Category Συνδιαμόρφωση

Αποκάλυψη! Η συνωμοσία της Ουτόπιαν

Οι κάτοικοι του Ουτόπιαν, περίπου δύο εκατομμύρια, αυτοπροσδιορίζονταν ως αναρχικοί και κατοικούσαν στις περισσότερες από 900 οικοκοινότητες. Δεν είχαν αρχηγούς και ηγέτες, εκλογές και κοινοβούλια. Έπαιρναν συλλογικά αποφάσεις μέσω μιας τεχνολογίας συνδιαμόρφωσης πολιτικής και σχεδίαζαν οι ίδιοι τα εργαλεία με τα οποία παρήγαγαν τα αναγκαία για τη διαβίωση τους.

Χωρίς μεσάζοντες

Όσο κι αν τα κυρίαρχα ΜΜΕ υποβαθμίζουν και εκλαϊκεύουν τις όλο και εντονότερες κινήσεις για κατάργηση των μεσαζόντων, βαφτίζοντας τα απλά ως “κινήματα της πατάτας”, οι πολιτικές προεκτάσεις είναι βαθιές, ριζοσπαστικές και επαναστατικές, αρκεί να τις αναζητήσουμε. “Μην ψάχνεις για καπνό, όταν η φωτιά σου καίει τα μπατζάκια”…

Προσαρμογή στην εξαθλίωση;

Όσο περνούν οι μήνες, τόσο η κρίση μεταλλάσσεται στο συλλογικό μας φαντασιακό. Αρχικά, ήταν μια έκπληξη για την νανουρισμένη με καταναλωτικούς μύθους, ελληνική κοινωνία. Έπειτα, αποτέλεσε ανησυχία, καθώς άρχισε να πλήττει όλο και μεγαλύτερο τμήμα των πολιτών, που αντιλήφθηκε μια καλπάζουσα μείωση του βιοτικού του επιπέδου. Στη συνέχεια, η κρίση έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο, που είναι αυτό της εξαθλίωσης και του θρυμματισμού της κοινωνικής συνοχής.

Για ένα πανευρωπαϊκό κίνημα: «Να μην ζήσουμε σαν δούλοι»

Aς δημιουργήσουμε, λοιπόν, την δική μας ιστορία, επαναστατώντας ενάντια στον ολοκληρωτισμό του κυνισμού και του θεάματος, ενάντια στην ολιγαρχία του πλούτου. Ήρθε η ώρα να πραγματοποιηθούν ειρηνικά αλλά αποφασιστικά καλέσματα σε όλη την Ευρώπη. Η Ευρώπη των λαών και όχι των ολιγαρχιών και των τεχνοκρατών είναι δυνατή αν προσπαθήσουμε μαζί και συντονισμένα. Στις πλατείες και στους δρόμους μπορεί να ξαναγεννηθεί η πραγματική δημοκρατία, η δημιουργία και η ανθρώπινη επικοινωνία. Δίχως ηγέτες και καθοδηγητές.

Νομίζει κανείς πως ξεχάσαμε…

Σήμερα, καθώς τα αποτελέσματα της Νεοφιλελεύθερης πολιτικής σαρώνουν όλο και μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας, μέρος των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, χάριν της τηλεθέασης φυσικά -που φέρνει διαφημίσεις και έσοδα- παρουσιάζονται υποκριτικά στο πλευρό της αγκομαχούσας κοινωνίας, συνεχίζοντας βέβαια να προβάλλουν (έμμεσα ή και άμεσα) το μονόδρομο της πολιτικής αυτής. Νομίζει κανείς πως ξεχάσαμε τους δημοσιογράφους των τηλεοπτικών καναλιών (όπως κάποιους από αυτούς του Mega ή του Σκάι)…

Το θέατρο του μεσονυκτίου

Χιλιάδες πολίτες παρακολούθησαν χθες βράδυ τα συνεχή έκτακτα δελτία που παρουσίαζαν δήθεν με «κομμένη την ανάσα» τα παιδιάστικα επικοινωνιακά τρικ των των αρχηγών των τριών κομμάτων της Κυβέρνησης «Εθνικής Σωτηρίας». Σαν να μην αποφάσιζαν την περικοπή κατά 22% του βασικού μισθού (με τον οποίο αμείβεται εκβιαστικά μεγάλη μερίδα εργαζομένων). Σαν να μην «εκτελούσαν» τη νεολαία (στην οποία το ποσοστό ανεργίας ανέρχεται περίπου στο 50%) με μείωση 32% στον πρώτο μισθό για νέους εργαζομένους. Σαν να μην υπέγραφαν την απόλυση χιλιάδων υπαλλήλων από τομείς όπως η εκπαίδευση και η υγεία. Συνέχεια στο υπόλοιπο ».

Ριζικός κοινωνικός μετασχηματισμός ή μια επαναλαμβανόμενη δυστοπία;

Έπειτα από τις πιέσεις της πολιτικής ηγεσίας της Γερμανίας για ουσιαστική παραχώρηση κάθε δικαιώματος ελέγχου των δημοσιονομικών του Ελληνικού κράτους και την αντικατάσταση των κυβερνήσεων Γ.Α.Παπανδρέου και Σ.Μπερλουσκόνι από τους τεχνοκράτες Λ.Παπαδήμο και Μ.Μόντι με πραξικοπηματικό τρόπο, φαντάζει οξύμωρο να μιλάμε ακόμη για λειτουργία έστω και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» στον Δυτικό κόσμο…

Φτου ξελευτερία!

Καθώς αυτό που αποκαλείται τα τελευταία χρόνια “κρίση” βαθαίνει τις χαρακιές της στις ζωές μας, η μέρα μας ξεκινά και τελειώνει ακτινοβολώντας απελπισία. Διστάζουμε ν’ αναγνώσουμε τις ειδήσεις της ημέρας, στο φόβο πως κάποια στιγμή θα συμπεριλάβουν κι εμάς ή τους δικούς μας στη λίστα των αστέγων, των ανέργων, των αυτοχείρων • αυτών που δεν μπορούν πια να πιαστούν από πουθενά και από τίποτα. Ζώντας μεσ’ το φόβο, το μόνο που μας απέμεινε είναι να ονειρευόμαστε, ν’ αναζητούμε απεγνωσμένα μια χαραμάδα ελπίδας ή να παραδινόμαστε στην απάθεια και τη λογική του “τίποτα δεν αλλάζει”, περιμένοντας πως κάποια μέρα “θα περάσει η μπόρα”…

Το Μακεδονικό ζήτημα και ο εθνικισμός στα Βαλκάνια

Από τον εθνικιστικό παροξυσμό, που έχει κοστίσει εκατοντάδες χιλιάδες ζωές και απίστευτη δυστυχία σε τόσες γενιές, θα ήταν αδύνατο να ξεφύγουν οι Μακεδόνες εθνικιστές. Η έξαρση του εθνικισμού κυρίως σε Ελλάδα και (κατ’ επέκταση) σε ΠΓΔΜ, είναι φαινόμενα παράλληλα, ταυτόχρονα και αλληλοτροφοδοτούμενα. Ένας από τους βασικότερους παράγοντες που ακόμη και σήμερα συνεχίζουν να καλλιεργούνται αυτού του είδους οι συγκρούσεις, οφείλεται στην έλλειψη κληρονομιάς αυτονομίας και πραγματικά δημοκρατικών παραδόσεων.

Υπάρχει επαναστατικό πρόταγμα σήμερα;

Έχουμε την πεποίθηση ότι οι στιγμές που ζούμε είναι ιστορικές και πως οφείλουμε να προσπαθήσουμε για μια ριζική μεταστροφή της κοινωνίας προς αυτόνομες μορφές οργάνωσης, αυτοθέσμισης και ιδεολογικοπολιτικής χειραφέτησης. Η παρούσα συγκυρία, αν και εμπεριέχει τον κίνδυνο για περαιτέρω έξαρση εθνικιστικών τάσεων και ολοκληρωτικών αντιλήψεων, ταυτόχρονα (και για τους ίδιους ακριβώς λόγους) αποτελεί καλή ευκαιρία για διάδοση και προβολή των προταγμάτων μας.