Menu

EAGAINST.com

Γιόμ’σε ο τόπος καταλήψεις

sax3-pano-gia-acta-et-verba-11-03-2015

Σάββατο 7 Μάρτη 2015, ένα ακόμη κτίριο -επί της οδού Κουρεμένου 5- απελευθερώνεται. Η επί πολλών ετών ρημαγμένη και παρατημένη μονοκατοικία χρησιμοποιείται, πλέον, για την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών ανθρώπων που επιλέγουν τη λύση της κατάληψης. Οι νέοι μας γείτονες δεν κατέφυγαν σε κανένα μεσίτη, σε κανένα επαγγελματία πολιτικό, σε κανένα κόμμα. Αλλά αντίθετα, με ριζοσπαστικούς, αντιιεραρχικούς και αντιεξουσιαστικούς όρους προέβησαν στην πολιτική επιλογή της κατάληψης. Εμείς από τη δική μας μεριά, βλέποντας πως το μπόλιασμα των προταγμάτων μας στη γειτονιά καρποφορεί, δεν έχουμε παρά να καλωσορίσουμε τους νέους μας γείτονες, να τους ευχηθούμε καλό στέριωμα και καλούς αγώνες!

Πηγαίνοντας κάποιες εβδομάδες πίσω και πιο συγκεκριμένα στις 18 του Γενάρη, άλλο ένα γεγονός
που μας γέμισε χαρά ήταν αυτό της ανα-κατάληψης του κτηρίου της Αντιβίωσης στην οδό Γ. Παπανδρέου. Το συγκεκριμένο κτήριο ανήκει στο Γ.Ν. Χατζηκώστα και επί σειρά ετών κυριολεκτικά σάπιζε και είχε αφεθεί από τη διοίκηση του νοσοκομείου στο έλεος της μούχλας και της υγρασίας. Όμως, στις 4 Οκτώβρη 2008, μια ομάδα ανθρώπων επέλεξε την κατάληψη του κτηρίου προκειμένου να καλύψει τις στεγαστικές και πολιτικές της ανάγκες. Η κατάληψη λειτούργησε για 5 χρόνια, έως την 29η Αυγούστου 2013, οπότε και εκκενώθηκε στα πλαίσια της κρατικής επιχείρησης “εστίες ανομίας”. Σήμερα η Αντιβίωση είναι και πάλι στα χέρια του κινήματος, εμπλουτίζοντας τον αντιεξουσιαστικό χάρτη της πόλης.

Κάποιος καλοπροαίρετος θα μπορούσε να αναρωτηθεί: “γιατί τώρα κατάληψη;”, “αφού η ελπίδα ήρθε αγκαζέ με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θα φροντίσει για όλους και για όλα”. Για εμάς ο ρόλος της εκάστοτε κυβέρνησης είναι ξεκάθαρος και εχθρικότατος. Ο καπιταλιστικός δράκουλας θα εξακολουθήσει να ρουφάει αδιάκοπα τα ευρώ από τις τσέπες μας, προκειμένου να τροφοδοτείται και να αναπαράγεται. Όσο αριστερή -με ακροδεξιές πινελιές Καμμένου, Παυλόπουλου- ή ριζοσπαστική κι αν διατείνεται πως είναι μια κυβέρνηση, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι, ο εκβιασμός του ενοικίου, η δόση του δανείου, η τιμολόγηση του νερού και του ρεύματος, η εκμετάλλευση της εργασίας θα παραμένουν.

Για εμάς, τους καταληψίες της Σαχίνη 3, η ελπίδα δεν έρχεται ούτε από αριστερά ούτε από δεξιά. Εμείς οι ίδιοι πρέπει να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, να δημιουργήσουμε αναχώματα και να οργανωθούμε μέσα στις ίδιες μας τις γειτονιές ,να ζήσουμε χωρίς να πληρώνουμε και όχι να ζούμε για να δουλεύουμε και να πληρώνουμε. Δε τρέφουμε αυταπάτες πως η επίκαιρη ατάκα “πρώτη φοράαριστερά” θα δώσει την όποια λύση. Με την ανάθεση της διαχείρισης της ζωής μας στους εξουσιαστές, δε πρόκειται να έρθει καμία ελπίδα. Αν θέλουμε να βλέπουμε 365 μέρες το χρόνο, 365 άσπρες μέρες μια είναι η λύση, και δεν εννοούμε να πάμε στην Ανταρκτική :

να γιομίσ’ ο τόπος καταλήψεις

να μπούμε στα άδεια σπίτια

αυτοοργάνωση-αλληλεγγύη-αντιεξουσία στις γειτονιές μας

Σαχίνη 3 / κατάληψη στέγης

Ανακατάληψη της Αντιβίωσης – Είμαστε εδώ

 

20150118_afisaantiviosi

Από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να χρησιμοποιούν τη γη για προσωπικό όφελος και κέρδος και όχι για τη συλλογική κάλυψη αναγκών, παίρνει μορφή η έννοια της ιδιοκτησίας, η οποία στη συνέχεια, εκτός από τη γη επεκτείνεται σε αγαθά, κτίρια, μέσα παραγωγής, ζώα, ακόμα και ανθρώπους. Οριοθετείται με νοητά ή υπαρκτά σύνορα και υπερασπίζεται με κάθε μορφή βίας απ’αυτούς που την κατέχουν. Μέσω της ιδιοκτησίας γίνεται εφικτή η συσσώρευση πλούτου και εξουσίας, γίνεται εφικτή μια κοινωνία βασισμένη σε ανισότητες και χωρισμένη σε τάξεις, αυτές των δυνατών και των αδύναμων, των καταπιεστών και των καταπιεσμένων, των προνομιούχων και των μη προνομιούχων. Καθ’αυτό τον τρόπο, η έννοια της ιδιοκτησίας είναι η θεμέλια δομή του καπιταλιστικού συστήματος.

Το κράτος για να προστατέψει αυτή τη συσσώρευση πλούτου και εξουσίας λειτουργεί με διάφορους μηχανισμούς αφόπλισης της σκέψης και της δράσης της κοινωνίας. Μέσω, κυρίως, της εκπαίδευσης, της θρησκείας, του στρατού και της συνεχής προπαγάνδας από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προσπαθεί να δημιουργήσει πειθαρχημένα και υπάκουα άτομα, που δεν θα παρεκκλίνουν από τα εθνικιστικά, μιλιταριστικά, ρατσιστικά, θρησκευτικά, έμφυλα και σεξιστικά ιδεώδη, με απώτερο σκοπό να ανταποκρίνονται στις κυρίαρχες προσδοκίες, να δρούν ατομικιστικά, να είναι παραγωγικά και να μη σηκώνουν κεφάλι στο αφεντικό, να μην αμφισβητούν αυτό το σύστημα ιεράρχησης των ανθρωπίνων ζωών. Για όποιον δεν συμβιβάζεται με αυτό το μοντέλο ζωής και αντιδρά, για όποιον δε θέλει να είναι ούτε καταπιεστής αλλά ούτε καταπιεσμένος και αγωνίζεται ενάντια σ’αυτή τη καπιταλιστική μορφή της κοινωνίας, υπάρχει ο πιο εκδικητικός μηχανισμός του κράτους, οι μπάτσοι και οι δικαστές, οι φυλακές, ‘κανονικές’ ή υψίστης ασφαλείας.

Εμείς αντιλαμβανόμενοι/ες τους εαυτούς/ές μας ως αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας ενάντια σε όλα αυτά, δεν μπορούμε παρά να αμφισβητούμε έμπρακτα την έννοια της ιδιοκτησίας. Γι’αυτό, επιλέξαμε να κάνουμε κατάληψη, μέσα στην οποία θα μπορούμε καθημερινά να στεγάσουμε τις ανάγκες και επιθυμίες μας, αντιτιθέμενοι/ες στην καπιταλιστική συνθήκη, ανάγκες όπως αυτή της στέγασης τόσο ατόμων όσο και συλλογικοτήτων ή ομάδων που θα εκφράζουν λόγο, θα πραγματοποιούν εκδηλώσεις και δράσεις εχθρικές προς την υπάρχουσα δομή της κοινωνίας και του κράτους. Επιτακτική, για μας, είναι και η ανάγκη ύπαρξης ενός χώρου συνεύρεσης όσων πλήττονται και ταυτόχρονα αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα και σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και εξουσίας. Έτσι, δεν θέλουμε αυτή η κατάληψη να χρησιμοποιηθεί ως μια επίπλαστη νησίδα ελευθερίας και για εσωτερική κατανάλωση των ανθρώπων που θα υπάρχουν μέσα σ’αυτή, αλλά ως ένα κέντρο αγώνα που θα έχει καθημερινή αλληλεπίδραση με τη γειτονιά και την τοπική κοινωνία, με στόχο την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση.

Μέσα απ’αυτή τη κατάληψη, προτάσσουμε την συλλογική και συντροφική διαβίωση μακριά από τα διαμερίσματα – κλουβιά που μας απομακρύνουν, την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων έναντι του ατομικισμού και την αυτοοργάνωση των διαδικασιών και των αγώνων μας, χωρίς ιεραρχίες, ανάθεση και διαμεσολαβητές –κάθε είδους. Θέλουμε να αντιπαρατεθούμε στις εμπορευματικές σχέσεις και τη λογική του κέρδους που αλλοτριώνουν την καθημερινότητά μας. Δεν θέλουμε η ανθρώπινη ύπαρξη να ζυγιάζεται σύμφωνα με την καταγωγή, το φύλο, την εμφάνιση, την σεξουαλικότητα, τη μόρφωση ή τις ικανότητες, γι’αυτό και οποιαδήποτε ρατσιστική, ηγετική, έμφυλη, σεξιστική συμπεριφορά δεν χωρά σε αυτή την κατάληψη.

Σε μια προσπάθεια επανοικειοποίησης του χαμένου χώρου και χρόνου, που σύντροφοι και συντρόφισσες αγωνίστηκαν για να κερδίσουν, επιλέξαμε να κάνουμε ανακατάληψη του κτιρίου του παλιού νοσοκομείου «Χατζηκώστα» όπου για πέντε περίπου χρόνια υπήρχε η κατάληψη Αντιβίωση μέχρι και τις 29 Αυγούστου 2013 που εκκενώθηκε μέσα σε ένα κλίμα καταστολής των καταλήψεων πανελλαδικά, στοχοποιώντας τες ως εστίες ανομίας. Αν και οι εκκενώσεις κατάφεραν να αφήσουν πίσω τους ερειπωμένα κτίρια, δεν κατάφεραν να εκκενώσουν το νόημα των κοινωνικών σχέσεων που αναπτύχθηκαν μέσα σ’αυτά και αποτελούν την αφετηρία για νέα εγχειρήματα. Δε μας απασχολούν οι διάφορες εξαγγελίες περί αξιοποίησης των κτιρίων του παλιού νοσοκομείου «Χατζηκώστα» ως πρότυπο κέντρο υγείας, νηπιαγωγεία ή γραφεία αποκεντρωμένης διοίκησης, ούτε τα πολιτικά παιχνίδια εντυπωσιασμού που στήνει, είτε αυτά εκφράζονται με δεξιό είτε με αριστερό λόγο. Ιδιαίτερα, σήμερα και σ’αυτή τη συγκυρία, δε μας ενδιαφέρει ποιος έχει στα χέρια του την εξουσία. Εμείς, απέναντι μας έχουμε το κράτος, τους καπιταλιστές και τους υπηρέτες τους και συνεχίζουμε να παλεύουμε εναντίον τους.

Η ΑΝΤΙΒΙΩΣΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ!
μπελογιάννη & παπανδρέου γωνία

Κυνήγι μαγισσών – ανακοίνωση σχετικά με τις συλλήψεις της #Επιχείρησης Πανδώρα

Ανακοίνωση του Συντονιστικού Αλληλέγγυων Ενάντια στην Καταστολή, Rereguarda en Moviment, μετάφραση απ’ το τμήμα διεθνών σχέσεων της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης, για το eagainst.com

«να το πούμε από τώρα δικτατορία ή όχι;» -#Yotambiensoyanarquista (είμαι κι εγώ αναρχικός)

«να το πούμε από τώρα δικτατορία ή όχι ακόμη;» -#Yotambiensoyanarquista (είμαι κι εγώ αναρχικός)

Καταγραφή

Πορεία αλληλεγγύης στους συλληφθέντες αναρχικούς, στη Βαρκελώνη, 16/12/2014

Σήμερα στις πέντε το πρωί αποκαλύφθηκε το κουτί της Πανδώρας στη Βαρκελώνη, στη Μανρέσα, στη Σαμπαντέλ και στη Μαδρίτη. Στην πόλη της Βαρκελώνης υπήρξε μεγάλη αστυνομική παρουσία, ως μέρος της «Επιχείρησης της Πανδώρας», που διέταξε ο δικαστής Javier Gómez Bermúdez, του Εθνικού Δικαστηρίου και στόχος της αποτέλεσαν οι χώροι του La Kasa de la Muntanya, του l’Ateneu Llibertari de Sant Andreu και του l’Ateneu Anarquista, καθώς και αρκετές ιδιωτικές κατοικίες . Κατά την επιχείρηση κατασχέθηκαν φορητοί και σταθεροί υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα και σκληροί δίσκοι.

Θα μπορούσε να είναι μια ταινία, αλλά δεν είναι. Τις πιθανές τρομοκρατικές επιθέσεις αυτών των υποτιθέμενων πυρήνων, ούτε εμείς αναγνωρίζουμε ως πραγματικές, αλλά ούτε και ο τύπος, που απλά αναπαράγει τις πληροφορίες της αστυνομίας. Η ανάπτυξη των αστυνομικών δυνάμεων των Mossos d’Esquadra, όπως και η ανακοίνωσή τους στον τύπο που κάνει αναφορά σε «διάφορες επιθέσεις με εκρηκτικούς μηχανισμούς» και κάνει λόγο για «αναρχική τρομοκρατία» επιμένουν στην επαναλαμβανόμενη τακτική της δημιουργίας κλίματος έντασης και κοινωνικού συναγερμού, καθώς και στη στοχοποίηση του «εσωτερικού εχθρού», που στην προκειμένη περίπτωση είναι το ελευθεριακό κίνημα.

Μια νέα σκευωρία της αστυνομίας, λοιπόν. Αλλά η υπομονή εξαντλείται. Το κουτί της Πανδώρας άνοιξε και μπορούν να βγουν από μέσα του βροντές και μπουμπουνητά. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναρωτιούνται γιατί η αστυνομία δεν προχωράει σε επιχειρήσεις αντίστοιχες με αυτή που στήθηκε σήμερα στην Kasa de la Muntanya, για παράδειγμα, στα κεντρικά γραφεία του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος, στην οδό Génova, στη Μαδρίτη, μιας και για αυτή την πολιτική οργάνωση υπάρχουν όντως στοιχεία και δικαστικές αποφάσεις που επιβεβαιώνουν πως πρόκειται για μια «εγκληματική οργάνωση».

Στα μετόπισθεν, αναρωτιόμαστε ποιος ο λόγος για μια τόσο παράλογη αστυνομική σκευωρία. Μήπως είναι ένας τρόπος να αποσπάσουν την προσοχή μας από τη σοβαρή οικονομική και πολιτική κατάσταση που ζούμε; Μήπως ψάχνουν κάτι για να δικαιολογήσουν την ψήφιση του Νόμου Φίμωτρου;

Για όλα αυτά ξέρουμε μόνο ότι πήγαν να επιτεθούν χώρους στους οποίους, πέραν της συμπάθειας ως προς τις ελευθεριακές ιδέες, γίνεται μια πολύ επικίνδυνη πολιτική δουλειά, η δημιουργία συνειδήσεων που αναγνωρίζουν τους πραγματικούς υπαίτιους αυτής της κρίσης: οι πολιτικοί και οι ευεργέτες τους, η οικονομική εξουσία. Είναι αυτή η δουλειά αυτό που τους ανησυχεί: χώροι όπου οι άνθρωποι έχουν μάθει να αυτοοργανώνονται και να δημιουργούν νέους τρόπους να ασκηθεί η πολιτική!

Οι επιθέσεις στις ζωές των ανθρώπων που συνελήφθησαν σήμερα είναι αυτό που θα πρέπει να μας απασχολήσει όλους τώρα. Απέναντι σε αυτή την παράλογη απόπειρα κασταστολής, όλη η αλληλεγγύη μας θα δοθεί γι’ αυτούς τους χώρους, για τους συντρόφους, τους φίλους και τους συγγενείς των συλληφθέντων. Πρέπει να δουν ότι δεν είναι μόνοι τους!

«Ο μόνος τρομοκράτης, το καπιταλιστικό Κράτος»

Λίγα λόγια για το βραχιολάκι, από Ασύμμετρη Απειλή

electronic-prisoners-bracelets.si

«Θα’ρθεί καιρός, που θα σας πουν να βουλωθείτε με τη βούλα του Σατανά. Να μη βουλωθείτε. Αν βουλωθείτε και στου βοδιού το κέρατο να κρυφθείτε θα σας βρουν». Κοσμάς ο Αιτωλός

Ο σύντροφος Νίκος Ρωμανός με την απεργία πείνας έδωσε μια σκληρή μάχη με οδόφραγμα το ίδιο του το σώμα. Οπωσδήποτε χρειάζεται χρόνος για να κάνουμε έναν ευρύτερο κινηματικό απολογισμό για τα ζητήματα που άνοιξε αυτός ο αγώνας κι επιπλέον δεν πρέπει να μιλάμε με μανιχαϊστικούς όρους νίκης και ήττας, που περισσότερο πολώνουν και θολώνουν τα νερά, παρά μας διαφωτίζουν. Ωστόσο αξίζει να γίνουν ορισμένες, έστω και πρόχειρες, παρατηρήσεις πάνω στον διάλογο που έχει ανοίξει από χθες.

Ο Νίκος Ρωμανός με τον δυναμικό αγώνα που έδωσε κατάφερε να ενεργοποιήσει μαχητικά αντανακλαστικά που βρίσκονταν σε λήθαργο στο ριζοσπαστικό κίνημα των τελευταίων ετών. Απέδειξε πως ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος είναι ένα εν υπνώσει κίνημα, που χρειάζεται να στριμωχθεί στη γωνία για να ξανακυλήσει ζεστό αίμα στις φλέβες του. Μέσα σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα χιλιάδες κόσμου κατέβηκε σε μαζικές/προπαγανδιστικές διαδηλώσεις και δημόσιες παρεμβάσεις, συγκρούστηκε με τις δυνάμεις καταστολής, κατέλαβε δημόσια κτήρια, έκανε νυχτερινούς εμπρησμούς σε καπιταλιστικούς και κρατικούς στόχους, αφήνοντας πίσω τον εξαρχειοκεντρισμό και τον γαντζωμένο στην Στουρνάρη πολιτικό αυτισμό των ειδικών του μαχητικού λόγου στα αμφιθέατρα (ενός λόγου τραγικά αναντίστοιχου από τις πραγματικές πράξεις των φορέων του). Κι αυτή είναι μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη που αφήνει πίσω του τόσο ο αγώνας του Ρωμανού όσο και η μαχητική στάση του κινήματος.

Μετά τη λήξη του αγώνα του Ρωμανού (ο οποίος είχε μερικά προβληματικά σημεία που θα πρέπει να συζητηθούν σε έναν εσωτερικό κινηματικό διάλογο, με κυρίαρχο σημείο τη διαμεσολάβηση του κοινού μας αγώνα από έναν σχεδόν παρακρατικό δικηγόρο με περίεργες πολιτικές, δημοσιογραφικές και άλλου είδους άκρες και δομικές σχέσεις με το βαθύ ΠΑΣΟΚ), υπήρξε μια κριτική στην αποδοχή του συντρόφου να κάνει χρήση του συστήματος γεωεντοπισμου (βραχιολάκι). Αν και η κριτική αυτή έχει και αρκετές ορθές προεκτάσεις, ωστόσο βασίζεται σε μια σχεδόν μεταφυσική, μυστικοποιημένη και τεχνοφοβική αντίληψη για το γεωεντοπισμό. Οι φορείς αυτής της (όχι σε όλα άδικης) κριτικής είναι κατα κάποιον τρόπο παρασυρμένοι από την διάχυτη δυστοπική κουλτούρα που έχει καλλιεργηθεί σε ολόκληρη την κοινωνία. Οι σύντροφοι ξεχνούν, όμως, πως το λεγόμενο βραχιολάκι είναι ένας ακόμα κατασταλτικός περιοριστικός όρος, δίπλα σε άλλους και ως τέτοιον πρέπει να τον αντιληφθούμε, ως κομμάτι μιας αλληλουχίας και όχι σαν κάτι ξεκομμένο. Ας κάνουμε, όμως, δυο απλές ερωτήσεις σε όσους ασκούν κριτική στην αποδοχή του Ν. Ρωμανού να φορέσει το βραχιολάκι και ο καθένας ας μιλήσει με τη συνείδησή του:

α) Αν συλληφθεί ο οποιοσδήποτε σε μια διαδήλωση ή σε μια νυχτερινή ζουζουνιά (ή οπουδήποτε αλλού) και του τεθεί το δίλλημα: βραχιολάκι ή προφυλάκιση, θα προτιμήσει να μπει τούφα για να κρατήσει αμόλυντη την επαναστατική του αγνότητα; Να σημειώσουμε επιπλέον πως ο νόμος για το βραχιολάκι ήδη υπήρχε, πολύ πριν την ψήφιση της χθεσινής τροπολογίας, οπότε το ενδεχόμενο να γίνει άμεσα υλοποίηση αυτής της μεθόδου δεν το ανοίγει ο Ρωμανός, όπως λανθασμένα ακούγεται. Απλώς νομοτελειακά κάποιος θα ήταν ο πρώτος. Θα ήταν άδικο, όμως, ο πρώτος (που μάλλον θα είναι ο Ρωμανός) να είναι ο αίρων τας αμαρτίας του χώρου.

β) Θα ήταν προτιμότερο μήπως να μεταφέρουν το Ρωμανό στη σχολή, δυνάμεις των ΕΚΑΜ, ΔΕΛΤΑ, ΜΑΤ και πρασινομπερέδες; Ή μήπως θα κάνουμε και κριτική στο ότι το βραχιολάκι απομακρύνει την ανθρώπινη επαφή με τα όργανα της τάξης;

Και κάποια επιπλέον σχόλια πάνω στο βραχιολάκι:

1) Κανείς δεν το υπερασπίστηκε , όπως κανείς δεν υπερασπίζεται την παρουσία στο τμήμα κάθε μία και 15 του μηνός. Το βραχιολάκι (όπως και η παρουσία στο τμήμα) είναι ένα κατασταλτικό μέτρο. Ως τέτοιο, όμως, είναι κατώτερης βαθμίδας κατασταλτικό μέτρο από τον εγκλεισμό. Όταν το μέτρο αυτό χρησιμοποιείται για αντικατάσταση του εγκλεισμού, δηλαδή για τη μετατροπή του πανοπτικού υπερελέγχου της φυλακής, που εμπεριέχει από φυσική έως ηλεκτρονική επιτήρηση, σε σχετικό έλεγχο μέσω συσκευής γεωεντοπισμού, τότε πρόκειται για προοδευτικό μέτρο. Υπάρχει, όμως, ο άμεσος κίνδυνος να χρησιμοποιηθεί σε αντικατάσταση άλλων περιοριστικών όρων, πράγμα που θα σημάνει και οπισθοχώρηση σε μια συντηρητική κατεύθυνση. Αυτό είναι το πεδίο αγώνα στο οποίο πρέπει να επικεντρωθεί το κίνημα, στην ειδική χρήση του μέσου και όχι σε μια μεταφυσική κριτική του γεωεντοπισμού στη γενικότητά του. Αλλιώς θα πρέπει να κάνουμε έναν αγώνα εναντίον ΟΛΩΝ των περιοριστικών όρων στη βάση της κοινής μας αποδοχής πως ΟΛΟΙ οι περιοριστικοί όροι αποτελούν κατασταλτικά μέτρα.

2) Είναι λάθος να χρεώνεται ο Ρωμανός την εισαγωγή του κινδύνου αντικατάστασης των περιοριστικών όρων χαμηλότερης κατασταλτικής διαβάθμισης με το βραχιολάκι. Είναι ο νόμος Ρουπακιώτη που εισάγει τον κίνδυνο και όχι η τροπολογία Αθανασίου. Το γεγονός πως ένας αναρχικός θα φορέσει πρώτος το βραχιόλι ή πως πρώτη η δική μας πλευρά το έβαλε στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης είναι οπωσδήποτε μια σημειολογική ήττα. Αλλά το να μετατρέπουμε την σημειολογική οπισθοχώρηση σε άτακτη φυγή αυτομαστιγώματος και να χρεώνουμε στους εαυτούς μας ευθύνες που δεν μας αναλογούν, δημιουργεί σύγχυση, μιζέρια και ηττοπάθεια.

3) Η ενδεχόμενη εκπαιδευτική άδεια του Ρωμανού ανοίγει ένα ρήγμα στις ειδικές συνθήκες κράτησης. Μικρό μεν, αλλά υπαρκτό.

4) Αυτό το προσβλητικό για έναν άνθρωπο που έδωσε μια μάχη ζωής και πολιτικά κατάπτυστο κείμενο , είναι ένα δείγμα μεταφυσικής κριτικής στο βραχιολάκι. Οι φορείς της «πανανθρώπινης ιδέας» της αναρχίας με τα λογικά άλματα από σύννεφο σε σύννεφο στις νεφέλες της ιδεολογικής καθαρότητας που ζούνε, σε λίγο θα απορρίψουν και την πυξίδα επειδή ανοίγει την κερκόπορτα του γεωεντοπισμού… Η αναρχία, όμως, δεν είναι πανανθρώπινη ιδέα, αλλά κοινωνικό-ταξικό κίνημα, και η βλακεία είναι ακόμα πιο ασφυχτική φυλακή από το βραχιολάκι…

Δημοσιεύτηκαν σε δύο κείμενα, από την Ασύμμετρη Απειλή, α) με τίτλο Είναι το βραχιολάκι η βούλα του ρεφορμιστικού Σατανά;, στις 11/12/14 και β) Μερικά σχόλια επιπλέον πάνω στο βραχιολάκι…, στις 14/12/14

 

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της Villa Amalias

Ποιος είναι αυτός που θα μας κρίνει αν και γιατί διαταράσσαμε τη σιωπή;

Ποιος είναι αυτός που χτυπάει και απαιτεί σκασμό και υπακοή;

Ποιος είναι αυτός που νομίζει ότι μπορεί να νικήσει το κρυστάλλινο βλέμμα της ανυποταξίας,

το βλέμμα της σιγουριάς ότι ο αγώνας για να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας ειναι δίκαιος και πάντα επίκαιρος;

Και τότε και τώρα και αύριο και πάντα

ΕΠΙΛΕΞΑΜΕ:

  • να ζήσουμε σε κατάληψη, να προτάξουμε και να εναντιωθούμε στο εκβιαστικό καθεστώς του ενοικίου και στην οικονομική αφαίμαξη μας.
  • να δημιουργήσουμε αυτοοργανωμένες και αυτοδιαχειριζόμενες, πολιτικές και πολιτιστικές, δομές και υποδομές ενάντια σε κάθε τύπου εξουσία και ιεραρχία.
  • να συμπορευτούμε και να παλέψουμε μαζί με τους εργάτες, τους άνεργους, τους φοιτητές, τους μαθητές, τις κοινωνικά περιθωριοποιημένες – από κομμάτι της κοινωνίας και το κράτος – τους μετανάστες, στις διαδηλώσεις, στις κινητοποιήσεις, στο δρόμο.
  • να αντιπαρατεθούμε σε κράτος, κεφάλαιο, δήμο και φασίστες που θέλουν να ξεπλύνουν τη βρωμιά τους, μολύνοντας την καθημερινότητα μας με καταστολή αγώνων και διώξεις αγωνιστών, με πογκρόμ μεταναστών και δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, απαξιώνοντας τη ζωή μας, καταδικάζοντας στην οικονομική εξαθλίωση την κοινωνία, οδηγώντας στο θάνατο απεργούς πείνας.

Όλα αυτά αποτελούν την πραγματική αιτία για την οποία στις 18/12/2014 καλούμαστε να δικαστούμε, και όχι οι γελοίες κατηγορίες που μας αποδίδονται. H πραγματική αιτία είναι ο φόβος της εξουσίας απέναντι σε αυτό που υπάρχει. Και είναι διαφορετικό από εκείνη.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
στους συλληφθέντες από την εκκένωση της Villa Amalias
Δικαστήρια Ευελπίδων – 18/12/2014 – 9 πμ

1937449_555173734616728_1729703513616166165_n

via villa-amalias.blogspot.gr