Category Featured

Για την Ουκρανική εξέγερση και τα πραγματικά διλήμματα

Εδώ και τρεις μήνες πλέον οι πλατείες του Κιέβου γεμίζουν με διαδηλωτές διαφόρων πεποιθήσεων (κυρίως όμως φιλελεύθερους ευρωπαϊστές και φανατικούς ακροδεξιούς) οι οποίοι, με σκοπό να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους στην απόφαση της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς να παγώσει τις διαδικασίες για εμπορική σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να μην υπογράψει την ιστορική συμφωνία στρέφοντας το βλέμμα της προς τη Ρωσία, ξεχύθηκαν στους δρόμους. Η κλιμάκωση των ταραχών και η γενίκευση των συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής είχε ως αποτέλεσμα ο αριθμός των νεκρών να ξεπεράσει τους 50. Όπως όμως όλα δείχνουν οι κινητοποιήσεις έχουν πλέον για τα καλά παραδοθεί στο έλεος παραστρατιωτικών φασιστικών ομάδων, κάτι που άλλωστε ήταν εμφανές και από την αρχή…

Letter from comrade Kostas Sakkas, 17.02.2014

The current state of -permanent- exception, that constitutes an attempt to pave the way to yet another developmental invasion by the capital, unleashes an onslaught against almost all working people, confirming that class war is not only raging but is also becoming more extreme. States have always been instruments of class rule; the state is a system of social organisation that aims to reconcile the historically irreconcilable contradictions between exploiters and the exploited.

Σπέρνουν πείνα, θερίζουν θυμό: γιατί η Βοσνία καίγεται

Μετά την πυρπόληση του κυβερνητικού κτιρίου της Τούζλα, ο επικεφαλής του καντονιού Sead Čaušević παραιτήθηκε, ενώ την τρίτη ημέρα αναταραχών ακόμη και κυβερνητικό καντονίο μιας άλλης βιομηχανική πόλης, της Zenica, πυρπολήθηκε και ο πρεσβύτερός της παραιτήθηκε επίσης. Την ίδια ακριβώς ημέρα, στην εθνικά διχοτομημένη πόλη του Μόσταρ, τόσο το δημαρχείο και όσο και το κτίριο του καντόν πυρπολήθηκαν, καθώς και τα κεντρικά γραφεία των δύο κύριων εθνικιστικών κομμάτων, του κροατικού HDZ και του Βοσνιακού SDA. Στην πρωτεύουσα του Σεράγεβο το προεδρικό κτίριο που φιλοξενεί εθνικά αρχεία, το καντονικό και δημοτικό συμβούλιο έγιναν στόχος της οργής, όντας σύμβολα μιας διεφθαρμένης και ανίκανης πολιτικής τάξης που λεηλατεί τη χώρα από το τέλος του τελευταίου πολέμου. Στο Σεράγεβο, σε πρώτη φάση, η αστυνομία αντέδρασε με χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και πλαστικές σφαίρες, ενώ αναφέρθηκαν συγκρούσεις στην περιοχή Skenderija.

Εν αμφιβολία κατά του κατηγορουμένου

Οι δικαστές, σε μια προσπάθεια να ανταγωνιστούν τον έλληνα μεταμοντέρνο μπάτσο που ξέρει και να βασανίζει αλλά και να δουλεύει πίσω από ένα φορητό υπολογιστή προσπαθώντας να εντοπίσει τους κακοποιούς όπως στα αμερικάνικα b-movies, καταφέρνουν να ξεπερνούν τον εαυτό τους κάθε φορά που πέφτει στον ιστό τους κάποιος αναρχικός. Καταστρατηγώντας προκλητικότατα τόσο τις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις όσο και την ποινική δικονομία που ρυθμίζει τους κανόνες διεξαγωγής μιας δίκης, προσδίδουν μια τόσο λούμπεν χυδαιότητα σ’ αυτό που κάνουν που δεν χρειάζεται να μπει κανείς στον κόπο να κάνει μια συζήτηση για τη φύση του Νόμου ως Μεγάλου Φρουρού της κυρίαρχης τάξης. Κάνουν τα πράγματα πιο απλά: καταργούν κάθε νομική εγγύηση που παρέχει ακόμα κι αυτό το δίκαιο που προφυλάσσει την τάξη που υπηρετούν, σα να έχουν χάσει κάθε ψυχραιμία, σα να πρόκειται για λυσσασμένους χωροφύλακες που υστεριάζουν, σα να μην ξέρουν καν νομικά.

Democracy Street – Για την Μεξικανική αντίσταση, τη νέα κουλτούρα ενσυναίσθησης και συμμετοχής και τη νέα πρωτοβουλία των Ζαπατίστας: τα «μικρά σχολεία» που διδάσκουν την ελευθερία

Το φοιτητικό κίνημα, #yosoy132, έχει περάσει από διάφορα στάδια – κοινή πορεία σε όλα τα κοινωνικά κινήματα – και βρίσκεται μια στιγμή που η ικανότητα και η δυναμική μας έχει μειωθεί. Όπως ανέφερα, αυτό αποτελεί συνέπεια της συνήθους διαδικασίας ενός κοινωνικού κινήματος, αλλά επίσης συνέπεια των προσπαθειών του κράτους και των μέσων ενημέρωσης να μας ποινικοποιήσουν και απονομιμοποιήσουν. Ωστόσο, το σύμβολο του #yosoy132 είναι ακόμα ζωντανό στο Μεξικό, όπου οι νέοι άνθρωποι σε όλη τη χώρα εξακολουθούν να προσδιορίζονται σε μεγάλο βαθμό από το κίνημα και να οργανώνουν δράσεις να διαδηλώσεις κάτω από τη σημαία του #yosoy132. Υπάρχουν επίσης ομάδες εργασίας για διάφορα θέματα και έργα όπως τα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και η μετανάστευση.

Democracy Street – On the Mexican resistance, the new culture of empathy and sharing and the new Zapatista initiative: the “little schools” that teach freedom

Sandra Patargo and Eduardo Velasco are student activists from Mexico. They were involved in the mass movement #YoSoy132 since its start and visited, as part of it, the Zapatista rebel territory this summer to participate in the new initiative of the EZLN, the so-called “Escuelitas”. A conversation with two Mexican activists (interviewed by Levi Misli). Taken from the magazine Democracy Street, Issue I, p.3-11

2014: One step ahead

2013, an eventful twelvemonth in the world of politics that gave us many reasons to dream or to despair, is nearly at its end. This was the year when the symbol of racial equality, Nelson Mandela, passed away (whilst the real struggle against the apartheid still goes on), the year when Venezuela mourned the death of her controversial leader, Hugo Chávez, and Britain one of the most hated representatives of the Neoliberal ideology, Margaret Thatcher. Νew political figures, leaders and demagogues, however, are emerging, such as Pepe Grillo in Italy, while once again we witnessed civil unrests and revolts that challenged governments and political regimes, with the most notable the Turkish and Brazilian uprising at the end of Spring, the massive anti-corruption protests in Bulgaria and Romania and the right-wing revolt in Ukraine.

Δημοκρατία και κοινοβουλευτισμός (Κορνήλιος Καστοριάδης)

Θα ήθελα να σας μιλήσω για τα σημερινά προβλήματα της δημοκρατίας, λέω σημερινά προβλήματα της δημοκρατίας και όχι προβλήματα της σημερινής δημοκρατίας γιατί δημοκρατία σήμερα πραγματικά δεν υπάρχει πουθενά -υπάρχουν το πολύ φιλελεύθερες ολιγαρχίες σε ορισμένες χώρες, σχετικά προνομιούχες, προνομιούχες από πολλές απόψεις…

Συνεχίζοντας…

Με αφορμή τη συμπλήρωση τριών χρόνων από την ημέρα που η διαδικτυακή συλλογικότητα Eagainst.com ξεκίνησε να αρθρογραφεί και να αναδημοσιεύσει άρθρα που η ίδια κρίνει αξιόλογα… Στις δύσκολες αυτές εποχές που διανύουμε, όπου κάθε έννοια φιλίας, ισότητας και δικαιοσύνης χάνονται και σβήνουν μέρα με την μέρα, όλο και περισσότερο μέσα σε κοινωνίες που κατασκευάζουν ανθρώπους-μηχανές, ανθρώπους εξαθλιωμένους, ανθρώπους που επιχειρούν να συγκαλύψουν την έλλειψη κάθε νοήματος αναφορικά με την ύπαρξή τους καταναλώνοντας, που ακόμα και σε κατάσταση απόλυτης ένδειας, ταυτίζουν την πιθανότητα της (υπερ)κατανάλωσης, με την “επιτυχία” και την προσωπική τους ολοκλήρωση, κάτω από τις υπάρχουσες συνθήκες όπου οι κοινωνικοί αγώνες ποινικοποιούνται καί συνειδησιακά αλλά καί θεσμικά ενώ η πραγματική δημοκρατία τείνει καταντήσει ξεχασμένο λήμμα σε τόμους εγκυκλοπαιδικούς και λεξικά, η ομάδα μας συνεχίζει ακάθεκτη τον δρόμο της.

Lessons from 6 December, 2008

Five years ago today, Alexandros Grigoropoulos, a 15-year-old student, was shot dead by a police officer in the Exarcheia district of central Athens. The incident sparked large demonstrations across the country, resulting in widespread rioting that lasted almost a month. Thousands of protesters – especially the young generation – were publicly expressing their frustration against police impunity, corruption and rising unemployment. Five years after the rebellion, the European systemic political forces still attempt to erase these events from the public memory, describing it as a nightmare that must never be repeated.