Category Ελληνικά

Guanyem Barcelona: φόρος τιμής στην (εφικτή;) ουτοπία

Μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία για τη διεκδίκηση του δήμου Βαρκελώνης έκανε πρόσφατα την εμφάνιση της μέσω μιας πλατφόρμας που ονομάζεται GuanyemBarcelona [Ας νικήσει η Βαρκελώνη], η οποία ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων της πόλης αποτελούμενη από διανοούμενους, εργαζόμενους και ακτιβιστές στα τοπικά κινήματα. Μεταξύ των τελευταίων και η Ada Colau, που είναι γνωστή στην Ισπανία ως η εκπρόσωπος της PAH ένα κίνημα σε όλη τη χώρα που βοηθά τα θύματα των εξώσεων από τις τράπεζες. Ακόμα κι αν στόχος της GuanyemBarcelona είναι να κερδίσει τις επόμενες δημοτικές εκλογές, το Μάιο του 2015, δεν πρόκειται για ένα πολιτικό κόμμα ως τέτοιο…

Ιακωβίνικος ισλαμισμός: Όταν το υποκείμενο καταντά ενοχλητικό

Το κείμενο που ακολουθεί θέλει να εγείρει προβληματισμούς για κάποιες μέχρι τώρα ακλόνητες βεβαιότητες της αριστεράς τις οποίες η πραγματικότητα αναιρεί με πείσμα. Δυστυχώς έχουμε φτάσει στο σημείο η συζήτηση αυτή να μην μπορεί να γίνει χωρίς να προκαταληφθεί όποιος μιλήσει με βάση αυτά που θίγει και αυτό σημαίνει πως το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου έχει ήδη υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Στον κριτικό προβληματισμό κρέμεται πάντα σαν δαμόκλειο σπάθη πάνω από το κεφάλι μας ο εκβιασμός της προσδοκώμενης απάντησης. Λες και το να διαπιστώνει κανείς πως βαδίζει σε λάθος οδό πρέπει αυτομάτως να σημαίνει πως έχει κατά νου κάποια άλλη να προτείνει.

Εκδήλωση της Άπατρις με θέμα της καταλήψεις, στο Άνευ Αρχών

Τον περασμένο Μάη πραγματοποιήθηκε η εκκένωση τoυ κοινωνικού κέντρου της Can Vies στη Βαρκελώνη, που ανακαταλήφθηκε και ανακατασκευάζεται, συσπειρώνοντας ένα μαζικό κίνημα αλληλεγγύης. Στα τέλη Δεκέμβρη, έπειτα από την ψήφιση του αυταρχικού Νόμου Φίμωτρου, που ποινικοποιεί ουσιαστικά την πολιτική δράση, το ισπανικό κράτος εξαπολύει την «επιχείρηση Πανδώρα», στοχοποιώντας το αναρχικό κίνημα, εισβάλλοντας σε καταλήψεις και φυλακίζοντας συντρόφους/ισσες. Όλα αυτά, φυσικά, σε συνεργασία με τα κυρίαρχα ΜΜΕ, που ανέλαβαν την υπεράσπιση της κρατικής τρομοκρατίας.

Η εξέγερση των Ζαπατίστας

Το κίνημα των Ζαπατίστας δύναται να προσφέρει πολύτιμα και πλούσια διδάγματα στην διαπάλη για την προσίδια υπέρβαση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Μας υπενθυμίζει ότι αυτό που έχει σημασία είναι η καθημερινή «αισιοδοξία». Με τα λόγια του Αντόνιο Γκράμσι, «ό,τι καταπιέζεται αποδεσμεύεται. Όμως, αντίθετα, χρειάζεται να επισύρουμε αποφασιστικά την προσοχή μας στο παρόν έτσι όπως είναι, αν θέλουμε να το μεταβάλουμε. Απαισιοδοξία του νου, αισιοδοξία της θέλησης».3 Αισιοδοξία που θα «αγγίξει» τις υπερβάσεις που πρέπει να λάβουν χώρα στο παρόν, με στόχο την οικοδόμηση ενός ριζικά διαφορετικού μέλλοντος. Η αισιοδοξία και η ελπίδα δεν «χωρούν» σε δόσεις και σε λελογισμένα πλαίσια, αντιθέτως, αρθρώνοντας ως πάθος (που εμπεριέχει και την λογική), ως δράση και ως όραμα.

Ο παραλογισμός των προεκλογικών μαχών

Η κοινωνιολογία φυσικά μπορεί να διδάσκει ότι ουσιαστικές δομικές αλλαγές σε περιόδους ύφεσης, είναι αδύνατον να γίνουν, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κανείς οφείλει να την πιστέψει και πολύ περισσότερο να σταματήσει την προσπάθειά του, ώστε να την διαψεύσει χωρίς απαραιτήτως να την απορρίψει.
Στη γλώσσα της συλλογικότητας όπου το συντακτικό είναι η ανθρωπιά, το όραμα της πραγματικής Δημοκρατίας με την πολιτική στα χέρια των πολιτών είναι επαναστατικά ζωντανό, ενώ αναγεννάται, εκτός των άλλων, από την επίγνωση του ότι, το δικαίωμα στην απόφαση – για το εάν το γεύμα θα είναι δωρεάν ή όχι – το έχουν μόνο οι ίδιοι οι λαοί.

Ο μύθος του ανίκανου πολίτη

Η εικόνα του ανίκανου, αμόρφωτου, αδιάφορου, ανενημέρωτου πολίτη ακόμη και του «πολιτικά ανώριμου» ο οποίος δρα με γνώμονα τα πάθη του και τα ιδιοτελή συμφέροντά του, για ολόκληρους αιώνες συνόδευσε πιστά την ανάπτυξη των πολιτικών συστημάτων. Η απεικόνιση του πολιτικά ανάξιου μέσου πολίτη, υπήρξε ιστορικά αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους ηγεμόνες. Αρχικά για να αποτραπεί η επέκταση του δικαιώματος ψήφου (στις γυναίκες, στη νότια Αφρική κ.ο.κ) και, στη συνέχεια, για να παρεμποδιστεί το αίτημα για μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στα πολιτικά δρώμενα.

Συμβουλευτική δημοκρατία και το δικαίωμα της εκπροσώπησης ή αλλιώς πως «μπορούμε» να αναζωογονήσουμε την ολιγαρχία.

Όσοι υποστηρίζουν πως οι Podemos είναι αμεσσοδημοκρατικό εγχείρημα καταλήγουν να στρεβλώνουν την δυνατότητα να διεξαχθεί με σοβαρούς όρους μια συζήτηση περί άμεσης δημοκρατίας ενώ από την άλλη όσοι υποστηρίζουν πως ο Σύριζα είναι η ελληνική εκδοχή των Podemos καταλήγουν να περιπλέκουν αντίθετα μεταξύ τους πράγματα και να καταντάνε την συζήτηση περί αριστεράς εντελώς κωμική. Προσωπική μου γνώμη είναι ότι προϊδεάζουν την εκπτωτική πορεία που πιθανό οι ίδιοι οι Podemos είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν προκειμένου να γίνουν και αυτοί «αξιόμαχο κυβερνητικό σχήμα».

Daniel Denevert: Κριτική της Καταστασιακής Διεθνούς ως Οργάνωσης (1977)

Το Κέντρο Έρευνας για το Κοινωνικό Ζήτημα (Centre de Recherche sur la Question Sociale – CRQS) δημιουργήθηκε το 1973 στο Παρίσι από τον Daniel Denevert, την Jeanne Charles (aka Françoise Denevert), την Françoise Bloch και τον Joel Cornuaut. Τον Ιούνιο του 1975, το CRQS εξέδωσε τον πρώτο τόμο της επιθεώρησης Χρονικό Δημόσιων Μυστικών (Chronique des Secrets Publiques). Το παρακάτω απόσπασμα προέρχεται από ένα αδημοσίευτο κείμενο που έγραψε ο Denevert το 1977 με τίτλο “Προτάσεις για το Θεμιτό Εγκώμιο της Καταστασιακής Διεθνούς και κάθε Επαναστατικής Δραστηριότητας με σκοπό να Φτάσουμε σε μια Ανελέητη Κριτική των Εχθρών μας”.

Eικονική ελευθερία

H αντιξοότητα μπορεί να αποτελέσει αφορμή για την αναζήτηση μιας ευημερίας (ευτοπίας) που θα βασίζεται στην ολιγάρκεια, την ισότητα και την πραγματική ελευθερία και όχι στην υπερκατανάλωση και στην εθελούσια αυτο-υποδούλωση. Άλλωστε η μετατροπή της όποιας θεωρίας σε πολιτική πράξη ενώ από την μια απαιτεί συλλογικότητα, από την άλλη δεν μπορεί παρά να έχει στο κέντρο της τον ίδιο τον άνθρωπο και αυτό δεν συνθέτει κάποια ακόμη αντίφαση, αλλά το μεγαλείο της κοινωνικής ύπαρξης…

Το παιδικό μας δωμάτιο – του Θωμά Γιούργα

Σκεφτόμασταν πως θα ανακαινίσουμε το σπίτι, τι χρώμα θα βάψουμε τους τοίχους, πως θα περνάει ο χρόνος με τους φίλους μας στο σαλόνι… Στο διπλανό δωμάτιο η τηλεόραση ήταν μονίμως ανοιχτή. Έδειχνε ποδόσφαιρο, έδειχνε ανθρώπους να γελάνε χαζά, να χορεύουν χωρίς ρυθμό, έδειχνε σειρές να κατασπαράσσουν δίχως αντάλλαγμα την φαντασία και τον χρόνο, έδειχνε σκιάχτρα με φουντωτά μαλλιά να λένε τις ειδήσεις. Οι μεγαλύτεροι ένοικοι μας είπαν να μάθουμε αγγλικά κι άλλη μία γλώσσα, να πάμε στο πανεπιστήμιο (όχι σε κανα ΤΕΙ, και όχι υδραυλικοί) και έτσι θα έχουμε για πάντα μια ήρεμη ζωή στο σπίτι.