Category Ελλάδα

Ανακατάληψη της Αντιβίωσης – Είμαστε εδώ

Εμείς αντιλαμβανόμενοι/ες τους εαυτούς/ές μας ως αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας ενάντια σε όλα αυτά, δεν μπορούμε παρά να αμφισβητούμε έμπρακτα την έννοια της ιδιοκτησίας. Γι’αυτό, επιλέξαμε να κάνουμε κατάληψη, μέσα στην οποία θα μπορούμε καθημερινά να στεγάσουμε τις ανάγκες και επιθυμίες μας, αντιτιθέμενοι/ες στην καπιταλιστική συνθήκη, ανάγκες όπως αυτή της στέγασης τόσο ατόμων όσο και συλλογικοτήτων ή ομάδων που θα εκφράζουν λόγο, θα πραγματοποιούν εκδηλώσεις και δράσεις εχθρικές προς την υπάρχουσα δομή της κοινωνίας και του κράτους. Επιτακτική, για μας, είναι και η ανάγκη ύπαρξης ενός χώρου συνεύρεσης όσων πλήττονται και ταυτόχρονα αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα και σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και εξουσίας. Έτσι, δεν θέλουμε αυτή η κατάληψη να χρησιμοποιηθεί ως μια επίπλαστη νησίδα ελευθερίας και για εσωτερική κατανάλωση των ανθρώπων που θα υπάρχουν μέσα σ’αυτή, αλλά ως ένα κέντρο αγώνα που θα έχει καθημερινή αλληλεπίδραση με τη γειτονιά και την τοπική κοινωνία, με στόχο την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση.

Λίγα λόγια για το βραχιολάκι, από Ασύμμετρη Απειλή

Ο Νίκος Ρωμανός με τον δυναμικό αγώνα που έδωσε κατάφερε να ενεργοποιήσει μαχητικά αντανακλαστικά που βρίσκονταν σε λήθαργο στο ριζοσπαστικό κίνημα των τελευταίων ετών. Απέδειξε πως ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος είναι ένα εν υπνώσει κίνημα, που χρειάζεται να στριμωχθεί στη γωνία για να ξανακυλήσει ζεστό αίμα στις φλέβες του. Μέσα σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα χιλιάδες κόσμου κατέβηκε σε μαζικές/προπαγανδιστικές διαδηλώσεις και δημόσιες παρεμβάσεις, συγκρούστηκε με τις δυνάμεις καταστολής, κατέλαβε δημόσια κτήρια, έκανε νυχτερινούς εμπρησμούς σε καπιταλιστικούς και κρατικούς στόχους, αφήνοντας πίσω τον εξαρχειοκεντρισμό και τον γαντζωμένο στην Στουρνάρη πολιτικό αυτισμό των ειδικών του μαχητικού λόγου στα αμφιθέατρα (ενός λόγου τραγικά αναντίστοιχου από τις πραγματικές πράξεις των φορέων του). Κι αυτή είναι μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη που αφήνει πίσω του τόσο ο αγώνας του Ρωμανού όσο και η μαχητική στάση του κινήματος.

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της Villa Amalias

Επιλέξαμε, να ζήσουμε σε κατάληψη, να προτάξουμε και να εναντιωθούμε στο εκβιαστικό καθεστώς του ενοικίου και στην οικονομική αφαίμαξη μας,να δημιουργήσουμε αυτοοργανωμένες και αυτοδιαχειριζόμενες, πολιτικές και πολιτιστικές, δομές και υποδομές ενάντια σε κάθε τύπου εξουσία και ιεραρχία, να συμπορευτούμε και να παλέψουμε μαζί με τους εργάτες, τους άνεργους, τους φοιτητές, τους μαθητές, τις κοινωνικά περιθωριοποιημένες – από κομμάτι της κοινωνίας και το κράτος – τους μετανάστες, στις διαδηλώσεις, στις κινητοποιήσεις, στο δρόμο, να αντιπαρατεθούμε σε κράτος, κεφάλαιο, δήμο και φασίστες που θέλουν να ξεπλύνουν τη βρωμιά τους, μολύνοντας την καθημερινότητα μας με καταστολή αγώνων και διώξεις αγωνιστών, με πογκρόμ μεταναστών και δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, απαξιώνοντας τη ζωή μας, καταδικάζοντας στην οικονομική εξαθλίωση την κοινωνία, οδηγώντας στο θάνατο απεργούς πείνας.

Νομική Αθήνας: Κατάληψη και συνελεύσεις

Κατάληψη στη Νομική της Αθήνας από τις 9 το πρωί ως ένδειξη αλληλεγγύης στον Νίκο Ρωμανό και τους υπόλοιπους απεργούς πεινάς. Σκοπός να γίνει η Νομική κέντρο αγώνα όλης της κοινωνίας απέναντι στην παντελή έλλειψη δικαιοσύνης και στον αυταρχισμό του καθεστώτος. Εδώ θα συνδιαμορφωθούν οι θέσεις για μια κοινωνία δικαιοσύνης για όλες και όλους και για το ριζικό μετασχηματισμό του σωφρονιστικού συστήματος. Τακτική συνέλευση κάθε ήμερα στις 15:00.

Να εισπνεύσουμε όλοι/ες ανάσες ελευθερίας

Ο Νίκος Ρωμανός, λίγες μέρες πριν την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, θέτει το πραγματικό διακύβευμα, αμφισβητώντας την ουσία του Κράτους και το ζουμί του καπιταλισμού. Δεν είναι λοιπόν ζήτημα διαχείρισης της εξουσίας, εναλλαγής των βουλευτών-νομοθετών που θα θεσπίσουν πιο φιλολαϊκούς νόμους. Άλλωστε, αποδεικνύεται πως αυτοί ούτε ισχύουν για όλους, ούτε εφαρμόζονται πάντα. Δεν είναι επίσης ζήτημα αυταρχικού, φασιστικού ή δημοκρατικού Κράτους, αφού αυτό θα προσαρμόζει πάντα τη φυσιογνωμία και τις μεθόδους του στην ανάγκη του γι’ αυτοσυντήρηση και αναπαραγωγή. Δεν είναι, τέλος, ζήτημα χαλαρών ή σκληρών φυλακών. Είναι ζήτημα ουσιαστικής κατανόησης του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί και συντηρείται η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων, η έμπρακτη ρήξη και αμφισβήτηση της, η απελευθέρωση χώρου και χρόνου στο εδώ και στο τώρα, για λίγες, έστω, ανάσες ελευθερίας.

Παρέμβαση σε εκδήλωση για ΜΜΕ στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Σήμερα, 26/11, το Αυτόνομο Ραδιόφωνο Ιωαννίνων, η συντακτική ομάδα Ιωαννίνων της εφημερίδας δρόμου Άπατρις και σύντροφοι/ισσες, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στην εκδήλωση που διοργάνωσε το τμήμα Νηπιαγωγών του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, σε συνεργασία με την Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, με τίτλο «τα ΜΜΕ σε καιρούς κρίσης: εκπαιδεύουν ή χειραγωγούν». Μοιράστηκε το κείμενο της παρέμβασης, το οποίο αναγνώστηκε στην αρχή της εκδήλωσης, κείμενα αυτοπαρουσίασης του Αυτόνομου Ραδιοφώνου, καθώς και φύλλα της Άπατρις.

Πολυτεχνείο 13/11:γιατί πρέπει να τελειώνουμε με τα πτώματα του παρελθόντος

Όσο ζούμε με ψευδαισθήσεις, τόσο περισσότερο θα χάνουμε έδαφος. Τόσο περισσότερο θα μας βιάζουν οι καπιταλιστές, οι λοβέρδοι κι οι φασίστες. Οι αγώνες του παρελθόντος ανήκουν στο παρελθόν. Πρέπει να τελειώνουμε με τα πτώματα. Οι αγώνες μας δε μπορούν να νοηματοδοτούνται εξ ολοκλήρου από το τι συνέβη 30, 40 ή 500 χρόνια πριν. Η ιστορική εμπειρία έχει σημασία όταν χρησιμοποιείται με βάση τις ανάγκες του σήμερα κι όχι για τη συντήρηση του χθες. Το χθες δε μπορεί ν’ απαντήσει στο σήμερα˙ κρίνεται ανεπαρκές. Οι κυρίαρχοι το ‘χουν καταλάβει αυτό κι εξελίσσονται. Εμείς απ’ την άλλη, ή πετάμε τους σκελετούς απ’ τις ντουλάπες μας ή βουλιάζουμε.

Όταν οι μπάτσοι μπουκάρουν στις σχολές…

Το Κράτος, δημιουργώντας εστίες έντασης, επιδιώκει την εμπέδωση των νέων κανονισμών που συνοδεύουν την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων. Δε δείχνει τυχαία τα δόντια του στους φοιτητές, σ’ αυτούς δηλαδή που δεν έχουν κανένα μέσο επιβίωσης απέναντι στους καπιταλιστές, αλλά αντιθέτως επιδιώκει την επέκταση της γενικευμένης αστυνόμευσης στους χώρους που αυτοί δραστηριοποιούνται. Μετά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, τις φυλακές τύπου Γ’, τους εκκενωμένους ελεύθερους χώρους, τα γραφεία των νεοναζί, η αστυνομία παίρνει τη θέση της και στους διαδρόμους των σχολών, επιχειρώντας να εδραιώσει το σεβασμό ή το φόβο απέναντι στην αστική νομιμότητα, σε μία περίοδο κατά την οποία εντείνεται ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός σε μία νέα, σχετικά, αγορά στην Ελλάδα: αυτή των πανεπιστημιακών σπουδών.

Γιάννενα: Ιδού το νέο πρότυπο ιατρικό κέντρο

Η Πέμπτη 18 Απριλίου 2013 δεν ήταν σαν τις υπόλοιπες μέρες του 5ου καταληψιακού έτους της Αντιβίωσης. Οι αρχές του τόπου συναντήθηκαν για να δώσουν ένα τέλος σε μια ακόμα “εστία ανομίας”, για να χρησιμοποιήσουμε μια αγαπημένη φράση του Ν. Δένδια. Την πρωτοβουλία για τη συνάντηση πήρε ο Γενικός Γραμματέας Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου – Δυτικής Μακεδονίας Θεοδωρίδης και συμμετείχαν ο Περιφερειάρχης Ηπείρου Αλέξανδρος Καχριμάνης, ο Δήμαρχος Ιωαννίνων Φίλιππας Φίλιος, ο διοικητής του νοσοκομείου Χατζηκώστα Φώτης Βάββας και ο Αστυνομικός Διευθυντής Ιωαννίνων Ανδρέας Παπιγκιώτης. Το έδαφος για την εκκένωση είχε προλειάνει ο ρατσιστικός τύπος της πόλης, με τον Πρωϊνό Λόγο να δίνει τον τόνο.

Στηρίζεις ναζιστές και φασίστες;

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα από χρυσαυγίτες δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία όπως με υποκρισία μετέδωσαν τα ΜΜΕ, ήταν το θεαματικό αποκορύφωμα της εγκληματικής δράσης των φασιστών. Η οποία συνεχίζεται. Θύματα της ρατσιστικής βίας των καθαρμάτων του Μιχαλολιάκου υπήρξαν για πολλά χρόνια κυρίως οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, αλλά και ομοφυλόφιλοι, αντιφασίστες, ρομά κ.α. Η εν ψυχρώ δολοφονία όμως ενός Έλληνα, σόκαρε περισσότερο τους Έλληνες οι οποίοι ένιωσαν στο εθνικό τους πετσί τον σουγιά του φασίστα […] Άρα η εναντίωση στον φασισμό και σε κάθε ολοκληρωτισμό οφείλει να είναι πολύπλευρη αφού το θέμα έχει πολλές αιχμές και διαχέεται με διαφορετικό τρόπο μέσα στην κοινωνία.