Menu

EAGAINST.com

Στηρίζεις ναζιστές και φασίστες;

DSCF1946

Της Ελευθεριακής Πολιτικής Συλλογικότητας Ουλλαλούμ

Στηρίζεις ναζιστές και φασίστες;

Δεν είσαι παραπλανημένος, είσαι συνεργός στα εγκλήματά τους

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα από χρυσαυγίτες δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία όπως με υποκρισία μετέδωσαν τα ΜΜΕ, ήταν το θεαματικό αποκορύφωμα της εγκληματικής δράσης των φασιστών. Η οποία συνεχίζεται. Θύματα της ρατσιστικής βίας των καθαρμάτων του Μιχαλολιάκου υπήρξαν για πολλά χρόνια κυρίως οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, αλλά και ομοφυλόφιλοι, αντιφασίστες, ρομά κ.α. Η εν ψυχρώ δολοφονία όμως ενός Έλληνα, σόκαρε περισσότερο τους Έλληνες οι οποίοι ένιωσαν στο εθνικό τους πετσί τον σουγιά του φασίστα.

Είναι υποκριτικό όμως να πέφτουμε από τα σύννεφα ή να αντιμετωπίζουμε απλώς ως παραπλανημένους τους ψηφοφόρους της ναζιστικής συμμορίας του Μιχαλολιάκου. Κανείς πια δεν μπορεί να πει δεν ήξερα. Μετά τη δολοφονία του Φύσσα μόνο ένας αμετανόητος οπαδός μπορεί να συνεχίζει να κρύβεται ξεδιάντροπα πίσω από φτηνές δικαιολογίες.

Ο αντιφασισμός από την άλλη δεν μπορεί να εξαντλείται σε επετειακές εκδηλώσεις. Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό δεν είναι ένας αγώνας που αφορά τους πολιτικούς ή κλειστές ομάδες ειδικών αλλά είναι υπόθεση όλης της κοινωνίας άρα και της προσωπικής στάσης του καθενός στην καθημερινότητα.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη χρυσή αυγή ως ναζιστικό κόμμα αλλά ολόκληρη την ελληνική εθνικιστική νοοτροπία από την οποία αλιεύει υποστηρικτές και από την οποία προέρχεται εξάλλου. Οι ιδέες των υποστηρικτών της χρυσής αυγής είναι κοινό κτήμα πολλών Ελλήνων αφού είναι βαθιά ριζωμένες σε μεγάλο μέρος της ελληνική κοινωνίας. Οι ρατσιστικές, αντιμεταναστευτικές, ομοφοβικές , εβραιοφοβικές κορώνες μέσα και έξω από τη βουλή το αποδεικνύουν. Δεν έχει νόημα να χαϊδέψουμε τα αυτιά κανενός: το βασικό πρόβλημα είναι ο βαθύς εθνικισμός/ρατσισμός της ελληνικής κοινωνίας. Η δολοφονία του Φύσσα το αποδεικνύει. Ενώ οι ναζιστές δολοφονούσαν, χτύπαγαν, τρομοκρατούσαν μετανάστες, η κοινωνία έκανε πως δεν έβλεπε, αρκετοί μάλιστα έλεγαν ‘’καλά τους κάνουν’’. Με τον Φύσσα βγήκαν κάποιες παρωπίδες.

Ο αντιφασισμός, όμως, δεν μπορεί να εξισωθεί με την αντιμνημονιακή πολιτική όπως αφελώς κάποιοι θέλουν να μας πείσουν. Αυτή η θέση είναι αναίρεση στην ουσία του αντιφασισμού. Τον σχετικοποεί εξαρτώντας τον από τη συγκυρία ενώ αφορά ένα διαχρονικό ζήτημα. Δεν είναι τυχαίο που η αντιμνημονιακή ρητορική αποτελεί στρατηγική επιλογή και της χρυσής αυγής. Επειδή ο αντιμνημονιακός λόγος από μόνος του όχι μόνο δεν αγγίζει το βάθος του προβλήματος αλλά στην ουσία το ενισχύει. Είναι λοιπόν πολιτικά καταστρεπτικό να αντιμετωπίζουν κάποιοι τον αντιφασισμό ως παρακλάδι της αντιμνημονιακής πολιτικής και με αριστερή φρασεολογία να εξυπηρετούν στην πραγματικότητα την εκτόνωση των μαζών. Έτσι το πρόβλημα κουκουλώνεται και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα επιστρέψει ..ίσως εφιαλτικό.

Άρα η εναντίωση στον φασισμό και σε κάθε ολοκληρωτισμό οφείλει να είναι πολύπλευρη αφού το θέμα έχει πολλές αιχμές και διαχέεται με διαφορετικό τρόπο μέσα στην κοινωνία.

Η εθνικιστική νοοτροπία είναι βασική συνιστώσα του προβλήματος και επιμένουμε σε αυτήν γιατί πολλοί νομίζουν όχι μόνο ότι μπορούν να την αγνοούν αλλά ότι είναι σοβαρή πολιτική πρόταση το αντίθετο, το χάϊδεμα δηλαδή του εθνικισμού. Αυτό που δεν πρέπει να κάνουμε είναι να χαϊδέψουμε τα εθνικιστικά αυτιά «προς άγραν» ψηφοφόρων ή ακολουθητών.

Επίσης ενώ ο μαχητικός αντιφασισμός είναι αναγκαίος απέναντι στους χρυσαυγίτες, το πρόβλημα δεν λύνεται κατά κανένα τρόπο μόνο σε αυτό το επίπεδο. Η αντιφασιστική δράση αφορά την κουλτούρα, τις πεποιθήσεις, τις προκαταλήψεις της κοινωνίας οι οποίες οδηγούν στον φασισμό. Εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα. Γι’ αυτό ο αγώνας είναι πολύπλευρος και καθημερινός. Καλές είναι οι επετειακές εκδηλώσεις ως μέρες μνήμης και αναστοχασμού όταν όμως οι δράσεις εξαντλούνται σε αυτές καταλήγουν υποκριτικές και ευκαιριακές. Στην ουσία όχι μόνο δεν προσφέρουν αλλά κάνουν κακό θολώνοντας απλά τα νερά.

Για εμάς η καλύτερη απάντηση στους φασίστες είναι η ανένδοτη στάση απέναντί τους και η κλιμάκωση των αγώνων. Πρέπει να αναλάβουμε συλλογικά δράση. Η δράση όμως απαιτεί οργάνωση. Γι’ αυτό επιμένουμε στην έννοια της αυτοδιαχείρισης/αυτοδιεύθυνσης και της αλληλεγγύης μεταξύ μας.

Ο φασισμός φυτρώνει στη δυστυχία, καλλιεργείται από την αμάθεια και ποτίζεται με το νερό της ιστορικής λήθης.

Όσο σου κλέβουν τη ζωή τόσο σε ταΐζουν με έθνος και φυλή.

Ουλαλούμ

Ferguson: η στρατιωτικοποίηση του ρατσισμού και η νεοφιλελεύθερη βία, του Henry Giroux

ferguson

του Henry A. Giroux*

μετάφραση από eagainst.com

Η πρόσφατη δολοφονία και στη συνέχεια η δαιμονοποίηση του άοπλου δεκαοχτάχρονου αφροαμερικανού νέου, Michael Brown, στο Ferguson (Μισούρι), από λευκό αστυνομικό έκανε φανερό το πώς ένα είδος στρατιωτικής μεταφυσικής κυριαρχεί πλέον στον αμερικανικό βίο. Οι αστυνομικοί έχουν μετατραπεί σε στρατιώτες που αντιμετωπίζουν τις γειτονιές στις οποίες δρουν ως εμπόλεμες ζώνες. Εφοδιασμένοι πλήρως με εξοπλισμό αντιμετώπισης ταραχών, υποπολυβόλα, τεθωρακισμένα οχήματα, και άλλα θανατηφόρα όπλα που εισάγονται από τα πεδία των μαχών του Ιράκ και του Αφγανιστάν, αποστολή τους είναι να βρίσκονται διαρκώς σε ετοιμοπόλεμη κατάσταση. Γιατί να απορεί κανείς ότι η αστυνομία χρησιμοποιεί βία – αντί να ασκεί το επίπονο καθήκον της στης γειτονιές και να ασχολείται με προγράμματα βοήθειας της κοινότητας – όταν αντιμετωπίζει πιθανούς «εγκληματίες», ειδικά σε καιρούς που ποινικοποιούνται όλο και περισσότερες συμπεριφορές;

Αλλά προσοχή: νομίζω πως είναι λάθος απλά να επικεντρωνόμαστε στη στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας και τις ρατσιστικές της ενέργειες όταν αναφερόμαστε στη δολοφονία του Michael Brown. Αυτό που βλέπουμε σε αυτή τη βάναυση δολοφονία και την κινητοποίηση της κρατικής βίας είναι σύμπτωμα του νεοφιλελεύθερου, ρατσιστικού, τιμωρητικού κράτους που αναδύεται σε όλο τον κόσμο, με τον αυταρχικό μηχανισμό του κοινωνικού θανάτου να το συνοδεύει. Η νεοφιλελεύθερη φονική μηχανή παρελαύνει σε παγκόσμιο επίπεδο. Το θέαμα της νεοφιλελεύθερης δυστυχίας έχει πάρει διαστάσεις που κανείς δεν μπορεί ν’ αρνηθεί πια, και ο μόνος τρόπος ελέγχου που έχει απομείνει από τις εταιρικά ελεγχόμενες κοινωνίες είναι η βία, αλλά μια βία που έχει εξαπολυθεί εναντίον των πιο ευάλωτων, όπως τα παιδιά των μεταναστών, τη νεολαία που διαμαρτύρεται, τους άνεργους, το νέο πρεκαριάτο και τους μαύρους νέους. Τα νεοφιλελεύθερα κράτη δεν μπορούν πλέον να δικαιολογήσουν και να νομιμοποιήσουν την άσκηση αδίστακτης εξουσίας και τις επιπτώσεις της στο πλαίσιο του καπιταλισμού-καζίνο. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η κορπορατιστική εξουσία τώρα διαπερνά τα εθνικά σύνορα, η οικονομική ελίτ μπορεί να απαλλαγεί από πολιτικές παραχωρήσεις, με στόχο να προωθήσει την τοξική της ατζέντα. Επιπλέον, όπως υποστηρίζει ο Slavoj Žižek, «ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν μπορεί να στηρίξει ή να ανεχθεί … παγκόσμια ισότητα. Είναι απλά υπερβολικό»[1]. Ακόμη, με την ανάδειξη των τεράστιων ανισοτήτων, την αυξανόμενη φτώχεια, την κυριαρχία του κράτους-τιμωρού, και την επίθεση σε όλες τις δημόσιες σφαίρες, ο νεοφιλελευθερισμός δε δύναται πια ν’ αυτοπαρουσιάζεται ως συνώνυμο της δημοκρατίας. Η καπιταλιστική ελίτ, είτε πρόκειται για διαχειριστές αντισταθμιστικών αμοιβαίων κεφάλαιων υψηλού κινδύνου, οι νέοι δισεκατομμυριούχοι του Silicon Valley, είτε για επικεφαλείς τραπεζών και μεγάλων εταιρειών, δεν ενδιαφέρονται πλέον για την ιδεολογία ως ισχυρό όπλο νομιμοποίησης τους. Η ισχύς είναι τώρα το κριτήριο της εξουσίας τους και της ικανότητας τους να διατηρήσουν τον έλεγχο πάνω στους κυριαρχους θεσμούς της αμερικανικής κοινωνίας. Τελικά, νομίζω πως είναι δίκαιο να πω πως είναι εξαιρετικά αλαζόνες και αδιάφοροι για το κοινό αίσθημα.

Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός δεν έχει καμία σχέση με τη δημοκρατία και αυτό γίνεται ολοένα και πιο φανερό μεταξύ των ανθρώπων, ιδιαίτερα των νέων, σε όλο τον κόσμο. Όπως έχει παρατηρήσει ο Žižek, «η σχέση μεταξύ δημοκρατίας και καπιταλισμού έχει σπάσει»[2]. Το σημαντικό ζήτημα της δικαιοσύνης έχει υποταχθεί στη βία του παραλογισμού, σε μια λογική της αγοράς που δε λαμβάνει υπόψιν της το κοινωνικό κόστος, και μια άρχουσα τάξη που δεν πιστεύει σε τίποτε, παρά μόνο στο κέρδος, και θα κάνει τα πάντα για να προστατεύσει τα συμφέροντά της. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι είναι φοβερά λάθος να μιλάμε μόνο για τη στρατιωτικοποίηση των τοπικών αστυνομικών δυνάμεων, δίχως ν’ αναγνωρίζουμε ότι η μεταφορά της «εμπόλεμης ζώνης» είναι κατάλληλη για μια παγκόσμια πολιτική στην οποία το κοινωνικό κράτος και οι δημόσιες σφαίρες έχουν αντικατασταθεί από τους χρηματοδοτικούς μηχανισμούς, τη στρατιωτικοποίηση ολόκληρων κοινωνιών και όχι μόνο της αστυνομίας, και της ευρείας χρήσης της τιμωρίας που εκτείνεται από τη φυλακή έως τα σχολεία και τους δρόμους. Μερικοί έχουν ορθώς υποστηρίξει ότι αυτές οι τακτικές λαμβάνουν χώρα στην κοινότητα των μαύρων για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν είναι κάτι καινούργιο. Η αστυνομική βία σίγουρα δεν είναι κάτι που εμφανίζεται για πρώτη φορα, αλλά αυτό που είναι νέο είναι η ένταση της βίας και το γεγονός πως το επίπεδο του θανατηφόρου στρατιωτικού τύπου εξοπλισμού που χρησιμοποιείται είναι πολύ πιο εξελιγμένο. Για παράδειγμα, όπως ο Kevin Zeese και η Margaret Flowers επισημαίνουν, η στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ένα πρόσφατο φαινόμενο που χρονολογείται από το 1971. Γράφουν:

Η στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας είναι ένα πιο πρόσφατο φαινόμενο και σηματοδοτεί την ταχεία άνοδο των Παραστρατιωτικών Μονάδων της Αστυνομίας (PPU, ανεπίσημα ομάδες SWAT) που διαμορφώθηκαν μετά από τις ειδικές επιχειρησιακές ομάδες στο στρατό. Οι PPU δεν υπήρχαν πουθενά μέχρι το 1971 όταν το Los Angeles, υπό την ηγεσία του διαβόητου αρχηγού της αστυνομίας Daryl Gates, σχημάτισε την πρώτη ομάδα η οποία χρησιμοποιήθηκε για να κατεδαφίσει σπίτια με τανκ εφοδιασμένα με πολιορκητικούς κριούς. Μέχρι το 2000, υπήρχαν 30.000 αστυνομικές ομάδες SWAT και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 το 89% των αστυνομικών τμημάτων σε πόλεις άνω των 50.000 είχαν PPU, σχεδόν διπλάσιο νούμερο από το αντίστοιχο ποσοστό στα μέσα της δεκαετίας του 80, και το 80% των μικρότερων πόλεων μεταξύ 25.000 και 50.000 κατοίκων μέχρι το 2007 είδαν τις ομάδες PPU να τετραπλασιάζονται απ’ τα μέσα της δεκαετίας του 80. Επιπλέον, οι ομάδες SWAT είναι ενεργές με συμμετοχή σε 45.000 περιπτώσεις το 2007, σε σύγκριση με 3.000 στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Η πιο κοινή χρήση ήταν για την εκτέλεση ενταλμάτων ελέγχου για ναρκωτικά όπου κατανάλωσαν το 80% του συνολικού επιχειρησιακού τους χρόνου, ομως χρησιμοποιούνται ολοένα και περισσότερο για περιπολίες στις γειτονιές. [3]

Την ίδια στιγμή, οι επιπτώσεις της ραγδαίας στρατιωτικοποίησης των τοπικών αστυνομικών δυνάμεων στις φτωχές μαύρες κοινότητες είναι το λιγότερο τρομακτική και ενδεικτική της βίας που λαμβάνει χώρα στα προηγμένα γενοκτονικά κράτη. Για παράδειγμα, σύμφωνα με μια πρόσφατη αναφορά με τίτλο “Επιχείρηση Ghetto Storm”, παραγωγής του Malcolm X Grassroots Movement, «αστυνομικοί, υπάλληλοι ασφαλείας, ή αυτόκλητοι πολιτοφύλακες σκότωσαν τουλάχιστον 313 Αφρο-αμερικανούς το 2012 […] Αυτό σημαίνει πως ένας μαύρος πολίτης δολοφονείται από αξιωματικούς της ασφάλειας κάθε 28 ώρες. Η έκθεση σημειώνει πως «ο πραγματικός αριθμός θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερος»[4].

Η εμφάνιση του αστυνομικού – πολεμιστή και του κράτους επιτήρησης πάνε χέρι-χέρι και είναι ενδεικτικές όχι μόνο του κρατικού ρατσισμού, αλλά και της εμφάνισης μιας αυταρχικής κοινωνίας και της κατάλυσης των πολιτικών ελευθεριών. Βιαιότητα αναμεμειγμένη με επιθέσεις στην ελευθερία έκφρασης διαφορετικής γνώμης και σε ειρηνικές διαδηλώσεις θυμίζουν σκληρά καθεστώτα του παρελθόντος, όπως οι δικτατορίες στη Λατινική Αμερική στη δεκαετία του 1970 και του 1980. Τα γεγονότα στην Ferguson μιλούν για μια ιστορία αντιπροσώπευσης τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο εξωτερικό, που οι Αμερικανοί έχουν επιλέξει να ξεχάσουν, με την ευθύνη να τους βαραίνει. Παρά τις γενικά δεξιόστροφες πολιτικές του πεποιθήσεις, ο Rand Paul είχε δίκιο όταν υποστήριξε πως « Όταν συνδυάζεις τη στρατιωτικοποίηση των οργάνων επιβολής του νόμου με την εξαφάνιση των πολιτικών ελευθεριών και περνάς διατάγματα που επιτρέπουν στην αστυνομία να γίνει δικαστής και σώμα ενόρκων – επιστολές εθνικής ασφάλειας, -έλεγχοι σε σπίτια χωρίς άδεια, -ευρύτερα γενικά εντάλματα, τότε αρχίζουμε να έχουμε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα μπροστά μας». Αυτό που δεν κατονομάζει είναι το πρόβλημα, όπως παρατήρησε η Danielle LaSusa, που δεν είναι απλά μια κοινωνία στο χείλος του γκρεμού, όπου γκρεμός είναι ο αυταρχισμός, αλλά έχει ήδη πέσει σ’ αυτόν. . Πραγματικά, όπως επεσήμανε η Hannah Arendt , ζούμε σε «σκοτεινές εποχές».

Κάτω από το καθεστώς του νεοφιλελευθερισμού, ο κύκλος αυτών που θεωρούνται εκτεθειμένοι στην κρατική βία επεκτείνεται. Το βαρύ χέρι του κράτους δεν είναι μόνο ρατσιστικό• αποτελεί επίσης και τμήμα ενός αυταρχικού τρόπου διακυβέρνησης που είναι πρόθυμο να ασκήσει βία σε όποιον απειλεί το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, το λευκό χριστιανικό φονταμενταλισμό και την εξουσία του στρατιωτικού- βιομηχανικού- ακαδημαϊκού κράτους. Η κατοχή δολοφονικών όπλων από τις ΗΠΑ, που επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν για τους εχθρούς στο εξωτερικό, έχει πάρει νέα τροπή, και θα χρησιμοποιηθούν τώρα εναντίον αυτών που θεωρούνται αναλώσιμοι στο εσωτερικό. Καθώς η αστυνομία στρατιωτικοποιείται, τα όπλα του θανάτου γίνονται όλο και πιο εξεζητημένα και η κληρονομιά της δολοφονίας πολιτών γίνεται εξίσου ένα στοιχείο εγχώριας αλλά και εξωτερικής πολιτικής. Μέσω της αυξανόμενης έντασης της κρατικής τρομοκρατίας, η βία γίνεται το DNA μιας κοινωνίας που αρνείται να ασχοληθεί με μεγαλύτερα δομικά ζητήματα, όπως η τεράστια ανισότητα στον πλούτο και την εξουσία, μια κυβέρνηση που τώρα δίχως να απολογείται υπηρετεί τους πλούσιους και τα ισχυρά εταιρικά συμφέροντα, και μετατρέπει τη βία σε οργανωτική αρχή της διακυβέρνησης. [5]

Η παγκόσμια απάντηση σ’ αυτό που συμβαίνει τώρα στο Ferguson έριξε φως στη ρατσιστική και μιλιταριστική φύση της αμερικανικής κοινωνίας, σε βαθμό που καθιστά τις αξιώσεις περί δημοκρατίας να φαίνονται υποκριτικές και πολιτικά ανούσιες. Την ίδια στιγμή, αυτές οι διαδηλώσεις κάνουν ορατό αυτό που ο Goya ονόμαζε «ύπνο της λογικής», την έλλειψη προσοχής και προσήλωσης και την αποτυχία της συνείδησης, που βρίσκονται στην καρδιά την τρέχουσας νεοφιλελεύθερης προσπάθειας για την απο-πολιτικοποίηση του αμερικανικού κοινού. Η πολιτική ζωή στις Ηνωμένες Πολιτείες ξαναζωντάνεψε, ενώ κινείται μακριά από την απόσυρση στις καταναλωτικές φανασιώσεις και τις εμμονές της ιδιώτευσης. Έχει έρθει η ώρα να αναγνωρίσουμε ότι το Ferguson δεν αφορα μόνο τη βία, την εδραίωση της λευκής υπεροχής και του ρατσισμού σε μια πόλη• είναι επίσης ενδεικτικό της λευκής δύναμης και της βαθιά ριζωμένης κληρονομιάς του ρατσισμού στο σύνολο της χώρας, [ρατσισμος] ο οποίος συμβαδίζει με αυτό το οποίο έχει γίνει η Αμερική κάτω από την εντατικοποίηση της πολιτικής του φονταμενταλισμού της αγοράς, του μιλιταρισμού και της αναλωσιμότητας. Το Ferguson μάς παρακινεί να επανεξετάσουμε τη σημασία της πολιτικής και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε όχι για μεταρρύθμιση, αλλά για μια σημαντική αναδιάρθρωση των αξιών, των θεσμών και των αντιλήψεων μας αναφορικά με το πώς μπορεί να μοιάζει μια πραγματική δημοκρατία. Χρειάζεται να ζήσουμε σ’ έναν τόπο όπου η βία θα μας προκαλεί αναστάτωση, αντί να μας διασκεδάζει. Είναι ώρα για τον αμερικανικό λαό να ενωθεί γύρω από την κοινή μας μοίρα ως συμμέτοχος σε μια ριζοσπαστική δημοκρατία, αντί να ενώνεται γύρω από τους κοινούς μας φόβους και την τοξική κόλλα της κρατικής τρομοκρατίας και της καθημερινής βίας. Το Ferguson επισημαίνει ορισμένες ειδεχθείς αλήθειες σχετικές με το παρελθόν και το παρόν μας. Αλλά η δημόσια απάντηση εστιάζει σε μια άλλη, πιο ελπιδοφόρα κατεύθυνση. Αυτό που μας είπε το Ferguson είναι ότι η πολιτική και η ηθική φαντασία είναι ακόμα ζωντανές, διψασμένες για δικαιοσύνη, απρόθυμες ν’ αφήσουν τα μαύρα σύννεφα του αυταρχισμού να τις σκεπάσουν για τα καλά. Αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει να προχωρήσουμε από την ηθική αγανάκτηση στους συλλογικούς αγώνες, ως μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας για την αποδομηση της μαζοποιημένης κοινωνίας-φυλακής, του κράτους επιτήρησης και του στρατιωτικού- βιομηχανικού- ακαδημαϊκού συμπλέγματος. Πόσα περισσότερα παιδιά, μαύροι νέοι, μετανάστες και άλλοι θα πεθάνουν πριν από την έναρξη του αγώνα;

Πηγή κειμένου στα αγγλικά, truth-out.org

Σημειώσεις
[1] Slavoj Žižek, Demanding the Impossible, ed. Yong-June Park. (Cambridge, UK: Polity Press, 2013), p. 58.

[2] Ibid., Žižek, Demanding the Impossible, p. 68.

[3] Kevin Zeese and Margaret Flowers, “Ferguson Exposes the Reality of Militarized, Racist Policing,” Truthout (August 18, 2014). Online: http://truth-out.org/news/item/25645-ferguson-exposes-the-reality-of-militarized-racist-policing

[4] Adam Hudson, “1 Black Man Is Killed Every 28 Hours by Police or Vigilantes: America Is Perpetually at War with Its Own People,” AlterNet (March 28, 2013). See also the report titled “Operation Ghetto Storm.” Online: http://mxgm.org/wp-content/uploads/2013/04/Operation-Ghetto-Storm.pdf

[5] See, especially, Radley Balko, Rise of the Warrior Cop: The Militarization of America’s Police Forces (New York: Public Affairs, 2013), Michelle Alexander, The New Jim Crow (New York: The New Press, 2010), and Jill Nelson, ed. Police Brutality (New York: Norton, 2000).

*O Henry Giroux είναι αμερικανός  κοινωνικός αναλυτής, έχει γεννηθεί το 1943 και είναι καθηγητής στην έδρα Πολιτιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο McMaster του Καναδά, διευθυντής του Κέντρου για τη Δημόσια Ερευνα στο ίδιο πανεπιστήμιο και επισκέπτης καθηγητής στο Ryerson University, ενώ θεωρείται ένας από τους πατέρες της Κριτικής Παιδαγωγικής. Είναι επίσης αρθρογράφος στο «Τruthout» και ιδρυτής του προγράμματος «Δημόσιοι Διανοούμενοι». Εχει γράψει περισσότερα από εξήντα βιβλία.

Δράσεις πολιτών του Ισραήλ ενάντια στον πόλεμο στη Γάζα

Παρέμβαση στην αεροπορική βάση του Hazor
15 Ισραηλινοί ακτιβιστές διαδήλωσες ενάντια στη σφαγή στη Γάζα, έξω από την αεροπορική βάση του Hazor. Η βάση αυτή χρησιμοποιείται για την απογείωση των αεροπλάνων που βομβαρδίζουν τη Γάζα.
Οι ακτιβιστές δηλώνουν: «Η στρατιωτική βία και η δολοφονία παλαιστινίων πολιτών τροφοδοτούν τον κύκλο του αίματος και του μίσους. Πρέπει επιτέλους αυτό να σταματήσει. Είμαστε εδώ για να εκφράσουμε την αντίρρηση μας, σαν Ισραηλινοί, στις επιθέσεις που γίνονται εν ονόματι μας. Ζητούμε την οριστική διακοπή των επιθέσεων στη Γάζα, το τέλος του αποκλεισμού της Γάζας και την έναρξη πραγματικού διαλόγου. Τα πανό γράφουν: «άρση του αποκλεισμού», «σταματήστε τη σφαγή στη Γάζα», «ο βομβαρδισμός πολιτών δεν θα φέρει την ασφάλεια», «το αίμα παιδιών είναι στα χέρια σας».
10533765_575684169217948_6036712066543276704_n

10556483_575684245884607_1310266569409138716_n

Δράση στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ

Ακτιβιστές που αυτοαποκαλούνται «Εβραίοι ενάντια στη Γενοκτονία» προέβησαν σε εκδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στη συνεχιζόμενη σφαγή στη Γάζα, έξω απ΄’ το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ, ώστε να αναδείξουν την αδικία που εκπορεύεται απ’ αυτό και την επιλεκτική «δικαιοσύνη», μόνο για Εβραίους.

10525708_694667687275657_8256949494028513931_n

1238718_574921599294205_8135594791268400131_n

«Γυναίκες στα Μαύρα» ενάντια στη σφαγή της Γάζας
Στις 01 Αυγούστου 2014, οι Γυναίκες στα Μαύρα, διεθνής οργάνωση γυναικών ενάντια στον πόλεμο, την ανισότητα και το μιλιταρισμό, διαδήλωσε στην Ιερουσαλήμ, ενάντια στον πόλεμο στη Γάζα, απέναντι από συγκεντρωμένους Ισραηλινούς εθνικιστές.

Διαδήλωση στο Tel Aviv 26/07/2014

Διαδήλωση ενάντια στην επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Rabin του Τελ Αβίβ, την 26η Ιούλη. Λίγο πιο πέρα ήταν συγκεντρωμένος μικρός αριθμός ακροδεξιών, οι οποίοι φώναζαν ρατσιστικά συνθήματα εναντίον των Αράβων και των «προδοτών της αριστεράς», υποστηρίζοντας τη σφαγή στη Γάζα.

Άλλες δράσεις

-Ο Lanny Lapon, ένας συνταξιούχος δάσκαλος πολίτης ταυτόχρονα των Η.Π.Α και του Ισραήλ, αποκηρυσσει την ισραηλινή του υπηκοότητα, αντιδρώντας με αυτό τον τρόπο στην επίθεση στη Γάζα. Βίντεο εδώ

Για περισσότερες νέες δράσεις, μπορείτε να παρακολουθήσετε τις σελίδες Anarchists Against the Wall και Jews Against Genocide στο facebook

Γάζα: Λυση χωρίς Κράτη

Κείμενο που μοιράστηκε το 2009 από τις τοπικές ομάδες του Anarchist Federation στο Manchester και το Sheffield. Το κείμενο θα μπορούσε να έχει γραφεί μόλις σήμερα, καθώς η ιστορία στην περιοχή δείχνει να επαναλαμβάνεται διαρκώς και ο αριθμός των θυμάτων να μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο.

tumblr_n8pavjH0e41s4vi02o1_500

Ένα πράγμα είναι απολύτως βέβαιο όσον αφορά την υπάρχουσα κατάσταση στη Γάζα: το κράτος του Ισραήλ διαπράττει φρικαλεότητες, που πρέπει να σταματήσουν επειγόντως. Με εκατοντάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες, έχει γίνει σαφές πως ο στόχος της στρατιωτικής επέμβασης, η οποία βρισκόταν σε φάση σχεδιασμού ήδη από την υπογραφή της εκεχειρίας τον Ιούνιο είναι η ολοκληρωτική διάλυση της Χαμάς. Η επίθεση ακολουθεί τον απάνθρωπο αποκλεισμό κατά την υποτιθέμενη εκεχειρία, που κατέστρεψε τη ζωή των κατοίκων της Γαζας, διέλυσε τις υποδομές και οδήγησε σε μια ανθρωπιστική καταστροφή, την οποία κάποιος με ένα, έστω, ίχνος ανθρωπιάς θα είχε άμεσα σταματήσει.

Αλλά αυτά δεν αρκούν για να περιγράψει κάποιος την κατάσταση. Και στις δύο πλευρές της σύγκρουσης, η ιδέα πως η εναντίωση στο Ισραήλ πρέπει να σημαίνει παράλληλα και υποστήριξη στη Χαμάς και την «αντίσταση» της είναι ανησυχητικά κοινή. Απορρίπτουμε εντελώς αυτή τη θέση. Ακριβώς όπως και κάθε άλλο σύνολο κυβερνώντων, η Χαμάς, όπως και όλες οι άλλες μεγάλες παλαιστινιακές παρατάξεις, είναι χαρούμενη και πρόθυμη να θυσιάσει απλούς Παλαιστινίους ώστε να αυξήσει τη δύναμή της. Αυτό δεν αποτελεί ένα ασαφές θεωρητικό σημείο – για μια περίοδο, πρόσφατα, οι περισσότεροι θάνατοι στη Γάζα ήταν αποτέλεσμα της πάλης μεταξύ της Χαμάς και της Φατάχ. Οι «επιλογές» που προσφέρονται στους απλούς παλαιστίνιους πολίτες είναι μεταξύ ισλαμιστών γκάνγκστερ (Χαμάς ή Ισλαμική Τζιχάντ) ή εθνικιστών γκάνγκστερ (Φάταχ, Ταξιαρχίες Μαρτύρων του Αλ-Άξα). Αυτές οι ομάδες έχουν δείξει την προθυμία τους να επιτεθούν σε προσπάθειες της τάξης των εργαζόμενων οι οποίες αποσκοπούσαν στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους, προβαίνοντας σε κατασχέσεις γραφείων συνδικάτων, απαγάγοντας μέλη εργατικών σωματείων, και σπάζοντας απεργίες. Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα είναι η επίθεση στο Ραδιόφωνο των Παλαιστινίων Εργατών από τις Ταξιαρχίες των Μαρτύρων του Αλ-Άξα, με τη δικαιολογία ότι «υποδαυλίζουν εσωτερικές συγκρούσεις». Ξεκάθαρα, μια «ελεύθερη Παλαιστίνη» υπό τον έλεγχο κάποιων από αυτές τις ομάδες δεν έχει απολύτως κανένα νόημα.

Ως αναρχικοί, είμαστε διεθνιστές, ενάντια στην ιδέα ότι εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι έχουν κοινά συμφέροντα μέσα στο ίδιο έθνος/κράτος. Γι’ αυτό το λόγο, οι αναρχικοί απορρίπτουν τον παλαιστινιακό εθνικισμό, όπως ακριβώς απορρίπτουμε τον ισραηλινό εθνικισμό (Σιωνισμό). Η εθνικότητα δεν χορηγεί «δικαιώματα» στη γη, τα οποία απαιτούν ένα κράτος να για να τα επιβάλει. Οι άνθρωποι, από την άλλη πλευρά, έχουν το δικαίωμα της ικανοποίησης των ανθρώπινων αναγκών τους, και θα πρέπει να είναι θέση να ζουν όπου επιλέξουν, ελεύθερα.

Ως εκ τούτου, ενάντια στις διαιρέσεις και τις λαθεμένες επιλογές που μας προσφέρει ο εθνικισμός, υποστηρίζουμε απόλυτα τους απλούς ανθρώπους της Γάζας και του Ισραήλ ενάντια στον πολέμο του κράτους – όχι λόγω της ιθαγένειάς, της εθνικότητας ή της θρησκείας τους, αλλά απλά επειδή είναι ανθρώπινα όντα που ζουν, αισθάνονται, σκέφτονται υποφέρουν, αγωνίζονται.. Και η στήριξη αυτή πρέπει να σημαίνει απόλυτη εχθρότητα προς όλους εκείνους που τους καταπιέζουν και τους εκμεταλλεύονται – το κράτος του Ισραήλ, τις δυτικές κυβερνήσεις και τις εταιρείες που το προμηθεύουν με όπλα, αλλά και και άλλες καπιταλιστικές ομάδες που προσπαθούν να χρησιμοποιούν τους απλούς Παλαιστίνιους εργαζόμενους ως πιόνια στις διαμάχες για την εξουσία. Η μόνη πραγματική λύση είναι εκείνη η οποία είναι συλλογική, με βάση το γεγονός ότι ως τάξη, σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν έχουμε τελικά τίποτα πέρα από την ικανότητά μας να δουλεύουμε για τους άλλους, αλλά μπορούμε να κερδίσουμε τα πάντα αν σταματήσουμε τον καπιταλισμό -, και τα πολεμικά κράτη που το σύστημα αυτό έχει ανάγκη.

Το ότι αυτό φαίνεται σαν μια «δύσκολη» λύση δεν σημαίνει ότι δεν είναι η σωστή. Οποιαδήποτε «λύση» που σημαίνει ατελείωτους κύκλους σύγκρουσης, (ό,τι δηλαδή ο αντιπροσωπεύει ο εθνικισμός), δεν είναι καν λύση. Και αν αυτό συμβαίνει, το γεγονός ότι είναι «εύκολο» δεν έχει σημασία. Υπάρχουν τομείς της παλαιστινιακής κοινωνίας, που δεν κυριαρχούνται από επίδοξους ηγεμόνες – διαδηλώσεις που διοργανώνονται από τοπικες επιτροπές στη Δυτική Όχθη, για παράδειγμα. Αυτές αξίζουν την υποστήριξή μας. Όπως κι όλοι εκείνοι στο Ισραήλ που αρνούνται να πολεμήσουν, και που αντιστέκονται στον πόλεμο. Αλλά όχι οι ομάδες που καλούν τους Παλαιστινίους να σφαγούν για λογαριασμό τους από έναν από τους πιο προηγμένους στρατούς στον κόσμο, και οι οποίοι εσκεμμένα επιτίθενται σε πολίτες από την άλλη πλευρά των συνόρων.

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά καθόλου κράτη
Όποιος κι αν πεθάνει, κερδίζουν η Χαμάς και το κράτος του Ισραήλ

Μετάφραση από eagainst.com και nam sibyllam

To κείμενο στα αγγλικά στο libcom.org

Να μη συνηθίσουμε στο θάνατο/για την Ευτυχία

IMG_7358

H πορεία για την Ευτυχία (Αγρός/Θερσίτης/Παπουτσάδικο/Σινιάλο)

200 περίπου άτομα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα αντανακλαστικής πορείας σχετικά με την κυνική δολοφονία της Ευτυχίας Ποποδάκη από τη ΔΕΗ. Το κάλεσμα έγινε από το αυτοδιαχειριζόμενο κατειλημμένο έδαφος Αγρός, τις καταλήψεις Παπουτσάδικο και Σινιάλο και τον Θερσίτη. Η πορεία ξεκίνησε στις 8μμ από τον σταθμό Μετρό της Αγίας Μαρίνας. Επί της Ιεράς Οδού και έξω από το Δρομοκαϊτειο μας περίμεναν οι καθαρίστριες του ιδρύματος που βρίσκονται εδώ και καιρό σε διαρκή κινητοποίηση για να αποτρέψουν τις μαζικές απολύσεις στον κλάδο τους. Στη συνέχεια, μέσω της πολυσύχναστης οδού Καραϊσκάκη στο Χαϊδαρι η πορεία κατευθύνθηκε προς την εγκατάσταση της ΔΕΗ (Επαύλεως 6 & Θερμοπυλών) πίσω από το καινούργιο δημαρχείο της περιοχής. Εκεί βρίσκονται τα γραφεία αναφοράς των περιοχών Αιγάλεω, Χαϊδαρίου και Περιστερίου (έχουν γίνει επανειλημμένως παρεμβάσεις από τις λαϊκές συνελεύσεις των περιοχών πριν αυτές απομαζικοποιηθούν) αλλά και τα τεχνικά συνεργεία της εταιρίας που ανάμεσα στα άλλα καθήκοντα τους είναι και οι πιο εξειδικευμένες διακοπές ηλεκτροδότησης. Λίγα μέτρα πριν το κτίριο της ΔΕΗ και επί της οδού Θερμοπυλών δύο διμοιρίες των ΜΑΤ παρατάχθηκαν προκειμένου να εμποδίσουν την πορεία να προσεγγίσει. Μετά από 10 λεπτά και αφού υπήρξαν λεκτικές τριβές με τα “όργανα της τάξεως” η πορεία μέσω των οδών Θερμοπυλών και Πλαταιών επέστρεψε στον σταθμό μετρό Αγία Μαρίνα.

Η συγκεκριμένη πορεία είχε -σχεδόν αυτονόητα- θετική αποδοχή και η αίσθηση των συντρόφων/ισσών που μοίραζαν τα κείμενα ήταν ότι ο κόσμος, στην συντριπτική του πλειονότητα, τοποθετούσε την δική του αδράνεια σε πρώτο πλάνο. Η στάση της αστυνομίας, από την άλλη μεριά, υπό την ηγεσία Κικίλια φαίνεται να κάνει κατασταλτικές ασκήσεις μηδενικής ανοχής μέσα στις γειτονιές. Αυτές, ωστόσο, οι αποφάσεις “ειδικού ρίσκου” μπορεί να παίρνονται εύκολα αλλά εφαρμόζονται δύσκολα…

Συνεχίζουμε…

(αναδημοσίευση από Σινιάλο)

IMG_7386

Κάλεσμα της κατάληψης Rosa Nera

Την Τετάρτη 26 Ιουλίου η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα στη συμπολίτισσα μας Ευτυχία Ποποδάκη, μια 56χρονη γυναίκα με τετραπληγία, που ζούσε με μηχανική υποστήριξη.

Η διακοπή του ρεύματος, παρά το ότι η ΔΕΗ γνώριζε από το 2007 ότι πρόκειται για άνθρωπο με τετραπληγία, είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο της Ευτυχίας Ποποδάκη.

Ενδεικτικό είναι πως ο ΟΓΑ είχε κόψει την σύνταξη της γυναίκας, ενώ η ΔΕΗ – μετά τον θάνατο της γυναίκας – προσφεύγει σε ψευδείς δικαιολογίες (χαρακτηριστικό του κυνισμού και της αναλγησίας των θεσμών είναι πως ο διευθυντής επικοινωνίας της ΔΕΗ δήλωσε πως μάλλον έφταιγε το… μηχάνημα).

Πρόκειται για μια κρατική δολοφονία, στο πλαίσιο της υποτίμησης και της άρνησης των δικαιωμάτων της στέγης, του νερού, του ρεύματος, της σύνταξης, όπως και των δικαιωμάτων υποστήριξης των ευάλωτων ανθρώπων και της ποιότητας της ζωής των ΑΜΕΑ.

Όπως ανέφερει και η ανακοινώση των χανιώτικου σωματείου ατόμων με αναπηρία: “..η περίπτωση της Ευτυχίας Ποποδάκη δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας…“

Το ρεύμα, το νερό και η στέγη είναι δικαιώματα, θα πρέπει να είναι κοινά και προσιτά σε όλες και όλους.

Χωρίς ρεύμα, νερό και στέγη η επιβίωση είναι αδύνατη, γι’ αυτό η πρόσβαση στα συγκεκριμένα αγαθά πρέπει να γίνει αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου.

Καλούμε τις συλλογικότητες και τα κινήματα της πόλης, όπως και κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο σε ανοιχτή συνέλευση την Τετάρτη 30 Ιουλίου και ώρα 19:00, στην Κατάληψη Rosa Nera, για την οργάνωση δράσεων, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ρεύματος, του νερού και της στέγης.