Category Αναλύσεις

Το παιδικό μας δωμάτιο – του Θωμά Γιούργα

Σκεφτόμασταν πως θα ανακαινίσουμε το σπίτι, τι χρώμα θα βάψουμε τους τοίχους, πως θα περνάει ο χρόνος με τους φίλους μας στο σαλόνι… Στο διπλανό δωμάτιο η τηλεόραση ήταν μονίμως ανοιχτή. Έδειχνε ποδόσφαιρο, έδειχνε ανθρώπους να γελάνε χαζά, να χορεύουν χωρίς ρυθμό, έδειχνε σειρές να κατασπαράσσουν δίχως αντάλλαγμα την φαντασία και τον χρόνο, έδειχνε σκιάχτρα με φουντωτά μαλλιά να λένε τις ειδήσεις. Οι μεγαλύτεροι ένοικοι μας είπαν να μάθουμε αγγλικά κι άλλη μία γλώσσα, να πάμε στο πανεπιστήμιο (όχι σε κανα ΤΕΙ, και όχι υδραυλικοί) και έτσι θα έχουμε για πάντα μια ήρεμη ζωή στο σπίτι.

Ο Ρωμανός, ο Γιούνκερ και η μπέσα ως ευρωπαϊκή αξία – του Άκη Γαβριηλίδη

Στις πολλές μέρες που κράτησε η περιπέτεια του Νίκου Ρωμανού, σχεδόν μονοπώλησε –δίκην «ολικού κοινωνικού γεγονότος»- τη δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα. Έτσι, γι’ αυτήν υποστηρίχθηκαν (και εν συνεχεία αντικρούστηκαν) ουσιαστικά όλες οι απόψεις, ώστε δεν μένει να προστεθεί κάτι για την ουσία της υπόθεσης. Είμαστε όμως πλέον στη φάση όπου θα είχε νόημα να σκεφτούμε με περισσότερη ηρεμία πάνω σε όσα γράφτηκαν εν θερμώ. Θα ξεκινήσω από μία σχετική τοποθέτηση: την πρόταση του Ανδρέα Πετρουλάκη να ζητηθεί μία «δημόσια δέσμευση τιμής» από τον απεργό πείνας. Μια πρόταση, που γι’ αυτήν –όσο και, ακόμη περισσότερο, για την αιτιολογία της- θα άξιζε να χρησιμοποιήσουμε το χαρακτηρισμό που η ίδια αποδίδει στον «κόσμο» όπου κινείται ο Ρωμανός.

Σεισάχθεια και συμμετοχή

Με την έλευση της γενικευμένης χρεοκοπίας έγινε πολύς λόγος για την ανάγκη μίας σημερινής «σεισάχθειας», κατά τα πρότυπα των μεταρρυθμίσεων του Αθηναίου νομοθέτη Σόλωνα, όταν στις αρχές του 6ου π.Χ. διαγράφηκαν τα χρέη και απαγορεύθηκε εφεξής η υποδούλωση των ανθρώπων ένεκα χρεών. Αυτό όμως που δεν συζητήθηκε ήταν το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου έγιναν αυτές οι μεταρρυθμίσεις, καθώς επίσης το σύνολο των μεταρρυθμίσεων αυτών. Χωρίς αυτό το ευρύτερο πλαίσιο η «σεισάχθεια» μένει μετέωρη, όπως πολλά πράγματα στην Ελλάδα, ακόμη και η ίδια η χώρα.

Πετάει το λιοντάρι — Για τους κοινωνικούς χώρους της Βενετίας

Αυτή τη στιγμή, πάνω στο νησί της Βενετίας διατηρούνται 60 καταλήψεις στέγης στις οποίες μένουν άτομα και οικογένειες. Η παλαιότερη είναι ήδη 10 ετών, όπως μου λένε τα παιδιά του Morion, με περηφάνεια. Υπάρχει όμως ένα στοιχείο το οποίο μου τονίζουν ιδιαίτερα. … Οι άλλες δύο καταλήψεις είναι η L.i.S.C. και η S.a.L.E. Docks, οι οποίες επικεντρώνονται κυρίως σε καλλιτεχνικές δράσεις, εκθέσεις, μαθήματα αυτομόρφωσης, διατήρηση αναγνωστηρίου και βιβλιοθήκης. Όλες οι καταλήψεις της Βενετίας βρίσκονται σε συνεχή εσωτερική επικοινωνία και συντονισμό μεταξύ τους. Το ίδιο συμβαίνει, όπως μου λένε, και με τα περισσότερα κατειλημμένα κέντρα της Ιταλίας. Πραγματοποιούν καθιερωμένες συνελεύσεις μέσω skype για τον συντονισμό των δράσεών τους.

Τι συμβαίνει με τα σπίτια: κατασχέσεις, πλειστηριασμοί και αλλαγή υποδείγματος στην αγορά στέγης

Ξεκινώντας να μιλήσουμε για τα κατειλημμένα σπίτια δε θα μπορούσαμε να μη μιλήσουμε για το ζήτημα της κατοικίας στον καπιταλισμό, καθώς και για τη βασική του αρχή, την ιδιοκτησία. Όλα αυτά θα τα κάνουμε από τη δικιά μας πλευρά, ως μισθωτοί σκλάβοι, προλετάριοι… Τα λόγια που ακολουθούν περιγράφουν εκείνη την καταναλωτική φιγούρα, -που ενσωματώνοντας τις προσταγές του κεφαλαίου- δεν αντιμετωπίζει την οικία ως αγαθό ικανό να καλύψει την ανθρώπινη ανάγκη για στέγη. Νομίζουμε πως αυτή η φιγούρα είναι η κυρίαρχη που καθόρισε τις εξελίξεις σχετικά με τη στέγη.

Potlatch #15: Αρχιτεκτονική για τη Ζωή

…Εξαιτίας της αντίληψής τους για την τυποποίηση, οι Λειτουργιστές Ορθολογιστές πίστευαν ότι ήταν δυνατό να επιτευχθούν οι ιδανικές, οριστικές μορφές των διάφορων αντικειμένων που είναι χρήσιμα για τους ανθρώπους. Οι μέχρι σήμερα εξελίξεις έχουν δείξει ότι αυτή η στατική αντίληψη ήταν εσφαλμένη. Πρέπει να φτάσουμε σε μια δυναμική αντίληψη των μορφών και να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι όλες οι ανθρώπινες μορφές βρίσκονται σε μια αδιάκοπη κατάσταση μετασχηματισμού. Το λάθος των Ορθολογιστών ήταν ότι δεν κατανόησαν πως ο μοναδικός τρόπος να αποφύγουμε την αναρχία της αλλαγής είναι να αποκτήσουμε επίγνωση των νόμων που διέπουν το μετασχηματισμό και να τους εφαρμόσουμε.

Ζείτε Ψεύτικες Ζωές (Tου Γιώργου Αναστασόπουλου)

Η παρούσα εισήγηση εξετάζει κατά βάσην κείμενα της εξέγερσης, είτε αυτόνομα, είτε στο πλαίσιο δράσεων, που αποστασιοποιήθηκαν από το βίαιο φαντασιακό, αλλά και από την παραδοσιακή -οικονομίστικη κατά κανόνα- κριτική προς το σύστημα. Πολιτικές πράξεις, όχι κυρίαρχες, αλλά μειοψηφικές μέσα στα πλαίσια της εξέγερσης, που αναδεικνύουν ωστόσο αντίστοιχες τάσεις και προβληματισμούς μέσα στην ελληνική κοινωνία.Το «γράμμα των φίλων του Αλέξη», τα κείμενα και οι δράσεις συλλογικοτήτων, όπως αυτές των σπουδαστών των δραματικών σχολών, των σχολών χορού, αλλά και ενεργών πολιτών, η κατάληψη της λυρικής σκηνής, ή της κρατικής τηλεόρασης κ.α. ανέδειξαν ένα λόγο βαθύτατα πολιτικό, κριτικό κατά κύριο λόγο προς το κενό νοήματος των σύγχρονων κοινωνιών…

‘Οψεις του κόσμου σήμερα μέσα απο την απεργία πείνας του Ν.Ρ

‘Ο Νίκος Ρωμανός αναρχικός κρατούμενος από τις 10/11 ξεκίνησε απεργία πείνας διεκδικώντας τις εκπαιδευτικές άδειες που του αναλογούν και μέσα από αυτές λίγες στιγμές ελευθερίας από την απάνθρωπη συνθήκη του εγκλεισμού που του έχει επιβληθεί. Πέρα από αυτό όμως αυτός ο αγώνας αποτελεί μια ρωγμή στο ψευδεπίγραφο πέπλο που περιβάλει τις σημερινές κοινωνίες στην προσπάθεια τους να καλύψουν το Χάος της ύπαρξης τους. Εδώ και εικοσιπέντε μέρες κάποιες βασικές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης και των κοινωνιών που τη περιβάλλουν άρχισαν να αναδύονται ξανά δραπετεύοντας από την παθητικότητα και τον κυνισμό της σημερινής πραγματικότητας. Το παρόν κείμενο στη προσπάθεια του να μη ρίξει και άλλο νερό στο μύλο του Θεάματος όπου ο πολίτικος αγώνας προσπαθεί να φορτώσει στον αντίπαλο αρνητικές εντυπώσεις θα προσπαθήσει να σκιαγραφήσει τα πολιτικά διακυβεύματα που απορρέουν από αυτό τον αγώνα.

Ο Δεκέμβρης του 2008 και η σημασία του για εμάς σήμερα #6DGR

Μεθαύριο συμπληρώνονται έξι χρόνια από την επέτειο της τραγικής δολοφονίας του δεκαπεντάχρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που οδήγησε σε μια πανελλαδικής εμβέλειας εξέγερση, με χιλιάδες διαδηλωτών να εκφράζουν δημόσια την αγανάκτησή τους ενάντια στην αστυνομική ατιμωρησία και τη γενικευμένη ανέχεια. Δίχως ενδοιασμό θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εξέγερση αυτή αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς σταθμούς στη σύγχρονη ιστορία των χειραφετησιακών κοινωνικών κινημάτων. Για να συλλάβουμε, όμως, το πραγματικό (και αμιγώς πολιτικό) της νόημα θα πρέπει σε πρώτη φάση να απορρίψουμε τις γνωστές επιφανειακές προσεγγίσεις της νεοδεξιάς που ταυτίζει το Δεκέμβρη συλλήβδην με τη βία, το χάος, και την ανομία, υιοθετώντας μια πιο σφαιρική ερμηνεία στο εν γένει κοινωνικό πράττειν….

Γιατί είναι αδύνατο να ασκήσεις δίωξη σε έναν αστυνομικό στις ΗΠΑ

Η Αμερική ζει ακόμη στον απόηχο της αθώωσης του δολοφόνου αστυνομικού. Αυτού που αφαίρεσε τη ζωή του Michael Brown. Ενώ η Ελλάδα μέσα από τον αγώνα του Νίκου Ρωμανού, θυμήθηκε ξανά -λίγες μέρες πριν την 6η του Δεκέμβρη- την ιστορία του κολλητού του φίλου, Αλέξη Γρηγορόπουλου. Στο φόντο τέτοιων γεγονότων, στην Ελλάδα επίσης οι συζητήσεις για τις αλλαγές, τον εκδημοκρατισμό των σωμάτων ασφαλείας έχουν έρθει στο προσκήνιο. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο μέρος του ιδιαιτέρως αποκαλυπτικού αφιερώματος που δημοσίευσε το αμερικάνικο περιοδικό The Nation. Το δεύτερο μέρος θα δημοσιευτεί στις 6 Δεκέμβρη.