Menu

EAGAINST.com

Συνέντευξη με συντρόφισσα απ’ την κατάληψη Can Vies της Βαρκελώνης

1401550818-activists-gather-to-rebuild-can-vies-social-center--barcelona_4889926

Στις 26 Μαϊου του 2014, μία μέρα μετά τις ευρωεκλογές, το ισπανικό κράτος εξαπέλυσε την κατασταλτική του επίθεση κατά του ελεύθερου κοινωνικού χώρου Can Vies, στη γειτονιά Sants της Βαρκελώνης. Ένα ισχυρό κίνημα σύγκρουσης και αλληλεγγύης κατάφερε να ανακαταλάβει το χώρο και να προχωρήσει στην ανοικοδόμηση του. Η συνέντευξη με τη συντρόφισσα Elba Mansilla από τη Βαρκελώνη, αποσπάσματα της οποίας δημοσίεύουμε εδώ*, φωτίζει διάφορες πλευρές του μετώπου αντίστασης στην Ισπανία, μεταφέροντας μας μια εικόνα των μεθόδων, πρακτικών και στοχεύσεων των γειτόνων μας στις όχθες της Μεσογείου.

Απ: Θα θέλαμε να μάθουμε την ιστορία της Can Vies. Πότε ξεκίνησε, με ποιό τρόπο, από ποιούς;

Ελ: Ο κοινωνικός χώρος της Can Vies ξεκίνησε τη λειτουργία του το Μάη του 1997, από τη Συνέλευση Καταληψιών της Βαρκελώνης, στο πλαίσιο κάποιων ευρύτερων δράσεων με κεντρική θεματική τη διεκδίκηση κοινωνικών κέντρων σε διάφορα σημεία της πόλης. Την ονομάσαμε Σπίτι των Γραμμών (Can Vies) καθώς παλιότερα ήταν ιδιοκτησία των εργαζομένων του μετρό, ενώ επίσης στα καταλανικά η λέξη αυτή σημαίνει και αλλαγή.

Αν υπάρχει κάποιο κοινό χαρακτηριστικό μεταξύ όσων καταλάβαμε την Can Vies είναι ότι ήμασταν όλοι νέες και νέοι της γειτονιάς, είχαμε εξαρχής στο μυαλό μας ότι η γειτονιά μας είναι η αρχή και ο προορισμός όλων των δραστηριοτήτων μας. Όλοι εμείς, λοιπόν, σχηματίσαμε ή στεγάσαμε εκεί διάφορες πολιτικές ομάδες, από ομάδες αναρχικών, αναρχικών αυτονομιστών, όπως η συλλογικότητα Μαύρες Καταιγίδες, και φεμινιστικές οργανώσεις, όπως η Guerrilla Trabolaca έως κοοπερατίβες, ομάδες αντιπληροφόρησης, όπως της εφημερίδας La Burxa, ομάδες αυτομόρφωσης ή ακόμη και παραδοσιακές πολιτιστικές ομάδες όπως οι diablos και οι bastonets. Δεν υπήρχε δηλαδή κάποια ξεκάθαρη ιδεολογική ταύτιση μεταξύ όλων, αλλά κάποια ευδιάκριτα κοινά χαρακτηριστικά όπως ο αντικαπιταλισμός, η αυτοδιαχείριση, η οριζοντιότητα, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα λόγω φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού.

Απ: Το σύνθημα που μαθαίνουμε πως κυριάρχησε απέναντι στο ισπανικό κράτος ήταν το εξής: «αν αγγίξετε την Can Vies, μας αγγίζετε όλες». Αυτό φανερώνει μια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ της κατάληψης, της γειτονιάς και της πόλης. Θα ήθελες να μας μιλήσεις για τη σχέση αυτή, πώς καλλιεργήθηκε;

Eλ: Αρχικά, θ’ αναφερθώ στη Sants. Είναι είναι μια από τις γειτονιές της ευρύτερης περιοχής της Βαρκελώνης που είχαν τη μεγαλύτερη δημογραφική και πολεοδομική ανάπτυξη, συνδεδεμένη με τις βιομηχανικές δραστηριότητες στα τέλη του 19ου αιώνα, και ειδικοτερα με την κλωστοϋφαντουργία. Επομένως, η γειτονιά μας, που τώρα έχει γύρω στους 200.000 κατοίκους, με ένα 17% με 20% να είναι μετανάστες, και έναν δείκτη ανεργίας κοντά στο 15%, είχε ιστορικά έναν έντονο λαϊκό και εργατικό χαρακτήρα. Πλέον ο χαρακτήρας της γειτονιάς έχει αλλάξει σ’ ένα βαθμό, κάτι που σχετίζεται με κάποιες μεγάλες υποδομές της Βαρκελώνης, και συγκεκριμένα με τρεις: α) τον κεντρικό σταθμό του τρένου, που είναι και η απευθείας σύνδεση με το αεροδρόμιο και από όπου μπαίνει η γραμμή του τρένου ταχείας κυκλοφορίας, β) η  Έκθεση της Βαρκελώνης, που είναι συνδεδεμένη με μεγάλες επιχειρηματικές δραστη-ριότητες, όπως το Mobile World Congress, και γ) η λεγόμενη Πόλη της Δικαιοσύνης, δηλαδή τα δικαστήρια.

Είναι, όμως, ιστορικά μια γειτονιά με πολύ πλούσια δράση πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών συλλόγων. Υπάρχει έντονη δραστηριοτητα σε συνδικαλιστικό επίπεδο, σε επίπεδο κοοπερατίβων εργασίας, καθώς κι ένα από τα κινήματα γειτονιάς με την πιο ανυπάκουη και ριζοσπαστική διαδρομή, το ιστορικό κίνημα άρνησης στράτευσης, πολύ δυνατά κατειλημμένα κοινωνικά κέντρα, εφημερίδες και περιοδικά όλων των ειδών, δημόσια σχολεία με αγωνιστικούς συλλόγους γονέων. Όλα αυτά είναι μια σταθερά από τότε που υπάρχει η γειτονιά, στους αγώνες της οποίας οφείλονται πολλές απ’ τις δημοτικές υποδομές της. Πολύ σημαντικοί θεσμοί για την οργάνωση και τη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των κατοίκων της Sants είναι η Συνέλευση Γειτονιάς και η Αντιφασιστική Πλατφόρμα, που ενεργοποιούν δίκτυα αλληλεγγύης, αλλά και αυτοάμυνας απέναντι στην κρατική καταστολή. Ιδιαίτερης σημασίας είναι επίσης και η Εναλλακτική Μεγάλη Γιορτή της Sants, που φέτος έκλεισε τα 20 χρόνια, μέσω της οποίας συγκεντρώνουμε και χρήματα για συλλογικές δράσεις, για δικαστικά έξοδα και για την έκδοση της, χωρίς αντίτιμο, εφημερίδας La Burxa.

990_1401257981canvies-excavadora

Απ: Μίλησε μας για την εκκένωση της Can Vies. Ποιές μέθόδους ακολούθησε το Κράτος και ποιές οι αντιστεκόμενοι και οι αλληλέγγυοι της κατάληψης;

Ελ: Eϊναι κάπως ειρωνικό το ότι ακριβώς την επόμενη μέρα της…γιορτής της δημοκρατίας, γίνεται αυτή η μετωπική επίθεση σ’ ένα μέσο της κοινότητας. Ένα κυβερνών κόμμα που γνωρίζει πως θα χάσει τις επόμενες δημοτικές εκλογές, η Convergencia i Unió, αμέσως μετά τη δημοκρατική παράσταση, ξεκινά το μόνο έργο που ξέρει να επιτελεί καλά: να κλέβει ένα αγαθό μιας γειτονιάς.

Όμως, οι εξελίξεις έκαναν σε όλους φανερό πως οι δημοτικές αρχές δε γνωρίζουν καθόλου καλά τις περιοχές που αναλαμβάνουν να διοικήσουν. Αυτό που μας φαίνεται κεντρικής σημασίας είναι το ότι η Can Vies μάζεψε τους καρπούς δύο σχεδόν δεκαετιών δουλειάς και αντίστασης στη γειτονιά, με μια κοινότητα εμπλεκόμενη σε τοπικές δράσεις και δικτυώσεις.

Η εκκένωση της κατάληψης ξεκίνησε στις μία το μεσημέρι της 26ης Μάη και αντιμετώπισε ένα πολύμορφο μέτωπο αντίστασης. Στο εσωτερικό της Can Vies δημιουργήθηκε ένα καταφύγιο από μπετόν και φιάλες υγραερίου ενώ στην αστυνομοκρατούμενη Sants σχηματίστηκαν άμεσα οδοφράγματα από τους γείτονες και τις γειτόνισσες. Η κανονικότητα της γειτονιάς είχε σπάσει για τα καλά και ο κόσμος που συνέθετε τα 40 συνεργατικά εγχειρήματα της ήταν εκεί, στο δρόμο, δημιουργώντας και φυσικά δίκτυα αντιπληροφόρησης, πέρα από τα διαδικτυακά, και αντιμετωπίζοντας τις βάρβαρες επιθέσεις των αστυνομικών, οργανώνοντας τις ομάδες αυτοάμυνας της γειτονιάς.

Το ίδιο απόγευμα καλέστηκε συγκέντρωση, που μάζεψε 4 χιλιάδες κόσμο και μετέτρεψε τη θλίψη σε οργή, με τον εμπρησμό του εκσκαφέα το βράδυ. Ακολούθησε μια δεύτερη βραδιά με συγκρούσεις, που εξαπλώθηκαν και σε άλλες περιοχές της Βαρκελώνης και το βράδυ της 28ης Μαϊου πραγματοποιήθηκε μια συγκέντρωση 8.000 ατόμων του Μαύρου Μπλοκ, η οποία επιτέθηκε στοχευμένα σε τράπεζες και συγκρούστηκε με την αστυνομία. Ήταν σίγουρα η πιο σκληρή διαδήλωση που έχει ποτέ λάβει χώρα στη γειτονιά.

Σ’ αυτό το σημείο, διαχέεται και η αλληλεγγύη από κάθε σημείο της Βαρκελώνης, της Ισπανίας αλλά και διεθνώς. Το Κράτος αντιμετωπίζοντας το πλατύ αυτό μέτωπο σταμάτησε την εκκένωση ήδη από τη δεύτερη μέρα.

30 mai Barcelone. Manifestation contre la destruction de Can Vies

Απ: Υπήρξαν τραυματίες και συλλήψεις όλες αυτές τις μέρες;

Ελ: Ναι, η βιαιότητα της αστυνομίας ήταν πρωτοφανής για μας, παρότι έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια σε σοβαρούς τραυματισμούς διαδηλωτών ή και δολοφονίες από αστυνομικούς. Συνολικά είχαμε 200 τραυματίες και 70 συλληφθέντες, εκ των οποίων οι 2 προφυλακίστηκαν.

Απ: Θα ήθελες να μας πεις σε ποια κατάσταση βρίσκεται τώρα η Can Vies, σε ποια φάση βρίσκεται η ανακατασκευή;

Ελ: Η κατάληψη έχει εκκενωθεί από μπάζα, μάλιστα μια ανθρώπινη αλυσίδα δύο χιλιομέτρων μετέφερε μέρος αυτών στην είσοδο του Δημοτικού Συμβουλίου της γειτονιάς. Έχουμε σχεδιάσει ένα νέο πρόγραμμα χρήσης, σύμφωνα με το οποίο στο χώρο του γκρεμισμένου παρεκκλησιού (που χρησίμευε σαν χώρος συναυλιών) θα φτιάξουμε μια ανοιχτή, δημόσια πλατεία, για τις υπαίθριες δραστηριότητες μας.

Η χρηματοδότηση της ανα-κατασκευής πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο του crowdfunding, με τη συνεισφορά δηλαδή πολλών μικροχρηματοδοτών. Με τη διαδικασία αυτή μαζέψαμε 89.760 ευρώ, 19.760 παραπάνω από όσα είχαμε υπολογίσει αρχικά, και συνεισέφεραν 2.260 άτομα και 70 συλλογικοί φορείς, ανάλογα με τη δυνατότητα τους.

Απ: Κατά τη φάση της ανα-κατασκευής υπήρχαν απειλές, επιθέσεις κτλ.από το κράτος, απ’ την αστυνομία;

Επ: Όχι, από τη μεριά του κράτους δεν υπήρξαν ξανά προβλήματα μέχρι στιγμής. Προβλήματα αντιμετωπίσαμε όμως, αν και όχι πολλά, με τους φασίστες. Δε χωνεύουν το ότι κερδίσαμε στη διαμάχη με το δήμο. Βέβαια, η ισπανική και η καταλανική ακροδεξιά δεν έχουν ούτε κατά διάνοια τη δύναμη και το οργανωτικό επίπεδο που έχει η ακροδεξιά στην Ελλάδα, όμως  ανασυγκροτούνται. Δη-μιούργησαν μια πλατφόρμα, που λέγεται Ισπανία en marcha, όπου όλες οι μικρές ομάδες, οι οποίες δεν είχαν καμία δύναμη μόνες τους, αρχίζουν να ενώνονται και να προσπαθούν να ξεπεράσουν τις διαφορές που είχαν παλιότερα

Απ: Ολοκληρώνοντας, θα ήθελες να μας πεις δύο λόγια για την PAH και για τους αγώνες διεκδίκησης μιας αξιοπρεπούς κατοικίας;

Επ: Η PAH είναι ένα νέο κοινωνικό κίνημα που πέτυχε να αγωνιστούν μαζί ντόπιοι και μετανάστες, ένα φοβερό αντίδοτο για το ρατσισμό και ένας μηχανισμός χαρη στον οποίο πολλά σπίτια απελευθερώθηκαν. Είναι μια πρακτική ρήξης που έχει άμεση σχέση με τις καταλήψεις και τα κοινωνικά κέντρα. Στη Σαμπαντέλ, πόλη κοντά στη Βαρκελώνη, όπου υπάρχει ένας από τους πιο ισχυρούς πυρήνες της PAH, κερδήθηκε πρόσφατα από μία τράπεζα ένα συγκρότημα κτιρίων όπου μένουν 40 οικογένειες ενώ έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες παρεμβάσεις σε τράπεζες, περιφρουρήσεις κατοικιών που κιινδύνευαν με εξώσεις κτλ.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε απ’ τη Συντακτική Ομάδα Ιωαννίνων της Άπατρις, στις δομές του Αυτόνομου Ραδιοφώνου Ιωαννίνων, σε συνεργασία με το τμήμα Διεθνών Σχέσεων της Ε.Σ.Ε.

*Εδώ θα βρείτε ολόκληρη την ηχογραφημένη μετάφραση της συνέντευξης, που παρουσιάστηκε στα πλαίσια της εκδήλωσης «οι καταλήψεις σώζουν» σε συνεργασία με την κατάληψη στέγης Σαχίνη 3.

Μεξικό: εξαφάνιση φοιτητών, διαδηλώσεις και χρονικό

Διαδηλώσεις ξέσπασαν το Σάββατο (11/10) στο Chilpancingo του Μεξικό ενάντια στην εξαφάνιση 43 φοιτητών στην πόλη Iguala στα νότια της χώρας, στις 26 Σεπτεμβρίου. Οι διαδηλωτές, που είναι φοιτητές στο αγροτικό κολλέγιο δασκάλων Ayotzinapa , μπλόκαραν τον αυτοκινητόδρομο που συνδέει την πρωτεύουσα της πολιτείας με το Mexico City και κατέλαβαν τέσσερα φορτηγά και τέσσερα λεωφορεία. Με πέτρες και πρόσωπα καλυμμένα με μπλουζάκια και μπαντάνες, οι φοιτητές ανάγκασαν τα φορτηγά και λεωφορεία να σταματήσουν και τα κατέλαβαν.

Οι κατήγοροι στην πολιτεία Guerrero πιστεύουν ότι η δημοτική αστυνομία συνέλαβε τους φοιτητές και τους παρέδωσε σε μέλη συμμορίας ναρκωτικών που τους εκτέλεσε και τους έθαψε σε μυστικούς τάφους. Ομολογίες στις φυλακές έχουν ήδη οδηγήσει τους ερευνητές σε έναν μαζικό τάφο κοντά στην πόλη Iguala με 27 νεκρούς. Την Πέμπτη βρέθηκε δεύτερος τάφος με αδιευκρίνιστο ακόμα αριθμό νεκρών. Οι φοιτητές του Ayotzinapa λένε πως δεν πείθονται από τις έρευνες της κυβέρνησης και υπόσχονται να συνεχίσουν το ψάξιμο για τους συμμαθητές τους μέχρι ανεξάρτητοι ειδικοί να επιβεβαιώσουν την ταυτότητα των νεκρών.

Η διαδήλωση του Σαββάτου ξεκίνησε όταν πάνω από 100 φοιτητές έφυγαν από το κολλέγιο Ayotzinapa με πέντε λεωφορεία που είχαν καταλάβει σε προηγούμενες διαδηλώσεις. Οδήγησαν τα λεωφορεία 12 μίλια προς τη διασταύρωση του αυτοκινητόδρομου και έκλεισαν μερικώς το δρόμο. Σύντομα πέρασαν δύο φορτηγά της Μεξικανικής εταιρίας άρτου Bimbo, οι φοιτητές ανάγκασαν τους οδηγούς να σταματήσουν και πήραν τα φορτηγά. Οι φοιτητές του κολεγίου Ayotzinapa, γνωστοί και ως νορμαλίστας, συνηθίζουν αυτόν τον τρόπο διαδήλωσης που τον ονομάζουν actividad de secuestro (δράση απαγωγής).

Την 1 Oκτωβρίου, φοιτητές πήραν δύο φορτηγά της Coca-Cola στον ίδιο αυτοκινητόδρομο προκειμένου να πιέσουν την κυβέρνηση να δράσει και να μαζέψουν χρήματα για τους γονείς των εξαφανισμένων φοιτητών, που κοιμούνται στο κολέγιο Ayotzinapa με πολύ λίγα χρήματα για φαγητό και βασικές ανάγκες περιμένοντας νέα για τα παιδιά τους. Τα φορτηγά της Coca-Cola παραμένουν στο προαύλιο του πανεπιστημίου μια εβδομάδα μετά την “απαγωγή” τους. Τα αναψυκτικά μοιράστηκαν σε όσους μένουν στο πανεπιστήμιο ή πουλήθηκαν για να μαζευτούν χρήματα για τις οικογένειες των αγνοουμένων. Σε άλλες περιπτώσεις τα “απαγμένα” λεωφορεία χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά φοιτητών σε διαδηλώσεις ή άλλες δραστηριότητες και τελικά επιστρέφονται στις εταιρίες. Τα μαθήματα έχουν σταματήσει στο Ayotzinapa από την εξαφάνιση των 43 φοιτητών.

Οι διαμαρτυρίες συνεχίστηκαν στις 13/10 όταν οι νορμαλίστας μαζί με καθηγητές του CETEG διαδήλωσαν μπροστά στο κυβερνητικό κτίριο του Guerrero και στη συνέχεια εισέβαλλαν στο κτίριο και το έκαψαν σχεδόν ολοσχερώς απαιτώντας την επιστροφή των 43 αγνοουμένων. Οι διαδηλωτές συγκρούστηκαν με την αστυνομία με πετροπόλεμο και κατέλαβαν ένα φορτηγό που αναποδογύρισαν και έκαψαν. Γύρω στις 6:20μμ εισέβαλαν και στο δημαρχείο όπου έσπασαν τζάμια και έκαψαν γραφεία. Τα σχολεία UNAM και UPN ανακοίνωσαν 48ωρη απεργία αλληλεγγύης στους νορμαλίστας και πορεία στο Guerrero. Δρομολόγια λεωφορείων ακυρώθηκαν στο Michacan όταν κυκλοφόρησαν φήμες πως οι νορμαλίστας είχαν “απαγάγει” 35 λεωφορεία.

Το χρονικό της εξαφάνισης

Στις 26 Σεπτεμβρίου έγιναν τρεις ξεχωριστές επιθέσεις σε δύο ομάδες νεαρών που ταξίδευαν με λεωφορείο στην πολιτεία Guerrero του Μεξικό. Από αντικρουόμενες αφηγήσεις έγινε γνωστό πως ένας μεγάλο αριθμός νέων εξαφανίστηκε και ομαδικοί τάφοι βρέθηκαν στις 4 Οκτωβρίου. Σύγχυση επικρατεί στα μέσα ενημέρωσης σχετικά με την υπόθεση και η κυβέρνηση δίνει ασαφή στοιχεία σχετικά με το πόσοι φοιτητές έχουν εξαφανιστεί ή σκοτωθεί. Οι περισσότερες αναφορές επικεντρώνονται στους αγνοούμενους νορμαλίστας, λόγω του ότι δεν είναι η πρώτη φορά που έπεσαν θύματα επιθέσεων. Τα γνωστά στοιχεία είναι πως δύο ομάδες νεαρών δέχτηκαν επίθεση, μια ομάδα φοιτητών (normalistas) από το Ayotzinapa και η ποδοσφαιρική ομάδα Los Avispones από το Chilpancingo. Και οι δύο ομάδες βρισκόταν στην Iguala στις 26 Σεπτέμβρη ταξιδεύοντας προς το σπίτι.

Οι νορμαλιστας, σύμφωνα με την Guardian βρισκόντουσαν στην Iguala για τη συλλογή χρημάτων για μελλοντικές διαδηλώσεις ενάντια σε διακρίσεις σε πρακτικές πρόσληψης καθηγητών που ευνοούν τους φοιτητές από αστικές περιοχές (κι όχι από αγροτικές περιοχές). Σύμφωνα με την Observador Ciudadano 35 νορμαλίστας “απήγαγαν” λεωφορεία και η αστυνομία τους κυνήγησε μέσα στην πόλη (Iguala) όπου και τους επιτέθηκε. Ένα φοιτητής σκοτώθηκε στην πρώτη επίθεση, ο Aldo Gutiérrez Solano, από την Ayutla, έξι τραυματίστηκαν και τουλάχιστον 25 κρατήθηκαν από την αστυνομία. Σύμφωνα με την Telesur o Pedro David Garcia, εκπρόσωπος του φοιτητικού συνδέσμου, είπε ότι οι φοιτητές μίλησαν με τους οδηγούς των λεωφορείων που συμφώνησαν να τους δώσουν τα λεωφορεία.

Η δεύτερη επίθεση έγινε 4 ώρες αργότερα στο ίδο μέρος. Οι νορμαλίστας που επέστρεψαν στο σημείο μιλούσαν στους δημοσιογράφους όταν οπλισμένοι άνδρες τους επιτέθηκαν σκοτώνοντας 2 ακόμα φοιτητές και μια παρευρισκόμενη γυναίκα που περνούσε με ταξί (Blanca Sánchez Montiel). Η τρίτη επίθεση την ίδια νύχτα έγινε από ένοπλους σε ένα λεωφορείο με παίκτες της ομάδας Los Avispones (The Hornets), που είχαν παίξει ένα ματς νωρίτερα στην Iguala. Δεν είναι ξεκάθαρο το αν και με ποιο τρόπο σχετίζονται τα δύο περιστατικά. Τρεις ποδοσφαιριστές σκοτώθηκαν από τους ένοπλους καθώς και ο οδηγός του λεωφορείου τους. Ένας ακόμα φοιτητής βρέθηκε το επόμενο πρωί νεκρός, φριχτά παραμορφωμένος. Ανακοινώθηκε πως προσωπικό του στρατού βρήκε το σώμα του φοιτητή Julio César Mondragón κοντά στην βιομηχανική περιοχή Periférico Norte της Iguala με βγαλμένα τα μάτια και γδαρμένο το πρόσωπο. Στα social media λέγεται ότι βασανίστηκε με τρόπο που χρησιμοποιείται συνήθως από τα καρτέλ ναρκωτικών.

Την Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου αναφέρθηκε πως βρέθηκε ένας αριθμός φοιτητών. Αρχικά η λίστα των αγνουμένων περιλάμβανε 57 ονόματα και αργότερα 55 καθώς ένας φοιτητής βρέθηκε σε νοσοκομείο και το όνομα ενός άλλου ήταν δύο φορές στη λίστα. Μέχρι στιγμής οι αγνοούμενοι είναι 43 (55 που αναφέρθηκαν αρχικά μείον 12 που βρέθηκαν). Συγκεχυμένες είναι και οι πληροφορίες σχετικά με τους ομαδικούς τάφους. Αρχικά αναφέρθηκε ένας και στη συνέχεια 3 ή 4 τάφοι κοντά στην Iguala. Επίσημες πηγές αρχικά ανέφεραν ότι περιμένουν αποτελέσματα τεστ DNA για να πιστοποιήσουν πόσοι νεκροί βρέθηκαν και αν πρόκειται για τους νορμαλίστας. Το Al Jazeera αυτή τη στιγμή (15/10) αναφέρει ότι τα αποτελέσματα του τεστ δείχνουν ότι κανείς από τους 43 φοιτητές δεν βρίσκεται μεταξύ των 28 νεκρών που βρέθηκαν στου ομαδικούς τάφους.

Πηγές
Al Jazeera: Missing Mexico students ‘not in mass grave’
Revolution News: Mexico: Government Palace in Guerrero Burned Down by Normalistas
Revolution News: Mexico: Violence in Guerrero, Missing Students, Clandestine Graves and Mass Confusion
The Guardian: Scores of students still missing after ambush by Mexican police and gunmen
Fusion: Mexican students hijack buses, delivery trucks amid escalating protests

Καμπάνια: Ενισχύστε οικονομικά τους Κούρδους αντάρτες και αντάρτισσες στη Συρία

Στηρίζουμε την καμπάνια Arms For Rojava.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: ΝΕΟΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ (τσεκαρισμένος) ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ

Kαμπάνια οικονομικής ενίσχυσης των Κούρδων ανταρτών/ισσών

(από transition-europe.org)

kampania_kobane_1

kampania_kobane_2

—————————————————————————————

Aλληλεγγύη στον αγώνα των Κούρδων στη Συρία

(αναδημοσίευση από eleftheriakoi.blogspot.gr)

Τους τελευταίους μήνες στη βόρεια Συρία, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, δυο κόσμοι συγκρούονται μετωπικά. Με το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, ο πρόεδρος Άσαντ απέσυρε από τη βόρεια Συρία τα περίσσοτερα στρατεύματα με σκοπό να αντιμετωπίσει την εξέγερση που είχε ξεσπάσει νοτιότερα στη χώρα. Σε αυτή τη στιγμή, οι Κούρδοι της Συρίας ξεσηκώθηκαν σχηματίζοντας στις περιοχές που ελέγχουν τρία καντόνια (περιφέρειες) και συγκροτώντας ένοπλα σώματα αυτοάμυνας με τη συμμετοχή αντρών και γυναικών.

Η μορφή αυτής της οργάνωσης στις κουρδικές περιοχές δεν προέκυψε ξαφνικά. Ένα τμήμα των Κούρδων της Τουρκίας και της Συρίας έχει πλέον αναθεωρήσει το αίτημα για έθνος-κράτος και έχει περάσει έμπρακτα στην προσπάθεια διαμόρφωσης περιφερειακών κουρδικών ομοσπονδιών (πρωτίστως σε Τουρκία και Συρία), οι οποίες στη συνέχεια θα συνενωθούν μεταξύ τους. Προς αυτήν την κατεύθυνση, έχει αναβαθμιστεί ιδιαίτερα ο ρόλος των τοπικών συμβουλίων και συνελεύσεων αλλά και η ίση συμμετοχή των γυναικών.

Το κουρδικό κίνημα έχει αποκτήσει έντονα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, τα οποία δεν βρίσκονται πλέον σε αντιπαράθεση με τους άλλους λαούς των κρατών της περιοχής αλλά μόνο με τα ίδια τα κυρίαρχα κράτη και τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ τους.

Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα, οι κουρδικές περιοχές, με κύριο σημείο την πόλη Κομπάνι, δέχονται αφόρητες πιέσεις από τους ισλαμιστές τζιχαντιστές της ISIS. Τα σχετικά πρόσφατα γεγονότα με τη σφαγή εκατοντάδων Γεντίζι από τους τζιχαντικές αποτελούν ένα από τα πιο αποτρόπαια γεγονότα που προηγήθηκαν τις επίθεσής τους στην κουρδική πόλη. Οι κουρδικές ομάδες αυτοάμυνας είναι εκείνες που έχουν αναχαιτήσει, όσο κανείς άλλος, την επέλαση των ισλαμιστών τζιχαντιστών προς τα δυτικά.

Έτσι, λοιπόν, εκεί, στα ανατολικά της Μεσογείου, συγκρούονται ανοιχτά και αιματηρά δύο κόσμοι: από τη μία πλευρά ο σκοταδισμός και η κανιβαλιστική βία των ισλαμιστών τζιχαντιστών, που επιχειρούν να διαμορφώσουν μια μαύρη τρύπα στη γεωγραφία του πλανήτη, και από την άλλη πλευρά προοδευτικές δυνάμεις και κοινωνίες, όπως εκείνες των Κούρδων της βόρειας συριακής και της νοτιοανατολικής τουρκικής επικράτειας, που αγωνίζονται για τον αυτοκαθορισμό του λαού τους και για την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και των δύο φύλων.

Σε αυτή τη βίαιη διελκυστίνδα, το ρόλο του ξενοδόχου πάντοτε διεκδικούν τα κράτη, τόσο τα επιτόπια πόσο δε μάλλον οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ο χαμαιλεοντικός ρόλος των κρατών και των μεγάλων δυνάμεων φαίνεται ξεκάθαρα για άλλη μια φορά σε αυτήν την περίπτωση. Η Τουρκία φαίνεται πως ενισχύει με προσεκτικό υπόγειο τρόπο τους τζιχαντιστές, προκειμένου να πολεμήσει το κουρδικό αντάρτικο και την όποια προοπτική αυτονομίας των περιοχών της που βρίσκονται στο έδαφός της.

Από την άλλλη πλευρά, οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση (με κυρίαρχες χώρες τη Γερμανία και τη Γαλλία) επιχειρούν με τη συνδρομή βομβαρδισμών από αέρος, εκπαίδευσης Κούρδων ανταρτών ή διάθεσης όπλων και πυρομαχικών, να πλήξουν τις θέσεις των τζιχαντιστών και να ενισχύσουν στρατιωτικά τους εμπόλεμους Κούρδους.
Δεν θα ήταν καθόλου σοβαρό να επικρίνει κάποιος τους Κούρδους των περιοχών αυτών για το γεγονός ότι μπορεί να δέχονται ξένη βοήθεια, όταν έξω από την πόλη βρίσκονται οι άλλοι με τα μαχαίρια και χαντζάρες επιχειρώντας να την καταλάβουν καταστρέφοντας οτιδήποτε και σφάζοντας οποιονδήποτε.

Αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει πως ο χαμαιλεοντικός χαρακτήρας των κρατών αυτών μπορεί σήμερα να παραβλεφθεί. Η περίπτωση της Ουκρανίας, όπου οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση υποστήριξαν ανοιχτά τη συγκρότηση κυβέρνησης από κρυπτό- και φανερούς ναζί, είναι χαρακτηριστική. Εκεί, οι «δημοκρατικές/προοδευτικές» δυνάμεις της Δύσης υποστήριξαν καθάρματα που χαιρετούν ναζιστικά, επιτρέποντας στον νεο-τσάρο Πούτιν να κάνει και μαθήματα «δημοκρατίας» και «διεθνούς νομιμότητας».

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στον πλανήτη είναι κάτι ανεξέλεγκτο και απρόβλεπτο. Καμία από τις
λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις δεν μπορεί να ελέγξει τους λαούς και τις εξελίξεις, ενώ ο χαμαιλεοντισμός τους περιπλέκει ακόμα πιο πολύ τα πράγματα, με τραγικές συνέπειες για τους λαούς και τις κοινωνίες.

Την ίδια στιγμή που οι δυνάμεις του σκοταδισμού, μέσα από τον εθνικισμό και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, εξαπλώνονται και ζητούν να χυθεί το αίμα των λαών, σε περιοχές του πλανήτη που μέχρι πριν λίγο καιρό δεν υπήρχε κάτι το ιδιαίτερα εμφανές για να το διαβλέψει ο καθένας, εμφανίζονται έντονα προοδευτικά αλλά και ριζοσπαστικά ρεύματα, που επαναφέρουν δυναμικά το ζήτημα της κοινωνικής ελευθερίας και πάλι στην αντζέντα της ανθρώπινης ιστορίας.

Σε αυτά τα κινήματα, οι αναρχικοί συμμετέχουν με όλες τους τις δυνάμεις και προωθούν την οριζόντια οργάνωσή τους και τον αυτοκαθορισμό των κοινωνιών. Ορισμένοι μάλιστα από τους Τούρκους συντρόφους βρέθηκαν στην Κομπάνι προκειμένου να σταθούν αλληλέγγυοι στον αγώνα των Κούρδων μαχητών και των κατοίκων της περιοχής.

Είμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των Κούρδων εξεγερμένων εκατέρωθεν των τουρκοσυριακών συνόρων.

Προτάσσουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη των εξεγερμένων και αντιστεκόμενων ως βάση μιας νέας ανθρωπότητας που θα εξοβελίσει από την ιστορία το σκοταδισμό και τη βαρβαρότητα των κρατών, των αφεντικών, των φασιστών και των φονταμενταλιστών.

Προτάσσουμε τον αυτοκαθορισμό των λαών και την αυτοδιεύθυνση των κοινωνιών, μακριά από κάθε λογική ανεύρεσης του «καλύτερου» νταβατζή «για το καλό της πατρίδας».

Ενώνουμε τη φωνή και τη δράση μας με τη φωνή και τη δράση του αγωνιζόμενου κουρδικού λαού.

«Οποιοσδήποτε αποκαλείται επαναστάτης πρέπει να νοιώσει κάθε σφαίρα που πέφτει στην Κόμπανι σαν μια σφαίρα που πέφτει στον ίδιο, ως εκ τούτο αυτό είναι το κάλεσμά μας στον καθέναν, και πρωτίστως στους επαναστάτες, να υπερασπιστούν την αντίσταση της Κόμπανι»
(απόσπασμα από συνέντευξη μέλους της «Αναρχικής Επαναστατικής Δράσης» στην Τουρκία)

(απόσπασμα από συνέντευξη μέλους της «Αναρχικής Επαναστατικής Δράσης» στην Τουρκία)

ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών

 

Αναρχική Ομοσπονδία Εδιμβούργου: Μην πενθείτε! Οργανωθείτε!

001a

Μία δήλωση από την Aναρχική Ομοσπονδία του Εδιμβούργου που αφορά τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος ανεξαρτητοποίησης της Σκωτίας καθώς και το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Μετάφραση από τη μεταφραστική ομάδα του eagainst και blackuroi.gr. Πηγή κειμένου: edinburghanarchists.noflag.org.uk

Χθες, η Σκωτία ψήφισε ενάντια στην ανεξαρτητοποίηση. Σήμερα η μισή χώρα θρηνεί, καθώς εξανεμίστηκαν οι ελπίδες της για ένα νέο κράτος με την υπόσχεση για σοσιαλδημοκρατία. Η υπόλοιπη μισή ανακουφίζεται -αν δε γιορτάζει με ενθουσιασμό- διότι η πιθανή αστάθεια εξαλείφθηκε・ τα πράγματα θα παραμείνουν όπως πριν.

Εμείς ούτε θρηνούμε, ούτε γιορτάζουμε. Η κινδυνολογία της καμπάνιας του ΟΧΙ, θα είχε αποδειχθεί παντελώς αβάσιμη. Το ίδιο και οι υποσχέσεις της καμπάνιας του ΝΑΙ. Στην πραγματικότητα οι ζωές μας θα εξακολουθούσαν να είναι σε μεγάλο βαθμό ίδιες με πριν και στις δύο περιπτώσεις. Θα πηγαίναμε με κόπο στις ίδιες δουλειές που πάντοτε μισούσαμε, από τους ίδιους δρόμους, με την ίδια συμφόρηση, με τα ίδια ακριβά μέσα μεταφοράς. Θα το κάναμε αυτό ώστε να μπορούμε να επιστρέφουμε τα χρήματα των μισθών μας στην καπιταλιστική τάξη, στα ίδια εμπορικά καταστήματα, να πληρώνουμε ενοίκιο στους ίδιους σπιτονοικοκύρηδες και υποθήκες στις ίδιες τράπεζες. Θα πηγαίνουμε τα παιδιά μας στα ίδια σχολεία με το ίδιο εκπαιδευτικό σύστημα, κι όταν είμαστε άρρωστοι θα περιμένουμε να χρησιμοποιήσουμε τα ίδια νοσοκομεία. Θα δραπετεύουμε από τις δουλειες μας πηγαίνοντας στα ίδια μπαρ, στις ίδιες παραλίες στα ίδια μουσεία και στις ίδιες pubs.

Μια ανεξάρτητη Σκωτία θα έμοιαζε στα περισσότερα σημεία με τη Σκωτία του Ηνωμένου Βασιλείου: μια πατριαρχική, καπιταλιστική και περιβαλλοντικά καταστροφική κοινωνία. Μια χώρα με την πιο άνιση κατανομή της ιδιοκτησίας γης σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο- όπου το 50% της γης είναι ιδιοκτησία μόλις 432 ιδιωτών. Μια χώρα εξαρτημένη απ’ το πετρέλαιο της Βόρειας Θάλασσας για τις περισσότερες εξαγωγές της- πετρέλαιο που θα έπρεπε να παραμένει στο έδαφος για να αποτραπεί η περιβαλλοντική καταστροφή. Μια χώρα με τεράστια φτώχεια και τεράστιο πλούτο, αλλά με ελάχιστη δράση της εργατικής τάξης για την αλλαγή αυτής της κατάστασης.

Κι έτσι, με τη συνεχή υποστήριξη των ίδιων θεσμών, των ίδιων δομών εξουσίας, των ίδιων επιχειρηματικών συμφερόντων και των ίδιων πολιτικών σχημάτων, ο αγώνας μας ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και την καταπίεση, συνεχίζεται.

Κοινωνικά κινήματα

Έχει γίνει δημοφιλές μεταξύ μερικών υποστηρικτών της ανεξαρτητοποίησης το να ισχυρίζονται πως ακόμα και με το αρνητικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, οι πολιτικές έχουν αλλάξει ραγδαία. Ο λαός ασχολήθηκε για πρώτη φορά με την πολιτική, με τη συνολική συμμετοχή να φτάνει το 85%. Ένα καινούργιο ευρύ λαϊκό κίνημα γεννήθηκε, αφού το δημοψήφισμα δεν ήταν ποτέ μια ψήφος για τους Εθνικιστές[1]. Η καμπάνια που έχτισαν ώστε να πιέσουν για ανεξαρτησία θα επαναπροσανατολιστεί τώρα ενάντια στις Σκωτσέζικες και Βρετανικές κυβερνήσεις και θα πιέσει για υλικές παραχωρήσεις, ενθαρρυμένες από το πόσο κοντά έφτασαν και φέρνοντας μαζί τους νεο-ριζοσπαστικοποιημένους ανθρώπους. Αλλά η υψηλή συμμετοχή από μόνη της μας λέει ελάχιστα για το τι μπορεί να ακολουθήσει, γι’ αυτό η τυχόν αυταρέσκεια ότι ήδη οι πολιτικές έχουν αλλάξει είναι επικίνδυνη.

Παραβλέποντας τη λανθασμένη τακτική παροχής της απαιτούμενης στήριξης προς το Εθνικό Κόμμα Σκωτίας (SNP) για την πρόταση δημοψηφίσματος ελπίζοντας εκ των υστέρων να κερδίσουν παραχωρήσεις, αντί να θέσουν τις παραχωρήσεις αυτές εξαρχής ως προϋποθέσεις για την υποστήριξη, αυτό μοιάζει στην καλύτερη περίπτωση με αισιόδοξη πρόβλεψη, κάτι που απέχει πολύ απ’ το να θεωρηθεί πραγματικότητα. Είναι πολύ πιθανό το κίνημα που δημιουργήθηκε για να προωθήσει το ζήτημα της ανεξαρτητοποίησης, να αποτύχει να διατηρήσει την ενότητα που επέδειξε πριν το δημοψήφισμα σε μια κατάσταση που θα επέλθει μετά από αυτό. Ένα καινούργιο κόμμα αριστερής ενότητας (ίσως το ίδιο το κόμμα Αριστερής Ενότητας) είναι πιθανό να σχηματιστεί από την Ριζοσπαστική Καμπάνια Ανεξαρτητοποίησης [στμ] και να πρέπει να ανταγωνιστεί σε ψήφους το Πράσινο Σκωτσέζικο Κόμμα. Η αποσύνθεση του Σοσιαλιστικού Σκωτσέζικου Κόμματος την προηγούμενη δεκαετία προδιαγράφει μια επικινδυνότητα για τις πιθανότητες επιβίωσης αυτού του σχήματος. Αν η κοινοβουλευτική αριστερά μπορέσει να επανακτήσει τη θέση που είχε από το 2003 έω το 2007, θα έχει καταφέρει μεγάλο επίτευγμα (για τα δεδομένα της).

Αναμφίβολα, πολλοί από το ριζοσπαστικό κίνημα ανεξαρτητοποίησης θα θελήσουν να διατηρήσουν την εξωκοινοβουλευτική οργάνωση, όμως το πόσοι από αυτούς θα είναι πραγματικά ανεξάρτητοι από τα κοινοβουλευτικά κόμματα θα παραμείνει ένα ανοιχτό ερώτημα. Αλλά όπως και με το δημοψήφισμα, οι εκλογές έχουν μια τάση ν΄αποσπούν τους ακτιβιστές από τον άμεσο αγώνα και να τους τραβούν προς το μέρος τους, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις των ανθρώπων. Ίσως το πιο αρνητικό φαινόμενο της καμπάνιας του δημοψηφίσματος ήταν το ότι τράβηξε την προσοχή από άλλες, πιο σημαντικές πτυχές του αγώνα- το μποϊκοτάζ στην καμπάνια για τη ρύθμιση στην αγορά εργασίας, την εναντίωση στις απελάσεις και την υποστήριξη της εργασίας για τους μετανάστες, τη φιλική προς το περιβάλλον οργάνωση και τα λοιπά. Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπήρχαν υποστηρικτές της καμπάνιας της ανεξαρτητοποίησης που να συνέχισαν να είναι προσηλωμένοι στους σκοπούς αυτούς, αλλά κανένας δεν έχει απεριόριστο χρόνο και ενέργεια να συνεισφέρει και όσοι επένδυσαν το χρόνο και την ενέργειά τους στο δημοψήφισμα, θα μπορούσαν να το είχαν κάνει κάπου όπου θα απέδιδε περισσότερο.

Οικολογία

Καθώς το δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση αποτελεί σιγά σιγά παρελθόν,διαφορετικά ζητήμα ενδέχεται να ξεκινήσουν να επανακτούν τη σημασία τους. Το σημαντικότερο ίσως να είναι η δέσμευση των πολιτικών του Westminster και του Holyroodγια συνεχιζόμενη εξόρυξη του μεριδίου πετρελαίου της Σκωτίας από τη Βόρεια Θάλασσα.

Το ντιμπέιτ ανεξαρτητοποίησης μορφοποιούνταν συνεχώς από τις προσδοκίες για παραγωγή πετρελαίου και πώς θα γινόταν η κατανομή των εσόδων. Ακόμα και εκεί που υπήρξε κριτική και πραγματοποιήθηκε έκκληση για μια «νέα πράσινη συμφωνία», το επίκεντρο ήταν η συζήτηση για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Παρόλο που η αύξηση στη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας είναι ευπρόσδεκτη, απέχει πολύ από το να είναι επαρκής. Όπως τόνισε ο Jason Moore, οι ενεργειακές επαναστάσεις του παρελθόνος ήταν πάντοτε πρόσθετες και υποκατάστατες άλλων. Η λογική της αγοράς με την επιπρόσθετη παρέμβαση για ανανεώσιμες πηγές δε θα μας δώσει παρά μόνο το συνδυασμό ανανεώσιμων και ορυκτών καυσίμων. Καθώς η εναλλακτική λύση αποκτά έδαφος, οι τιμές των ορυκτών καυσίμων θα μειωθούν και θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται παράλληλα. Η αληθινή απελευθέρωση της κοινωνίας απ’ τον άνθρακα προϋποθέτει τα ορυκτά να παραμείνουν στο έδαφος και η αξία τους να διαγραφεί.

Δεν μπορείς να δημιουργήσεις «πράσινο» καπιταλισμό. Και σίγουρα δεν μπορείς να τον δημιουργήσεις την κατάλληλη στιγμή. Παραείναι πολλά τα λεφτά που επενδύθηκαν σε ορυκτά καύσιμα– σε γεωτρήσεις, σε εξωρύξεις, σε διυλήσεις. Η άρχουσα τάξη δε θα παρατήσει ποτέ τον πλούτο της εκούσια, ούτε θα επιτρέψει να της παρθεί μέσω ψήφων. «Για να επιβιώσουμε πρέπει να δράσουμε τώρα» και «να συνδυάσουμε τη ζοφερή πραγματικότητα με την ουτοπική παρόρμηση», για να απαιτήσουμε ένα ολοκληρωμένο μετασχηματισμό της κοινωνίας μας[2].

Μια ανεξάρτητη Σκωτία θα είχε στηριχθεί σε μεγάλο βαθμό στα ορυκτά καύσιμα- μόνο και μόνο για να διατηρήσει τα νομισματικά αποθέματα και ένα θετικό εμπορικό ισοζύγιο. Η εξόρυξη πετρελαίου από τη Βόρεια Θάλασσα θα συνέχιζε αντιθέτως να ενισχύει το εμπορικό έλλειμμα του Ηνωμένου Βασιλείου. Ως μέρος μιας ευρύτερης οικονομίας, η εξάρτηση αυτή μπορεί τώρα να μη φαίνεται ξεκάθαρα στο προσκήνιο. Όμως πρέπει να αποκαλυφθεί και να σπάσει. Αυτό θα είναι μια ακριβή και επικίνδυνη αποστολή, αλλά μια αποστολή για την οποία δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να την αναλάβουμε- δε θα υπάρξει μέλλον της Σκωτίας ή του Ηνωμένου Βασιλείου αν δεν κάνουμε τίποτα. Πρέπει να δημιουργήσουμε το κίνημα που θα το κάνει όλο αυτό δυνατό. Έχει ξοδευτεί υπερβολικά πολύς χρόνος σε συνταγματικά ερωτήματα για την αστική τάξη, ενώ οι πλούσιοι εδραιώνουν τον πλούτο και τη δύναμή τους, επιβάλλουν λιτότητα και στερήσεις και αφήνουν τον πλανήτη να καεί, με την ασφάλεια ότι η προσαρμογή θα είναι επαρκώς καλή για τους ίδιους.

Οπότε απόψε, καταπνίξτε τη θλίψη σας. Πάρτε χρόνο να επανακτήσετε την ενέργειά σας και όταν είστε έτοιμοι ελάτε μαζί μας. Η καλύτερη κοινωνία που είχε ταυτιστεί με την ανεξαρτητοποίηση δεν προϋποθέτει τη δημιουργία ενός νέου κράτους. Μη σταματάτε να μιλάτε στους γείτονες και τους συνεργάτες σας. Έχουμε έναν κόσμο να κερδίσουμε και μόνο η δραστηριοποίηση και η αυτο-οργάνωση της ίδιας της εργατικής μας τάξης θα τον διασφαλίσουν.

Υποσημειώσεις:

[1] Έχουμε συζητήσει προηγουμένως για τη συσκότιση των όρων «καλός» και «κακός» εθνικισμός και για τον ισχυρισμό της αριστεράς ότι η ανεξαρτησία ουδεμία σχέση έχει με τον εθνικισμό. Κατά τη γνώμη μας και οι δύο καμπάνιες, του ναι και του όχι εκπροσωπούν εκ των πραγμάτων ανταγωνιζόμενους εθνικισμούς, όποιοι κι αν είναι οι ισχυρισμοί τους για το αντίθετο.
[2] Goodbye to the future

[στμ] Η Radical Independence Campaign (RIC) είναι μια πολιτική εκστρατεία που προωθεί την ανεξαρτησία της Σκωτίας σε συνδυασμό με αριστερόστροφες πολιτικές προτάσεις. Ξεκίνησε το 2012 στο Ριζοσπαστικό Συνέδριο Ανεξαρτητοποίησης και έφερε κοντά τους Σκωτσέζους Πράσινους http://en.wikipedia.org/wiki/Scottish_Green_Party, τους Σκωτσέζους Σοσιαλιστές http://en.wikipedia.org/wiki/Scottish_Socialist_Party, κάποια εργατικά συνδικάτα, ομάδες ενάντια στην πυρηνική ενέργεια και αντιμοναρχικούς ρεπουμπλικάνους.

Γιάννενα: Ιδού το νέο πρότυπο ιατρικό κέντρο

140829-sax3-pano-1-xronos-ekkenosi-antiviosi

Η Πέμπτη 18 Απριλίου 2013 δεν ήταν σαν τις υπόλοιπες μέρες του 5ου καταληψιακού έτους της Αντιβίωσης. Οι αρχές του τόπου συναντήθηκαν για να δώσουν ένα τέλος σε μια ακόμα «εστία ανομίας», για να χρησιμοποιήσουμε μια αγαπημένη φράση του Ν. Δένδια. Την πρωτοβουλία για τη συνάντηση πήρε  ο Γενικός Γραμματέας Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου – Δυτικής Μακεδονίας Θεοδωρίδης και συμμετείχαν ο Περιφερειάρχης Ηπείρου Αλέξανδρος Καχριμάνης, ο Δήμαρχος Ιωαννίνων Φίλιππας Φίλιος, ο διοικητής του νοσοκομείου Χατζηκώστα Φώτης Βάββας και ο Αστυνομικός Διευθυντής Ιωαννίνων Ανδρέας Παπιγκιώτης. Το έδαφος για την εκκένωση είχε προλειάνει ο ρατσιστικός τύπος της πόλης, με τον Πρωϊνό Λόγο να δίνει τον τόνο.

Τα γνωστά επιχειρήματα περί αναρχικών-φρικιών-πρεζακίων και μεταναστών-με-τέσσερα-κεφάλια δεν είχανε το αποτέλεσμα που επιθυμούσανε τα επιτελεία, ώστε να δημιουργήσουν ένα πλατύ κοινωνικό μέτωπο ενάντια στους καταληψίες. Η παρουσία των συντροφισσών και των συντρόφων στη γειτονιά και στους κοινωνικούς/ταξικούς αγώνες δεν αφήνανε περιθώρια παρερμηνείας: η Αντιβίωση ήταν ταυτόχρονα ένα κοινοβιακό εγχείρημα στέγης ενάντια στην ιδιοκτησία στέγης, αλλά και ένα εργαστήρι παραγωγής λόγου και δράσης για τη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου. Αυτά τα 2 είναι αρκετά για να τη βάλουν στο στόχαστρο των κατασταλτικών μηχανισμών, που είναι επιφορτισμένοι με την τήρηση της καπιταλιστικής τάξης και νόρμας.

Με δεδομένη την αποτυχημένη απόπειρα εκκένωσης της Αντιβίωσης στις 26-05-2012, για την απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης στους κρατικούς σχεδιασμούς, θα έπρεπε να εφευρεθούν νέα επιχειρήματα. Το νέο πεδίο των επιχειρημάτων βρέθηκε στην «κοινή ωφέλεια» και στην «ανάπτυξη-αξιοποίηση». Σε αυτό το σενάριο των επιχειρημάτων, τον πρώτο λόγο θα είχε το κοινωνικό και οικονομικό κόστος που παράγουν οι καταληψίες, αφού στερούν αφενός από τους δημότες ένα ακόμη νοσοκομείο που θα μπορούσε να κατασκευαστεί στη θέση της Αντιβίωσης και αφετέρου το κράτος από έσοδα που θα μπορούσαν να προκύψουν από την αξιοποίηση του φιλέτου του παλιού Χατζηκώστα. Το καινούργιο επιχείρημα ανέλαβε να το προμηθεύσει το ΔΣ του Χατζηκώστα, το οποίο πρότεινε τη δημιουργία «Πάρκου Υγείας» στα κτίρια του παλιού Χατζηκώστα.Μια πιο ακραία εκδοχή αυτού του κακοστημένου επιχειρήματος έφθασε να αναπαραχθεί από το στόμα του Α. Σαμαρά στον εναρκτήριο λόγο του κατά τη ΔΕΘ του 2013. Στην προσπάθεια του να πείσει για το καλό κράτος που εξουδετερώνει τους κακούς καταληψίες έφτασε να πει πως «κουκουλοφόροι είχανε καταλάβει ολόκληρη πτέρυγα νοσοκομείου στα Γιάννενα», υπονοώντας ευθαρσώς και ψευδώς πως η Αντιβίωση στερούσε την παροχή υπηρεσιών υγείας προς τους συντοπίτες της…

Στις 29-08-2014 δυνάμεις της αστυνομίας δώσανε τέλος στην από 04-10-2008 κατάληψη Αντιβίωση, αφήνοντας χωρίς στέγη δεκάδες ανθρώπους και κάμποσα αυτοοργανωμένα πολιτικά εγχειρήματα. Σχετικά με τα επιχειρήματα περί «ανάπτυξης-αξιοποίησης», οι καταληψίες της Αντιβίωσης είχανε δώσει σαφής απαντήσεις: αξιοποίηση για το κράτος σημαίνει παραγωγή χρηματικού κέρδους, ενώ για τους αντιστεκόμενους αξιοποίηση σημαίνει κάλυψη αναγκών έξω από και ενάντια στον καπιταλισμό. Όσον αφορά στις εξαγγελίες για ένα νέο πρότυπο ιατρικό κέντρο, στην θέση της Αντιβίωσης, που θα ανακουφίσει τους Γιαννιώτες δε θα πούμε και πολλά. Ας περάσει ο καθένας μια βόλτα από το παλιό Χατζηκώστα και αν βρει νοσοκομείο, με γκισέ που θα του ζητάνε 5ευρω, μάνατζερ που θα τον ενημερώνει ότι καταργήθηκε η προληπτική ιατρική και γιατρό που θα τον ενημερώνει πως πρέπει να πληρώσει τα αναλώσιμα για την εγχείρηση του, τότε ας κάνει ένα τηλέφωνο στο 14784, ας πληρώσει 1,18ευρώ/λεπτό κι ας κλείσει ένα ραντεβού για 6 μήνες μετά…

Σε κάθε περίπτωση το διακύβευμα μένει ανοιχτό. Το κράτος κάνει τις κινήσεις του ενάντια το κίνημα των καταλήψεων.

Εμείς, τι κάνουμε;;;

Αναδημοσίευση από Σαχίνη 3