Category Ελληνικά

Εκδήλωση της Άπατρις με θέμα της καταλήψεις, στο Άνευ Αρχών

Τον περασμένο Μάη πραγματοποιήθηκε η εκκένωση τoυ κοινωνικού κέντρου της Can Vies στη Βαρκελώνη, που ανακαταλήφθηκε και ανακατασκευάζεται, συσπειρώνοντας ένα μαζικό κίνημα αλληλεγγύης. Στα τέλη Δεκέμβρη, έπειτα από την ψήφιση του αυταρχικού Νόμου Φίμωτρου, που ποινικοποιεί ουσιαστικά την πολιτική δράση, το ισπανικό κράτος εξαπολύει την «επιχείρηση Πανδώρα», στοχοποιώντας το αναρχικό κίνημα, εισβάλλοντας σε καταλήψεις και φυλακίζοντας συντρόφους/ισσες. Όλα αυτά, φυσικά, σε συνεργασία με τα κυρίαρχα ΜΜΕ, που ανέλαβαν την υπεράσπιση της κρατικής τρομοκρατίας.

Η εξέγερση των Ζαπατίστας

Το κίνημα των Ζαπατίστας δύναται να προσφέρει πολύτιμα και πλούσια διδάγματα στην διαπάλη για την προσίδια υπέρβαση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Μας υπενθυμίζει ότι αυτό που έχει σημασία είναι η καθημερινή «αισιοδοξία». Με τα λόγια του Αντόνιο Γκράμσι, «ό,τι καταπιέζεται αποδεσμεύεται. Όμως, αντίθετα, χρειάζεται να επισύρουμε αποφασιστικά την προσοχή μας στο παρόν έτσι όπως είναι, αν θέλουμε να το μεταβάλουμε. Απαισιοδοξία του νου, αισιοδοξία της θέλησης».3 Αισιοδοξία που θα «αγγίξει» τις υπερβάσεις που πρέπει να λάβουν χώρα στο παρόν, με στόχο την οικοδόμηση ενός ριζικά διαφορετικού μέλλοντος. Η αισιοδοξία και η ελπίδα δεν «χωρούν» σε δόσεις και σε λελογισμένα πλαίσια, αντιθέτως, αρθρώνοντας ως πάθος (που εμπεριέχει και την λογική), ως δράση και ως όραμα.

Ο παραλογισμός των προεκλογικών μαχών

Η κοινωνιολογία φυσικά μπορεί να διδάσκει ότι ουσιαστικές δομικές αλλαγές σε περιόδους ύφεσης, είναι αδύνατον να γίνουν, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κανείς οφείλει να την πιστέψει και πολύ περισσότερο να σταματήσει την προσπάθειά του, ώστε να την διαψεύσει χωρίς απαραιτήτως να την απορρίψει.
Στη γλώσσα της συλλογικότητας όπου το συντακτικό είναι η ανθρωπιά, το όραμα της πραγματικής Δημοκρατίας με την πολιτική στα χέρια των πολιτών είναι επαναστατικά ζωντανό, ενώ αναγεννάται, εκτός των άλλων, από την επίγνωση του ότι, το δικαίωμα στην απόφαση – για το εάν το γεύμα θα είναι δωρεάν ή όχι – το έχουν μόνο οι ίδιοι οι λαοί.

Ο μύθος του ανίκανου πολίτη

Η εικόνα του ανίκανου, αμόρφωτου, αδιάφορου, ανενημέρωτου πολίτη ακόμη και του «πολιτικά ανώριμου» ο οποίος δρα με γνώμονα τα πάθη του και τα ιδιοτελή συμφέροντά του, για ολόκληρους αιώνες συνόδευσε πιστά την ανάπτυξη των πολιτικών συστημάτων. Η απεικόνιση του πολιτικά ανάξιου μέσου πολίτη, υπήρξε ιστορικά αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους ηγεμόνες. Αρχικά για να αποτραπεί η επέκταση του δικαιώματος ψήφου (στις γυναίκες, στη νότια Αφρική κ.ο.κ) και, στη συνέχεια, για να παρεμποδιστεί το αίτημα για μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στα πολιτικά δρώμενα.

Συμβουλευτική δημοκρατία και το δικαίωμα της εκπροσώπησης ή αλλιώς πως «μπορούμε» να αναζωογονήσουμε την ολιγαρχία.

Όσοι υποστηρίζουν πως οι Podemos είναι αμεσσοδημοκρατικό εγχείρημα καταλήγουν να στρεβλώνουν την δυνατότητα να διεξαχθεί με σοβαρούς όρους μια συζήτηση περί άμεσης δημοκρατίας ενώ από την άλλη όσοι υποστηρίζουν πως ο Σύριζα είναι η ελληνική εκδοχή των Podemos καταλήγουν να περιπλέκουν αντίθετα μεταξύ τους πράγματα και να καταντάνε την συζήτηση περί αριστεράς εντελώς κωμική. Προσωπική μου γνώμη είναι ότι προϊδεάζουν την εκπτωτική πορεία που πιθανό οι ίδιοι οι Podemos είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν προκειμένου να γίνουν και αυτοί «αξιόμαχο κυβερνητικό σχήμα».

Daniel Denevert: Κριτική της Καταστασιακής Διεθνούς ως Οργάνωσης (1977)

Το Κέντρο Έρευνας για το Κοινωνικό Ζήτημα (Centre de Recherche sur la Question Sociale – CRQS) δημιουργήθηκε το 1973 στο Παρίσι από τον Daniel Denevert, την Jeanne Charles (aka Françoise Denevert), την Françoise Bloch και τον Joel Cornuaut. Τον Ιούνιο του 1975, το CRQS εξέδωσε τον πρώτο τόμο της επιθεώρησης Χρονικό Δημόσιων Μυστικών (Chronique des Secrets Publiques). Το παρακάτω απόσπασμα προέρχεται από ένα αδημοσίευτο κείμενο που έγραψε ο Denevert το 1977 με τίτλο “Προτάσεις για το Θεμιτό Εγκώμιο της Καταστασιακής Διεθνούς και κάθε Επαναστατικής Δραστηριότητας με σκοπό να Φτάσουμε σε μια Ανελέητη Κριτική των Εχθρών μας”.

Eικονική ελευθερία

H αντιξοότητα μπορεί να αποτελέσει αφορμή για την αναζήτηση μιας ευημερίας (ευτοπίας) που θα βασίζεται στην ολιγάρκεια, την ισότητα και την πραγματική ελευθερία και όχι στην υπερκατανάλωση και στην εθελούσια αυτο-υποδούλωση. Άλλωστε η μετατροπή της όποιας θεωρίας σε πολιτική πράξη ενώ από την μια απαιτεί συλλογικότητα, από την άλλη δεν μπορεί παρά να έχει στο κέντρο της τον ίδιο τον άνθρωπο και αυτό δεν συνθέτει κάποια ακόμη αντίφαση, αλλά το μεγαλείο της κοινωνικής ύπαρξης…

Το παιδικό μας δωμάτιο – του Θωμά Γιούργα

Σκεφτόμασταν πως θα ανακαινίσουμε το σπίτι, τι χρώμα θα βάψουμε τους τοίχους, πως θα περνάει ο χρόνος με τους φίλους μας στο σαλόνι… Στο διπλανό δωμάτιο η τηλεόραση ήταν μονίμως ανοιχτή. Έδειχνε ποδόσφαιρο, έδειχνε ανθρώπους να γελάνε χαζά, να χορεύουν χωρίς ρυθμό, έδειχνε σειρές να κατασπαράσσουν δίχως αντάλλαγμα την φαντασία και τον χρόνο, έδειχνε σκιάχτρα με φουντωτά μαλλιά να λένε τις ειδήσεις. Οι μεγαλύτεροι ένοικοι μας είπαν να μάθουμε αγγλικά κι άλλη μία γλώσσα, να πάμε στο πανεπιστήμιο (όχι σε κανα ΤΕΙ, και όχι υδραυλικοί) και έτσι θα έχουμε για πάντα μια ήρεμη ζωή στο σπίτι.

Ο Ρωμανός, ο Γιούνκερ και η μπέσα ως ευρωπαϊκή αξία – του Άκη Γαβριηλίδη

Στις πολλές μέρες που κράτησε η περιπέτεια του Νίκου Ρωμανού, σχεδόν μονοπώλησε –δίκην «ολικού κοινωνικού γεγονότος»- τη δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα. Έτσι, γι’ αυτήν υποστηρίχθηκαν (και εν συνεχεία αντικρούστηκαν) ουσιαστικά όλες οι απόψεις, ώστε δεν μένει να προστεθεί κάτι για την ουσία της υπόθεσης. Είμαστε όμως πλέον στη φάση όπου θα είχε νόημα να σκεφτούμε με περισσότερη ηρεμία πάνω σε όσα γράφτηκαν εν θερμώ. Θα ξεκινήσω από μία σχετική τοποθέτηση: την πρόταση του Ανδρέα Πετρουλάκη να ζητηθεί μία «δημόσια δέσμευση τιμής» από τον απεργό πείνας. Μια πρόταση, που γι’ αυτήν –όσο και, ακόμη περισσότερο, για την αιτιολογία της- θα άξιζε να χρησιμοποιήσουμε το χαρακτηρισμό που η ίδια αποδίδει στον «κόσμο» όπου κινείται ο Ρωμανός.

Εκδήλωση στο Ευτοπικό Εργαστήρι: καταλήψεις στέγης στην Ιταλία σήμερα

Στην Ιταλία, ως απόρροια του οξύτατου στεγαστικού προβλήματος που προέκυψε από την οικονομική κρίση και το κύμα εξώσεων, αναπτύσσεται σήμερα ένα σημαντικό κίνημα βάσης που έχει ως αντικείμενο την μαζική στέγαση όσων οικογενειών μένουν χωρις σπίτι. Χιλιάδες καταλήψεις στέγης (με πιο πρόσφατο παράδειγμα την κατάληψη του μεγάρου της TELECOM στην Bologna από 100 οικογένειες, που στην πλειοψηφία τους είχαν μείνει άστεγες τους τελευταίους 6 μήνες λόγω αδυναμίας πληρωμής ενοικίου) αμφισβητούν τόσο την προτεραιότητα της ιδιοκτησίας απέναντι στις ανάγκες διαβίωσης, όσο και την ανύπαρκτη κρατική μέριμνα για τις ανάγκες των πολιτών, σε τέτοιο βαθμό που το Ιταλικό κράτος να υποχρεώνεται να καθιερώσει ειδική νομοθεσία για να καταστείλει το φαινόμενο.