Menu

EAGAINST.com

Κάλεσμα: Ζώντας στην Κρίση

Μετάφραση από τη συντακτική ομάδα του eagainst.com του καλέσματος που δημοσιεύτηκε στο Living in the Crisis, μετά την πανευρωπαϊκή συνάντηση ομάδων και ατόμων στο Μιλάνο.

meet1

Είμαστε ακτιβιστές/τριες  και συλλογικότητες από την περιοχή της Ευρώπης και της Μεσογείου, που συναντηθήκαμε στο Μιλάνο από τις 13 έως τις 15 Ιουνίου, ώστε να οικοδομήσουμε ένα δίκτυο αγώνων για το δικαίωμα στη στέγαση για όλους και για το δικαίωμα στην πόλη. Λαμβάνοντας υπόψη πως οι συνθήκες στις χώρες μας είναι διαφορετικές, πιστεύουμε πως ο αγώνας είναι κοινός.

Η κερδοσκοπία ενισχύει κάθε μέρα όλο και περισσότερο τα χρηματιστικά ιδρύματα και την αγορά ακινήτων, μέσω της σπατάλης εδαφών και της εκμετάλλευσης αστικής και επαρχιακής γης. Αφήνουν σπίτια και κτίρια άδεια όταν χιλιάδες άνθρωποι είναι άστεγοι, εκμεταλλεύονται την κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την αύξηση του κέρδους μέσω των κατασκευαστικών επιχειρήσεων (π.χ. μέσω του λεγόμενου Προγράμματος Κοινωνικής Κατοικίας). Χτίζουν όλο και περισσότερο με στόχο να μεγεθύνουν αυτή την επιχείρηση η οποία παράγει κέρδος για τα ίδια λίγα άτομα. Ο αγώνας σε πόλεις και μητροπόλεις για την εδάφική αυτοδιάθεση, για πολιτικές δικαιοσύνης και ισότητας είναι το βασικό ζήτημα σήμερα. Έχουμε ξεκινήσει με τις δράσεις «Τέλος Στις Εξώσεις» αλλά θέλουμε κάτι περισσότερο από την υπεράσπιση. Αναζητούμε λύσεις για τις ανάγκες μας και απαντήσεις για τις επιθυμίες μας. Έχουμε κατακτήσει νέους χώρους αντίστασης, εξαπλωνόμαστε παντού δυναμικά. Δεν απαιτούμε μόνο δημόσιες πολιτικές: θέλουμε να αλλάξουν οι πόλεις από τη βάση μέσω κοινωνικών συγκρούσεων, αλληλοβοήθειας και άμεσης πρόσβασης σε πόρους. Δεν χρειαζόμαστε μόνο στέγαση, αλλά και εισόδημα, ελεύθερες μετακινήσεις, υγεία, ελεύθερη παιδεία και δημόσιες υπηρεσίες.

Αγωνιζόμαστε για τη μεταμόρφωση των προαστίων και των πόλεων σε χώρους αντίστασης, όπου η αλληλεγγύη θα καταστήσει δυνατό ένα νέο κόσμο και ένα νέο τρόπο ζωής στις μητροπόλεις. Δρούμε αδιαμεσολάβητα, βασιζόμενοι στη δική μας πολιτική δύναμη και όχι στις υποσχέσεις των πολιτικών. Καταλαμβάνουμε εγκαταλελειμμένα κτίρια και άδεια σπίτια, έτσι ώστε να δημιουργήσουμε εστίες αλληλεγγύης σε μια κοινότητα βασισμένη στην αλληλοβοήθεια. Εναντιωνόμαστε στους κρατικούς θεσμούς, τις μεσιτικές εταιρίες και τις τράπεζες, μέσα από διαδηλώσεις και επικοινωνιακές εκστρατείες. Παίρνουμε πίσω το δημόσιο χώρο, ενεργοποιούμε και βελτιώνουμε τα δίκτυα του αγώνα.

Κατά τη συνάντηση μας αποφασίσαμε να προτείνουμε, με ανοιχτό κάλεσμα σε όλα τα κινήματα και τους ακτιβιστές, τις δύο παρακάτω δράσεις:

1) Eυρωπαϊκή καμπάνια ενάντια στις εξώσεις. Προτείνουμε τη χρησιμοποίηση ενός κοινού logo και ενός κοινού ονόματος για αυτή την καμπάνια: Στοπ στις εξώσεις- Ας πάρουμε τις πόλεις. Ο καθένας μπορεί να συμμετάσχει σε αυτή την καμπάνια, οργανώνοντας την αντίσταση ενάντια στις εξώσεις στην πόλη του.

2)Διεθνής εβδομάδα δράσεων ενάντια στις τράπεζες και στους κτηματομεσίτες, για το δικαίωμα όλων στη στέγη και στην πόλη. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας από 13 εως 19 Οκτώβρη, με την 18 Οκτώβρη να είναι αφιερωμένη σε μια μεγάλη διαδήλωση, οργανώνουμε διαδηλώσεις, παρεμβάσεις, σημειώνοντας και καταλαμβάνοντας άδεια σπίτια.

Αποκεντρώστε το χώρο, συγχρονίστε το χρόνο. Διαδώστε τις δράσεις και τις συναντήσεις σας.

Καλούμε, λοιπόν, τον καθένα, συλλογικότητες, δίκτυα, κοινωνικά κέντρα, παντού σε όλη την Ευρώπη, τη Μεσόγειο κι ακόμη παραπέρα, να πάρουν μέρος στο δίκτυο και να συμμετέχουν τοπικά κατά την εβδομάδα δράσης. Θα οργανώνουμε τακτικές συνελεύσεις (πρώτη συνάντηση κατά της Ημέρες Κατάληψης του Αμβούργου). Στηρίζουμε όλες τις τοπικές, εθνικές, και διεθνείς κινητοποιήσεις ενάντια στην αγορά ακινήτων και την κερδοσκοπία, για το δικαιώματα στέγασης και για την αυτοδιάθεση των διαφορετικών περιοχών.

Εκφράζουμε όλη μας την αλληλεγγύη στο κοινωνικό κίνημα που αντιμετωπίζει την καταστολή στη Βραζιλία και καταδικάζουμε τη σκοτεινή πλευρά του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA: εξώσεις, διαφθορά, ψευδοαναβαθμίσεις (με κοινωνικό κόστος).

Αγκαλιάζουμε με αγάπη και θυμό τους Τούρκους συντρόφους και θρηνούμε ένα ακόμα νέο παιδί που δολοφονήθηκε από την αστυνομία του Ερντογάν.

Ζώντας στην κρίση: δείτε τις πλήρεις λίστες των συμμετεχόντων οργανώσεων στη συνάντηση.

Abitare nella crisi – Italy (Cantiere – Milan, Comitato Abitanti di San Siro – Milan, Spazio di Mutuo Soccorso – Milan, BPM – Rome, Coordinamento Cittadino di lotta per la casa – Rome, Degage – Rome, Magnammoce o pesone – Naples, CSOA Gabrio – Turin, Movimento di lotta per la casa Firenze, Social Log – Bolonia, Prendocasa/Askatasuna – Turin, Ex Caserma –  Livorno,  Rete diritti in casa – Parma, Comitato Antisfratto – Cremona, Movimento per la casa – Pavia, Foa Boccaccio – Monza…), Hobo – Bolonia, Italy.
Recht auf Stadt Network-Hamburg including  Wir sind mehr, Gängeviertel, Refugee Welcome Center, Rote Flora -Hamburg, Germany, Buendnis Zwangsraumung verhindern! – Berlin
Droit au logement – France
Asamblea Vivienda Centro – Madrid, Spain, La Pah – Madrid Spain, La Pah – Barcelona, Catalunya Spanish State, La PAHC, 15M Pamplona – Navarra, Spanish State
OtonomSamsa, Istanbul – Turkey
AK – Athene, Greece
Praktyka Teoretyczna – Posnan, Poland

Σπέρνουν πείνα, θερίζουν θυμό: γιατί η Βοσνία καίγεται

Της Chiara Milan μέσω Roarmag (for English here)
Μετάφραση Μ.Θεοδοσιάδης

Αποτυχημένες ιδιωτικοποιήσεις, τεράστια ανεργία και ένα απόλυτα αναποτελεσματικό και ασύδοτο πολιτικό σύστημα πυροδοτούν τις διαμαρτυρίες στη Βοσνία.

Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη αναδύεται εν τέλει από τα παρασκήνια, για άλλη μια φορά ως χώρα παραδομένη στις φλόγες. Στις 5 Φεβρουαρίου, εργαζόμενοι που απολύθηκαν λόγω των πρόσφατων ιδιωτικοποιημένων στα εργοστάσια της βιομηχανικής πόλης Τούζλα – η τρίτη μεγαλύτερη στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη – βγήκαν στους δρόμους με σκοπό να διεκδικήσουν την υγειονομική τους περίθαλψη και τις συντάξεις τους, για να πάρουν πίσω την 50μηνη αμοιβή τους, και να απαιτήσουν από την κυβέρνηση να καταπολεμήσει την ανεργία στους νέους, το ποσοστό της οποίας στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη σκαρφάλωσε στο 60%.

Οι διαδηλώσεις, που διοργανώθηκαν από τις τοπικές συνδικαλιστικές οργανώσεις και τα σωματεία ανέργων του καντονιού – όπως ανακοινώθηκαν μέσα στην σελίδα του Facebook: «50.000 άνθρωποι για ένα καλύτερο αύριο» – ενώθηκαν με τους φοιτητές και τους πολίτες, οι οποίοι στάθηκαν μπροστά στο κτίριο του ειρηνοδικείου πριν κινηθούν προς το δημοτικό κυβερνητικό κτίριο, με πρόθεση να εισέλθουν στις εγκαταστάσεις του. Όταν οι διαδηλωτές απωθήθηκαν βίαια από την αστυνομία άρχισαν να πετούν αυγά και πέτρες στον τοίχο του κτιρίου, ενώ οι αστυνομικές δυνάμεις επιβολής της τάξης – με στόχο να διασφαλίσουν την είσοδό του – απάντησαν με δακρυγόνα και σφαίρες από καουτσούκ. Η πόλη της Τούζλα ήταν εντελώς αποκλεισμένη, και στο τέλος της ημέρας αναφέρεται ότι 27 άνθρωποι συνελήφθησαν, ενώ ένα άλλοι 23 τραυματίστηκαν.

Δεδομένου ότι οι εργαζόμενοι δεν παραιτήθηκαν, δύο ακόμα ημέρες της αναταραχής ακολούθησαν. Μέσα σε λίγες μέρες, έξι κινητοποιήσεις αλληλεγγύης προς τους εργαζόμενους Τούζλα οργανώθηκαν σε ολόκληρη τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, καί στις δύο ημι-αυτόνομες οντότητες που απαρτίζουν τη χώρα από το τέλος του πολέμου: την κυρίως Σερβική οντότητα Republika Srpska, και την Βοσνιακό-Κροάτική Ομοσπονδία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Ωστόσο, ενώ τη συγκέντρωση στη Μπάνια Λούκα (την πρωτεύουσα της σερβικής ένωσης) ακολούθησε μια ειρηνική πορεία, στη Ζένιτσα, Μόσταρ και Σεράγεβο οι διαδηλώσεις μετατράπηκαν σε αντάρτικο πόλης.

Μετά την πυρπόληση του κυβερνητικού κτιρίου της Τούζλα, ο επικεφαλής του καντονιού Sead Čaušević παραιτήθηκε, ενώ την τρίτη ημέρα αναταραχών ακόμη και κυβερνητικό καντονίο μιας άλλης βιομηχανική πόλης, της Zenica, πυρπολήθηκε και ο πρεσβύτερός της παραιτήθηκε επίσης. Την ίδια ακριβώς ημέρα, στην εθνικά διχοτομημένη πόλη του Μόσταρ, τόσο το δημαρχείο και όσο και το κτίριο του καντόν πυρπολήθηκαν, καθώς και τα κεντρικά γραφεία των δύο κύριων εθνικιστικών κομμάτων, του κροατικού HDZ και του Βοσνιακού SDA. Στην πρωτεύουσα του Σεράγεβο το προεδρικό κτίριο που φιλοξενεί εθνικά αρχεία, το καντονικό και δημοτικό συμβούλιο έγιναν στόχος της οργής, όντας σύμβολα μιας διεφθαρμένης και ανίκανης πολιτικής τάξης που λεηλατεί τη χώρα από το τέλος του τελευταίου πολέμου. Στο Σεράγεβο, σε πρώτη φάση, η αστυνομία αντέδρασε με χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και πλαστικές σφαίρες, ενώ αναφέρθηκαν συγκρούσεις στην περιοχή Skenderija.

Παρά το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή η ανάλυση και οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τη βίαιη τροπή που πήραν οι διαμαρτυρίες, αξίζει να κάνουμε ένα βήμα πίσω, αναφορικά με το γιατί οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν από το συγκεκριμένο μέρος. Η Tuzla με το αλμυρό έδαφος είχε βιομηχανική δραστηριότητα από την εποχή της αυστρο-ουγγρικής αυτοκρατορίας. Η πολυεθνική πόλη, ένα σταυροδρόμι διαφορετικών λαών, είναι γνωστή ως προπύργιο του (πολυ-εθνικού, σύμφωνα με ισχυρισμούς) Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος. Τα μεγαλύτερα εργοστάσια στην περιοχή που εθνικοποιήθηκαν στο πλαίσιο του σοσιαλιστικού συστήματος, υποβλήθηκαν σε μια διαδικασία ιδιωτικοποίησης μετά τον πόλεμο που οδήγησε στην χρεοκοπία με συνέπειες απώλεια θέσεων εργασίας για την πλειονότητα των εργαζομένων.

Μετά την ιδιωτικοποίηση του εργοστασίου απορρυπαντικού DITA (το 2007), οι μεγάλοι ιδιοκτήτες του – υπερχρεωμένοι με τραπεζικά δάνεια – δεν κατέβαλαν πληρωμές στα συνταξιοδοτικά ταμεία ούτε (στα ταμεία) ασφάλισης και υγείας των εργαζόμενων, και παρά του ότι κατατέθηκε εναντίον τους μήνυση, δεν είναι εφικτό να τους ασκηθεί δίωξη λόγω της αδυναμίας τους να εμφανιστούν στο δικαστήριο*. Μετά το κλείσιμο της επιχείρησης, τον Δεκέμβριο του 2012, οι εργαζόμενοι της DITA – ένας γίγαντας που πριν από τον πόλεμο παρείχε εγγυημένα 1.400 θέσεις εργασίας – επέλεξε να μην κατέβει σε απεργία, αλλά να ξεκινήσει πικετοφορίες έξω από το εργοστάσιο. Σήμερα, έπειτα από περισσότερο από ένα χρόνο διαμαρτυριών και πείνας, ο κόσμος άρχισε να καταλαβαίνει τα παράπονά τους.

Οι εργαζόμενοι της Τούζλα είναι απλώς ένα σύμπτωμα της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας, της οποίας το διοικητικό και πολιτικό σύστημα – επιβαλλόμενα από τα έξω – δεν απέδωσε ποτέ. Η συλλογική οργή τους επανέφερε το ζήτημα της πολιτικής οικονομίας πίσω στη Βοσνιακή ατζέντα, ενώ οι πολιτικοί προσπάθησαν να κρύψουν τις οικονομικές συνθήκες της χώρας με το παιχνίδι της εθνικής κάρτας. Με συνολικό ποσοστό ανεργίας κοντά στο 28%, την ενδημική διαφθορά και το αναποτελεσματικό νομικό σύστημα, οι εργαζόμενοι της Τούζλα απέδειξαν ότι η επισφάλεια – ως αποτέλεσμα της νεοφιλελεύθερης ιδιωτικοποίησης των εταιρειών τους – επηρεάζει όλους τους τομείς της κοινωνίας.

Η Βοσνία επέστρεψε από το προσκήνιο, αυτή τη φορά όχι ως η ξεχασμένη περιφέρεια της Ευρώπης, αλλά και ως σύμβολο του κατά πόσο το θανατηφόρο μείγμα της «αποδοτικής μετάβασης» (με ακρίβεια, οι περιπτώσεις των αποτυχημένων ιδιωτικοποιήσεων) με γνώμονα τις πολιτικές της ΗΠΑ/ΕΕ (στην ουσία, ένα αναποτελεσματικό και εντελώς ασύδοτο σύστημα διοίκησης) μπορεί να οδηγήσει σε ασυγκράτητη οργή ​​εναντίον ολόκληρης της πολιτικής τάξης η οποία, όπως ο λαός της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης ήδη κατήγγειλε το περασμένο καλοκαίρι, ότι δεν αντιπροσωπεύει κανέναν, αλλά τις εθνοτικές ελίτ.

Αυτή τη φορά η εθνική κάρτα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί πια, γιατί μαζί με τους εργαζομένους της DITA, Konjuh, Resod-Gumig, Polihem και Poliolchem ​​(όλα τα πρόσφατα ιδιωτικοποιημένα εργοστάσια που κατέρρευσαν στην Τούζλα), υπάρχουν και οι φοιτητές – οι οποίοι δεν έχουν το δικαίωμα να συμμετάσχουν στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα Erasmus+ ως συνέπεια της απροθυμίας των πολιτικών να βρεθούν σε συμφωνία με άλλα υπουργεία παιδείας – η LGBT κοινότητα, που κατέστη στόχος βίαιων επιθέσεων από θρησκευτικούς εξτρεμιστές κατά τη διάρκεια του τελευταίου Διεθνούς Φεστιβάλ Υπερηφάνειας στο Σεράγεβο, και όλα αυτά τα άτομα των οποίων τα δικαιώματα καταστρατηγήθηκαν για λογαριασμό μιας επιτυχημένης «μετάβασης» στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, που θρέφει και νομιμοποιεί την πολιτική τάξη.

Τώρα η Βοσνία είναι πραγματικά ενωμένη την Ευρώπη – αλλά από μια σκοπιά αρκετά διαφορετική σε σύγκριση με αυτό που αρχικά είχαν φανταστεί οι Ευρωπαίοι γραφειοκράτες: οι πλατείες της φλέγονται, όπως αυτές στην Ελλάδα, την Ισπανία και την Τουρκία.

η Chiara Milan είναι ερευνητής πάνω στην κοινωνία των πολιτών και τα κοινωνικά κινήματα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό της Φλωρεντίας, και επεξεργαστής κειμένων στο East Journal .

* Η Emin Eminagic παρείχε τις πληροφορίες αναφορικά με τη διαδικασία ιδιωτικοποίησης του DITA.

Ακυβέρνητες Πολιτείες: Αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα βιβλίου & εντύπου

via: Εφημερίδα Δράση

Ένα νέο συνεργατικό βιβλιοπωλείο – καφέ στη Θεσσαλονίκη

Οι Ακυβέρνητες Πολιτείες είναι μια νέα προσπάθεια στον χώρο του βιβλίου, των εντύπων και των κοινωνικών συνεταιριστικών επιχειρήσεων. Είναι μια προσπάθεια βγαλμένη από την αναγκαιότητα.

Την αναγκαιότητα να περπατήσει στους δρόμους της Θεσσαλονίκης το βιβλίο που δεν ενημερώνει απλά αλλά κεντρίζει, που δεν διηγείται μοναχά αλλά παραδειγματίζει, που δεν υποτάσσεται στην ελαφρότητα της βάρβαρης εποχής μας αλλά επιμένει να βρίσκεται «εκτός των τειχών» των αλυσίδων παραγωγής υπηκόων.

Έτσι, λοιπόν, οι Ακυβέρνητες Πολιτείες βασίζονται στα βιβλία και στους δημιουργούς που αγωνίζονται ενάντια στο ρεύμα, στέκονται δίπλα τους και δίνουν τη δική τους μάχη, για να πάψει κάποια στιγμή το βιβλίο να είναι εμπόρευμα και οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτό εργαλεία της μηχανής εμπορευματοποίησης της γνώσης.

Είναι όμως αυτή η προσπάθεια παιδί και μιας ακόμη ανάγκης. Της ανάγκης να αντιμετωπίσουμε την αντεργατική και αντικοινωνική επίθεση που ονομάζουν «κρίση». Της ανάγκης να απαντήσουμε στην ανεργία, τόσο συλλογικά όσο και ο καθένας μας για τον εαυτό του. Της ανάγκης να επιβιώσουμε και να σταθούμε όρθιοι σ’ ένα χώρο που για τα αφεντικά δεν χωράνε αξιοπρεπείς μισθοί και συμβάσεις αλλά μόνο το κέρδος και ο ανταγωνισμός. Της ανάγκης να ζήσουμε, σήμερα, διαφορετικά.

Αυτή είναι λοιπόν οι αναγκαιότητα που μας έφτασε να διαβούμε το κατώφλι των Ακυβέρνητων Πολιτειών. Οι Πολιτείες μας, φιλοδοξούν να είναι ένα βιβλιοπωλείο για το κίνημα, ένα βιβλιοπωλείο-καφέ συνεργατικό/αυτοδιαχειριζόμενο.

Οι δραστηριότητες που φιλοδοξούμε να καλύψουμε ξεκινούν από τη λιανική πώληση βιβλίων, τη χονδρική διάθεση εκδοτικών οίκων στη πόλη, αλλά και στη περιφέρεια της Β.Ελλάδας, την πώληση και διανομή εντύπων, εφημερίδων, περιοδικών, fanzine και φτάνουν ως την έκδοση εντύπων ή/και βιβλίων, την διενέργεια εκδηλώσεων, βιβλιοπαρουσιάσεων, παρουσιάσεων τέχνης.

Ένα αντίστοιχο, πολύ γνωστό εγχείρημα, που χρησίμευσε σε μας ως παράδειγμα, είναι το βιβλιοπωλείο «Εκδόσεις των Συναδέλφων» στην Αθήνα. Η νομική μορφή που έχουμε είναι «Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση». Οι βασικές αρχές που βασίζεται η λειτουργία της προσπάθειας μας είναι:

· Δεν υπάρχει καμία σχέση μισθωτής εργασίας-εξάρτησης. Κάθε μέλος είναι ισότιμο με τα άλλα.

· Άμεση δημοκρατία στις αποφάσεις. Όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται μέσω της Γενικής Συνέλευσης με απλή πλειοψηφία, ενώ σε ζητήματα που ορίζονται με βάση το καταστατικό με αυξημένη πλειοψηφία.

· Δεν προωθούμε τον εθελοντισμό που συνιστά απλήρωτη εργασία. Εμείς δεν έχουμε αυτή την «πολυτέλεια», ανήκουμε στην εργατική τάξη και προσπαθούμε να δίνουμε απάντηση στα ζητήματα εργασίας και επιβίωσης.

· Ισότητα – Ισονομία – Ίση κατανομή κερδών, πέρα από φύλο – φυλή – θρησκεία.

· Διαφάνεια – Δημοσιότητα – Όριο αμοιβών . Επιδιώκουμε τη διαφάνεια σε όλες τις διαδικασίες, τη δημόσια υπεράσπιση του μοντέλου λειτουργίας μας, όριο στις αμοιβές μας ως άρνηση αποστοίχισης από την εργατική τάξη, ένσημα με βάση την τελευταία σύμβαση του κλάδου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ορίσαμε τις διεκδικήσεις του κλάδου (των εργαζομένων στο χώρο του βιβλίου) ως «ταβάνι» στις αμοιβές μας.

· Στήριξη, συμμετοχή στους εργατικούς αγώνες, συμμετοχή σε όλες τις κλαδικές και γενικές απεργίες. Πολιτική αλληλεγγύη, οικονομική στήριξη και προπαγάνδιση εργατικών και κοινωνικών αγώνων.

· Ανάπτυξη της ιδέας της αυτοδιαχείρισης, μέσω του αποθέματος, για τη στήριξη νέων εγχειρημάτων με κοινό πλαίσιο.

Αυτές είναι λοιπόν οι αρχές μας, αυτή είναι και η πρώτη μας ανακοίνωση σαν κοινό εγχείρημα. Σας περιμένουμε στο βιβλιοπωλείο μας Αλεξάνδρου Σβώλου 28 για να τα πούμε με καφέ ή μπύρα, να γνωριστούμε, αλλά κυρίως να γνωρίσετε από κοντά τον πλούτο που κρύβουν τα βιβλία και τα έντυπα στα ράφια των Ακυβέρνητων Πολιτειών.

ΥΓ. Σε λίγες ημέρες θα είναι έτοιμη η ιστοσελίδα και το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο των Ακυβέρνητων Πολιτειών, όπου θα μπορείτε να ενημερωθείτε για τις νέες εκδόσεις, να κάνετε παραγγελίες, να ενημερωθείτε για τα νέα και τις εκδηλώσεις που σχεδιάζουμε, αλλά και να διαβάσετε βιβλιοκριτικές και παρουσιάσεις που μας συγκίνησαν. Έως τότε μπορείτε να επικοινωνείτε ηλεκτρονικά με το edw@bibliopoleio.org (Αλ.Σβώλου 28, τηλ.2310 273207, Θεσσαλονίκη).

Για τις καταλήψεις στέγης και τα κοινωνικά κέντρα-στέκια στην Αθήνα. Πρόχειρος οδηγός για περαιτέρω συζήτηση.

3031481317_8fb25d37a4_o

Είναι πολύ δύσκολο να αναφερθείς σε λίγες γραμμές σε μια ιστορία που κοντεύει τώρα πια να κλείσει 25 χρόνια (αν σκεφτούμε ότι η πρώτη κατάληψη στέγης-στέκι έγινε το 1981 στην Αθήνα, στην οδό Βαλτετσίου στα Εξάρχεια και καταλήψεις συνεχίζουν να υπάρχουν και σήμερα, Βίλλα Αμαλίας Αχαρνών και Χέυδεν, Λέλας Καραγιάννη στην Κυψέλη, Στέκι Άνω Κάτω Πατησίων, Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Περιστερίου, κολεκτίβα “Λίλη”, Λέσχη Κατασκόπων στη Φερρών και Φυλής) και η οποία εν πολλοίς παραμένει άγνωστη ακόμη και σε αρκετούς από τους οποίους θα λέγαμε ότι έχουν «έννομο συμφέρον» να τη γνωρίζουν (και δεν εννοούμε βεβαίως αστυνομία και ιδιοκτήτες). Η ευθύνη γι’ αυτό βαρύνει αρκετές πλευρές και σε σημαντικό βαθμό και τους ίδιους τους φορείς αυτών των εγχειρημάτων, που βάσει μιας ιδιόμορφης εκδοχής του «εδώ και τώρα», φαίνεται να αποκλείουν την ιστορική διάσταση της προσπάθειάς τους, θεωρώντας ίσως ότι η καταγραφή και η αποτίμηση συνιστούν στοιχεία ενηλικίωσης ενός κινήματος που αρνείται επίμονα να μεγαλώσει και συνεχώς θέλει να εμφανίζεται (και να είναι) νέο, δυναμικό, ακμαίο. Η ενηλικίωση παρόλα αυτά συμβαίνει, γι’ αυτό η γενεαλογία γίνεται απαραίτητη συνθήκη για περαιτέρω επεξεργασία και διερώτηση, ανίχνευση στόχων και προοπτικών, αλλά αυτά δεν αφορούν τον «πρόχειρο οδηγό» , έτσι σταματώ εδώ. Πάντως απ’ αυτή τη «νεανικότητα» θα ήθελα να ξεκινήσω, γιατί ακριβώς αυτή συμβαδίζει και με την καινοτομία ενός εγχειρήματος , που μέχρι τότε (δηλαδή το 1981) δεν το είχαμε ξαναδεί στην Ελλάδα. Η αριστερά (σε όλες τις εκδοχές της) ενταγμένη πλήρως σε μια λογική «λεγκαλισμού» μετά την ήττα του εμφυλίου, δεν διανοήθηκε ποτέ να περάσει σε «παράνομες» πρακτικές αγώνα που αφορούν ζητήματα της καθημερινής ζωής (στη συγκεκριμένη περίπτωση σε σχέση με τη στέγαση, που στην Αθήνα μετεμφυλιακά το πρόβλημα ήταν ιδιαιτέρως οξυμένο και ουσιαστικά λύθηκε μέσα από τον «θεσμό» της αντιπαροχής) και έπρεπε να έρθει μια νέα αντίληψη της πολιτικής που την υπερέβαινε από τα αριστερά της (και σχηματικά θα την ονομάσουμε αναρχική-αυτόνομη) για να μπουν τέτοια ζητήματα στην ημερησία διάταξη. Αυτή η αντίληψη που έλκει την καταγωγή της από τον Μάη του ’68 και συνδέεται άμεσα με τα κινήματα της δεκαετίας του ’70 στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική, πρωτοεμφανίζεται κεντρικά στα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973 και κάνει την πλέον δυναμική της παρουσία στις καταλήψεις των πανεπιστημίων με αφορμή τον ν.815 στα τέλη του 1979. Μιλάμε για τους περίφημους «αναρχοαυτόνομους», οι οποίοι υφίστανται συντριπτική ήττα στο Πολυτεχνείο του 1980, όταν η «ουρά των 10000 προβοκατόρων» αδυνατεί να απαντήσει ουσιαστικά στις δολοφονίες της αστυνομίας και στην καταστολή του ΚΚΕ. Ένα τμήμα αυτού του χώρου σκέφτεται (περισσότερο συναισθάνεται παρά σκέφτεται με την έννοια ενός συγκεκριμένου υπολογισμού) πως πέρα από τη σύγκρουση στο δρόμο τη δεδομένη στιγμή, υπάρχουν και οι υπόλοιπες στιγμές της καθημερινότητας μέσα στον ιστό της μητρόπολης, που δεν μπορούμε να τις περνάμε στην αδράνεια κι έτσι αποφασίζει να περάσει το κατώφλι και να προχωρήσει στο δικό της «Σέργουντ», στα Εξάρχεια, στο στήσιμο ενός πολιτικο-πολιτιστικού οχυρού: η κατάληψη της οδού Βαλτετσίου δεν θα κρατήσει πολύ, θα κατασταλεί σκληρά από την αστυνομία, αλλά θα αποτελέσει παρακαταθήκη για το μέλλον. Αφού κάναμε το πρώτο βήμα, μπορούμε κάτι ανάλογο και στο μέλλον, γιατί όχι. Βέβαια το επόμενο εγχείρημα θα αργήσει μερικά χρόνια (πρόκειται για το κτίριο της Χ. Τρικούπη το 1985), όμως σημασία έχει ότι η λογική της αυτοδιεύθυνσης της καθημερινότητας έχει περάσει στην ημερησία διάταξη αυτού του κοινωνικο-πολιτικού χώρου, δεν αποτελεί πλέον απλό σύνθημα, γίνεται και πράξη. Άλλωστε, μπορεί με μια έννοια να προβληθεί και στην υπόλοιπη κοινωνία: πάρτε τη ζωή σας στα χέρια σας, ξεκινώντας από την κάλυψη μιας από τις βασικότερες ανάγκες του ανθρώπου: το σπίτι. Το διάστημα 1984-1989 είναι εξαιρετικά σημαντικό για τον χώρο της αντιεξουσίας: στο Κάραβελ τον Δεκέμβρη του 1984, σημαντικός αριθμός των διαδηλωτών του αναρχικού μπλοκ συγκρούεται σώμα με σώμα με την αστυνομία, παίρνοντας κατά κάποιο τρόπο ρεβάνς για το ’80. Ολόκληρο το 1985 συγκρούσεις στο κέντρο της Αθήνας συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά, με αποκορύφωμα την κατάληψη του Χημείου την Άνοιξη και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη με τη δολοφονία Καλτεζά. Έχει διαμορφωθεί μια σκληροτράχηλη, σχιζο-μητροπολιτική προλεταριακή γενιά, που διεκδικεί την παρουσία της στο κέντρο της αναδυόμενης μητρόπολης μ’ έναν «άγριο» συγκρουσιακό τρόπο: ο βασικός της άξονας είναι η αντίσταση απέναντι στην κρατική καταστολή που είχε ξεκινήσει με την «επιχείρηση Αρετή» στα Εξάρχεια, αλλά ουσιαστικά απ’ όλη αυτή την αντιπαράθεση αναδεικνύεται η ύπαρξη μιας νεολαίας (κάποιοι θα την ονομάσουν «άγρια») που δεν ενσωματώνεται στον σοσιαλδημοκρατικό χυλό, ο οποίος έχει αρχίσει να επιβάλλεται ποικιλοτρόπως. Έχει τη σημασία του το ότι αυτή η νεολαία ανεμίζει τη σημαία με το άλφα σε κύκλο και αναζητεί τις ιδεολογικές της αναφορές της τόσο στην κλασική θεωρία του αναρχισμού (σε μικρότερο βαθμό) όσο και στα πιο σύγχρονα ρεύματα που γεννήθηκαν μετά το 1968 (κυρίως την ιταλική εκδοχή της Αυτονομίας, αυτή της Γερμανίας, αλλά και το γαλλικό ρεύμα του σιτουασιονισμού) , όπως έχει τη σημασία του και το πολιτιστικό υπόβαθρο (κυρίως το μουσικό, με το πανκ και το χαρντκορ), αλλά ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει ο ουσιαστικά καινοτόμος χαρακτήρας για την Ελλάδα αυτών των υποκειμενικοποιήσεων: η δεξιά τις κατατάσσει στην κλασσική «αλητεία» και ζητά την άμεση καταστολή τους προς υπεράσπιση της περιουσίας των νοικοκυραίων, η αριστερά τις εντάσσει χωρίς μεγάλο δισταγμό στους «προβοκάτορες», ενώ το ΠΑΣΟΚ κινείται ανάμεσα στην καταστολή και την ενσωμάτωση (που το καλοκαίρι του 1985 δείχνει τα όρια της στη συναυλία του υφυπουργείου Νέας Γενιάς στο Παναθηναϊκό στάδιο, όταν ξεσπούν συγκρούσεις με με τα ΜΑΤ, που σπεύδουν ασθμαίνοντα να επιβάλλουν την τάξη). Η μαζικότητα αυτού του ρεύματος δεν είναι μεγάλη, όμως ο δυναμικός χαρακτήρας του και κυρίως η επιμονή του να δρα στο κέντρο της μητρόπολης (χωρίς πάντως ποτέ να διαβεί τα όρια και να εισβάλλει στο μπουρζουάδικο Κολωνάκι) το καθιστά σημαντικό παράγοντα εξελίξεων, ενώ η ουσιαστική εξαφάνιση της άκρας αριστεράς το αναδεικνύει και στον πιο ουσιαστικό εκφραστή του ανταγωνιστικού ριζοσπαστισμού πέρα της παραδοσιακής αριστεράς. Η καταστολή που θα επακολουθήσει απέναντι στον αναρχικό χώρο (κυρίως μετά τα γεγονότα των διαμαρτυριών για το Τσέρνομπιλ και αυτά της Καλογρέζας με τη δολοφονία από τους αστυνομικούς του Μ. Πρέκα), αλλά και το διαφαινόμενο αδιέξοδο της σύγκρουσης για τη σύγκρουση, θα στρέψει ένα τμήμα του μάγματος στην ανάγκη ριζώματος στο χώρο κι έτσι την περίοδο 1988-1991 θα έχουμε ένα μικρό καταληψιακό κύμα: Λέλας Καραγιάννη στην Κυψέλη (από ένα σημείο και μετά πιο κοντά στον εξεγερσιακό αναρχισμό), Κεραμεικού και Μυλλέρου (ίσως η πιο «αυτόνομη»), Βίλλα Αμαλίας (κλασσική «αναρχοπάνκ»), Φυλής και Φερρών (που θα μπορούσαμε να πούμε ότι περιλαμβάνει όλες τις τάσεις), Ακομινάτου («διάδοχο» σχήμα της Χ. Τρικούπη, που καταστέλλεται βίαια και επανειλημμένα). Στη διάρκεια της κατάληψης του Πολυτεχνείου για τρεις βδομάδες τον Φλεβάρη-Μάρτη του 1990 με αφορμή την αθώωση του μπάτσου Μελίστα, δολοφόνου του Καλτεζά, τα μέλη των καταλήψεων (αλλά κυρίως το πνεύμα τους, που δεν θεωρεί πλέον τη σύγκρουση περίπου αυτοσκοπό) θα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Για τα επόμενα χρόνια οι καταλήψεις θα αποτελούν σταθερό σημείο αναφοράς των ρευμάτων του κοινωνικού ανταγωνισμού (θα έχουμε και την κατάληψη στο παλιό σχολείο της οδού Αλκαμένους που παρά τις φιλόδοξες προθέσεις δεν θα κρατήσει πολύ) και η ταυτόχρονη εισβολή της αστυνομίας παραμονές του εορτασμού του Πολυτεχνείου το 1994 με τη μορφή των προληπτικών συλλήψεων, θα τις ξαναφέρει στην επικαιρότητα. Το τελευταίο κύμα καταλήψεων θα περιλαμβάνει το στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων, το πολύ ενδιαφέρον πείραμα της «κολλεκτίβας Λίλη» επίσης στα Πατήσια (με την αναζήτηση στην πράξη της λύσης στο πρόβλημα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας) και την ανακατάληψη της Φυλής και Φερρών στην οποία στεγάζεται πλέον η βιβλιοθήκη της «Λέσχης Κατασκόπων».

Προσπαθήσαμε να παρουσιάσουμε εν συντομία την ιστορία των κινηματικών καταλήψεων στέγης-στεκιών την τελευταία εικοσιπενταετία στην Αθήνα. Θα επιχειρήσουμε τώρα να κάνουμε λιγάκι «θεωρία», με την έννοια να δούμε κάπως πιο αναλυτικά κάποια στοιχεία που θα μας επιτρέψουν να κατανοήσουμε περισσότερο το φαινόμενο. Αν αξίζει να κρατήσουμε κάτι απ’ αυτή την ιστορία αυτό είναι σίγουρα η πρόταση μιας άλλης άποψης για την καθημερινή ζωή στη μητρόπολη και η απόδειξη πως κάτι τέτοιο μπορεί να υπάρξει και στην πραγματικότητα. Από τη μια πλευρά υπάρχουν άδεια σπίτια και επείγουσες στεγαστικές ανάγκες. Μαζεύονται κάποιοι άνθρωποι που πιστεύουν ότι μπορούν (και κυρίως θέλουν) να ζήσουν μαζί, καταλαμβάνουν ένα άδειο σπίτι και ξεκινούν την περιπέτειά τους. Από την άλλη, υπάρχει ανάγκη σε κάποια πολιτικά υποκείμενα να βρουν χώρους για να στεγάσουν τις δραστηριότητές τους, που καθώς δεν εντάσσονται στα παραδοσιακά πρότυπα της αριστεράς (τα ίδια τα υποκείμενα, αλλά και το περιεχόμενο των δραστηριοτήτων τους), οφείλουν να βρουν άλλους τρόπους για να το πετύχουν σε μια πιο μόνιμη βάση: οφείλουν δηλαδή να βρουν τα δικά τους «Φορτ Ναβάχο» στην «έρημο» μιας Αθήνας που γίνεται ολοένα και πιο αφιλόξενη για τέτοιου είδους καταστάσεις, μέσα από την εντεινόμενη καταστολή, επιτήρηση και γιαποποίηση. Η λύση είναι λοιπόν και εδώ η κατάληψη, κατά προτίμηση κοντά στο ιστορικό κέντρο της πόλης, αφού όπως είπαμε, αυτά τα υποκείμενα το κέντρο της πόλης θεωρούν τον προνομιακό τόπο της δράσης τους, εκεί αισθάνονται σαν το «ψάρι στο νερό», εκεί είναι σε τελική ανάλυση που θέλουν να γίνονται ορατά, αφού ένα από τα βασικά προβλήματά τους στην κοινωνία του θεάματος που έχουν αρχίσει να βιώνουν, είναι ότι καθιστά «αόρατο» (ή οικειοποιείται κάνοντάς το μόδα) οτιδήποτε εμφανίζει την τάση να το αμφισβητεί ριζικά. Έτσι εξηγείται και το ότι αν και φτιάχτηκαν όλα αυτά τα χρόνια πολλά στέκια σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας (τις περισσότερες φορές σε νοικιασμένους χώρους) , ουσιαστικά το βλέμμα ήταν πάντοτε στραμμένο στο κέντρο, εκεί φαινόταν να παίζεται το παιχνίδι. Ένα δεύτερο στοιχείο έχει να κάνει με ποιο ρόλο έπαιξαν στον αστεακό ιστό της περιοχής τους, αλλά και της μητρόπολης γενικότερα, αφού από το ξεκίνημά τους ποτέ δεν διεκδίκησαν το ρόλο της «νησίδας ελευθερίας», αποκρούοντας τη λογική της γκετοποίησης (έναν κίνδυνο που τον έβλεπαν και στο δικό τους εγχείρημα, αλλά και τον γνώριζαν από τις ανάλογες εμπειρίες του εξωτερικού). Η απάντηση είναι μάλλον εύκολη: μικρό. Παρά τις προσπάθειές τους η «γειτονιά» δεν έδειξε ποτέ και ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Σε μια Αθήνα που μικροαστικοποιούνταν με ταχύτατους ρυθμούς, το καλύτερο που περίμενε τους καταληψίες ήταν η παθητική ανοχή. Απέτυχαν επίσης κάποιες απόπειρες σύνδεσης και με τη νέα μητροπολιτική φιγούρα, τους μετανάστες (τουλάχιστον μέχρις στιγμής), αφού είναι πολύ δύσκολο να επικοινωνήσεις ουσιαστικά με ανθρώπους που έχουν τεράστια προβλήματα επιβίωσης και αναζητούν λύσεις που θα τους εντάξουν στον κοινωνικό ιστό και όχι σ’ έναν διπλό «ιλεγκαλισμό»: του ανά πάσα στιγμή παράνομου μετανάστη, αλλά και του πολιτικού αμφισβητία έξω από τα καθιερωμένα (που και αυτό δύσκολα το καταλαβαίνουν τις περισσότερες φορές, αφού προέρχονται από ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον). Ένα τρίτο στοιχείο είναι η αποτελεσματικότητα της πολιτικο-πολιτιστικής απεύθυνσης. Κατά πόσο δηλαδή πέτυχαν να είναι η εναλλακτική λύση στα προβλήματα της στέγασης και κατά πόσο πέτυχαν να «επικοινωνήσουν» τη δική τους πολιτικο-πολιτιστική πρόταση. Ως προς το πρώτο, μπορούμε να πούμε ότι οι διάφορες « άτυπες» καταλήψεις στέγης που υπάρχουν στην Αθήνα, άντλησαν την ιδέα από το κίνημα? Δεν το ξέρουμε. Ίσως ναι κάποιες φορές, τις περισσότερες όμως μάλλον όχι. Προτίμησαν να παραμείνουν κρυφές, χωρίς να εντάσσονται σε κάποιας μορφής κίνημα, αφού υπάρχει πάντοτε ο φόβος της άμεσης ποινικοποίησης και καταστολής όταν ενώνεις τις δυνάμεις σου και διεκδικείς πιο επιθετικά τα δικαιώματά σου. Γενικά πρέπει να πούμε ότι κίνημα καταλήψεων στέγης-στεκιών στην Ελλάδα (με την έννοια που το γνωρίσαμε στη Γερμανία, την Ιταλία ή την Ολλανδία) δεν υπήρξε. Υπάρχουν πολλές εξηγήσεις γι’ αυτό που διαφεύγουν τους σκοπούς αυτού του σύντομου σημειώματος. Πάντως μια γενική παρατήρηση είναι ότι στην Ελλάδα η αντίληψη ότι προσπαθώ μόνος μου (δηλαδή μια κοινωνική ομάδα ή ένα υποσύνολο) να λύσω τα προβλήματά μου δεν τυγχάνει ευρείας αποδοχής. Επικρατεί η τάση ν’ ανάγονται τα πάντα στην παρεμβατική ικανότητα του κράτους, ή μιας αντίστοιχης «πατρικής» φιγούρας στο επίπεδο της αντιπροσώπευσης, δηλαδή ενός κόμματος, που ενίοτε μετατρέπεται και σε κράτος-κόμμα. Η περίφημη «κοινωνία των πολιτών» εκδηλώνεται σχεδόν πάντα με την αντιδραστική μορφή της, π.χ. «αγανακτισμένοι» κάτοικοι που καταλαμβάνουν ένα δημόσιο κτίριο για να μη γίνει σταθμός του ΟΚΑΝΑ. Τώρα ως προς το δεύτερο, είναι γεγονός ότι μέσα από τέτοιους τόπους έχει γίνει η καλύτερη και αποτελεσματικότερη «αντιπληροφόρηση» αυτού του κινήματος. Γι’ αυτό και τα στέκια (κατειλημμένα ή όχι) συνεχίζουν να υπάρχουν όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στο Ηράκλειο, στα Χανιά, στον Βόλο, στην Καβάλα, στην Ξάνθη, κλπ. Χώροι συνεύρεσης των «ανησυχούντων» πνευμάτων, παρά τα προβλήματά τους παίζουν σημαντικό ρόλο στην οριζόντια δικτύωση του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού κινήματος. Γι’ αυτό, παρά τη σκληρή καταστολή που έχουν υποστεί κατά καιρούς, συνεχίζουν να αποτελούν σταθερή επιλογή και έναν από τους κυριότερους τρόπους ριζώματος αυτού του ρεύματος. Εξάλλου δεν πρέπει να μας διαφεύγει και η σημαντικότατη συμβολή τους στο επίπεδο της άρθρωσης ενός άλλου τύπου μητροπολιτικής κουλτούρας, με σαφώς αντιεμπορευματική στάση: εμβληματική ως προς αυτό είναι η Βίλλα Αμαλίας, η πιο ζωντανή σκηνή του χάρντκορ και του πανκ στην Ελλάδα (αλλά και με σπουδαίες θεατρικές παραστάσεις, συζητήσεις κλπ). Υπάρχει, τέλος, κι ένα άλλο σημαντικό σημείο, που έχει να κάνει με το πώς οι καταληψίες διαμόρφωσαν τα κτίρια που κατέλαβαν, ποιοι είναι οι λόγοι που πιθανώς κατέλαβαν αυτά και όχι κάποια άλλα, ποια είναι η αισθητική τους πρόταση μέσα στην γκρίζα ομοιομορφία του μπετόν και της αντιπαροχής (αλλά και της «ιλουστρασιόν» εκδοχής της αναπαλαίωσης των νεοκλασικών κτιρίων των πόλεων), πράγματα όμως που πρέπει ίσως να τα συζητήσουν οι πιο «ειδικοί» (κρατώντας και τις απαραίτητες αποστάσεις) και που ο υπογράφων (όντας κι αυτός καταληψίας για κάποια από τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής του) μόνο ενστικτωδώς μπορεί να ανιχνεύσει και πάντως όχι στο συγκεκριμένο σημείωμα. Στο μόνο που θα ήθελα να αναφερθώ κλείνοντας, είναι η μελαγχολία που πάντοτε με πιάνει όταν τύχει να περάσω από την παλιά κατάληψη Κεραμεικού και Μυλλέρου και κοιτάξω το κενό παράθυρο του ανατολικομεσημβρινού δωματίου του δευτέρου ορόφου, που για δυο χρόνια φιλοξενούσε τις σκέψεις και τα όνειρα για μια κοινή και δημιουργική ζωή με συντρόφους και συντρόφισσες, πέρα και πάνω από τις συμβάσεις, τα άγχη και τη δυσανεξία στη μητρόπολη του νότου Αθήνα.
Παναγιώτης Καλαμαράς

Υ.Γ. Το ανωτέρω κείμενο αποτέλεσε τη βάση για την εισήγηση του υπογράφοντος στα πλαίσια ημερίδας για την παρουσίαση της ελληνικής συμμετοχής στην 9η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής στη Βενετία (τέλη Γενάρη 2005 στο μουσείο Μπενάκη). Από τότε συνέβησαν πολλά, κυρίως μετά τα Δεκεμβριανά του 2008, που έδωσαν μια νέα διάσταση στο υπό συζήτηση θέμα. Υποσχόμαστε να επανέλθουμε στο μέλλον.

Αναδημοσίευση από τον (ιστο)»Χώρος» της Ελευθεριακής Κουλτούρας.

Επίθεση στην κατάληψη Apertus

IMG_5081

Αργά το βράδυ προς ξημερώματα της 21ης Απριλίου κάποιοι νοσταλγοί και ιδεολογικοί απόγονοι του χουντικού συρφετού πραγματοποίησαν επίθεση στο χώρο της κατάληψης Apertus στο Αγρίνιο. Προξένησαν φθορές στην εξωτερική και στην εσωτερική πόρτα του χώρου και συνέχισαν τους τραμπουκισμούς τους σε μικρή παρέα νεολαίων στη πλατεία Δημάδη όπου πέταξαν και φειγ βολάν υμνώντας την 21η Απριλίου.

Οι απόγονοι των ντόπιων ταγματασφαλιτών συνεχίζουν τις πρακτικές των προγόνων τους με το να κυνηγούν, να στοχοποιούν και να επιτίθενται σε ανθρώπους και χώρους που προασπίζονται την ελευθερία σε μια εποχή ολοκληρωτισμού.

Οι επιθέσεις που έχει δεχθεί ο χώρος της κατάληψης το τελευταίο χρόνο από κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς (μηνύσεις, επιθέσεις φασιστών) αποσκοπεί στην ποινικοποίηση και τρομοκράτηση ενός ολόκληρου κομματιού κόσμου που αγωνίζεται. Του κόσμου αυτού που κατεβαίνει στο δρόμο και στις απεργίες αντιδρώντας έτσι στα μνημόνια και στη ντόπια και ξένη τρόικα, του κόσμου που βρίσκεται απέναντι στα ντόπια και ξένα αφεντικά που με αφορμή τη κρίση έχουν στήσει γλέντι πάνω στο πτώμα του κόσμου της εργασίας και της ανεργίας. Του κόσμου που αντιστέκεται στον φασισμό και στο ρατσισμό και στέκεται αλληλέγγυος στους μετανάστες, που αντιδρά στο σύγχρονό ολοκληρωτικό καθεστώς με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και τα πογκρόμ κατά των οροθετικών, των τοξικοεξαρτημένων και των αστέγων. Του κόσμου που διεκδικεί τη πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά (ρεύμα, νερό, υγεία) για όλους και αγωνίζεται για μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Τα χτυπήματα τους ούτε μας τρομάζουν ούτε μας τρομοκρατούν.
Μας οπλίζουν με περισσότερη ορμή για αγώνα

 Υ.Γ. Φαίνεται ότι η τοπική οργάνωση της χρυσής αυγής μετά το φιάσκο της μεγάλης συγκέντρωσης που ήθελε να πραγματοποιήσει στη πόλη του Αγρινίου στις 14 Απρίλη  αλλά δε κατάφερε μετά τη γενική κατακραυγή της Αγρινιώτικης κοινωνίας, προσπαθεί με κάθε τρόπο να ανυψώσει το ηθικό των μικρόψυχων οπαδών της διοργανώνοντας (με την στήριξη & ενίσχυση από το γνωστό περιφερόμενο θίασο της χ.α από άλλους νομούς και τις πλάτες της αστυνομίας) επιθέσεις σε πόρτες αυτοδιαχειριζόμενων χώρων (όταν μάλιστα αυτοί είναι κλειστοί & χωρίς κόσμο) και εφόδους σε άδειες πλατείες.

Κατάληψη Apertus
21/04/13
Αγρίνιο

Αναδημοσίευση από apertus.squat.gr