Menu

EAGAINST.com

Ανακατάληψη της Αντιβίωσης – Είμαστε εδώ

 

20150118_afisaantiviosi

Από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να χρησιμοποιούν τη γη για προσωπικό όφελος και κέρδος και όχι για τη συλλογική κάλυψη αναγκών, παίρνει μορφή η έννοια της ιδιοκτησίας, η οποία στη συνέχεια, εκτός από τη γη επεκτείνεται σε αγαθά, κτίρια, μέσα παραγωγής, ζώα, ακόμα και ανθρώπους. Οριοθετείται με νοητά ή υπαρκτά σύνορα και υπερασπίζεται με κάθε μορφή βίας απ’αυτούς που την κατέχουν. Μέσω της ιδιοκτησίας γίνεται εφικτή η συσσώρευση πλούτου και εξουσίας, γίνεται εφικτή μια κοινωνία βασισμένη σε ανισότητες και χωρισμένη σε τάξεις, αυτές των δυνατών και των αδύναμων, των καταπιεστών και των καταπιεσμένων, των προνομιούχων και των μη προνομιούχων. Καθ’αυτό τον τρόπο, η έννοια της ιδιοκτησίας είναι η θεμέλια δομή του καπιταλιστικού συστήματος.

Το κράτος για να προστατέψει αυτή τη συσσώρευση πλούτου και εξουσίας λειτουργεί με διάφορους μηχανισμούς αφόπλισης της σκέψης και της δράσης της κοινωνίας. Μέσω, κυρίως, της εκπαίδευσης, της θρησκείας, του στρατού και της συνεχής προπαγάνδας από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προσπαθεί να δημιουργήσει πειθαρχημένα και υπάκουα άτομα, που δεν θα παρεκκλίνουν από τα εθνικιστικά, μιλιταριστικά, ρατσιστικά, θρησκευτικά, έμφυλα και σεξιστικά ιδεώδη, με απώτερο σκοπό να ανταποκρίνονται στις κυρίαρχες προσδοκίες, να δρούν ατομικιστικά, να είναι παραγωγικά και να μη σηκώνουν κεφάλι στο αφεντικό, να μην αμφισβητούν αυτό το σύστημα ιεράρχησης των ανθρωπίνων ζωών. Για όποιον δεν συμβιβάζεται με αυτό το μοντέλο ζωής και αντιδρά, για όποιον δε θέλει να είναι ούτε καταπιεστής αλλά ούτε καταπιεσμένος και αγωνίζεται ενάντια σ’αυτή τη καπιταλιστική μορφή της κοινωνίας, υπάρχει ο πιο εκδικητικός μηχανισμός του κράτους, οι μπάτσοι και οι δικαστές, οι φυλακές, ‘κανονικές’ ή υψίστης ασφαλείας.

Εμείς αντιλαμβανόμενοι/ες τους εαυτούς/ές μας ως αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας ενάντια σε όλα αυτά, δεν μπορούμε παρά να αμφισβητούμε έμπρακτα την έννοια της ιδιοκτησίας. Γι’αυτό, επιλέξαμε να κάνουμε κατάληψη, μέσα στην οποία θα μπορούμε καθημερινά να στεγάσουμε τις ανάγκες και επιθυμίες μας, αντιτιθέμενοι/ες στην καπιταλιστική συνθήκη, ανάγκες όπως αυτή της στέγασης τόσο ατόμων όσο και συλλογικοτήτων ή ομάδων που θα εκφράζουν λόγο, θα πραγματοποιούν εκδηλώσεις και δράσεις εχθρικές προς την υπάρχουσα δομή της κοινωνίας και του κράτους. Επιτακτική, για μας, είναι και η ανάγκη ύπαρξης ενός χώρου συνεύρεσης όσων πλήττονται και ταυτόχρονα αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα και σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και εξουσίας. Έτσι, δεν θέλουμε αυτή η κατάληψη να χρησιμοποιηθεί ως μια επίπλαστη νησίδα ελευθερίας και για εσωτερική κατανάλωση των ανθρώπων που θα υπάρχουν μέσα σ’αυτή, αλλά ως ένα κέντρο αγώνα που θα έχει καθημερινή αλληλεπίδραση με τη γειτονιά και την τοπική κοινωνία, με στόχο την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση.

Μέσα απ’αυτή τη κατάληψη, προτάσσουμε την συλλογική και συντροφική διαβίωση μακριά από τα διαμερίσματα – κλουβιά που μας απομακρύνουν, την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων έναντι του ατομικισμού και την αυτοοργάνωση των διαδικασιών και των αγώνων μας, χωρίς ιεραρχίες, ανάθεση και διαμεσολαβητές –κάθε είδους. Θέλουμε να αντιπαρατεθούμε στις εμπορευματικές σχέσεις και τη λογική του κέρδους που αλλοτριώνουν την καθημερινότητά μας. Δεν θέλουμε η ανθρώπινη ύπαρξη να ζυγιάζεται σύμφωνα με την καταγωγή, το φύλο, την εμφάνιση, την σεξουαλικότητα, τη μόρφωση ή τις ικανότητες, γι’αυτό και οποιαδήποτε ρατσιστική, ηγετική, έμφυλη, σεξιστική συμπεριφορά δεν χωρά σε αυτή την κατάληψη.

Σε μια προσπάθεια επανοικειοποίησης του χαμένου χώρου και χρόνου, που σύντροφοι και συντρόφισσες αγωνίστηκαν για να κερδίσουν, επιλέξαμε να κάνουμε ανακατάληψη του κτιρίου του παλιού νοσοκομείου «Χατζηκώστα» όπου για πέντε περίπου χρόνια υπήρχε η κατάληψη Αντιβίωση μέχρι και τις 29 Αυγούστου 2013 που εκκενώθηκε μέσα σε ένα κλίμα καταστολής των καταλήψεων πανελλαδικά, στοχοποιώντας τες ως εστίες ανομίας. Αν και οι εκκενώσεις κατάφεραν να αφήσουν πίσω τους ερειπωμένα κτίρια, δεν κατάφεραν να εκκενώσουν το νόημα των κοινωνικών σχέσεων που αναπτύχθηκαν μέσα σ’αυτά και αποτελούν την αφετηρία για νέα εγχειρήματα. Δε μας απασχολούν οι διάφορες εξαγγελίες περί αξιοποίησης των κτιρίων του παλιού νοσοκομείου «Χατζηκώστα» ως πρότυπο κέντρο υγείας, νηπιαγωγεία ή γραφεία αποκεντρωμένης διοίκησης, ούτε τα πολιτικά παιχνίδια εντυπωσιασμού που στήνει, είτε αυτά εκφράζονται με δεξιό είτε με αριστερό λόγο. Ιδιαίτερα, σήμερα και σ’αυτή τη συγκυρία, δε μας ενδιαφέρει ποιος έχει στα χέρια του την εξουσία. Εμείς, απέναντι μας έχουμε το κράτος, τους καπιταλιστές και τους υπηρέτες τους και συνεχίζουμε να παλεύουμε εναντίον τους.

Η ΑΝΤΙΒΙΩΣΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ!
μπελογιάννη & παπανδρέου γωνία

Λίγα λόγια για το βραχιολάκι, από Ασύμμετρη Απειλή

electronic-prisoners-bracelets.si

«Θα’ρθεί καιρός, που θα σας πουν να βουλωθείτε με τη βούλα του Σατανά. Να μη βουλωθείτε. Αν βουλωθείτε και στου βοδιού το κέρατο να κρυφθείτε θα σας βρουν». Κοσμάς ο Αιτωλός

Ο σύντροφος Νίκος Ρωμανός με την απεργία πείνας έδωσε μια σκληρή μάχη με οδόφραγμα το ίδιο του το σώμα. Οπωσδήποτε χρειάζεται χρόνος για να κάνουμε έναν ευρύτερο κινηματικό απολογισμό για τα ζητήματα που άνοιξε αυτός ο αγώνας κι επιπλέον δεν πρέπει να μιλάμε με μανιχαϊστικούς όρους νίκης και ήττας, που περισσότερο πολώνουν και θολώνουν τα νερά, παρά μας διαφωτίζουν. Ωστόσο αξίζει να γίνουν ορισμένες, έστω και πρόχειρες, παρατηρήσεις πάνω στον διάλογο που έχει ανοίξει από χθες.

Ο Νίκος Ρωμανός με τον δυναμικό αγώνα που έδωσε κατάφερε να ενεργοποιήσει μαχητικά αντανακλαστικά που βρίσκονταν σε λήθαργο στο ριζοσπαστικό κίνημα των τελευταίων ετών. Απέδειξε πως ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος είναι ένα εν υπνώσει κίνημα, που χρειάζεται να στριμωχθεί στη γωνία για να ξανακυλήσει ζεστό αίμα στις φλέβες του. Μέσα σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα χιλιάδες κόσμου κατέβηκε σε μαζικές/προπαγανδιστικές διαδηλώσεις και δημόσιες παρεμβάσεις, συγκρούστηκε με τις δυνάμεις καταστολής, κατέλαβε δημόσια κτήρια, έκανε νυχτερινούς εμπρησμούς σε καπιταλιστικούς και κρατικούς στόχους, αφήνοντας πίσω τον εξαρχειοκεντρισμό και τον γαντζωμένο στην Στουρνάρη πολιτικό αυτισμό των ειδικών του μαχητικού λόγου στα αμφιθέατρα (ενός λόγου τραγικά αναντίστοιχου από τις πραγματικές πράξεις των φορέων του). Κι αυτή είναι μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη που αφήνει πίσω του τόσο ο αγώνας του Ρωμανού όσο και η μαχητική στάση του κινήματος.

Μετά τη λήξη του αγώνα του Ρωμανού (ο οποίος είχε μερικά προβληματικά σημεία που θα πρέπει να συζητηθούν σε έναν εσωτερικό κινηματικό διάλογο, με κυρίαρχο σημείο τη διαμεσολάβηση του κοινού μας αγώνα από έναν σχεδόν παρακρατικό δικηγόρο με περίεργες πολιτικές, δημοσιογραφικές και άλλου είδους άκρες και δομικές σχέσεις με το βαθύ ΠΑΣΟΚ), υπήρξε μια κριτική στην αποδοχή του συντρόφου να κάνει χρήση του συστήματος γεωεντοπισμου (βραχιολάκι). Αν και η κριτική αυτή έχει και αρκετές ορθές προεκτάσεις, ωστόσο βασίζεται σε μια σχεδόν μεταφυσική, μυστικοποιημένη και τεχνοφοβική αντίληψη για το γεωεντοπισμό. Οι φορείς αυτής της (όχι σε όλα άδικης) κριτικής είναι κατα κάποιον τρόπο παρασυρμένοι από την διάχυτη δυστοπική κουλτούρα που έχει καλλιεργηθεί σε ολόκληρη την κοινωνία. Οι σύντροφοι ξεχνούν, όμως, πως το λεγόμενο βραχιολάκι είναι ένας ακόμα κατασταλτικός περιοριστικός όρος, δίπλα σε άλλους και ως τέτοιον πρέπει να τον αντιληφθούμε, ως κομμάτι μιας αλληλουχίας και όχι σαν κάτι ξεκομμένο. Ας κάνουμε, όμως, δυο απλές ερωτήσεις σε όσους ασκούν κριτική στην αποδοχή του Ν. Ρωμανού να φορέσει το βραχιολάκι και ο καθένας ας μιλήσει με τη συνείδησή του:

α) Αν συλληφθεί ο οποιοσδήποτε σε μια διαδήλωση ή σε μια νυχτερινή ζουζουνιά (ή οπουδήποτε αλλού) και του τεθεί το δίλλημα: βραχιολάκι ή προφυλάκιση, θα προτιμήσει να μπει τούφα για να κρατήσει αμόλυντη την επαναστατική του αγνότητα; Να σημειώσουμε επιπλέον πως ο νόμος για το βραχιολάκι ήδη υπήρχε, πολύ πριν την ψήφιση της χθεσινής τροπολογίας, οπότε το ενδεχόμενο να γίνει άμεσα υλοποίηση αυτής της μεθόδου δεν το ανοίγει ο Ρωμανός, όπως λανθασμένα ακούγεται. Απλώς νομοτελειακά κάποιος θα ήταν ο πρώτος. Θα ήταν άδικο, όμως, ο πρώτος (που μάλλον θα είναι ο Ρωμανός) να είναι ο αίρων τας αμαρτίας του χώρου.

β) Θα ήταν προτιμότερο μήπως να μεταφέρουν το Ρωμανό στη σχολή, δυνάμεις των ΕΚΑΜ, ΔΕΛΤΑ, ΜΑΤ και πρασινομπερέδες; Ή μήπως θα κάνουμε και κριτική στο ότι το βραχιολάκι απομακρύνει την ανθρώπινη επαφή με τα όργανα της τάξης;

Και κάποια επιπλέον σχόλια πάνω στο βραχιολάκι:

1) Κανείς δεν το υπερασπίστηκε , όπως κανείς δεν υπερασπίζεται την παρουσία στο τμήμα κάθε μία και 15 του μηνός. Το βραχιολάκι (όπως και η παρουσία στο τμήμα) είναι ένα κατασταλτικό μέτρο. Ως τέτοιο, όμως, είναι κατώτερης βαθμίδας κατασταλτικό μέτρο από τον εγκλεισμό. Όταν το μέτρο αυτό χρησιμοποιείται για αντικατάσταση του εγκλεισμού, δηλαδή για τη μετατροπή του πανοπτικού υπερελέγχου της φυλακής, που εμπεριέχει από φυσική έως ηλεκτρονική επιτήρηση, σε σχετικό έλεγχο μέσω συσκευής γεωεντοπισμού, τότε πρόκειται για προοδευτικό μέτρο. Υπάρχει, όμως, ο άμεσος κίνδυνος να χρησιμοποιηθεί σε αντικατάσταση άλλων περιοριστικών όρων, πράγμα που θα σημάνει και οπισθοχώρηση σε μια συντηρητική κατεύθυνση. Αυτό είναι το πεδίο αγώνα στο οποίο πρέπει να επικεντρωθεί το κίνημα, στην ειδική χρήση του μέσου και όχι σε μια μεταφυσική κριτική του γεωεντοπισμού στη γενικότητά του. Αλλιώς θα πρέπει να κάνουμε έναν αγώνα εναντίον ΟΛΩΝ των περιοριστικών όρων στη βάση της κοινής μας αποδοχής πως ΟΛΟΙ οι περιοριστικοί όροι αποτελούν κατασταλτικά μέτρα.

2) Είναι λάθος να χρεώνεται ο Ρωμανός την εισαγωγή του κινδύνου αντικατάστασης των περιοριστικών όρων χαμηλότερης κατασταλτικής διαβάθμισης με το βραχιολάκι. Είναι ο νόμος Ρουπακιώτη που εισάγει τον κίνδυνο και όχι η τροπολογία Αθανασίου. Το γεγονός πως ένας αναρχικός θα φορέσει πρώτος το βραχιόλι ή πως πρώτη η δική μας πλευρά το έβαλε στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης είναι οπωσδήποτε μια σημειολογική ήττα. Αλλά το να μετατρέπουμε την σημειολογική οπισθοχώρηση σε άτακτη φυγή αυτομαστιγώματος και να χρεώνουμε στους εαυτούς μας ευθύνες που δεν μας αναλογούν, δημιουργεί σύγχυση, μιζέρια και ηττοπάθεια.

3) Η ενδεχόμενη εκπαιδευτική άδεια του Ρωμανού ανοίγει ένα ρήγμα στις ειδικές συνθήκες κράτησης. Μικρό μεν, αλλά υπαρκτό.

4) Αυτό το προσβλητικό για έναν άνθρωπο που έδωσε μια μάχη ζωής και πολιτικά κατάπτυστο κείμενο , είναι ένα δείγμα μεταφυσικής κριτικής στο βραχιολάκι. Οι φορείς της «πανανθρώπινης ιδέας» της αναρχίας με τα λογικά άλματα από σύννεφο σε σύννεφο στις νεφέλες της ιδεολογικής καθαρότητας που ζούνε, σε λίγο θα απορρίψουν και την πυξίδα επειδή ανοίγει την κερκόπορτα του γεωεντοπισμού… Η αναρχία, όμως, δεν είναι πανανθρώπινη ιδέα, αλλά κοινωνικό-ταξικό κίνημα, και η βλακεία είναι ακόμα πιο ασφυχτική φυλακή από το βραχιολάκι…

Δημοσιεύτηκαν σε δύο κείμενα, από την Ασύμμετρη Απειλή, α) με τίτλο Είναι το βραχιολάκι η βούλα του ρεφορμιστικού Σατανά;, στις 11/12/14 και β) Μερικά σχόλια επιπλέον πάνω στο βραχιολάκι…, στις 14/12/14

 

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της Villa Amalias

Ποιος είναι αυτός που θα μας κρίνει αν και γιατί διαταράσσαμε τη σιωπή;

Ποιος είναι αυτός που χτυπάει και απαιτεί σκασμό και υπακοή;

Ποιος είναι αυτός που νομίζει ότι μπορεί να νικήσει το κρυστάλλινο βλέμμα της ανυποταξίας,

το βλέμμα της σιγουριάς ότι ο αγώνας για να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας ειναι δίκαιος και πάντα επίκαιρος;

Και τότε και τώρα και αύριο και πάντα

ΕΠΙΛΕΞΑΜΕ:

  • να ζήσουμε σε κατάληψη, να προτάξουμε και να εναντιωθούμε στο εκβιαστικό καθεστώς του ενοικίου και στην οικονομική αφαίμαξη μας.
  • να δημιουργήσουμε αυτοοργανωμένες και αυτοδιαχειριζόμενες, πολιτικές και πολιτιστικές, δομές και υποδομές ενάντια σε κάθε τύπου εξουσία και ιεραρχία.
  • να συμπορευτούμε και να παλέψουμε μαζί με τους εργάτες, τους άνεργους, τους φοιτητές, τους μαθητές, τις κοινωνικά περιθωριοποιημένες – από κομμάτι της κοινωνίας και το κράτος – τους μετανάστες, στις διαδηλώσεις, στις κινητοποιήσεις, στο δρόμο.
  • να αντιπαρατεθούμε σε κράτος, κεφάλαιο, δήμο και φασίστες που θέλουν να ξεπλύνουν τη βρωμιά τους, μολύνοντας την καθημερινότητα μας με καταστολή αγώνων και διώξεις αγωνιστών, με πογκρόμ μεταναστών και δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, απαξιώνοντας τη ζωή μας, καταδικάζοντας στην οικονομική εξαθλίωση την κοινωνία, οδηγώντας στο θάνατο απεργούς πείνας.

Όλα αυτά αποτελούν την πραγματική αιτία για την οποία στις 18/12/2014 καλούμαστε να δικαστούμε, και όχι οι γελοίες κατηγορίες που μας αποδίδονται. H πραγματική αιτία είναι ο φόβος της εξουσίας απέναντι σε αυτό που υπάρχει. Και είναι διαφορετικό από εκείνη.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
στους συλληφθέντες από την εκκένωση της Villa Amalias
Δικαστήρια Ευελπίδων – 18/12/2014 – 9 πμ

1937449_555173734616728_1729703513616166165_n

via villa-amalias.blogspot.gr

Νομική Αθήνας: Κατάληψη και συνελεύσεις

NO-JUSTICE-NO-PEACE

Κατάληψη στη Νομική της Αθήνας από τις 9 το πρωί ως ένδειξη αλληλεγγύης στον Νίκο Ρωμανό και τους υπόλοιπους απεργούς πεινάς. Σκοπός να γίνει η Νομική κέντρο αγώνα όλης της κοινωνίας απέναντι στην παντελή έλλειψη δικαιοσύνης και στον αυταρχισμό του καθεστώτος.

Εδώ θα συνδιαμορφωθούν οι θέσεις για μια κοινωνία δικαιοσύνης για όλες και όλους και για το ριζικό μετασχηματισμό του σωφρονιστικού συστήματος.

Τακτική συνέλευση κάθε ήμερα στις 15:00.

Να εισπνεύσουμε όλοι/ες ανάσες ελευθερίας

image.ashx_

Ο Νίκος Ρωμανός έχει ήδη νικήσει.

Έχει κατορθώσει να εκθέσει στα (μισάνοιχτα ακόμη) μάτια της κοινωνίας το παραμύθι περί Κράτους δικαίου. Απέδειξε, θυσιάζοντας μάλιστα το κορμί του, πως οι φανφάρες περί δικαιοσύνης κι ισονομίας, εφαρμόζονται μόνο όταν η εξουσία έχει να κερδίσει κάτι απ’ αυτό, ή τουλάχιστον δεν έχει τίποτε να χάσει. Τη στιγμή που μία νέα οικονομική αγορά στήνεται γύρω από τις φυλακές τύπου Γ και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, την ώρα που τα κυρίαρχα ΜΜΕ καλλιεργούν το κατάλληλο έδαφος πάνω στο οποίο θα χτιστεί το νέο Κράτος ασφάλειας κι εγγύησης διατήρησης της κοινωνικής ειρήνης κατά τη βίαιη φάση της αναδιάρθρωσης του κεφαλαίου, ο Νίκος Ρωμανός ζητά κάτι περισσότερο απ’ το αυτονόητο: ένα νόμιμο (με όρους αστικής δικαιοσύνης) δικαίωμα του, η άρνηση εκχώρησης του οποίου ξεγυμνώνει τους κρατικούς μηχανισμούς απέναντι σε μια κοινωνία που οφείλει να δει τον εαυτό της στο σώμα του. Ν’ αντιληφθεί (επιτέλους) πως τίποτε δεν είναι δεδομένο, κανένα «δικαίωμα» δεν είναι απόρροια της γενναιοδωρίας των αφεντικών ή των πολιτικάντηδων, και πως η (επιβεβλημένη μεν, καθόλου δικαιολογημένη δε ) κοινωνική μουγκαμάρα είναι  πράξη συνενοχής.

Να εισπνεύσουμε όλοι/ες ανάσες ελευθερίας.

Ο Νίκος Ρωμανός, λίγες μέρες πριν την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, θέτει το πραγματικό διακύβευμα, αμφισβητώντας την ουσία του Κράτους και το ζουμί του καπιταλισμού. Δεν είναι λοιπόν ζήτημα διαχείρισης της εξουσίας, εναλλαγής των βουλευτών-νομοθετών που θα θεσπίσουν πιο φιλολαϊκούς νόμους. Άλλωστε, αποδεικνύεται πως αυτοί ούτε ισχύουν για όλους, ούτε εφαρμόζονται πάντα. Δεν είναι επίσης ζήτημα αυταρχικού, φασιστικού ή δημοκρατικού Κράτους, αφού αυτό θα προσαρμόζει πάντα τη φυσιογνωμία και τις μεθόδους του στην ανάγκη του γι’ αυτοσυντήρηση και αναπαραγωγή. Δεν είναι, τέλος, ζήτημα χαλαρών ή σκληρών φυλακών. Είναι ζήτημα ουσιαστικής κατανόησης του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί και συντηρείται η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων, η  αμφισβήτηση της και η έμπρακτη ρήξη με αυτή, η απελευθέρωση χώρου και χρόνου στο εδώ και στο τώρα, για λίγες, έστω, ανάσες ελευθερίας.

Ο Νίκος Ρωμανός κι οι αλληλέγγυοι απεργοί πείνας Γιάννης Μιχαηλίδη, Ανδρέας-Δημήτρη Μπουρζούκος, Δημήτρης Πολίτης, μας έχουν ανάγκη δίπλα τους, όσο τους έχουμε κι εμείς. Ο αγώνας που δίνεται εδώ και μέρες στους δρόμους όλης της χώρας δεν αφορά μόνο τους αναρχικούς ή τους κομμουνιστές, αφορά όλους όσους μπορούν να νιώσουν πως πρέπει, με οποιαδήποτε τρόπο, να εμπλακούν στη μάχη για την ελευθερία, την ισότητα, την αξιοπρέπεια.

Καλέσματα για Τρίτη 02/12 (θα ενημερώνεται)

Αθήνα, στις 18:00, στο Μοναστηράκι link

Ηράκλειο Κρήτης, στις 18:00, στα Λιοντάρια link

Ιωάννινα, στις 18:00, στην Περιφέρεια Ηπείρου, αφίσα

Mυτιλήνη, στις 18:00, στα Κεντρικά Λύκεια, αφίσα

Πάτρα, στις 18:00, στο Παράρτημα (Κορίνθου και Αράτου) αφίσα