Menu

EAGAINST.com

Στο περιθώριο μιας «παράπλευρης απώλειας»

1185783_598179310205050_743278682_n

Του Χρήστου Βαλλιάνου via: Red Notebook

Με αφορμή το θάνατο του άτυχου 18χρονου

Έχουν περάσει περισσότερα από τριάντα χρόνια από την εποχή που η νεοσύστατη –τότε– κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ψήφισε τη δωρεάν επιβίβαση στα ΜΜΜ για το διάστημα 5-8 πμ, σαν ένα μέτρο προώθησης της χρήσης των ΜΜΜ έναντι των ΙΧ, αλλά και μικρής έστω ανακούφισης των εργαζόμενων των λαϊκών τάξεων, που πηγαίνοντας ή αποχωρώντας από τη δουλειά τους υφίσταντο την ταλαιπωρία των άθλιων αθηναϊκών λεωφορείων.

Στη διάρκεια των τριάντα αυτών χρόνων έχει κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας αυτού του τόπου. Δεν πρόκειται μόνο για το γεγονός ότι τα σοσιαλδημοκρατικά κοινωνικά συμβόλαια («συμβόλαια με το λαό» τα έλεγαν τότε…) αποσύρθηκαν άρον – άρον για να καταχωνιαστούν αρχικά στο ντουλάπι με τα αζήτητα, και να στοχοποιηθούν, πρόσφατα, ως η έσχατη αιτία των σημερινών δεινών: Το ότι το 1983 ένας νέος 18 χρονών είχε τη δυνατότητα να πηγαίνει στη δουλειά του δωρεάν, ενώ σήμερα, τα 2,80 ευρώ της καθημερινής διαδρομής παριστούν για ένα νέο που έχει την …τιμή  να πληρώνεται [1] με τα 511 μνημονιακά ευρώ μικτά (κάπου 460 καθαρά), περίπου το 15% των τελικών αποδοχών του, κάτι που αμφιβάλω έχει το αντίστοιχό της σε οποιαδήποτε άλλη πρωτεύουσα του πρώτου, του δεύτερου, ή του τρίτου κόσμου, είναι οπωσδήποτε σημαντικό αλλά δεν είναι το κύριο. Οι αλλαγές στο «επίπεδο» της κοινωνικής συνείδησης αλλά και αυτό της λειτουργίας του κράτους, ή της πολιτικής που παράγεται και υλοποιείται μέσω αυτού, είναι επίσης δραματικές.

Και ως προς τις αλλαγές –σωστότερα: τις μεταλλάξεις– του κράτους που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας με κινηματογραφική ταχύτητα τα τελευταία δυο-τρία χρόνια, έχουν γραφτεί πολλά, και δεν θα είχα να προσθέσω κάτι σημαντικό σ’ αυτά: Πράγματι, αυτό που ο περισσότερος κόσμος βιώνει ως αναλγησία των κρατικών αρχών απέναντι στις ζωτικές ανάγκες του χαμηλόμισθου, του συνταξιούχου, του άνεργου, είναι ουσιαστικά η απόσυρση του κράτους από το ρόλο του εγγυητή της κοινωνικής ειρήνης και η επικέντρωσή τους στο ρόλο του ενορχηστρωτή μιας επίθεσης για λογαριασμό των συμφερόντων του κεφαλαίου, σε όλα τα μέτωπα: μισθοί, εργασιακά δικαιώματα, δημόσια αγαθά, δημοκρατικές ελευθερίες, κλπ. Στις συνθήκες αυτές, πλήρους αποξένωσης της «διοίκησης» από τον «πολίτη», το να συλληφθείς από τον εκπρόσωπο του νόμου και της τάξης χωρίς εισιτήριο λειτουργεί στο λαϊκό υποσυνείδητο περίπου σαν να έχεις συλληφθεί από τις δυνάμεις ενός στρατού κατοχής ως ύποπτος οργάνωσης σαμποτάζ. Το τι θα επακολουθήσει είναι μάλλον θέμα τύχης.  Από αυτή την άποψη, θα τολμούσα να ισχυριστώ ότι ο θάνατος του άτυχου 18χρονου δεν ήταν και τόσο «παράπλευρη απώλεια»…

Θα περιοριστώ ωστόσο σε ένα σχόλιο για τις σταδιακές και γι αυτό όχι τόσο κραυγαλέες, αλλαγές στη σφαίρα της κοινωνικής συνείδησης. Μιλάμε φυσικά για την επικράτηση των ιδεών και αξιών του νεοφιλελευθερισμού. Αυτό που χαρακτήρισε την ψήφιση του μέτρου της δωρεάν επιβίβασης στα ΜΜΜ πριν από τριάντα χρόνια ήταν η ουσιαστική απουσία οποιασδήποτε άρνησής του, εκτός ίσως από κάποιες αναφορές σε φτηνό λαϊκισμό, κλπ. Κανείς τέλος πάντων δεν σκέφτηκε να πει ότι το μέτρο αυτό είναι άδικο γιατί αντιστρατεύεται τη βασική (νεοφιλελεύθερη) αρχή ότι για τις όποιες υπηρεσίες πρέπει να πληρώνει ο χρήστης και όχι το «κοινωνικό σύνολο των φορολογούμενων»!

Σήμερα λοιπόν βρισκόμαστε ακριβώς εδώ: Μετά από τριάντα χρόνια συστηματικής προβολής τους από τα media και το σύνολο των θεσμών του κράτους, αλλά κυρίως, μετά από μια ισόχρονη περίοδο πολιτικών νικών των δυνάμεων του αστισμού, με τη σημαία του νεοφιλελευθερισμού, τα κλισέ του τελευταίου απέκτησαν την ισχύ του αυταπόδεικτου που εφαρμόζεται σε κάθε περίσταση και σε κάθε εποχή. Έτσι λοιπόν η αρχή «να πληρώνει ο χρήστης»  προβάλλεται μονότονα κα με κάθε αφορμή, ως απάντηση – πασπαρτού, απέναντι σε όσους θεώρησαν ότι δεν είναι αποδεκτό να υπάρχουν διόδια στους εθνικούς δρόμους (είτε αυτοί έχουν κατασκευαστεί, είτε όχι….), ή σε αυτούς που διεκδικούν το δικαίωμα για ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες, στα μουσεία, κ.α.

Αυτό που δεν έχει γίνει καθαρό, ακόμα κι αν έχουμε ζήσει τόσα χρόνια νεοφιλελεύθερων μύθων,  είναι ότι η ιδέα «πληρώνει ο χρήστης» εκτός του ότι είναι ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο το κατά πόσο είναι μια «δίκαιη» ιδέα, είναι από την άποψη της κοινωνίας συνολικά, μη λειτουργική και συχνά αδιέξοδη. Ας σκεφτούμε μόνο την κοινωνική τραγωδία που θα προέκυπτε αν εφαρμοζόταν αυτή η αρχή στο χώρο της υγείας, αν δηλ. θα έπρεπε ο κάθε πολίτης να χρηματοδοτεί ο ίδιος την ιατρική του περίθαλψη [το γεγονός ότι οι κήνσορες του νεοφιλελευθερισμού δεν έχουν τολμήσει να θέσουν ανοιχτά το θέμα μιας τέτοιας αναμόρφωσης του συστήματος παροχής υπηρεσιών υγείας δεν σημαίνει ότι αυτή είναι έξω από την οπτική τους – κάθε άλλο μάλιστα!].  Ας σκεφτούμε ακόμα πόσες πολιτιστικές εκδηλώσεις υψηλών απαιτήσεων θα ήταν καταδικασμένες να διεξαχθούν μπροστά σε άδεια καθίσματα (ή μάλλον να μην διεξαχθούν καθόλου…) αν οι διοργανώτριες αρχές επέμεναν να μεταθέσουν στα εισιτήρια ολόκληρο το κόστος της οργάνωσής τους.

Αυτό που είναι αναντίρρητο γεγονός είναι ότι η επιβολή ενός αντιτίμου για την πρόσβαση ενός πολίτη σε οποιαδήποτε δημόσιο αγαθό, ή τη χρήση ενός δημόσιου έργου, λειτουργεί αποτρεπτικά για ένα αριθμό οικονομικά ασθενέστερων ατόμων, με τελικό αποτέλεσμα το δημόσιο αγαθό ή το δημόσιο έργο να το απολαμβάνει ένας μικρότερος αριθμός πολιτών από αυτό που αυτό θα μπορούσε δυνητικά να προσελκύσει. Ένας αυτοκινητόδρομος με διόδια θα έχει μικρότερο αριθμό διερχόμενων αυτοκινήτων από αυτόν που θα μπορούσε να έχει αν η διέλευση ήταν ελεύθερη για όλους. Ένας αριθμός οδηγών θα προτιμήσει το επαρχιακό δίκτυο, με ότι αυτό συνεπάγεται από την άποψη της ασφάλειας, της άνεσης κλπ, ενώ αν το δούμε το πράγμα, κάπως αφηρημένα, από την άποψη του κοινωνικού συνόλου, έχουν διατεθεί οι πόροι που θα επέτρεπαν την ασφαλή και άνετη κίνηση ενός πολύ μεγαλύτερου αριθμού πολιτών. Και βέβαια, δεν συζητώ καθόλου μια παράμετρο που επίσης αδυνατούν να κατανοήσουν οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού: Όταν χρηματοδοτείς τη λειτουργία μιας δημόσιας υπηρεσίας ή ενός δημόσιου έργου ως πολίτης μέσω της συμβολής σου στα φορολογικά έσοδα του κράτους έχεις μια σχέση συγκυριότητας αυτής της υπηρεσίας ή του έργου. Όταν καταβάλλεις ένα αντίτιμο έχεις μια σχέση μόνιμου ή περιστασιακού χρήστη.

Σε κάθε περίπτωση, επειδή ο αριθμός των πραγματικών χρηστών είναι μικρότερος από αυτόν των πολιτών που θα μπορούσαν να επωφεληθούν υπό καθεστώς ελεύθερης πρόσβασης, το κόστος που καταβάλλει ο καθένας απ’ αυτούς είναι αντίστοιχα μεγαλύτερο από την φορολογική επιβάρυνση που θα υφίσταντο αν  η υπηρεσία αυτή χρηματοδοτούνταν από τα δημόσια έσοδα. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, όταν η απελπισία, η αίσθηση της αδικίας, ή απλά η ανέχεια σε σπρώχνει να παραβείς τους κανόνες που ορίζουν τα δικαιώματα της πρόσβασης στις δημόσια οργανωμένες υπηρεσίες, το τίμημα είναι απροσδόκητα ασύλληπτο.

_______

[1] Όταν πληρώνεται: Ας μην ξεχνάμε ότι η καταβολή των δεδουλευμένων έχει πάψει να είναι αυτονόητη στη μνημονιακή Ελλάδα. Πάνω από το 700 χιλιάδες εκτιμώνται οι εργαζόμενοι μισθωτοί που η πληρωμή τους καθυστερεί από τρεις μήνες και πάνω.

4η προς 5η Αυγούστου. Διατάξτε…

Ανακοίνωση για τις εκκενώσεις των καταλήψεων στην Πάτρα

Σε μια κίνηση ακραίου ιστορικού συμβολισμού, δήμος και αστυνομία αποφάσισαν να επιτεθούν ξημερώματα 4ης προς 5η Αυγούστου, 77 χρόνια ακριβώς μετά την επιβολή της δικτατορίας Μεταξά, στο χώρο που συμβόλισε την αντίσταση κατά της χούντας των συνταγματαρχών. Στόχος ήταν το παράρτημα του Πανεπιστημίου της Πάτρας, ο τόπος που οι φοιτητές κατέλαβαν το Νοέμβρη του ’73 για να αντισταθούν στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη, στο κτίριο που για 40 χρόνια χτυπά η καρδιά των κοινωνικών αγώνων της πόλης. Εκεί που γεννιούνται καθημερινά δομές αλληλεγγύης που γίνονται η ασπίδα των καταπιεσμένων. Παράλληλα σχεδίασαν και εκτέλεσαν, σε εντυπωσιακή συνεργασία με τοπικά δίκτυα «ενημέρωσης» που βρίσκονται πάντα σε ανοιχτή γραμμή ασυρμάτου με την αστυνομία, μαφιόζικες επιχειρήσεις σε δύο ακόμα χώρους που λειτουργούσαν ως καταλήψεις στέγης και πολιτικής παρέμβασης [Μαραγκοπούλειο και στέκι ΤΕΙ] συλλαμβάνοντας αγωνιστές με αστείες κατηγορίες.

Είναι το τέλος της αυταπάτης για όσους ζούσαν ακόμα με αυταπάτες. Η διάλυση του χώρου που Παραρτήματος δεν στρέφεται μόνο ενάντια στους αναρχικούς αλλά στους ίδιους τους κοινωνικούς αγώνες. Στόχος του δημάρχου, που πασχίζει να δείξει «έργο» ενόψει των εκλογών, είναι μια πόλη «καθαρή» από πορείες, απεργίες και συγκεντρώσεις. Τα συνεργεία του ήδη έπιασαν δουλειά χτίζοντας τις εισόδους. Αντί να απελευθερώσει την πόλη από την λαίλαπα των ιδιωτικών συμφερόντων κλείνει κάθε πραγματικά δημόσιο χώρο με μόνο του μέλημα να παραδώσει τα πάντα στην αγορά. Το πρότυπο είναι ο εμπορικός πεζόδρομος. Ελεύθερη πόλη για αυτόν σημαίνει μια πόλη ελεύθερη να καταναλώνεις, να περπατάς μόνο για να χαζεύεις βιτρίνες.

Η θέση και το κοινωνικό αποτύπωμα της κατάληψη του Μαραγκοπουλείου χαλούσε τα σχέδια για κοινωνικό άνοιγμα τη χρυσής αυγή στις φτωχές γειτονιές της πόλης. Αυτός ήταν και ο στόχος της άμεσης διάλυσης της. Η περίφημη θεωρία των ακρών – που βέβαια όλως τυχαίως χρησιμοποιείται αποκλειστικά ενάντια στο ανταγωνιστικό κίνημα – δεν είναι τίποτε παραπάνω από την επέκταση της θεωρίας του μεσαίου χώρου. Μια τυπικά φασίζουσα πολιτική που θέλει να επιβάλει στην κοινωνία το πρότυπο του «μέσου ανθρώπου», των μέσων αναγκών, συνηθειών, συμπεριφορών και απόψεων. Είναι προφανές πως αυτός ο μέσος άνθρωπος δεν υπάρχει! Αποτελεί απλά μια φασιστική κατασκευή της εξουσίας με σκοπό να ποινικοποιήσει όχι μόνο όποιον αντιστέκεται, αλλά και όποιον διαφέρει.

Κάποιοι μετρούν την πραγματικότητα με αριθμούς, την εξουσία με τραπεζικούς λογαριασμούς, την ισχύ με τα όπλα. Θεωρούν πως το ανταγωνιστικό κίνημα είναι κτίρια, ντουβάρια, μπετά. Θα απογοητευτούν. Το ελευθεριακό κίνημα είναι κάτι πολύ περισσότερο από όλα αυτά. Με βαθιές ρίζες στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες δεν κατοικεί ούτε φυλακίζεται σε ντουβάρια, ζει στα σπλάχνα της κοινωνίας. Τη στιγμή που ο φασισμός γίνεται η χρυσή ασπίδα του συστήματος και των αφεντικών το ελευθεριακό κίνημα γίνεται η ασπίδα της κοινωνίας. Προτάσσοντας την αλληλεγγύη απέναντι στον ατομισμό, την αντίσταση ενάντια στο φόβο, τη συλλογική δημιουργία απέναντι στην καταστροφή, τη ίδια τη ζωή απέναντι στο θάνατο.

Θα μας βρουν μπροστά τους…

 

No man’s land
Ελευθεριακή πρωτοβουλία ενάντια στο κράτος και στο κεφάλαιο
Πάτρα 5/8/
2013

.

Συνέντευξη με έναν αναρχικό στην πλατεία Ταχριρ

132984-egypt

Αναδημοσίευση από linksunten.indymedia.org

Συνάντησα το Μοχάμεντ Χασάν Ααζάμπ νωρίτερα φέτος, πίνοντας τσάι σε ένα τραπέζι με αναρχικούς, στο κέντρο του Καΐρου. Η γιορτή για την επέτειο της επανάστασης είχε μόλις τελειώσει με μαζικές διαδηλώσεις και την εμφάνιση ενός μπλακ μπλοκ δυτικού τύπου, το οποίο φαινόταν να μην έχει και πολύ σχέση με τους αναρχικούς της πόλης. Εκείνο το διάστημα, ένα μεγάλο μέρος της ενεργής λαϊκής οργάνωσης επικεντρώθηκε στον αγώνα εναντίον της σεξουαλικής βίας -συγκεκριμένα, εναντίον των σεξουαλικών επιθέσεων του όχλου που είχαν γίνει συνώνυμες με οποιαδήποτε μεγάλη συγκέντρωση στην πλατεία Ταχριρ. Οι τραυματικές επιπτώσεις αυτού του τύπου βίας εναντίον των διαδηλωτών ήταν εμφανείς στη συζήτησή μας. Πράγματι, ο Ααζάμπ μου είπε πως είχε τελειώσει με τις διαδηλώσεις και την πολιτική και είχε ο ίδιος αφεθεί στη δυσλειτουργία της καθημερινής ζωής στην Αίγυπτο.

Και μετά έφτασε η 30ή Ιουνίου. Πλήθη κόσμου, που σύμφωνα με πληροφορίες άγγιξαν τα 33 εκατομμύρια, κατέβηκαν στους δρόμους καλώντας τη Μουσουλμανική Αδελφότητα να παραιτηθεί από την εξουσία, μόλις έναν χρόνο αφού ο Μοχάμεντ Μόρσι ανέλαβε τα καθήκοντά του. Τις ώρες πριν το ξημέρωμα της 1ης Ιουλίου, καθώς η μπαταρία του τηλεφώνου του Ααζάμπ εξασθενούσε, επανασυνδέθηκα μαζί του για να κουβεντιάσουμε λίγο σχετικά με την επιστροφή του στην αντίσταση.

Η συνέντευξη:

– Ποιος είναι ο παλμός στο Κάιρο αυτή τη στιγμή; Λαμβάνουμε αναφορές για τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην ανθρώπινη ιστορία.

Σήμερα όλοι μας δουλέψαμε πολύ σκληρά για να πραγματοποιηθούν οι διαδηλώσεις χωρίς βία. Όλοι φοβούνται πως μπορεί να ξεσπάσει εμφύλιος. Οι διαδηλωτές έδωσαν στο Μόρσι 48 ώρες διορία για να παραιτηθεί. Αν περάσει αυτή η προθεσμία, θα πραγματοποιηθεί γενική απεργία. Τις τελευταίες πέντε ώρες σκοτώθηκαν 10 άνθρωποι – τέσσερις στο Ασιούτ και έξι μπροστά στα κεντρικά γραφεία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Όλοι οι παλιοί επαναστάτες ετοιμάζονται για συγκρούσεις στους δρόμους.

– Ακούω πως τα κεντρικά γραφεία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας πυρπολήθηκαν. Είναι αλήθεια αυτό;

Ναι. Και είναι ακόμη περικυκλωμένα από διαδηλωτές αυτή τη στιγμή.

– Ποιος κάλεσε σε γενική απεργία; Υπάρχουν συγκεκριμένα σωματεία που συμμετέχουν;

Όχι. Τα σωματεία είναι τελείως αναποτελεσματικά.

– Πώς οργανώθηκε η απεργία λοιπόν;

Οι Ταμαρόντ(το Επαναστατικό Κίνημα) κάλεσε σε γενική απεργία. Στην πραγματικότητα, δεν είχε οργανωθεί προκαταβολικά, ήταν μια αυθόρμητη εξέλιξη. Θα έχει σημαντικό αντίκτυπο αν ο κόσμος πιστέψει σ’αυτήν και τη στηρίξει.

– Πιστεύεις ότι ο κόσμος θα ακολουθήσει;

Το Πορτ Σάιντ θα ξεκινήσει τη γενική απεργία αύριο. Πέρα απ’αυτό, δεν έχω ιδέα σε τι βαθμό θα ακολουθήσει ο κόσμος. Αλλά είναι ξεκάθαρο ότι οι άνθρωποι είναι απόλυτα αποφασισμένοι να διώξουν το Μόρσι.

– Όταν συναντηθήκαμε τον περασμένο Φεβρουάριο φαινόσουν αρκετά κουρασμένος, σαν να είχες χάσει την πίστη σου στην αντίσταση.

Ακόμα νιώθω κάπως έτσι για να είμαι ειλικρινής. Αλλά όταν οι άνθρωποι γεμίζουν τις πλατείες με τόσο μεγάλη συμμετοχή, αυτό το συναίσθημα διαλύεται. Είμαι εξαιρετικά ευτυχής.

– Πώς οργανώνονται οι αναρχικοί αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές; Έχω την αίσθηση ότι κάποιοι από σας συμμετέχετε στους Ταμαρόντ, αλλά έχετε κάποιο συγκεκριμένο ρόλο;

Όχι, οι αναρχικοί δε συνυπέγραψαν τη δήλωση των Ταμαρόντ. Οι Ταμαρόντ δεν είναι καθόλου επαναστατικοί. Απλώς ήταν προφανές ότι το κίνημα συνδέθηκε με εκατομύρια Αιγύπτιους, έτσι πήραμε το μέρος των διαδηλωτών. Χθες οι διαδηλωτές ήταν κατά της ιδέας ενός Ισλαμιστή δικτάτορα, αλλά την ίδια στιγμή, οι περισσότεροι απ’αυτούς είναι εντάξει με έναν αστικό ή στρατιωτικό δικτάτορα. Να πάει να γαμηθεί κάθε δικτάτορας. Δε θα ξεχάσουμε ποτέ. Δε θα συγχωρήσουμε ποτέ.

– Και έχετε μια σκηνή αναρχικών στην Ταχρίρ τώρα;

Ναι. Για την ακρίβεια έχουμε τέσσερις σκηνές.

– Κάνετε κάτι συγκεκριμένο σ’αυτούς τους χώρους;

Αυτή τη στιγμή προσπαθούμε να διασφαλίσουμε την καθιστική διαμαρτυρία έτσι ώστε να μην καταληφθεί από τους υποστηρικτές του παλιού καθεστώτος.

– Όπως το να τους σταματήσετε σώμα με σώμα; Υπάρχουν felool (οι νοσταλγοί του προηγούμενου καθεστώτος) στην πλατεία;

Πολλοί.

– Επιτίθενται στους διαδηλωτές ή απλώς προσπαθούν να διεισδύσουν στο κίνημα;

Προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο να επιτρέψει στο SCAF (το στρατιωτικό συμβούλιο της Αιγύπτου) να ξαναπάρει την εξουσία.

– Αυτή τη στιγμή εξεγείρονται στην Τουρκία, Βραζιλία, Βουλγαρία και Χιλή. Υπήρξε επίσης μια σύντομη ένδειξη πως η εξέγερση εξαπλώνεται και στην Ινδονησία και Παραγουάη και φυσικά υπάρχει ο διαρκής αγώνας στο Μπαχρέιν. Η Αίγυπτος υπήρξε μια τεράστια πηγή έμπνευσης για πολλά από αυτά τα κινήματα. Όταν ανατρέψατε το Μουμπάρακ, τα γεγονότα στην Τυνησία είχαν ήδη συμβεί, αλλά τίποτα περισσότερο. Έχετε μια διαφορετική αίσθηση αυτή τη φορά; Αισθάνεστε ότι είστε μέρος από κάτι που συμβαίνει παγκόσμια;

Είναι σίγουρα διαφορετικό. Τώρα ο φόβος πηγάζει από την πιθανότητα ενός εμφυλίου πολέμου. Ο Μουμπάρακ ήταν σκατά, αλλά δεν έπαιξε ποτέ την κάρτα του εμφυλίου πολέμου. Ο Μόρσι είναι τόσο ηλίθιος που δε φαίνεται να αντιλαμβάνεται καν ότι πολύ πιθαόν θα καταλήξουμε να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο στους δρόμους. Συμβαίνουν τώρα πράγματα που δε συνέβησαν ποτέ στο παρελθόν, όπως το να επιτίθενται σε άντρες με γενειάδες και να τους προσβάλουν.

– Αισθάνομαι πως αυτή η γενιά της νεολαίας ανά τον κόσμο είναι δυναμικά επαναστατική και τώρα έχουμε και την ικανότητα να μοιραζόμαστε εργαλεία και να μεταδίδουμε ιδέες. Εσύ σε τι ελπίζεις αυτή τη στιγμή;

Ελπίζω ότι όλοι οι άνθρωποι έμαθαν κάτι απ’αυτά που έκανε η (Μουσουλμανική) Αδελφότητα και ελπίζω ότι ήρθε η αρχή του τέλους για την εισροή του Ισλάμ στην πολιτική σκηνή, ή και για οποιοδήποτε είδος πίστης σε πολιτικά κόμματα που έχουν ως μοχλό τη θρησκεία.

– Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να στηρίξουν όλους εσάς οι άνθρωποι εδώ;

Διαδίδωντας πως ο Ομπάμα και η κυβέρνηση των Η.Π.Α. στηρίζουν ενεργά το σχηματισμό θρησκευτικών κρατών στη Μέση Ανατολή. Η πρέσβης των Η.Π.Α. είπε ότι οι Αιγύπτιοι θα έπρεπε να μάθουν την έννοια της δημοκρατίας! Ποια στο διάολο είναι αυτή για να το πει αυτό;

Βραζιλία: Full scale εξέγερση

BrazilMap

VIA: Communisation

Σε όλες αυτές τις πόλεις που είναι σημειωμένες υπάρχουν διαδηλώσεις ή/και ταραχές. Πάνω από 2 εκατομμύρια συμμετέχουν. Υπάρχουν ήδη 2 νεκροί, οι διαδηλωτές πυροβολούνται με πλαστικές ή κανονικές σφαίρες, γίνονται λεηλασίες, και σύμφωνα με πληροφορίες που έρχονται από παρόντες στα γεγονότα στη Βραζιλία, πλέον συμμετέχουν και φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού από ότι στην αρχή. Τράπεζες σπάζονται, μπάτσοι κυνηγιούνται, κυβερνητικά κτίρια δέχονται επιθέσεις και απόπειρες εισβολών. Μπάτσοι πετάνε τα όπλα τους στη φωτιά ή αρνούνται να εκτελέσουν υπηρεσία:

Το κίνημα ξεκίνησε από μια μικρή μιεοψηφία στην οποία συμμετείχε ένα πολιτικοποιημένο κομμάτι και είχε πολύ συγκεκριμένα αιτήματα. Η βαρβαρότητα της καταστολής μετέτρεψε αυτήν την κατάσταση σε μια χαοτική κατάσταση συγκρούσεων και καταστροφών, η καταστολή αποτελούσε την άρνηση του κράτους να διαπραγματευτεί τα αρχικά αιτήματα, και η κλιμάκωση της βίας αποτέλεσε την απάντηση/απόκλιση από το αρχικό περιεχόμενο του κινήματος. Καταρχήν τα μεσαία στρώματα, και στη συνέχεια από ότι φαίνεται και στοιχεία από τα χαμηλότερα στρώματα ξέσπασαν, η κοινωνική ειρήνη τινάχτηκε στον αέρα.  Από όταν γενικεύτηκε το κίνημα δεν υπάρχουν αιτήματα, το αίτημα “καλύτερες συνθήκες ζωής” που αναπαράγουν, λες και είναι κάτι συγκεκριμένο, τα μέσα, αποτελεί τη μετάφραση στη μιντιακή γλώσσα του γεγονότος ότι πρόκειται για άλλη μια εξέγερση χωρίς αιτήματα, άλλη μια έκφραση της εποχής των ταραχών (εξάλλου τα αρχικά αιτήματα έγιναν δεκτά κατόπιν εορτής χωρίς κανένα αποτέλεσμα ως τώρα για την εξέλιξη των ταραχών). Στο ακόλουθο video φαίνεται ποιο είναι το κλίμα, κυρίως μετά το 5ο λεπτό:

Η αριστερή πρωθυπουργός ακύρωσε τα ταξίδια της, επισκέφτηκε επειγόντος το μέντορα της για συμβουλές, καλεί έκτακτα συμβούλια και διαβούλια για να αντιμετωπίσει την κατάσταση, αλλά η τιθάσευση των ταραχών δεν είναι αποτέλεσμα απόφασης ή χειρισμών. Η καταστολή δημιουργεί ένα φαινόμενο “ανάδρασης”, αντί να τρομάξει στην πραγματικότητα αποτελεί τη συνεχώς ανανεωνόμενη αφορμή για να βγει ολοένα και περισσότερος κόσμος στο δρόμο. Δεν γίνεται μόνο η αστυνομία αντιληπτή ως καταστολή αλλά και τα μέσα “ενημέρωσης” κι αυτό έχει μεγάλη σημασία σε έναν δικτυωμένο κόσμο που πλέον ξέρει ότι έχει τον τρόπο να αναπαραστήσει διαφορετικά ότι συμβαίνει. Η παρουσίαση των ταραξιών ως εγκληματιών-βανδάλων έχει πλέον μια σοβαρή και δυναμική αντιπολίτευση στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης και κυρίως γελοιοποιείται στα μάτια της πλειοψηφίας της νεολαίας. Τα  μέσα πέρα από τη δαιμονοποίηση των διαδηλωτών, εκμεταλλευόμενα το γεγονός ότι συμμετέχουν εθνικιστικά-φασιστικά στοιχεία στις διαδηλώσεις, προβαίνουν και σε δημοσκοπήσεις με τις οποίες ερευνούν αν ο πληθυσμός “προτιμάει τη δημοκρατία ή τη δικτατορία”. Όπως αναφέραμε και στην προηγούμενη ανάρτηση, το κράτος δεν πρόκειται να διστάσει να πάρει οποιαδήποτε μορφή απαιτείται για να καταστείλει μια κατάσταση που το απειλεί ως κράτος. Η διεθνής συμμαχία του καπιταλισμού επίσης δε θα διστάσει πουθενά, όπως δείχνει η τάση να εγκαθιδρυθούν αμερικανοί στρατιώτες στην Αίγυπτο για την αποτροπή ή καταστολή ταραχών.

Στη Βραζιλία, δε βρισκόμαστε ακόμη σε μια τέτοια κατάσταση, αλλά κάθε εξέγερση είναι μια διαδικασία σε εξέλιξη, μια αλυσιδωτή αντίδραση που το ένα γεγονός παράγει το άλλο με μεγάλη ταχύτητα. Η παραγωγή μπορεί να είναι η επέκταση (όπως συμβαίνει μέχρι τώρα) ή το γρήγορο σβήσιμο της άγριας φλόγας. Η εξέγερση, οι γενικευμένες ταραχές από μόνες τους, έχουν μια δυναμική που αργά ή γρήγορα σβήνει. Η ρήξη θα προκληθεί μόνο αν ληφθούν τα πρώτα κομμουνιστικά μέτρα. Το σημαντικό στοιχείο της μικροσυγκυρίας του τελευταίου μήνα είναι το ξέσπασμα πολλών “μετώπων” της ταξικής πάλης και η εκδίπλωση μιας άνισης δυναμικής, η οποία αποτελεί την έκφραση της παγκοσμιότητας και του βάθους της κρίσης. Η συγχρονία αυτή αποτελεί μορφοποιητικό στοιχείο της παρούσας κρίσης, αλλά παράγει και συνδέσεις που πριν δεν υπήρχαν ανάμεσα σε διαφορετικές εκφράσεις της ταξικής πάλης (η ύπαρξη της Βραζιλίας στην εποχή των ταραχών είναι από μόνη της πολύ σημαντική, όπως έχουμε πει στην προηγούμενη ανάρτηση). Η δουλειά της θεωρίας  (θα) είναι να ανασυνθέσει μέσα από τις συγκεκριμένες πρακτικές των συγκεκριμένων κοινωνικών δρώντων “υποκειμένων” τη συνολική διαλεκτική που διέπει τις ταραχές σε κάθε κράτος αλλά και τη συνολική παραγωγή τους.

Λονδίνο: Διαδήλωση αλληλεγγύης ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ

Λονδίνο: 14 Ιουνίου –  Γύρω στα 150 άτομα (κυρίως Έλληνες που διαμένουν στην Βρετανία) ανταποκρίθηκαν στην προγραμματισμένη συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ, έξω από τα κεντρικά γραφεία του Βρετανικού καναλιού BBC. Στόχος της συγκέντρωσης ήταν να διαδοθεί το μήνυμα συμπαράστασης όσο το δυνατό γρηγορότερα γίνεται. Εδώ  εξ’ άλλου, οφείλεται και η επιλογή της συγκεκριμένης διαμαρτυρίας, λόγω της αρνητικής στάσης του BBC απέναντι στην τρικομματική κυβέρνηση, την οποία καταδίκασαν οι παρευρισκόμενοι.

Εκπρόσωποι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α Λονδίνου, μέλη του ΚΚΕ (λονδίνου), συνδικάτα δημοσιογράφων, η Ελληνική Συνέλευση του Λονδίνου (που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων του Ιουνίου του 2011) συμμετείχαν, και όλοι μαζί εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους για τις σχετικές κυβερνητικές αποφάσεις.

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ