κάθε φορά, αφήνοντας ανοιχτό το έδαφος σε εναλλακτικές που το ίδιο το σύστημα επεξεργάζεται, ενώ καλλιεργεί αυταπάτες για επιστροφή σε έναν καπιταλισμό “κράτους πρόνοιας” και “δημοκρατικού συμβολαίου”. Όπως και με τα περί “κατοχής” έτσι και εδώ, στη θέση του αντίπαλου αντί για την καταστροφική κυριαρχία της εκμεταλλευόμενης εργασίας, του χρήματος, του εμπορεύματος, της ιδιοκτησίας και του πολιτικού συστήματος του αντιπροσωπευτικού ολοκληρωτισμού, τοποθετεί τον τύπο του νομίσματος, τη μορφή της διεθνικής συνεργασίας των κεφαλαιακών δυνάμεων, την έξωθεν επιβολή και τη “δημοκρατική εκτροπή”.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι όλα τα αριστερά προγράμματα “εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε.” περιλαμβάνουν μεταρρυθμίσεις αναστήλωσης της “εθνικής οικονομίας”, με κεντρικό ρόλο του κράτους (εθνικοποιήσεις) και με “αναδιανομή του πλούτου”. Έτσι, το κράτος και η αναδιανομή, τα βασικά δηλαδή συστατικά του ιστορικού σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος, αναγορεύονται σε κεντρικά στοιχεία της (αντικαπιταλιστικής, λαϊκής, εργατικής ή/και σοσιαλιστικής) απάντησης στην κρίση. Στο πλαίσιο αυτό, ακόμη κι αν η έξοδος από την ευρωζώνη και την Ε.Ε. αντιμετωπίζεται ως “κρίκος” μιας αντικαπιταλιστικής πορείας, επικεφαλής της μάλλον …βαδίζει ο ίδιος ο εχθρός μας, ο καπιταλιστικά παραγόμενος πλούτος και η κρατική εξουσία. Γι’ αυτό ακριβώς, εξάλλου, παρά τους εξορκισμούς, αυτό το πρόγραμμα επικοινωνεί με το πνεύμα των συντηρητικών “αντιμνημονιακών” προγραμμάτων και επιτρέπει αυτήν την πρωτοφανή ρευστότητα προς πλειάδα εθνικιστικών αντιλήψεων που αξιοποιεί η ακροδεξιά.

Αγωνιστικός και δημιουργικός συντονισμός της “Ευρώπης των κάτω”

Ο κόσμος της εργασίας, της επισφάλειας, της ανεργίας, της μετανάστευσης, δεν έχει τίποτα να περιμένει από την αναδίπλωση στο εθνικό αστικό κράτος. Πρώτα απ’ όλα, γιατί δεν ξέφυγε ποτέ από αυτό. Η Ε.Ε. δεν είναι μια ξένη κατοχική δύναμη αλλά ο σύμμαχος του εθνικού αστικού κράτους στην κοινή τους εκστρατεία κοινωνικής λεηλασίας, ενεργητική σύμπραξη για την εμπέδωση, δια πυρός και σιδήρου, των συμφερόντων του πλούτου, της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας. Και παραπέρα, γιατί η Ευρώπη δεν ταυτίζεται με το απολυταρχικό οικοδόμημα της Ε.Ε. Υπάρχει η “Ευρώπη των κάτω”, των πλατειών, των εργατικών απεργιών, των αυτοδιαχειριστικών εγχειρημάτων, της άμεσης αντικαπιταλιστικής πράξης, που είναι ανάγκη να βρει το δικό της κοινό αγωνιστικό βηματισμό απέναντι στη διεθνοποιημένη εξουσία του χρήματος και της εκμετάλλευσης, δημιουργώντας και επιβάλλοντας τις δικές της αντιδομές αγώνα, αλληλεγγύης και συνεργατικής δράσης. Αυτές οι αντιδομές συγκρούονται φυσικά με τη “φυλακή των λαών” της Ε.Ε., την αντιπαλεύουν και επιχειρούν να τη διαλύσουν, όχι όμως για να επιστρέψουμε στη θαλπωρή μιας εθνικής καπιταλιστικής ανάπτυξης αλλά για την εξάπλωση της αυτοοργάνωσης και της άμεσης δημοκρατίας πέρα από το έθνος-κράτος και τις διεθνικές καπιταλιστικές ενώσεις.

Ας καταλάβουμε την Ευρώπη! Ας συντονιστούμε οριζόντια και από τα κάτω, έξω από κρατικούς και γραφειοκρατικούς θεσμούς, σε αντιπαράθεση τόσο με το εθνικό όσο και με το ευρωενωσιακό κράτος, χωρίς ευρώ ούτε δραχμή, με τα δικά μας αυτόνομα μέσα συνεργασίας και κοινής δημιουργίας.


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-aHZ