Category Συνδιαμόρφωση

Το Προεκλογικό Μούδιασμα

Έχοντας ήδη προσπεράσει μια εκλογική διαδικασία, κατά την οποία η ψήφος μέρους του εκλογικού σώματος δεν ανέδειξε κάποια κυβέρνηση, βρισκόμαστε και πάλι στις τελευταίες δύο εβδομάδες ενός εκλογικού παζαριού, κατά τις οποίες τα ΜΜΕ δείχνουν ανίσχυρα να προωθήσουν τα πολιτικά κόμματα που ξεκάθαρα λειτουργούν ως φερέφωνα των αγορών και των τραπεζών. Τα κόμματα αυτά αδυνατούν να καταθέσουν έστω και μία πρόταση που ν’ αποτελεί ειλικρινή και λογική συνέχεια του πρότερου κοινοβουλευτικού τους βίου και το ολοένα και πιο διάσημο σχήμα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μοιάζει ν’ αποτελεί από τη μία όχημα ελπίδας…

Απέναντι στο Νεοφιλελευθερισμό, η Αυτονομία

Η Νεοφιλελεύθερη πολιτική που εφαρμόστηκε τα τελευταία χρόνια στις χώρες της Ευρώπης, προτάσσοντας την υπερκατανάλωση, τον πολιτισμικό μηδενισμό, την άφεση της δημιουργικότητας στα χέρια των “ειδικών” και τον περιορισμό βασικών δημοκρατικών (κυρίως εργασιακών) δικαιωμάτων μας οδήγησε στις πύλες του κοινωνικού χάους. Παρ’ ότι μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως η διόγκωση του χρέους, η ολοένα και αυξανόμενη ανεργία (με συνέπεια την εξαθλίωση) έχουν σχεδιαστεί από τις ελίτ, είτε ώστε να ανταγωνιστούν το τέρας της Κίνας και της Ινδίας…

Σχετικά με την επίθεση στα Εξάρχεια

Η κρατική καταστολή και η αστυνομική βία, όπως όλοι γνωρίζουμε, δεν είναι κάτι καινούργιο. Ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρώπη ούτε οπουδήποτε στον κόσμο. Άλλωστε, οι θεσμοί του Κράτους και της Αστυνομίας είναι απόλυτα συνυφασμένοι με την κοινωνική καταστολή. Δεν χρειάζεται σ’ αυτό το κείμενο να μιλήσουμε για τα αυτονόητα. Κράτος και βία πηγαίνουν μαζί…

Ψήφος και αποχή: μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των πραγματικών διλημμάτων

Καθώς βρισκόµαστε στην έναρξη µιας ακόμα προεκλογικής περιόδου, µεγάλο µέρος της κοινωνίας αντιµετωπίζει τις εκλογές σαν ένα µέσο µε το οποίο µπορεί να εκφραστεί, είτε για ν’ αναδείξει µε την ψήφο του ένα φαινοµενικά καινούριο καθεστώς. Η αναφορά σ’ αυτό το δίπολο «ψήφος δυσαρέσκειας/ψήφος ανοχής», δεν γίνεται τυχαία, αφού στην ελληνική τουλάχιστον κοινοβουλευτική παράδοση και πολιτική ζωή, φαίνεται ν’ αποτελεί τον κανόνα…

Σκέψεις γύρω από μια κοινωνική αλλαγή

Το κείμενο αυτό αποτελεί την εισαγωγή σε μια σειρά κειμένων που θα επεξεργαστούν το ζήτημα της προ και μεταεπαναστατικής περιόδου στον ελλαδικό και ευρωπαϊκό χώρο. Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε εξαρχής πως τα άρθρα αυτά δεν αποτελούν κανένα “οδηγό επανάστασης”, ούτε μια “σωτήρια συνταγή”, αλλά επιδιώκουν να αποτελέσουν εστίες προβληματισμού, γόνιμης κριτικής και συζήτησης. Η ανάλυση αυτή δεν φιλοδοξεί, επίσης, να παρουσιάσει έναν αλλιώτικο κόσμο, αγγελικά πλασμένο, αλλά να εστιάσει στις υπαρκτές κοινωνικές συνθήκες, λαμβάνοντας υπ’ όψιν (όσο γίνεται) μια ρεαλιστική αναπαράσταση του συλλογικού μας εαυτού.

Παγκοσμιοποίηση, αντι-Παγκοσμιοποίηση και νέα προτάγματα

Εδώ και περίπου δυο δεκαετίες ο όρος «παγκοσμιοποίηση» μονοπωλεί σε κάθε είδους πολιτική και οικονομική ανάλυση. Με τον όρο «Παγκοσμιοποίηση» επιχειρείται να διαφοροποιηθεί η οργάνωση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής που τους τελευταίους αιώνες ήταν συνδεδεμένη με μικρότερης κλίμακας κοινωνικούς σχηματισμούς, όπως το έθνος-κράτος, από την αντίστοιχη τάση οργάνωσης κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας σε παγκόσμιο επίπεδο…

Η ιστορία μιας ψήφου

Αν και κάποιοι λένε πως είμαι το βασικό συστατικό της δημοκρατίας, εγώ θα αυτοσυστηθώ ως ένας απλός φάκελος με γαλάζιες ρίγες και αυτοκόλλητη ταινία μέσα στο οποίο τοποθετούν κάθε λίγα χρόνια, με τελετουργική συγκίνηση και δάκρυα, ένα διπλωμένο, σταυρωμένο χαρτάκι. Κάθε τέσσερα χρόνια το αργότερο, στοιβαγμένη σ’ ένα σωρό από άλλα αδελφάκια, με μοιράζουν σ’ ενθουσιώδεις πολίτες, που μυστικά, υπό την προστασία του παραβάν, ασκούν το «δημοκρατικό τους δικαίωμα». Απ’ ότι έχω ακούσει, είμαι πολύ σημαντική, αν και δε νιώθω έτσι…

Τέλος εποχής;

Υπάρχει σε εξέλιξη μια μη προβλέψιμη, ακόμα, ή πάντως συγκεχυμένη και απροσδιόριστη, φαινομενικά διττή, διαδικασία: αποσύνθεση του καπιταλισμού και την ίδια στιγμή ένταση των χειρότερων εκφάνσεων της καπιταλιστικής ανορθολογικότητας. Για παράδειγμα, ποτέ η κίνηση του κεφαλαίου διεθνώς δεν ήταν τόσο ασύδοτη (πλήρης οικονομική ελευθερία) και ταυτόχρονα η εμμονή των πολιτικών ηγεσιών των κρατών στον μονεταρισμό τόσο έντονη (η πλήρης «οικονομική ελευθερία» τελεί υπό την σιδηρά προστασία των Κυβερνήσεων)…

Τρομοκρατία: κρατική και ατομική

Στην πιο πλατιά της σημασία, η τρομοκρατία είναι τόσο παλιά, όσο και η ανθρωπότητα. Οι άνθρωποι μακελεύονται ήδη πριν τον Homo Sapiens… Ακόμη και με την πιο στενή έννοια του όρου, η τρομοκρατία διατρέχει ολόκληρο τον προ-νεωτερικό κόσμο. Εκεί βλέπει το φως η έννοια του ιερού, και η ιδέα του τρόμου συνδέεται, παραδόξως, στενά με τη διφορούμενη αυτή σύλληψη.

Όταν ο Καρατζαφέρης σταματάει να τρομάζει…

Ένα ευφυές σύνθημα σε τοίχο της Αθήνας, μας λέει πως «Δεν ζούμε στην εποχή της χούντας, ζούμε τη χούντα της εποχής μας». Δεν προλάβαμε να ζήσουμε χούντες άλλων εποχών, κι ούτε θα το θέλαμε είναι η αλήθεια. Δυστυχώς, ή ευτυχώς, όμως μας έτυχε να ζήσουμε την εποχή του τίποτα, την εποχή όπου καμία ανθρώπινη αξία δεν δείχνει να προτάσσεται, αν δεν υπάρχει ως κίνητρο το προσωπικό κέρδος. Την εποχή που η πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα είναι μια κουτσομπολίστικη φυλλάδα που ασχολείται με την ανούσια καθημερινότητα ανούσιων διασημοτήτων δ’ διαλογής…