The fascist threat beyond Golden Dawn

A provisional assessment

After the fatal stabbing of Pavlos Fyssas in Nikea (Athens) by Giorgos Roupakias (a member of the neo-nazi party Golden Dawn, organizer and coordinator of the party’s blackshirts’), mass demonstrations took place across the country. A few days later the conservative government launches crackdown on GD, resulting to the prosecution of party leader Nikolaos Michaloliakos and five other Golden Dawn MPs, who are charged with murder, sex trafficking, money laundering, benefit and tax fraud. But it was only two weeks ago that government officials and members of the ruling coalition were openly discussing the possibilities of a future collaboration with the far-right party whilst for years the Greek State was deliberately tolerating the proliferation of neo-Nazi violence against immigrants and leftists. It is also evident that the Greek police has strong ties with the far-right, given that in the past elections 50% of the various police divisions are said to have voted for GD. Thus, racist attacks are systematically being covered up while illegal methods of detaining protesters and dissidents are continuously reported and condemned by Amnesty International; the most alarming case, however, is the story of fifteen anti-fascist protesters, who after being arrested in Athens in a clash with supporters of GD last year, during their custody in the Attica General Police Directorate (GADA) have said they were heavily beaten up and tortured by officers. Unsurprisingly, the Greek Minister of Public Order, Nikolaos Dendias denied any act of deliberately inflicting severe physical pain and injury, ignoring at the same time the forensic surgeon’s confirmation that corporal coercion has indeed been used against the detainees. In addition, the thousands of anti-fascists who took to the streets of the major Greek cities (around 50.000 marched in the streets of Athens)were confronted with tear gas, whilst the campaign group recorded a scene where rocks and stones were thrown by GD’s sympathizers against protesters with the riot squads only standing by.

What did, however, urge the Greek government to order such investigations on GD after years of concealing its criminal activities? Can we deny that Antonis Samaras acted under the pressure of the public outcry against the impunity of the far-right and the erosion of the police forces by GD? This is what the leader of the left-wing opposition party SYRIZA has claimed during his recent party conference. It can also be said that ND (being a europeanist and pro-bail-out party) would do everything possible to pretend that the rule of law prevails in Greece and applies to everyone equally (hence the Greek justice system is supposedly incorruptible and trustful) and that the alleged connections of GD with members of the police forces are only some of the aberrations of the State mechanism. But there is also another scenario: a possible collapse of GD would perfectly suit Samaras’ plans to secure a stable government; according to polls issued by VPRC (September 2013; see p.9), the popularity of the far-right party has significantly decreased (after the September riots and the numerous negative discourses that appeared in the progressive press) reaching 8.5% in contrast with 14.5% a few months before the assassination of Fyssas (see p.10). The same statistics reveal that an approximate 13,0%of GD’s disappointed voters could ‘return’ back to ND (see p.17) whose agenda has adopted much of the former’s rhetoric[I]. This came as a relief to Samaras whose party was polling behind the left-wing SYRIZA for a couple of weeks, and thus by seeing ND gaining an additional 1,5% – 3%, not only succeeds in avoiding early elections but at the same time appears confident to win the next round (scheduled for 2016).

Nonetheless, an important point should be made here: it is possible that many respondents be apprehensive to admit support for a party whose leading members are associated with the organized crime. If this is true then Samaras will have no other choice but to transform GD into a more ‘europeanized’ party, removing all its members that have close relations with the underworld and are outspokenly anti-Semits, replacing them with more ‘moderate’ executives in order to collaborate with them[II]. Whether this scenario is plausible or not, what we obviously see is that parliamentarism cannot any-more be considered as a system waterproof to fascism. The empirical observation of Greece shows clearly how the serpent’s egg is incubated within the system of liberal ‘democracies’, through a regime where the so called “moderate” and “prudent” voices (as opposed to the far-left and far-right “extremist” forces) dominate. This will be further examined below.

Institutionalized ‘anti-fascism’ and the horseshoe theory

It is undeniable that GD’s nature is utterly hubristic, and as every misanthropic paramilitary gang that is attracted by totalitarianism, anti-Semitism and conspiracist scapegoating, contains all the elements that have no place in a truly democratic world. But the claim that the conservative coalition is the sole defendant of Greek democracy is entirely inaccurate. Not only because ND has absorbed the most reactionary forces of Greek society (as aforementioned) but – and especially – due to the fact that Samaras and his co-workers were always looking for the right moment, for the opportunity where under the pretext of legality and public security will suppress every voice that calls into question ND’s political platform. Indeed, Samaras in Washington, in a conference organized by the Institute for International Economics in collaboration with the Stavros Niarchos Foundation stated the following:»we are crushing extremism, […] but we have to confront the other extreme, the one that talks of leaving the EU and NATO» (directly denoting the left-wing eurosceptic opposition parties). In another speech, he stressed that any refusal to accept that the country is exiting from the crisis constitutes incitement to extremism (using again the far-right rhetoric of «invasion of illegal immigrants,» and promising deportations to «relieve society»). As the pro-government columnist Stefanos Kasimatis confirms (in his article posted in Kathimerini on the 16th of September 2012) the crackdown of Golden Dawn provides a vital “opportunity” for the Greek State to get rid of the other “extreme”; the anti-fascist movement.

This is the notorious horseshoe theory – constantly promoted by the Greek and European mainstream media and the political intelligentsia – which claims that the far-left and the far-right whilst being at opposite and opposing ends of a linear political spectrum share many view-points and practices. The entire Greek conservative political elites constantly defend this oversimplistic stand-point, supporting that the left (either talking about the extraparliamentary anti-capitalist voices or the social-democratic reformists of SYRIZA) is equally offensive with the far-right, that both forces are battling each other to gain control over districts and neighborhoods descending the country into chaos. Whilst this perspective is presented as the basic principle of common sense, a deeper research on the socio-political prattein shows that it is utterly myopic and instrumental; this is obviously seen not only through Samaras’ speeches but also from the constant reluctance of ND’s government to clean up the police forces from all the fascist enclaves long before the assassination of Fyssas. Additionally, no far-right group (GD is not the only active in Greece) has been dissolved and brought to justice since ND came to power (and for the last 10 years), but instead police brutality and beatings during custody (as mentioned also in the first paragraph), repression and attacks against anti-austerity and anti-capitalist protesters has become the only reality. We should acknowledge the evictions of self-organized social centres in Athens such as Villa Amalias – a social space that is considered as the feeder of the city’s anti-fascist spirit – between December 2012 and January 2013, that were located close to areas where thugs of GD organize attacks against migrants on a daily basis, after several complaints of GD’s sympathizers who also reside in these neighbourhoods (the so-called “outraged citizens”) in the mainstream media[III].

As it becomes obvious, the theory of the “two edges” implicitly inclines towards the right-wing direction. But additionally, it obscures the complicity of the “moderate centrist voices” (which according to its logic appear the only trustful political forces to safeguard ‘democratic’ institutions and social stability) in the cultivation of the conditions that allowed fascism to rise from the dead. In fact, no concentration camps for immigrants (such as that of Amigdaleza[IV]) were ever created by Golden Dawn, no protester or HIV victim was pilloried by any far-right political organization. It was the “centrist” government of PASOK that took such measures, and its “center-right” successor that criminalized immigrants publicly, launching witch-hunts like the Xenios Zeus[V]. Historically speaking, it was not the far-right that persecuted communists and leftists during and after the Greek Civil War, but the government of the “centrists” Themistoklis Sofoulis and Giorgos Papandreou that ordered the re-opening of penitentiaries and concentration camps for dissidents and sent thousands to the fire squads in coordination with the so called dosilogoi[VI].

This, however, does not apply only to the Greek case. In Britain, for example, it was not BNP or any fringe organization that uses vans for explicit anti-immigrant campaigns, declaring that “there will be no place to hide for illegal immigrants.” It is not a fringe neonazi magazine that publishes the profiles of students who participate in demonstrations calling for other citizens to report them to the police (as the Nazi authorities were doing when they seized power) but the so-called “centrist” newspapers, like Telegraph and Daily Mail. From this it follows that, in reality, no fascist organization is actually needed to give the green light for zero tolerance against immigration and criminalization of dissent, since the agenda of many center-right conservative parties often relies on the law-and-order ideology and justify the Weberian approach of the State as the only legitimate source of violence (which is the essence of occidental liberalism). Law, order, security and protection are also the main ideological bases of the far-right where the State is seen as the sole legitimized force that guarantees social peace. In other words, both the centrists and far-right ideologues recognize structural violence as a necessity to overcome personal violence. Both accept the Hobbessean motto that “covenants without the sword are about words” (Hobbes 2006, p.93) as the cradle of harmonious co-existence which practically shows that a strong connection between the far-right and the ‘centre’ exists. And this assumption leads us also to another crucial conclusion: if indeed the left has utterly failed, this is because it accepted the State as a tool of social well-being (contemporary history is full of examples where party bureaucracies exploited genuine movements and instead of leading societies to liberation, imposed their own dictatorial rule). Thus, the condemnation of any action that does not comply with the “moderate” voices – which theoretically safeguards social balance – as a “potential extremist” and any arbitrary invocation to the so called «common sense» falls into an ambivalent subjectivity. The subjectivity of this doctrine is unveiled by its ineffectiveness to secure political dialectic, as it seeks to monopolize its own defended order, eroding at the same time, the foundations of a free society towards authoritarianism and prevention of political freedoms in the name of protection and security.

Xenophobia as a self-reflection of hubris

While liberalism has incarnated all the elements that open the back door to authoritarianism and fascism [VII], to blame solely the political intelligentsia, the ruling classes and the media for the rise of the reactionary right is utterly unacceptable. Can we practically deny that all undemocratic measures are imposed with our own complicity? Can we honestly claim that the percentage of the Greeks who voted for GD were fully unaware of what they were voting for during May and June (2013)?

Many confine the rise of the far-right and the political regression we experience to the current crisis, an argument that lacks substantial depth; we can see that the first tensions between natives and immigrants in Greece (and also in Austria and France) appeared long before the financial turmoil. As I have stressed in the first Issue of Democracy Street (2013, p.27), the rise of the far-right can be understood as an indirect effect of the economic downturn since intense competition (that is also expressed in national or racial terms) over scarce resources cultivates a climate of social introversion and generalized insecurity which is exploited by ultra conservative forces. In other words, the break out of crisis has intensified the feeling of pessimism, fear and uncertainty, creating, at the same time, the appropriate opportunity for charlatans and xenophobic demagogues to increase their electorate support. The border-walls (such as that between U.S. and Mexico, of Morocco and Ebros) are not only the results of the Fordist and anti-immigrant policies of Western countries (which in an essence is only a reflection of the profiteer laws that govern and regulate labor market aiming to overexploitation). Additionally they promote the image of a protected and safe society that allows us to continue living in complete peace within the artificial and false paradises of consumerism, even though deep down we know that the years of our prosperity are numbered. The role of the ideology of security contributes to a fake image of national self-sufficiency that hides the misery, isolation and loneliness we experience as mortal beings. This ideology is not necessarily created from above and not always relies to the historico-political background of a country, but many times is generated by society itself, as the same society when it feels threatened attempts to maintain the illusion that the prosperous life of consumerist (pseudo)happiness is always safeguarded. This not only maintains the deterministic logic of the necessity of the State but, at the same time, enhances xenophobia as the massive waves of migrants arriving in the West appears symbolically like an onslaught of the «Third World» in our living room. This is the obvious answer to the question “why the Greek people voted for such party”, an answer that also applies to the occidental world (where the only difference is that most of the far-right parties consist of ultra-conservative demagogues who do not oppose parliamentarism whilst GD is a neonazi paramilitary group[VIII]).


While Samaras and his cronies portray themselves as the only source of justice against the brutality of GD, the strong ideological and practical links between his own party’s rhetoric and policies with the neo-nazi group do not allow us to consider his claim as plausible. While reactionary forces are taking over the ‘public’ sphere attempting to fill the political ‘gap’ and the incompetency of parliamentary ‘democracy’ we must be aware of the severe consequences of racism, the worst hubris of our times that will continue to penetrate social life beyond the parliaments. GD is only a reflection of the actual problem whose solution can be only found in the struggles for social emancipation, that propose rupture with heteronomous institutions and further spreading of direct democracy and equality.


[I] Samaras during his pre-election speech in Alexandroupoli called the clandestine migrants the tyrants of Greek society and proclaimed mass and quick deportations. “Our cities have been taken over by them” he stated a few months before the 2012 elections, promising, at the same time, to repeal Ragousi’s Law (which allows every foreigner who has been born within the Greek territory to obtain citizenship). He also ‘borrowed’ the unconfirmed but populist claim, that the number of illegal immigrants in Greece has reached two million, which during 2007-2009 was the main argument of the anti-immigrant campaign of LAOS – Popular Orthodox Rally, (the previous but more moderate far-right party that suffered heavy defeat (1.58%) during the 2012 elections).

[II] Makis Voridis (who twenty-five years ago was an axe-wielding fascist patrolling the streets of Greece chasing leftist students according to Helena Smith) was a member of the political council of LAOS and Adonis Georgiadis served as the spokesman for the same party before both joining ND in February 2012. This clearly shows that Samaras would not hesitate to collaborate with a far-right party that acts solely according to the parliamentary laws and does not support street violence. Moreover, Michaloliakos in Vergina Channel declared that «If ND promises to withdraw from the memorandum, to clean up the country from illegal immigrants and cut all ties with the economic oligarchy […] then nothing is excluded in order to save the country.»

[III] This is not the first time that GD offers a helping hand to ND: when the government decided to shut down overnight the National Public Broadcasting TV, GD launched a smear campaign against the public sector workers.

[IV] The detention centre of Amygdaleza, else called “the Greek Guantanamo”, is located in a desolate land 25 kilometers from the centre of Athens. Approximately 1,600 migrants are currently held there (according to police) forced to live under inhumane conditions until the day of their deportation. Rights groups claim that migrants have constantly been subjected to abuse by police and denied proper health-care. Activists from the group KEERFA said that Muslim detainees had been beaten by guards during prayers. In July, the same group reported the death of an Afghan detainee from a lung infection while the guards had deliberately ignored his severe condition for months.

[V] In August 2012, Samaras and Dendias passed a new enforcement strategy known as “Operation Xenios Zeus,” aiming to detain and deport clandestine migrants who reside in the Greek territory. Roughly 85,000 people were detained whilst 4,200 (around the 6%) face charges for unlawful entry, and were sent to Amygdaleza or other similar detention centres. As Eva Cosse says “the fact that such a small percentage was actually found to be in Greece unlawfully suggests ethnic profiling”, a claim that seems plausible since this strategy not only targeted immigrants but also tourists, like Hyun Young Jung from South Korea and Christian Ukwuorji (a US born Nigerian), who were also stopped and searched, then detained and beaten up in a police station.

[VI] In Greek the term dosilogos (δοσίλογος) derives from logosλόγος (reason; or in a less strict translation account, report) and dinoδίνω (give), meaning the task to give account (to report) to a third party whatever I am obligated. It does not only refer to the nazi collaborators during the occupation who were obligated to report to the German authorities any act of resistance, but also the action of every citizen who believed that it was vital to report to the police whoever had connection (or was suspected to have connections) with leftist organizations during and after the civil war and the military junta of 1967-74. Whilst dosilogism can be found in every totalitarian state, such as that of the Nazi Germany, the fascist Italy and Spain, as well as in the Stalinist regimes, it is visible even in the liberal “democracies” (as the example of the 2010-2011 students’ protests in London confirms). It is constantly being fed by the obsession of the masses with security and blind obedience to the values of the established institutionalized norms, pointing out the heteronomy of the modern occidental world; absence of self-limitation, that is the inability of individuals to understand by themselves where their power ends, without being forced to control their desires for pride and domination or acquisition of material goods due to obedience to a superior authority or due to habitual orientation.

[VII] According to Mark Neocleous, the liberal notion of security and protection refers to the various governmental declarations, often constitutionally justified, according to which the use of illiberal means (police and army repression) are necessary aiming to the removal of an alleged potential (often suspicious and not confirmed) common threat coming from ‘violent’ opposition groups, which undermine civil liberties, social or global stability and well-being. As John Locke supported (Neocleous 2012), when public freedoms are threatened by such aggressors, the Sovereign has the right to reduce a certain amount of civil liberties, “only so that [freedom] would be preserved forever”. However, the state of emergency, as this condition is officially called, for Neocleous is nothing but a pretext for various statesmen who usually invent fictitious social enemies (or take advantage of the existence of one real enemy in order to invent more) aiming to suspend basic civil rights for their own private benefit. This simultaneously opens the back door for the imposition of harsh authoritarian measures. In agreement with Neocleous, Giorgio Agamben (2008) also claimed that the state of emergency signifies the beginning of the state of exception (or else constitutional dictatorship), where modern totalitarianism is gradually established; “the entire Third Reich can be considered as a state of exception that lasted 12 years” says also Agamben (2008, p.2) claiming that Hitler took advantage of liberal constitutional laws; “the last years of the Weimeir Republic passed entirely under a regime of the state of exception” (Agamben 2008, p.15) thanks to a systematic abuse of the 48th Article of the Weimeir which writes: “if security and public order are seriously disturbed or threatened in the German Reich”, then the president of the Reich may take any necessary measure to establish public order, even with the help of the army (Agamben 2008, p.14). The Xenios Zeus could be also taken as a state of emergency and this denotes that there is a close relationship between liberalism and authoritarianism. Nonetheless, this loss of liberty ‘for security reasons’ is significantly minor compared to what takes place in a fascist regime. But “the practices involved, the wider state of emergency to which it gives rise, and the intensification of the security obsession, have a disquieting tendency to push contemporary politics further and further towards entrenched authoritarian measures. Liberalism is not only unable to save us from this possibility, but actually had a major role in its creation and continuation”. (Neocleous 2012)

[VIII] But the reasons behind this are historical: Greek nationalism contains more ethnic elements than civic, given that the Greek State was not founded upon the imaginary of capitalist production but on “the messianic irredentist discourse, the ‘Great Idea’” (Giovanni 2012), a narrative that promises border expansion and re-occupation of territories that were lost after the collapse of the Byzantine Empire. GD is clearly a party that embraces racial theories (claiming the superiority of the Greeks) and eugenics, rather than being confined to the ideology of national borders sovereignty.

Additional references (bibliography)
Agamben, G., 2008. State of Exception. Chicago: The University of Chicago Press.
Hobbes, Th., 2006. Leviathan. New York: Dover Philosophical Classics.
Theodosiadis, M. (2013), «The Society of Intercultural Relations», Democracy Street, Oct 15.

Democracy Street Issue I – September 2013

Democracy Street political magazine was created in summer 2013 by a group of writers, journalists and political researchers and theorists. The Democracy Street team focuses on campaigning for social emancipation, promoting the project of collective and individual autonomy, aiming to the self-transformation of society, recognizing the creative and non-determinable nature of the socio-political realm. Democracy Street consists of a collectivity of local campaign groups based in England, Greece, Netherlands and Sweden. It operates on a voluntary basis and issues twice a year. The first issue of is now available.


Mexican student activists Sandra Patargo and Eduardo Velasco (involved in the movement #YoSoy132) are interviewed by Levi Misli. They talk about the teachers’ struggle in Mexico and recount their visit to the Zapatista rebel territory this summer where they participated in the new initiative of the EZLN, the “Escuelitas”.

Words from both sides of the Wall is a fieldwork of an activist who visited the West Bank (Palestine) and talks about the living conditions of the Palestinians and the defeatist spirit of many Israeli activists who resist militarism. The central question of the piece is the anarchist stance towards the creation of a Palestinian nation-state.

The rest of the articles are concerned with political theory and deal with a variety of issues, such like political apathy, multiculturalism, racism, the work ethic, as well as the European Union and direct democracy.

To receive a copy use this contact form. Alternatively click here

Points of distribution:

  • London:  Freedom Bookstore (Angel Alley, 84b Whitechapel High Street), and available at the Anarchist Bookfair 2013 (London).
  • Amsterdam: Anarchistische Bibliotheek (Bollox, Eerste Schinkelstraat 14-16)

Και που πάει ο φασισμός όταν σβήνει η Χρυσή Αυγή;


Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών είναι με τηλεοπτικούς όρους «ραγδαίες και καταλυτικές». Αν προσπαθήσει κάποιος να σταθεί –για να βγάλει κεντρικό συμπέρασμα- σε μια αποσημειολόγηση καίριων σημείων της ρέουσας αφήγησης των γεγονότων μάλλον θα οδηγηθεί σε μια διαθλασμένη -από τη φαινομενικότητα των πραγμάτων- και όχι συνεκτική αποτύπωση της συγκυρίας. Κι αυτό συμβαίνει γιατί βρισκόμαστε σε μια μεταιχμιακή εποχή για τις κυριαρχικές επιλογές και στρατηγικές, σε μια εποχή κρίσης που μπορεί να τσιμεντώνει την κρατική-καπιταλιστική αποφασιστικότητα και επιθετικότητα στους από κάτω, αλλά ταυτόχρονα ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου για ενδοκυριαρχικές συγκρούσεις, για επαναδιευθέτηση συμμαχιών (και συμμάχων), για καταστροφή τμημάτων του πολιτικού προσωπικού ή της ίδιας της κυρίαρχης τάξης που δεν είναι λειτουργικά ή πλεονάζουν. Και όπως ακριβώς η επιτάχυνση της λεηλασίας των από κάτω γίνεται με όρους καταλυτικού πολέμου (blietzkrieg) με τον ίδιο τρόπο επιταχύνονται και οι «εξελίξεις» στο κυρίαρχο μπλοκ: η χρυσή αυγή από πολύτιμη εφεδρεία γίνεται ξαφνικά ένα βαρίδι που πρέπει προσωρινά να μπει στην άκρη (με αυτή της τη μορφή). Αυτό βέβαια δεν αποτυπώνει μια πραγματική μετατόπιση του συστήματος σε μια «άνοιξη της δημοκρατίας» αλλά σε μια άλλου είδους διεργασία: την ανάγκη της κρατικής μηχανής να τελειώνει με τους «ασταθείς μηχανισμούς» του που έχουν την τάση ενίοτε να αυτονομούνται, αλλά κυρίως την αφομοίωση-υποκατάσταση από την πλευρά της αστικής δημοκρατίας των μεθόδων του πρώην μηχανισμού της, χωρίς απαραίτητα την παρουσία του. Με απλά ελληνικά, ένα κράτος με ατζέντα και μεθόδους χρυσής αυγής χωρίς την ίδια την χρυσή αυγή… Είναι μια απαίτηση της εποχής…

Βέβαια κάποια σημεία των όσων ακολούθησαν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα είναι ενδεικτικά: ο πρώτος φόβος των κυρίαρχων, όπως αποτυπώθηκε εξάλλου σε όλα τα καθεστωτικά media δεν ήταν άλλος από την πιθανότητα μιας γενικευμένης κοινωνικής έκρηξης. Τα γεγονότα της Τετάρτης 18/9 στο Κερατσίνι με τις πολύωρες οδομαχίες με τις δυνάμεις καταστολής και τις επιθέσεις σε τράπεζες και μαυραγορίτικα αλλά και οι επιθέσεις σε γραφεία των φασιστών και οι συγκρούσεις σε διάφορες πόλεις της χώρας επιβεβαίωσαν αυτούς τους φόβους και ανάγκασαν τον Δένδια να ακυρώσει το ταξίδι του στη Ρώμη για συνάντηση με ομολόγους του. Η σκληρή καταστολή της Τετάρτης 18/9 (ειδικά όταν έπειτα από κάποια ώρα οι διαδηλωτές δεν ησύχαζαν) και η ασφυκτική παρουσία μπάτσων σε οποιαδήποτε άλλη κίνηση τις επόμενες μέρες έδειχνε την αποφασιστικότητα του κρατικού μηχανισμού να αποτρέψει οποιαδήποτε απόπειρα «σπίθας που θα άναβε πυρκαγιά». Η τακτική των μηχανισμών καταστολής ήταν πανομοιότυπη με το μοντέλο που ακολουθήθηκε μετά τη δολοφονία του Θανάση Καναούτη από ελεγκτές στο Περιστέρι στις 13/8.

Από ‘κει και πέρα ξεκινά μια επικοινωνιακή καταιγίδα: έρευνες στα γραφεία των φασιστών, αλλαγή τακτικής από τα μμε που πέρασαν από μια επιτηδευμένη καταδίκη και αποκλεισμό των φασιστών από τα πάνελ (δίνοντάς τους έτσι το παράσημο των αντισυστημικών) σε μια άνευ προηγούμενου και στα όρια του αντιδεοντολογικού σύμφωνα με τα δικά τους στάνταρ, επιθετικότητα στην χρυσή αυγή, μετανοημένα καραγκιοζάκια με γυρισμένα πρόσωπα στις κάμερες –που τρίβονταν τόσο καιρό με τους δολοφόνους και το έπαιζαν πατριωτικές περιστέρες- (αναδεικνύοντας για άλλη μια φορά το υπερήφανο φρόνημα των ελληνόψυχων) να κάνουν «συνταρακτικές αποκαλύψεις» -που όλοι ήξεραν εδώ και δεκαετίες, τα αντιναζί διαγγέλματα ενός πατενταρισμένου ακροδεξιού πρωθυπουργού, η «εξαφάνιση» ελληνόψυχων ανώνυμων σχολιογράφων σε κάθε είδους καθεστωτικό ιντερνετικό media –όταν μέχρι λίγες μέρες πριν όλος ο γαλανόλευκος βόθρος αφηνόταν να εκφράζεται και κόβονταν τα σχόλια του «άλλου άκρου», η «αυτοκριτική» της δημοκρατίας για την έλλειψη βούλησης πάταξης του «φαινομένου» τόσα χρόνια… για να φτάσουμε στη σαββατιάτικη φιέστα με χειροπέδες στον Μιχαλολιάκο και την κουστωδία του.

Και κομμάτι αυτής της «επικοινωνιακής καταιγίδας» ήταν η απομόνωση και η απόκρυψη της κοινωνική κινητικότητας, των ροών της κοινωνικής αντίστασης και των απαντήσεων, της αντιφασιστικής οργής στους δρόμους. Όχι μόνο γιατί αυτός ο αντιφασισμός ανήκε στο «άλλο άκρο» αλλά γιατί το μονοπώλιο του «αντιφασισμού» έπρεπε να παράγεται και να αναπαράγεται από τις καθεστωτικές μηχανές δικαιώνοντας το «ισχυρό Κράτος» σε κάθε φαινομενική ή ουσιαστική απόφασή του.

Μπαίνοντας στην ουσία του ζητήματος θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί ξαφνικά ένα (κρατικό) μαγαζί-γωνία σαν την χρυσή αυγή, απαξιώνεται από τους ίδιους τους ιδιοκτήτες του; Μήπως το χαρτί της ακροδεξιάς πάλιωσε; Μήπως το κομμάτι του κοινωνικού εκφασισμού έπαψε να αποτελεί ένα βασικό όπλο στη φαρέτρα της ταξικής-κοινωνικής λεηλασίας; Μήπως γιατί η «αντιεξεγερτική στρατηγική» του κράτους εγκαταλείπεται (άρα πρέπει να εγκαταλειφθεί και ο συνασπισμός των προθύμων ταγμάτων εφόδου –ως εφεδρικός στρατός των σωμάτων καταστολής-); Ή γιατί ισχύει η «θεωρία των 2 άκρων» και αυτή τη στιγμή ξετυλίγεται μια επίθεση στο άλλο άκρο, όπως μερικούς μήνες πριν στο «δικό μας»; Τα ερωτήματα φυσικά, είναι όχι μόνο αφελή αλλά και ιστορικώς άτοπα.

Αυτό που συμβαίνει στο προκείμενο είναι μια συνολική επαναδιευθέτηση των ενδοσυστημικών συμμαχιών που «δυστυχώς» γι αυτούς δεν έγινε με μια ξεκάθαρη αυτεπιλογή αλλά υπό το καθεστώς ενός εκβιασμού: μια δολοφονία που ξεσκέπαζε σε όλα τα σημεία όχι μόνο την αγαστή σχέση κρατικών μηχανισμών και χρυσής αυγής αλλά την δομική-εσωτερική σχέση κράτους και φασισμού. «Δυστυχώς» γι αυτούς (και τους Ρουπακιάδες) ο Παύλος Φύσσας δεν ήταν ένας ακόμη «πακιστανός υπήκοος» με δύσκολο όνομα, αλλά μια μορφή που μπορούσαν όλοι να ταυτιστούν μαζί του, σε μια περιοχή που λίγες μέρες πριν τα ίδια πρόσωπα που τώρα τον δολοφόνησαν είχαν επιτεθεί σε κλιμάκιο του ΚΚΕ, ένα παιδί της εργατικής τάξης και δηλωμένος αντιφασίστας, ένας άνθρωπος που απλά εκείνο το βράδυ βγήκε για να δει τον Ολυμπιακό σε καφετέρια της γειτονιάς του. Τόσα σημαίνοντα για να ταυτιστούν εύκολα διάφορες κοινωνικές ομάδες, να οργιστούν, να στενοχωρηθούν, να δουν τον εαυτό τους στο σώμα του Παύλου Φύσσα.

Υπό την απειλή αποσταθεροποίησης λόγω συσσωρευμένης κοινωνικής οργής, έπρεπε να παρθούν ορισμένες γρήγορες αποφάσεις –σε ρυθμό και ταχύτητα χρηματιστηρίου- που θα αναδιάτασσαν ριζικά (αλλά στην πραγματικότητα σε φαινομενικό μόνο επίπεδο) τόσο τα κυριαρχικά προσχήματα όσο και τις πραγματικές συμμαχίες. Η πολύτιμη εφεδρεία της χρυσής αυγής εδώ και 2 χρόνια έπαιζε διαρκώς στα όρια των «αντιφάσεων» της αστικής δημοκρατίας, γινόταν όμως ανεκτή ως το πρωτοπόρο κομμάτι που «ακόνιζε στα πεζοδρόμια» τον κοινωνικό συντηρητισμό, αναβίωνε με τους καλύτερους όρους τον μετεμφυλιακό αντικομμουνισμό, παίζοντας κεντρικό ρόλο στην παραγωγή ενός ιδεολογικού και κοινωνικού πόλου που θα «τελείωνε με την ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς στην πολιτική και την κοινωνική συνείδηση» όπως λένε όπου σταθούν και όπου βρεθούν διάφοροι θεσμικοί ακροδεξιοί Κρανιδιώτηδες, Βορίδηδες κ.α., δημιουργούσε φοβικά αντανακλαστικά σε αντιστεκόμενα κοινωνικά κομμάτια, έσερνε διαρκώς την πολιτική ατζέντα στις πιο σκοτεινές πλευρές του συστήματος, ήταν ένας «εμφυλιακός δούρειος ίππος» στην καρδιά των γειτονιών, των δρόμων και των κοινωνικών αντιστάσεων.

Αλλά άρχιζε (λόγω και τυχοδιωκτισμού της ηγεσίας της) να παρουσιάζει τάσεις αυτονόμησης ως ξεχωριστός πόλος μέσα στην κρατική μηχανή, χωρίς να προϋποθέτει τις ισορροπίες και τις ανάγκες που την ανέβασαν και την έφεραν να «κοσμεί» τον πολιτικό βίο της χώρας. Γι αυτό και ο περίφημος Μπάμπης Παπαδημητρίου –αηδόνι του καθεστωτικού λόγου- λίγες μέρες πριν είχε ζητήσει μια «σοβαρή χρυσή αυγή». Όταν ένας μηχανισμός μέσα σε μια μηχανή παρουσιάζει άλλες ροπές κάνει δυσλειτουργικό όλο το σύστημα: σε αυτήν την περίπτωση δεν πετάς τη μηχανή, αντικαθιστάς απλά τον μηχανισμό. Και «δυστυχώς» η απόφαση έπρεπε να παρθεί άμεσα, χωρίς να περιμένουν το πώς θα επανεκκινούσε η μηχανή με απλές επιδιορθώσεις και μπαλώματα. Ήταν ζήτημα ευρύτερης συστημικής ομαλότητας…

Στην πραγματικότητα, πέρα από την συριζαίικη φιλολογία, όλα αυτά δεν συμβαίνουν για τον εισοδισμό από την πλευρά της δεξιάς διαχείρισης του σιχαμερού εκλογικού πελατολογίου της χρυσής αυγής, για μια απόπειρα επαναπροσέγγισης των προβάτων που ξέφυγαν από το παραδοσιακό δεξιό μαντρί. Αυτό είναι ένα παρελκόμενο της κατάστασης που θα δείξει αν θα πετύχει. Όπως παρελκόμενο της κατάστασης θα είναι η άμεση από το σύστημα αναζήτηση ενός διάδοχου –«πιο θεσμικού»- ακροδεξιού πόλου που να εκπροσωπεί επίσημα το πελατολόγιο των φασιστών.

Πρόκειται για μια ποσοτική και ποιοτική επένδυση από την πλευρά του κράτους στο κοινωνικό κομμάτι που πειθόταν από τον κρετινισμό της χρυσής αυγής, για μια ενσωμάτωση της «εκφασισμένης ποιότητας» αυτού του κομματιού μέσα στην ίδια την δομή και την φιλοσοφία του, ο απόλυτος έλεγχος των εκφασισμένων κοινωνικών ροπών προς όφελος της μακροχρόνιας συστημικής σταθερότητας και ομαλότητας. Όχι μόνο για το τώρα αλλά και για το προσεχές μέλλον. Ας μην ξεχνάμε και την ορατή περίπτωση όπου ο κύκλος της δεξιάς νεοφιλελεύθερης διαχείρισης πιθανώς θα αρχίζει να κλείνει για να τον ακολουθήσει ένα αριστερό νεοφιλελεύθερο μοντέλο της έκτακτης ανάγκης (που εκφράζεται από τον σύριζα). Σε αυτήν την περίπτωση θα υπήρχε σοβαρός κίνδυνος για την «ομαλότητα» με αμολημένα και ακαταδίωκτα τα τάγματα εφόδου και τον ωκεανό «σταγονιδίων» μέσα στα σώματα ασφαλείας. Η στρόφιγγα του κοινωνικού εκφασισμού πρέπει να ανοιγοκλείνει ανάλογα με την ένταση του κοινωνικο-ταξικού ανταγωνισμού, δηλαδή του αντίπαλου δέους, και όχι να αφεθεί στα γούστα εξουσιοφρενών φυρερίσκων (ακόμα και όταν αυτοί είναι εδώ και δεκαετίες δηλωμένοι και πιστοί υπάλληλοι των παρακρατικών μηχανισμών).

Το «καθεστώς έκτακτης ανάγκης» που επιταχύνθηκε στην ελληνική πραγματικότητα τα 5 τελευταία χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης (γιατί η θεμελίωσή του ως συστημική δυνατότητα είχε υπάρξει αρκετά χρόνια πριν και μάλιστα ως μια παγκόσμια επιλογή που χρονικά μπορεί να εντοπιστεί στον «πόλεμο ενάντια στην παγκόσμια τρομοκρατία» στις αρχές του 2000) απαιτούσε και απαιτεί «κλειστές κοινωνίες», φτωχοποιημένες υλικά, πνευματικά και συναισθηματικά, που δεν μπορούν να παραγάγουν αυτόνομες, τις λύσεις ξεπεράσματος, αμφισβήτησης και άρνησης του υπάρχοντος, που φτύνουν ανήμπορες ακόμα και όλα αυτά που είχαν κατακτήσει. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο ολοκληρωτισμός και οι διάφορες –θεσμικές και μη μορφές του- δεν είναι απλά μια συστημική επιλογή ανάμεσα στις πολλές, αλλά η μοναδική κατεύθυνση. Τα «συμβάντα» σε Αίγυπτο, Τουρκία, Βραζιλία των τελευταίων μηνών και η «χλιαρή» -σε επίπεδο απλά διπλωματικών διακηρύξεων δημοκρατίας και δικαιωμάτων- αντιμετώπιση της αιματοβαμμένης κρατικής καταστολής από τις δημοκρατίες της Δύσης, δείχνει όχι ένα σύνηθες «μούδιασμα» των δυτικών δημοκρατιών αλλά μια κίνηση από την πλευρά τους να ενσωματώσουν και να νομιμοποιήσουν την αντιεξεγερτική πρακτική των καθεστώτων της παγκόσμιας περιφέρειας.

Δεν χρειάζεται να πούμε ότι δεν υπάρχει συντομότερο ανέκδοτο από τον καθεστωτικό αντιφασισμό (πόσο περισσότερο όταν αυτός εκφράζεται από την επάρατο Δεξιά). Δεν χρειάζεται επίσης να πούμε πως οι αποφάσεις που πάρθηκαν δεν πάρθηκαν ερήμην κανενός καθεστωτικού πυλώνα (από την αριστερά ως την ακροδεξιά) και όχι χωρίς εκατέρωθεν συμφωνίες, συναινέσεις και ασκήσεις νομιμοφροσύνης. Όπως και δείχνει πολιτική και ιστορική φτώχεια αναλυτικών εργαλείων το να θεωρούμε πως η αστική δημοκρατία τελειώνει με τον φασισμό στην Ελλάδα ή βρίσκεται σε στάδιο εξόντωσης του «ενός άκρου». Βρισκόμαστε στο στάδιο ενός επικίνδυνου κρατικού μονολόγου, μιας κίνησης ισχυροποίησης δομών και προσχημάτων, ενός κράτους που αναδύεται όχι ως απλός μεσολαβητής αλλά ως μοναδικός εγγυητής της σταθερότητας, ως ο μοναδικός έλλογος διαχειριστής-εξολοθρευτής του «παραλογισμού των δυο άκρων». Και επειδή στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν 2 άκρα, ή για την ακρίβεια δεν υπάρχουν τα 2 άκρα σύμφωνα με την κυρίαρχη αφήγηση, αλλά το ένα άκρο είναι το κράτος και οι συμμορίες του και το άλλο άκρο τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, πρέπει να γνωρίζουμε πολύ καλά και να προετοιμαζόμαστε, για τη στιγμή που θα τελειώσει αυτή η δημοκρατική αντιφασιστική φιέστα με τις χειροπέδες στους κάθε είδους Μιχαλολιάκους και Κασιδιάρηδες, θα ξεδιπλωθεί επιταχυνόμενο ένα ευρύτερο σχέδιο εξόντωσης του «δικού μας» άκρου. Τόσο σε θεσμικό, όσο σε νομικό και ιδεολογικό πεδίο, η «αποφασισμένη για σταθερότητα δημοκρατία» θα στραφεί με μένος εκεί όπου παράγονται οι ρηγματώσεις. Και δεν πρέπει απλά να είμαστε υποψιασμένοι-ες, αλλά ψύχραιμοι-ες, έτοιμοι-ες και αποφασισμένοι-ες. Και είμαστε σίγουροι-ες πως ο φασισμός θα «λάμψει» και πάλι.

Μπορεί αυτή τη στιγμή η ελληνόψυχη παλικαροσύνη να είναι στις τρύπες της είτε αποσβολωμένη από το βόθρο των κατορθωμάτων της ηγεσίας της, είτε να «δίνει και τη μάνα της» στις αρχές και τα media, αλλά πολύ σύντομα και χωρίς απόγνωση θα ξανασυρθεί στο προσκήνιο για να διαμορφώσει κοινωνικές πραγματικότητες. Πολύ σύντομα θα ξεφυτρώσει εκείνος ο συνεκτικός κομματικός πόλος που θα εκφράσει «γραβατωμένος» αυτή τη φορά, τα τάγματα εφόδου και τις λογικές τους. Πολύ σύντομα θα επαναχαραχτεί η στρατηγική των παρακρατικών μηχανισμών, τώρα που το κυπατζίδικο μαγαζί «Χρυσή Αυγή» πνέει τα λοίσθια. Αλλά πέρα από τον κοινωνικό κρετινισμό, ο ολοκληρωτισμός θα συνεχίσει να λάμπει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στη διαπόμπευση και απαξία ολόκληρων κοινωνικών ομάδων, στην καταστολή των επικίνδυνων τάξεων και των επικίνδυνων απαντήσεων, στα παρακρατικά χτυπήματα «σταγονιδίων» στο σκοτάδι, στα ελληνόψυχα πογκρόμ, στις «πράξεις νομοθετικού περιεχομένου», στην «αναβαθμισμένη ποινική νομολογία»…

Αναδημοσίευση από: Θερσίτης, χώρος ραδιουργίας και ανατροπής

Η ψυχραιμία είναι συνενοχή

"η κηδεία του αναρχικού Γκαλί", Carlo Carra

«η κηδεία του αναρχικού Γκαλί», Carlo Carra

Ο ναζισμός είναι ο εξ αρχής εχθρός της ζωής, έχοντας ως απώτερο σκοπό να καταστρέψει τις δημιουργικές και απελευθερωτικές δυνάμεις της κοινωνίας υποτάσσοντας τις κινήσεις της σε έθνη,φυλές και λοιπά μισάνθρωπα ιδεώδη.

Χαρακτηριστικό του είναι η επιθυμία φυσικής εξόντωσης του Άλλου, όπου Άλλος νοηματοδοτείται ως «μη μετατρέψιμος» για αυτό και οι ρατσιστές επικαλούνται ή εφευρίσκουν βιολογικά κριτήρια (χρώμα δέρματος,ύψος, χρώμα μαλλιών,κλπ) ή τόπος γέννησης κ.α. αφαιρόντας από το αντικείμενο του μίσους οποιαδήποτε ευθύνη για την ζωή του. Π.χ. όλοι όσοι είναι αλβανοί είναι κλέφτες και βιαστές. Ένα ακόμη στοιχείο του είναι το μίσος προς τον ίδιο τον εαυτό του υποκειμένου που μεταβιβάζεται στον Άλλο. Στο σύγχρονο φαντασιακό οι Άλλοι είναι συνήθως οι μετανάστες ,όσοι έχουν διαφορετικό χρώμα δέρματος,, οι άνθρωποι με διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις, όσοι επιθυμούν την ελευθερία και την ισότητα, όσοι τον εχθρεύονται, οι κάτοχοι σωμάτων που δεν χωράνε στην φυλετική προκρούστεια κλίνη, οι κάθε λογής διαφορετικοί που περισσεύουν.

Στο μεταμοντέρνο φαντασιακό που βιώνουμε αυτό που υπερτερεί είναι το άμεσο, το εύκολα εφικτό, το «έλα μωρέ πάντα έτσι ήταν και έτσι θα είναι οι άνθρωποι» αυτό που δεν απαιτεί κόπο και δέσμευση, η κοινωνία που αντιμετωπίζεται ως κάτι που θα ήταν προτιμότερο να μην υπάρχει καθώς οτιδήποτε συλλογικό απαιτεί μεγάλη ευθύνη και προσήλωση. Ως συνέπεια της επικράτησης αυτού του τρόπου σκέψης φαντάζει περισσότερο λογικό το να εναντιωθούν μεταξύ τους οι καταπιεσμένοι παρά το να ενωθούν σε κοινό μέτωπο, καθώς το να χτυπήσεις τον από κάτω είναι πολύ πιο εύκολο από το να οργανωθείς μαζί του και να αντιπαρατεθείς σε οτιδήποτε σε καταδυναστεύει. Εκεί έρχεται και το ιδεολόγημα του έθνους ως αντιστροφή της ζωής, λέγοντας ότι την εύκολη λύση αποτελεί το να εξοντωθούν οι κάθε λογής κοινωνικά «περιττοί» (να δολοφονηθούν, να στιγματιστούν, να απομονωθούν). Οπότε η βάση αυτής της λογικής είναι ένας κοινωνικός δαρβινισμός με εθνοφυλετική επικάλυψη, ένας μεταρατσισμός ως ενσωματωμένο θεαματικό (διάχυτο θεάμα στον πυρήνα και συγκεντρωτική ιδεολογία ως περιτύλιγμα) ή αποτέλεσμα της ανόδου της ασημαντότητας όπου το απονοηματοδωτημένο μίσος έχει ρευστοποιηθεί και στραφεί εναντίον του άλλου ως εύκολος στόχος.

Τα χέρια που βάφτηκαν με αίμα δεν ήταν μόνο του μαχαιροβγάλτη ήταν και όλων των μικρών δολοφόνων που νομιμοποίησαν την ύπαρξη αυτού και της εγκληματικής οργάνωσης που τον διαπαιδαγώγησε. Δήμιοι είναι όσοι τον σκοτώνουν ξανά και ξανά προσπαθώντας να μας πείσουν ότι η δολοφονία δεν είχε πολιτικό χαρακτήρα, ότι ήταν ένα ακόμη ακραίο περιστατικό μεταξύ συμμοριών. Αυτές οι συμπεριφορές είναι αποτέλεσμα διαπαιδαγώγησης συγκεκριμένου πολιτικού χώρου, σιωπηλής άλλοτε και φανερής κοινωνικής συναίνεσης και όχι κάτι το μεμονωμένο. Τα βδελύγματα για την ώρα είναι χωμένα στις τρύπες τους και θα ξεμυτίσουν όταν εξισορροπηθεί το κλίμα για να συνεχίσουν να μολύνουν την ανθρωπότητα με την ελεϊνή τους ύπαρξη και να ξεράσουν το δικό τους δηλητήριο προσπαθώντας με επιθετικό τρόπο να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Οι οργανώσεις, τα κόμματα και οι πνευματικοί ταγοί θα καταδικάσουν ως συνήθως και θα συνεχίσουν ότι έκαναν πάντα, η αριστερά θα κάνει έκκληση για ηρεμία και θα αρχίσει τις καταγγελίες και το κκε θα μας κάνει να αναρωτιόμαστε για μια φορά αν θα πρέπει να αηδιάσουμε ή να γελάσουμε με την ύπαρξη του. Οι χρήσιμοι ηλίθιοι θα προσπαθήσουν να ηρεμήσουν το κλίμα προσπαθώντας να μας πείσουν να επιστρέψουμε στην ομαλότητα μέσα από το περίφημο «είμαστε εναντίον της βίας από όπου κι αν προέρχεται» (δλδ η αυτοάμυνα του θύματος εξισώνεται με την επίθεση του θύτη), «μας θέλουν να τσακωνόμαστε μεταξύ μας» (ποιους;), αφήνοντας στην καλύτερη την πόρτα ανοιχτή για την ναζιστική βία και την βία των ιδεολογικών τους συντρόφων, των μπάτσων σπέρνοντας παράλληλα τρομοκρατία με κάθε είδους συνομοσιολογία.

Η κυρίαρχη ιδεολογία και τα φανταχτερά σαλόνια του lifestyle που παρουσίασαν ως εναλλακτική λύση την χρυσή αυγή τώρα που είναι στην επικαιρότητα η αποστροφή προς αυτήν εκπλήσσεται και ασκεί επιδερμική κριτική. Το μόνο σίγουρο είναι ότι με καταγγελίες, παλαμάκια, internetικο αναβρασμό και γραφικότητες δεν θα αλλάξει κάτι, καθότι δεν ενδιαφέρει το θεάμα το να καταπολεμηθεί η χρυσή αυγή. Μόλις καταλαγιάσει το κλίμα οι φασίστες θα ξεμυτίσουν και θα κάνουν πάλι τα ίδια οπότε στα χέρια μας είναι να κάνουμε κάτι ώστε ο φόβος τους να μονιμοποιηθεί ως εφιαλτικό βίωμα.

Το ζήτημα είναι να μετατραπεί αυτός ο θάνατος σε μια λυσσαλέα επίθεση σε οτιδήποτε ναζιστικό, ας είναι μια αφορμή για την εκμηδένιση του εθνικιστικού στοιχείου σε κάθε πτυχή της ζωής. Ας πάρει πολιτικές διαστάσεις η αντιφασιστική οργή και ας στραφεί προς την ολοκληρωτική συντριβή της κάθε είδους κοινωνικής καταπίεσης. Αυτή είναι η ευκαιρία να ξεσηκωθούν και να ενωθούν όλα τα κομμάτια της κοινωνίας που πλήττονται από τον εθνικισμό και ας τον τσακίσουν μια και καλή. Να μην μείνει η αντίδραση ως μια μορφή εκτόνωσης (η οποία είναι η πεμπτουσία του θεάματος) αλλά να δημιουργηθούν νέοι ελευθεριακοί θεσμοί ή να ενδυναμωθούν οι ήδη υπάρχοντες. Ας υπάρξει αντιμετώπιση με κάθε μέσο, στους δρόμους συλλογική βιαιοπραγία απέναντι σε όποιον φασίστα κάνει το λάθος και εμφανίζεται δημόσια, εμπρησμός και καταστροφή των γραφείων τους οπουδήποτε υπάρχουν. Σε καμιά περίπτωση να μην τους κάνουμε την χάρη και πληρώσουμε με το ίδιο νόμισμα και στείλουμε τον κόσμο πίσω στο σπίτι του. Στην κοινωνική ζωή αποκλεισμός από τα πάντα, δημόσιο ξεμπρόστιασμα και διακοπή διαπροσωπικών σχέσεων.

Το κράτος φοβάται το τι μπορεί να ξεσπάσει από την δολοφονία και θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να σπείρει την λήθη, είτε με εκκλήσεις ψυχραιμίας, είτε με καταστροφολογίες, είτε με την ευαίσθητη μεν αλλά συνετή δε αριστερά, είτε με το να απορροφήσει κραδασμούς κηρύσσοντας παράνομη την χρυσή αυγή (μέχρι να φορέσει κάποιο άλλο περιτύλιγμα) και να εισπράξει χειροκροτήματα ηρεμώντας το κλίμα. Ας μην γίνουμε υποχείρια της ψυχραιμίας που επιτάσσει η πολιτική ορθότητα ,οπλίζοντας τις επιθυμίες μας με δημιουργικό μένος.

Σκοτεινοί Κύκλοι της Ακολασίας

Σύντομο URL:

Greece: massive anti-fascist demonstrations across the country

Big anti-fascist protests took place yesterday in Greece, joined by trade unionists, activists, left-wing parties and anti-racist organizations. Only in Athens approximately 30-50.000 condemned the actions of Golden Dawn, one week after the fatal stabbing of the hip-hopper Pavlos Fyssas by Giorgos Roupakias, a Golden Dawn member who allegedly admitted to the killing.

Once the protesters reached the headquarters of the far-right party (in Athens) riot squads unprovocably threw tear gas against the crowd. The police also chased demonstrators all around the city centre, detaining around 20. Some more were arrested on the corner of Kifissias and Alexandras avenues by DELTA forces (motorcycle police). In total, 62 people have been arrested.

Antifascist rallies were held also in other cities across the country (Thessaloniki, Serres, Ioannina, Volos, Heraklion, Katerini, Chania, etc.)

Roupakias has been accused of benefit fraud and after losing his job in a private company joined Golden Dawn with his wife, offering paid services; according to the Greek editorial board, the interview of an x-member of the party, and neighbors with whom he was in contact, Roupakias was receiving funding from Golden Dawn to participate in beatings of migrants and political opponents, mainly around the area of Nikea and Piraeus. This is also confirmed by the findings of the coroners who claimed that the stabbing of Paul Fyssas has been done by a person who has experience in knife crime.

This incident sparked civil arrests all across the country, with the majority of the people believing that the Greek political elites have done nothing to combat violence by Golden Dawn when the first attacks begun to take place. Others believe that the Greek government turns a blind eye to the far-right party (despite its orders to investigate Golden Dawn’s infiltration with the police and army), given that the conservative political intelligentsia of the country along with many other representatives of the local star system as well as pastors and high personnel of the Orthodox Church, have implicitly or explicitly expressed their sympathies with the actions of the party. Hitherto, eight senior police officers being suspected to have strong allegiance with Golden Dawn were forced to resign.

This wave of protests not only challenges the ruling coalition but also achieved to raise awareness in the Greek public about the devastating consequences of fascism, whose popularity begun to drop according to new polls revealed by Alco. In it is obvious that a significant percentage of the 450.000 citizens who voted for Golden Dawn in last year’s parliamentary elections, will most probably vote for the ruling conservative party of New Democracy or the right-wing populist Independent Greeks.

Below, photos and videos from Athens