Menu

EAGAINST.com

Νομική Αθήνας: Κατάληψη και συνελεύσεις

NO-JUSTICE-NO-PEACE

Κατάληψη στη Νομική της Αθήνας από τις 9 το πρωί ως ένδειξη αλληλεγγύης στον Νίκο Ρωμανό και τους υπόλοιπους απεργούς πεινάς. Σκοπός να γίνει η Νομική κέντρο αγώνα όλης της κοινωνίας απέναντι στην παντελή έλλειψη δικαιοσύνης και στον αυταρχισμό του καθεστώτος.

Εδώ θα συνδιαμορφωθούν οι θέσεις για μια κοινωνία δικαιοσύνης για όλες και όλους και για το ριζικό μετασχηματισμό του σωφρονιστικού συστήματος.

Τακτική συνέλευση κάθε ήμερα στις 15:00.

Να εισπνεύσουμε όλοι/ες ανάσες ελευθερίας

image.ashx_

Ο Νίκος Ρωμανός έχει ήδη νικήσει.

Έχει κατορθώσει να εκθέσει στα (μισάνοιχτα ακόμη) μάτια της κοινωνίας το παραμύθι περί Κράτους δικαίου. Απέδειξε, θυσιάζοντας μάλιστα το κορμί του, πως οι φανφάρες περί δικαιοσύνης κι ισονομίας, εφαρμόζονται μόνο όταν η εξουσία έχει να κερδίσει κάτι απ’ αυτό, ή τουλάχιστον δεν έχει τίποτε να χάσει. Τη στιγμή που μία νέα οικονομική αγορά στήνεται γύρω από τις φυλακές τύπου Γ και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, την ώρα που τα κυρίαρχα ΜΜΕ καλλιεργούν το κατάλληλο έδαφος πάνω στο οποίο θα χτιστεί το νέο Κράτος ασφάλειας κι εγγύησης διατήρησης της κοινωνικής ειρήνης κατά τη βίαιη φάση της αναδιάρθρωσης του κεφαλαίου, ο Νίκος Ρωμανός ζητά κάτι περισσότερο απ’ το αυτονόητο: ένα νόμιμο (με όρους αστικής δικαιοσύνης) δικαίωμα του, η άρνηση εκχώρησης του οποίου ξεγυμνώνει τους κρατικούς μηχανισμούς απέναντι σε μια κοινωνία που οφείλει να δει τον εαυτό της στο σώμα του. Ν’ αντιληφθεί (επιτέλους) πως τίποτε δεν είναι δεδομένο, κανένα «δικαίωμα» δεν είναι απόρροια της γενναιοδωρίας των αφεντικών ή των πολιτικάντηδων, και πως η (επιβεβλημένη μεν, καθόλου δικαιολογημένη δε ) κοινωνική μουγκαμάρα είναι  πράξη συνενοχής.

Να εισπνεύσουμε όλοι/ες ανάσες ελευθερίας.

Ο Νίκος Ρωμανός, λίγες μέρες πριν την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, θέτει το πραγματικό διακύβευμα, αμφισβητώντας την ουσία του Κράτους και το ζουμί του καπιταλισμού. Δεν είναι λοιπόν ζήτημα διαχείρισης της εξουσίας, εναλλαγής των βουλευτών-νομοθετών που θα θεσπίσουν πιο φιλολαϊκούς νόμους. Άλλωστε, αποδεικνύεται πως αυτοί ούτε ισχύουν για όλους, ούτε εφαρμόζονται πάντα. Δεν είναι επίσης ζήτημα αυταρχικού, φασιστικού ή δημοκρατικού Κράτους, αφού αυτό θα προσαρμόζει πάντα τη φυσιογνωμία και τις μεθόδους του στην ανάγκη του γι’ αυτοσυντήρηση και αναπαραγωγή. Δεν είναι, τέλος, ζήτημα χαλαρών ή σκληρών φυλακών. Είναι ζήτημα ουσιαστικής κατανόησης του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί και συντηρείται η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων, η  αμφισβήτηση της και η έμπρακτη ρήξη με αυτή, η απελευθέρωση χώρου και χρόνου στο εδώ και στο τώρα, για λίγες, έστω, ανάσες ελευθερίας.

Ο Νίκος Ρωμανός κι οι αλληλέγγυοι απεργοί πείνας Γιάννης Μιχαηλίδη, Ανδρέας-Δημήτρη Μπουρζούκος, Δημήτρης Πολίτης, μας έχουν ανάγκη δίπλα τους, όσο τους έχουμε κι εμείς. Ο αγώνας που δίνεται εδώ και μέρες στους δρόμους όλης της χώρας δεν αφορά μόνο τους αναρχικούς ή τους κομμουνιστές, αφορά όλους όσους μπορούν να νιώσουν πως πρέπει, με οποιαδήποτε τρόπο, να εμπλακούν στη μάχη για την ελευθερία, την ισότητα, την αξιοπρέπεια.

Καλέσματα για Τρίτη 02/12 (θα ενημερώνεται)

Αθήνα, στις 18:00, στο Μοναστηράκι link

Ηράκλειο Κρήτης, στις 18:00, στα Λιοντάρια link

Ιωάννινα, στις 18:00, στην Περιφέρεια Ηπείρου, αφίσα

Mυτιλήνη, στις 18:00, στα Κεντρικά Λύκεια, αφίσα

Πάτρα, στις 18:00, στο Παράρτημα (Κορίνθου και Αράτου) αφίσα

Παρέμβαση σε εκδήλωση για ΜΜΕ στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Σήμερα, 26/11, το Αυτόνομο Ραδιόφωνο Ιωαννίνων, η συντακτική ομάδα Ιωαννίνων της εφημερίδας δρόμου Άπατρις και σύντροφοι/ισσες, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στην εκδήλωση που διοργάνωσε το τμήμα Νηπιαγωγών του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, σε συνεργασία με την Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, με τίτλο «τα ΜΜΕ σε καιρούς κρίσης: εκπαιδεύουν ή χειραγωγούν». Μοιράστηκε το κείμενο της παρέμβασης, το οποίο αναγνώστηκε στο αμφιθέατρο, κείμενα αυτοπαρουσίασης του Αυτόνομου Ραδιοφώνου, καθώς και φύλλα της Άπατρις.

Το κείμενο που μοιράστηκε, σε PDF

Κοίτα να δεις ποιοί μάς μιλούν…

Αφού προώθησαν επικοινωνιακά την κατάργηση του ασύλου και τη βίαιη εισβολή των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας στους πανεπιστημιακούς χώρους, αφού πανηγύρισαν για την καταστολή αυτοοργανωμένων μέσων αντιπληροφόρησης, όπως το athens.indymedia κι ο 98fm στην Αθήνα ή ο ραδιοφωνικός σταθμός του 1431am στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, κι αφού στήριξαν, απ’ το δικό του πόστο και με το δικό του τρόπο ο καθένας, τις πολιτικές επιλογές που λειαίνουν το έδαφος για την αναδιάρθρωση του Κεφαλαίου, έρχονται σήμερα ν’ απαντήσουν σ’ ένα ερώτημα που έχει πολλάκις απαντηθεί.

• Απαντήθηκε όταν το Mega διαστρέβλωνε το βίντεο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από ένστολους δολοφόνους του Κράτους.
• Απαντήθηκε όταν οι δημοσιογράφοι του ΣΚΑΪ μιλούσαν για διαμάχη μεταξύ οπαδών, την επομένη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα από νεοναζί της Χρυσής Αυγής.
• Απαντήθηκε όταν η ευθύνη της κατάρρευσης του ελληνικού καπιταλισμού χρεώθηκε στους «τεμπέληδες εργάτες», στις «ακριβοπληρωμένες καθαρίστριες» και στους διαδηλωτές που
«κλείνουν τους δρόμους».

Tα κυρίαρχα ΜΜΕ χειραγωγούν. Εκπροσωπόντας συγκεκριμένα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, έχουν ως πάγια τακτική τους την αλλοίωση της εκάστοτε πληροφορίας και την προσαρμογή της στα σχέδια των συμφερόντων αυτών. Έτσι, στο MEGA θ’ ακούσουμε για «οργανωμένες μειοψηφίες που αντιτίθενται στην οικονομική ανάπτυξη της Χαλκιδικής μέσω της εξόρυξης χρυσού», ενώ στις ειδήσεις του ΣΚΑΪ θα έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε πως οι τράπεζες κι οι υπερχρεωμένοι εργάτες «όλοι μαζί μπορούμε». Οι απεργίες θα βαφτιστούν, πέρα από παράνομες και αντισυνταγματικές, και «εργατικοί εκβιασμοί», ενώ οι ναζιστές θα έχουν την ευκαιρία να παριστάνουν τους καλούς Σαμαρείτες. Τελικά, όποιο κουμπί κι αν πιέσουμε στο τηλεκοντρόλ, όποια φυλλάδα κι αν ανοίξουμε, σ΄όποια συχνότητα κι αν γυρίσουμε το διακόπτη, θα έρθουμε αντιμέτωποι με μια διαφορετική «αλήθεια», που θα εκφράζει τα συμφέροντα και τους σκοπούς των ιδιοκτητών ή διαχειριστών των μέσων και της οικονομικής τους τάξης. Η ατζέντα της δημόσιας συζήτησης τίθεται απ’ αυτούς, είτε δίνοντας υπερβολικά μεγάλη διάσταση σε ασήμαντες ειδήσεις, είτε αποκρύπτοντας άλλες, με εντολή του καναλάρχη και των μεγαλοδημοσιογράφων (όπως στην περίπτωση των αγώνων στην Κερατέα) ή με εντολή των κρατικών φορέων (όπως πχ η απαγόρευση απ’ το ΕΣΡ της προβολής εικόνων φτώχειας κι εξαθλίωσης στου δρόμους της χώρας).

Με τη σημερινή εκδήλωση του ΠΤΝΕ, σε συνεργασία με την Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, επιχειρείται η νομιμοποίηση των κυρίαρχων μέσων, των μεθόδων και των στοχεύσεων τους απ’ το φοιτητικό πληθυσμό, με αντάλλαγμα μια βεβαίωση παρακολούθησης, ένα απ’ τα πολλά πιστοποιητικά σκουπίδια που παράγει η ακαδημαϊκή βιομηχανία τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Αναγνωρίζεται έτσι απ’ τους ακαδημαϊκούς φορείς του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, μέσω της επιλογής των προσκεκλημένων της, η αποκλειστικότητα των ειδικών στη διαδικασία της ενημέρωσης, η διαχείριση της πληροφορίας που αφορά όλες τις διακλαδώσεις της κοινωνικής ζωής από μία χούφτα έμμισθων υπαλλήλων, κρατικών ή ιδιωτικών. Φυσικά, δεν πέφτουμε απ’ τα σύννεφα, όπως δεν πέσαμε ακούγοντας τον αντιπρύτανη του Α.Π.Θ να ομολογεί κυνικά την αθλιότητα των ακαδημαϊκών κύκλων λέγοντας: «ας φασιστοποιηθούμε επιτέλους»! Βέβαια, κάθε δράση (φασιστοποίηση), θα συναντήσει και την ανάλογη αντίδραση…

Να πάρουμε την ενημέρωση στα χέρια μας!

Αν τελικά ο αγώνας ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στην λήθη, τότε η συλλογική μνήμη και η κινηματική καταγραφή έχουν σαν βασικό εργαλείο τα μέσα αντιπληροφόρησης. Τα μέσα αυτά δεν βαφτίζουν την προπαγάνδα «αλήθεια», δεν αναγνωρίζουν στην πληροφόρηση το αντικειμενικό. Το αντικειμενικό όπως και η κοινή γνώμη, η πλειοψηφία και ή ομοφωνία είναι υποσύνολα της «κοινωνικής ειρήνης» και όλα μαζί κατασκευάσματα της κυρίαρχης προπαγάνδας. Δεν διαφοροποιούνται από τα κυρίαρχα μέσα γιατί λένε περισσότερη «αλήθεια» αλλά γιατί διαχειρίζονται την πληροφορία διαφορετικά: καταργούν την σχέση πομπού-δέκτη, αφού λειτουργούν ως ιμάντες μεταφοράς της πληροφορίας μεταξύ δρώντων, δημιουργώντας ένα ψηφιδωτό διαφορετικών οπτικών και απόψεων του ίδιου γεγονότος, πάντα από την πλευρά των αυτοοργανωμένων αγώνων κατά της κυριαρχίας και της επιβολής. Ως έννοια πολιτική η αντιπληροφόρηση, δεν αρκεί να αντιπροσωπεύει μια αντιεξουσιαστική διαχείριση της πληροφορίας. Προϋποθέτει την αυτοοργάνωση ως διαχειριστική δομή του μέσου που την πραγματώνει. Αποδίδει και εξελίσσεται όσο έχει δεσμούς και αναφορές με τα κοινωνικά κομμάτια που επιδιώκουν να συλλογικοποιήσουν την ζωή τους αντιιεραρχικά ενάντια στον κανιβαλικό ατομικισμό και την ταξική εκμετάλλευση. Στο μαινόμενο κοινωνικό/ ταξικό πόλεμο, τα μέσα αντιπληροφόρησης αποτελούν προκεχωρημένες θέσεις εφόδου ενάντια στα media του ψεύδους.

Η σημερινή μας παρουσία, λοιπόν, δεν είναι ούτε αποσπασματική, ούτε τυχαία. Είναι μέρος της καθημερινής μας δράσης στο ευρύ πεδίο της αντιπληροφόρησης. Είναι κομμάτι της προσπάθειας μας για τη συγκρότηση μιας σταθερής απάντησης στην ανάγκη των εν δυνάμει ανταγωνιστικών υποκειμένων να πληροφορούν και να πληροφορούνται, μέσα από δύο (αντι)δομές που ενισχύουν την κυκλοφορία των αγώνων, αποφεύγοντας τη δημιουργία ωραιοποιημένων εικόνων κι εμπεριέχοντας το σπέρμα της αμφισβήτησης και της ουσιαστικής ρήξης με το υπάρχον. Προσπαθούμε ν’ απαντήσουμε στη σιωπή στην οποία μας έχει καταδικάσει ο, πανταχού παρόν, κυρίαρχος μιντιακος λόγος, αναζητώντας, όχι εναλλακτικούς διαύλους, αλλά τρόπους αυτοθέσμισης, με τους οποίους σχεδιάζουμε την επίθεση, με τα δικά μας μέσα, για την επίτευξη των δικών μας σκοπών: την ατομική και κοινωνική απελεύθερωση.

Είτε μέσα από τη διαδικτυακή συχνότητα του Αυτόνομου Ραδιοφώνου Ιωαννίνων (radio-i.org), είτε μέσα απ’ τις σελίδες της εφημερίδας δρόμου Άπατρις, ξηλώνουμε τους μανδύες των ειδικών, αποεμπορευματοποιούμε την πληροφορία, τη μουσική, τη γνώση και ανοίγουμε το πεδίο της συνδιαμόρφωσης σε όλους/ες, ανεξαρτήτως ταυτότητας φύλου, γλώσσας, εθνικότητας, σεξουαλικών προτιμήσεων. Καλούμε σε συμμετοχή όχι μόνο στο επίπεδο της σκέψης και της πληροφόρησης, αλλά και προτάσσοντας την άμεση δράση και παρέμβαση στον πραγματικό χώρο, δημιουργώντας τις καταστάσεις αυτές που συνάδουν με τη δική μας ηθική, τις δικές μας στοχεύσεις, χρησιμο-ποιώντας τα δικά μας μέσα.

Αναδημοσίευση από radio-i.org και apatrisioannina.espivblogs.net

Πολυτεχνείο 13/11:γιατί πρέπει να τελειώνουμε με τα πτώματα του παρελθόντος

17_07150953-thumb-large

Ονειρώξεις ενός φοιτητικού κινήματος που ζέχνει πτωμαΐνη

Σήμερα (13/11) συνέβησαν πρωτοφανή πράματα, ακόμη και για τα δεδομένα του ελλαδικού σουρεαλισμού. Πρυτάνεις έκλεισαν πρυτανείες και σχολές, τις οχύρωσαν με ματ, ενώ ταυτόχρονα μπάτσοι έσπαγαν στο ξύλο κόσμο σε παγκάκια και σκάλες μετρό, επειδή τολμούσαν να ξεφωνήσουν μέσω τηλεφώνου λέξεις όπως «σύντροφος» ή «αναρχικός». Μ’ αφορμή αυτά καλείται πανεκπαιδευτική πορεία Προπύλαια. Υγιή αντανακλαστικά ως εδώ.

Καθώς η πορεία περνούσε από την κλειστή κι οχυρωμένη από μπάτσους Νομική, δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από τις δυνάμεις καταστολής δίχως να σπάσει. Συνεχίζει ως το Πολυτεχνείο, με σκοπό να διεξαχθεί το συντονιστικό γενικών συνελεύσεων, όπως είχαν αποφασίσει οι σύλλογοι. Η σχολή όμως βρισκόταν σε καθεστώς «λοκ-άουτ», δηλαδή κλειδαμπαρωμένη. Μετά τη μισάωρη καθυστέρηση από παρακάλια κάποιων «συντρόφων» να μας ανοίξουν οι φύλακες κι οι καθηγητές τους, σπάμε την πόρτα. Τα ΜΑΤ σ’ αυτόν το χρόνο έχουν προλάβει να στηθούν δεξιά κι αριστερά. Επιτίθενται και χτυπάνε κόσμο. Προλαβαίνουν να μπουν οι μισοί. Όσοι βρίσκονται μέσα αρχίζουν να οχυρώνουν το μέρος. Εδώ θα μπορούσε να ‘ναι η αρχή μίας τριήμερης κατάληψης, ως την 17η Νοέμβρη, που θα κλιμάκωνε τον αγώνα και θα επέφερε σημαντικές νίκες. Ή τουλάχιστον θα μπορούσε να δώσει το στίγμα μιας μη-φοβικής μάζας που ετεροκαθορίζεται απ’ τις προθέσεις των μπάτσων. Δίνεται δηλαδή μια ακόμη, πολύτιμη ευκαιρία στο φοιτητικό κίνημα ν’ αντισταθεί ουσιαστικά στη νοοτροπία κανιβαλισμού και σκλαβιάς που οι κυρίαρχοι εμποτίζουν την κοινωνία. Κι όμως, δεν προλαβαίνουν να περάσουν λίγα λεπτά απ’ τη στιγμή που μπήκαμε πολυτεχνείο κι ήδη κάποιοι (αλήτες, λέρες) φοιτητοπατέρες, αποφασίζουν αυτόκλητα πως είναι καλύτερο να βγούμε και να φύγουμε! Μέσα σ’ ένα κλίμα πανικού που οι ίδιοι δημιούργησαν, ξεκινάνε οι ίδιοι να φεύγουν, καλώντας τον κόσμο μαζί τους με ντουντούκες και διαδίδοντας ανυπόστατες πληροφορίες. Υπάρχουν ενστάσεις και μεγάλη μερίδα κόσμου τους καλεί σε συζήτηση, για το αν θα μείνουμε ή θα βγούμε. Δε δέχονται να συζητήσουν. Η διάσπαση αυτή προκαλεί αναταράξεις. Πέφτει τρομοκρατία και ψευδής ενημέρωση για το τι γίνεται έξω. Στους έξω γίνεται ψευδής ενημέρωση για το τι παίζει μέσα˙ ότι και καλά παίζουν συγκρούσεις μέσα στο Πολυτεχνείο και να φύγουν, ενώ είχε ανοιχτεί η πόρτα από Τοσίτσα στην οποία η πρόσβαση ήταν δυνατή και περιφρουρούνταν από μας. Τελικά ο μέσα κόσμος συμπαρασύρεται έξω από το Πολυτεχνείο. Σε λίγο βρίσκεται στο σταθμό Βικτώριας. Η πορεία τέλειωσε. Αρκετά επαναστατήσαμε και σήμερα. Καιρός να πάμε σπίτι για καφέ.

Σημειώσεις κάποιων προβοκατόρων πάνω στη φοιτητική αθλιότητα

Η μεταφυσική του μορφωμένου ανθρώπου

Στην πορεία έβλεπες κυρίως πρόσωπα από κινήσεις και παρατάξεις. Τ’ ότι κάποιοι φοιτητές ξυλοκοπήθηκαν από μια άγρια καταστολή που πλέον έχει το ακαταλόγιστο για ό,τι κάνει, δεν ενδιαφέρει όλο τον υπόλοιπο φοιτητικό μαζόκοσμο. Αυτός αλήθεια έχει φτάσει να ενδιαφέρεται μόνο για το αν έγινε κατάληψη στη σχολή του κι έχασε το μάθημα; Τα μυαλά του έχουν πολτοποιηθεί στο μπλέντερ της βλακείας που του προσφέρει απλόχερα το κεφάλαιο; Έχει συμβιβαστεί με τ’ ότι θα ζήσει σα δουλικό σκυλί; Έστω κι έτσι, η πορεία ήταν μαζική.

Το φοιτητικό κίνημα είναι νεκρό κι εμείς κανιβαλίζουμε το πτώμα του :-)

Ένα πρόβλημα ήταν ότι η πορεία θύμιζε περισσότερο επιτάφιο, παρά πορεία. Τη συνθηματολογία την έχουμε μάθει όλοι απ’ έξω τόσα χρόνια. Απ’ τον Τεμπονέρα στο η χούντα δεν τελείωσε το ’73 (και επίκαιρο) και ξανά απ’ την αρχή. Συνθήματα που πλέον δεν είναι φορείς οποιουδήποτε ριζοσπαστικού νοήματος. Συνθήματα που λειτουργούν για να βαυκαλίζουν μια μάζα που δεν είναι κίνημα και που δεν έχει προταγματικά σημεία αναφοράς που να συνδέουν παρελθόν, παρόν και μέλλον. Η φαντασία μας είναι νεκρή. Ο παλμός μας νωχελικός. Η νοοτροπία στείρα κι η δράση δανεισμένη από φετίχ του παρελθόντος. Οι όποιες νέες ιδέες εκτελούνται στο βωμό της συντήρησης του πτώματος της μεταπολίτευσης. Και βρωμάμε όλοι πτωμαΐνη.

«Εμπρός για τα πολυτεχνεία της γενιάς μας» – εαακ 2014.

Κι όμως ήταν συγκεκριμένοι «σύντροφοι» της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, που όταν ήμασταν μέσα στο πολυτεχνείο της γενιάς μας, μας ζητούσαν να βγούμε έξω, μας παραπληροφορούσαν και μας τάιζαν τρόμο. Ήταν αυτοί που έκαναν τη δουλειά των ματ και καπέλωσαν 300 περίπου άτομα που τους ζητούσαν να συνδιαμορφώσουν εκείνη τη στιγμή τη στάση που θα κρατούσαμε. Βέβαια, η συνδιαμόρφωση είναι ωραία σαν ιδέα, μόνο μέχρι κάποιος να διαφωνήσει με την κυρίαρχη γραμμή. Αυτό φαίνεται να ‘χουν στο κεφάλι τους πολλοί «σύντροφοι», που θεωρούν εαυτούς ως το περιούσιο κομμάτι του «κινήματος». Ενός «κινήματος» που υπάρχει μόνο στη φαντασία μας κι όταν πάει κάπως μέσα από βιώματα να δημιουργηθεί το ταΐζουνε σκατά, για να ‘ναι σίγουροι ότι παραμένει ένα πτώμα που ελέγχουν. Βλέπεις, το ζητούμενο τελικά είναι ο έλεγχος κι όχι η ριζοσπαστική θεωρία και δράση˙ μια φτηνή παραλλαγή του πατριαρχικού «ποιος την εχει μεγαλύτερη» στο και καλά ριζοσπαστίκ «ποιος οδηγεί το κίνημα». Κι αν πεις και τίποτα η απάντηση που παίρνεις είναι «ο εχθρός είναι εκεί έξω, όχι εμείς». Κι αυτό ισχύει εν μέρει. Όμως η πράξη είναι που καθορίζει την πραγματικότητα. Κι όταν αυτή ορίζεται από προβληματικές νοοτροπίες αβανγκαρντισμού, παίρνει κι άλλους στο λαιμό της λειτουργώντας ως κρέας στις μηχανές του εχθρού. Όταν δε μπορείς να διαχειριστείς μια κατάσταση που σε ξεπερνά, το έντιμο είναι να το αναγνωρίσεις και να συνδιαλλαγείς με τους ανθρώπους που βρίσκεσαι εντός της.

Καταναλώνουμε αργά το θάνατό μας ή σκοτώνουμε αυτά που μας σκοτώνουν

Όσο ζούμε με ψευδαισθήσεις, τόσο περισσότερο θα χάνουμε έδαφος. Τόσο περισσότερο θα μας βιάζουν οι καπιταλιστές, οι λοβέρδοι κι οι φασίστες. Οι αγώνες του παρελθόντος ανήκουν στο παρελθόν. Πρέπει να τελειώνουμε με τα πτώματα. Οι αγώνες μας δε μπορούν να νοηματοδοτούνται εξ ολοκλήρου από το τι συνέβη 30, 40 ή 500 χρόνια πριν. Η ιστορική εμπειρία έχει σημασία όταν χρησιμοποιείται με βάση τις ανάγκες του σήμερα κι όχι για τη συντήρηση του χθες. Το χθες δε μπορεί ν’ απαντήσει στο σήμερα˙ κρίνεται ανεπαρκές. Οι κυρίαρχοι το ‘χουν καταλάβει αυτό κι εξελίσσονται. Εμείς απ’ την άλλη, ή πετάμε τους σκελετούς απ’ τις ντουλάπες μας ή βουλιάζουμε. Έχουμε μια καίρια ιστορική επιλογή να κάνουμε. Ας αποφασίσουμε να σοβαρευτούμε και να διεκδικήσουμε όσα θα κάνουν τη ζωή μας ανθρώπινη, σοβαρά, συλλογικά κι αυτό-οργανωμένα. Ας μην πετάμε στα σκουπίδια τις ευκαιρίες. Ας μάθουμε να διαχειριζόμαστε τις νίκες μας κι ας μην τις μετατρέπουμε σε ήττες. Κι ας τελειώνουμε επιτέλους με τους θεολόγους, τους μεσσίες και τις πρωτοπορίες κάθε είδους.

Αλληλεγγύη – Αυτοοργάνωση – Αντιιεραρχία

Για τον καθορισμό των ζωών μας από εμάς τους ίδιους

Και το τσάκισμα όσων μας σκοτώνουν

Vita Activa

Όταν οι μπάτσοι μπουκάρουν στις σχολές…

Τα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά. Δυνάμεις των ΜΑΤ περιφρουρούν, απ’ το προχθεσινό βράδυ, τη Νομική απ’ τους…φοιτητές της, εν’ όψει της 17ης Νοέμβρη και στις χθεσινές διαδηλώσεις δίνεται η εντολή της αγριας επίθεσης στους διαδηλωτές φοιτητές και φοιτήτριες.

10394120_884803138207871_8014920679076635102_n

Το Κράτος, δημιουργώντας εστίες έντασης, επιδιώκει την εμπέδωση των νέων κανονισμών που συνοδεύουν την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων. Δε δείχνει τυχαία τα δόντια του στους φοιτητές, σ’ αυτούς δηλαδή που δεν έχουν κανένα μέσο επιβίωσης απέναντι στους καπιταλιστές, αλλά αντιθέτως επιδιώκει την επέκταση της γενικευμένης αστυνόμευσης στους χώρους που αυτοί δραστηριοποιούνται. Μετά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, τις φυλακές τύπου Γ’, τους εκκενωμένους ελεύθερους χώρους, τα γραφεία των νεοναζί, η αστυνομία παίρνει τη θέση της και στους διαδρόμους των σχολών, επιχειρώντας να εδραιώσει το σεβασμό ή το φόβο απέναντι στην αστική νομιμότητα, σε μία περίοδο κατά την οποία εντείνεται ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός σε μία νέα, σχετικά, αγορά στην Ελλάδα: αυτή των πανεπιστημιακών σπουδών.

Στην πραγματικότητα, ένα μεγάλο μέρος της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, κυρίως της μεταπτυχιακής, απευθύνεται ήδη αποκλειστικά και μόνο στα αστικά και μικροαστικά στρώματα, αποκλείοντας με την επιβολή διδάκτρων (είτε σε κρατικά πανεπιστήμια, είτε σε ιδιωτικά, με μαθήματα εξ αποστάσεως) μεγάλο αριθμό φοιτητών από αυτά, αποδεικνύοντας, γι’ άλλη μια φορά, το σαθρό των διακηρύξεων περί «ίσων ευκαιριών στην αγορά εργασίας» και κλείνοντας οριστικά την οδό που στο παρελθόν υπήρξε στην Ελλάδα το κυρίαρχο μέσο κοινωνικής/οικονομικής ανέλιξης. Η πανεπιστημιακή αγορά άνοιξε, βρίσκεται όμως ακόμη σε εμβρυακό στάδιο σε σχέση με τις προοπτικές που υπάρχουν σ’ αυτή (δίδακτρα, φοιτητικά δάνεια, στέγαση φοιτητών, catering, εκδοτικοί οίκοι κτλ).

Η βίαη «σκούπα» λοιπόν εναντίον των φοιτητών στο προαύλιο του Πολυτεχνείου, η τακτική είσοδος ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας στους χώρους των πανεπιστημίων, πέρα απ’ το εκφοβιστικό μήνυμα που στέλνουν σε όσους αντιδρούν στη νεοφιλελεύθερη επέλαση, αποτελούν το στρώσιμο του κόκκινου χαλιού στις ιδιωτικές επενδύσεις, στην ιδιωτική κερδοσκοπία επί του εμπορεύματος των πιστοποιητικών της γνώσης. Οι στοχεύσεις του Κράτους και του Κεφαλαίου είναι ξεκάθαρες και επισημαίνονται ορθά απ΄τους φοιτητές/τριες της Ελευθεριακής Παρέμβασης Φιλοσοφικής:

«Το κράτος και οι πανεπιστημιακές αρχές προσπαθούν σήμερα με κάθε μέσο να μονοπωλήσουν το δημόσιο χώρο και να τον ορίσουν μονομερώς μέσα σε ένα κλίμα αστυνομικοποίησης, ελέγχου και πειθάρχησης. Και όλο αυτό παράπλευρα και παραπληρωματικά με μία εντεινόμενη εντατικοποίηση των σπουδών (διαγραφές, ν+2 κ.τ.λ.) μέσα στα πλαίσια μιας αυταρχικής προώθησης της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Ένα νέο πανεπιστήμιο, στο οποίο η γνώση θα είναι αυτοματοποιημένη, οι χώροι περιφραγμένοι και περιφρουρημένοι και τα φοιτητικά υποκείμενα αντιδημιουργικά, ανέμπνευστα και προβλέψιμα, θα έχουν ως απώτατο ορίζοντά τους το μάθημα, την ανοιχτή σχολή, τις καθαρές τουαλέτες και το σαββατιάτικο ξενύχτι.»

Μακριά απ’ τις ρεφορμιστικές φοιτητικές παρατάξεις που εν καιρώ κοινωνικού πολέμου σηκώνουν πανό με αναγραφόμενα τα «κάτω η κυβέρνηση – να παραιτηθεί ο Φορτσάκης», θέτοντας το ζήτημα απλώς σε επίπεδο διαχειριστών της εξουσίας, οι φοιτητές/τριες, θεωρούμε πως, θα πρέπει ν’ αποφύγουν να σηκώσουν το συγκεκριμένο γαντάκι της εξουσίας και να μην περιοριστούν σ’ έναν αγώνα ενάντια στην καταστολή της Νομικής, αλλά να δράσουν δημιουργώντας τις καταστάσεις αυτές που θα αμφισβητήσουν ουσιαστικά τους θεσμούς. Αν το Κράτος βολεύεται αυτή την περίοδο με την ένταση σε συγκεκριμένο χωροταξικό πεδίο και απέναντι σε πολύ συγκεκριμένα πολιτικά/κοινωνικά/οικονομικά υποκείμενα, τότε η απάντηση θα πρέπει να είναι αποκεντρωμένη, διάχυτη σε όλη την επικράτεια, και με δρων υποκείμενο το σύνολο όσων αναγνωρίζουν πως δεν έχουν τίποτε να χάσουν, παρά τις αλυσίδες τους.

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΠΑΝΤΟΥ ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ