Menu

EAGAINST.com

Ανακοίνωση της ομάδας Kaius Sparilus για την σύλληψη του Μ.Εξίογλου

bioantimilitar

via: Kaius Sparilus

Σήμερα, 18 Απριλίου, συνελήφθη κάτω από το σπίτι του ο Μένιος Εξίογλου την ώρα που ξεκινούσε για τη δουλειά του. Η σύλληψη έγινε με την διαδικασία του αυτόφωρου για το αδίκημα της ανυποταξίας. Αρχικά προσήχθη στο Α.Τ  Άνω πόλης, το μεσημέρι μεταφέρθηκε στην ΓΑΔΘ και αύριο ξεκινάει η μεταγωγή του στην Αθήνα όπου και θα περάσει απο την εισαγγελία. Και όλα αυτά ενώ στις 18 Δεκεμβρίου του περασμένου χρόνου είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως σε 4 μήνες με ένα χρόνο αναστολή με την ίδια κατηγορία από το στρατοδικείο της Λάρισας.

Η επιθετική  και εκδικητική πολιτική που τον τελευταίο καιρό εξαπολύεται εις βάρος των αρνητών στράτευσης επιβεβαιώνεται άλλη μία φορά. Η επιλογή της άρνησης στράτευσης θεωρείται διαρκές αδίκημα και με αφορμή αυτή την νομική «ανωμαλία»  οποιοδήποτε ανυπότακτος, ακόμα και αν έχει καταδικαστεί προηγουμένως για το αδίκημα της ανυποταξίας, μπορεί να κινηθεί οποτεδήποτε η διαδικασία του αυτόφωρου και να ξαναδικαστεί (οπότε και να ξανακαταδικαστεί). Η τρομοκρατία τους δεν μας πιάνει. Απαντούμε στις κατασταλτικές τους πιέσεις συλλογικά και δυναμικά.

Όπως και ο ίδιος είχε γράψει μαζί με άλλους συντρόφους στη συλλογική δήλωση άρνησης στράτευσης τον Μάιο του 2010: «Να μιλήσουμε ξεκάθαρα για κατάργηση της υποχρεωτικής στράτευσης (σκεπτόμενοι διαρκώς την κατάργηση του στρατού ως τέτοιου), αρνούμενοι μαζί με αυτήν κάθε δικαίωμα του στρατού και του κράτους να μας την επιβάλλουν. Να κάνουμε σαφές και αδιαπραγμάτευτο το δικαίωμά μας στην συνειδητή και «στρατευμένη» προσφορά του χρόνου, της διάθεσης, της γνώσης και της κάθε ικανότητάς μας στις κοινωνικές δράσεις και τα κοινωνικά πεδία που ιεραρχούμε υψηλότερα και στις οποίες γνωρίζουμε καλύτερα από κάθε υδροκέφαλο μηχανισμό πως μπορούμε να προσφέρουμε περισσότερο».

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ

Ανακοίνωση από Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης 98fm

98fm

ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ

10/04/ 2013 – Η πρυτανεία του ΕΜΠ χάνει την εκδίκαση ασφαλιστικών μέτρων ενάντια στην μήνυση της ΕΕΤΤ για την παλιότερη εκπομπή των Ραδιοζωνών στους 98.1 από το ίδρυμα καθώς και την εκπομπή του «Ράδιο Ένταση» που εκπέμπει ανα χρονικά διαστήματα από διπλανή ταράτσα κοντά στη συχνότητα του «ΣΚΑΙ». Άλλη μια δικονομική προσπ άθεια καταστολής που έρχεται να προστεθεί στις προηγούμενες διώξεις κατά του Athens Indymedia και των Ραδιοζωνών Ανατρεπτικής Έκφρασης.

11/04/2013 – Με πρωτοβουλία του πρύτανη κόβεται το ρεύμα στο «Ράδιο Ένταση». Ταυτόχρονα γίνεται διακοπή της παροχής του ίντερνετ τόσο στο Athens Indymedia όσο και στις Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης, οι οποιες εκπέμπουν στους 93.8, που ουδεμία σχέση έχουν με τη δικογραφία. Άγνωστο μέχρι σήμερα πως οι απειλές για τα χαμ ένα ασφαλιστικά μέτρα για ραδιοεκπομπή μετεξελίχθηκαν σε φίμωση όλων των διαδικτυακών μέσων αντιπληροφόρησης της Πολυτεχνειούπολης. Το τέχνασμα που χρησιμοποίησε ο πρύτανης του ΕΜΠ, Σίμος Σιμόπουλος, αντί του εισαγγελέα, για να διακόψει την παροχή ίντερνετ ήταν η χρήση του εσωτερικού κανονισμού του ΕΜΠ που απαιτεί όλες τις παροχές ίντερνετ (IP) να αντιστοιχούν σε ονόματα. Το να δοθεί λοιπόν όνομα για τον server του σταθμού ή του Indymedia, εγχειρήματα αυτοοργανωμένα και όχι προσωποκεντρικά, συνεπάγεται κρατικές διώξεις ή φασιστικές και παρακρατικές επιθέσεις στα πρόσωπα αυτά. Αντ’ αυτού , σύσσωμος ο σύλλογος των Χημικών Μηχανικών, όπου στεγάζονται τα εγχειρήματα, έχει δηλώσει εδώ και έξι μήνες στο «όνομά» του τις παροχές αυτές αλλά και τις παροχές ίντερνετ πολιτικών ομάδων. Το χαρτί αυτό παρουσιάζεται ως χαμένο ή ανύπαρκτο.

12/04/2013 – Το «εξαφανισμένο», κατά τις πρυτανικές αρχές χαρτί του Φ.Σ Χημικών Μηχανικών παραδίδεται εκ νέου στον κοσμήτορα του ΕΜΠ, επιβεβαιώνοντας τη στήριξή τους στην ελευθερία έκφρασης εντός του ιδρύματος. O κοσμήτορας των Χ.Μ. κάλεσε το ΔΣ για να επιβεβαιώσει αν εμμένουν στις υπογραφές τους και ύστερα παρέδωσε το χαρτί στον πρύτανη.. Ταυτόχρονα, πραγματοποιείται από τα μέσα αντιπληροφόρησης και το Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι του Πολυτεχνείου, συγκέντρωση η οποία περιστοιχίζεται από εκατοντάδες αλληλέγγυους στο χώρο της πρυτανείας. Τελικά αργά το βράδυ γνωστοποιείται ότι ο Σιμόπουλος δε δέχεται το αίτημα του φοιτητικού συλλόγου και εμμένει στην απόφαση του για τη φίμωση των Ραδιοζωνών Ανατρεπτικής Έκφρασης και του Athens Indymedia.

Η ΦΙΜΩΣΗ ΔΕΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΑΔΡΑΝΕΙΑ

Ας μην αντιμετωπίζουμε το ζήτημα τεχνικά. Δεν έχει νόημα να στήσουμε άλλες πατέντες, άλλα σημεία εκπομπής και συμβιβαστικές λύσεις. Εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε το άσυλο και τον βασικό του πυρήνα -την ελεύθερη διακίνηση ιδεών- χρησιμοθηρικά, διότι έτσι ανοίγουμε το δρόμο στην κυριαρχία. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε ούτε με την λειτουργία κάποιων μέσων αντιπληροφόρισης, ούτε με κάποιος φοιτητικές ελευθερίες. Αυτό που συμβαίνει είναι η ρεβάνς και ο τσαμπουκάς μιας θράκας ιδεολόγων του ολοκληρωτισμού που ενσαρκώνουν την εξουσία και τις δυνάμεις καταστολής. Εδώ δε μιλάμε απλά για αναρχικούς ή αριστερούς ή προοδευτικούς.

Μιλάμε για τη βασική αρχή της ελευθερίας διακίνησης των ιδεών, μία διακίνηση η οποία έχει περικλειστεί σε μια επιχειρηματική ελίτ που κατέχει το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ. Το καθεστώς αυτό ενισχύεται από ένα ασφυκτικό νομικό πλαίσιο που απαγορεύει με ΜΑΤ και φυλακίσεις την οποιαδήποτε ανταγωνιστική προσπάθεια ενημέρωσης εφόσον αυτή δεν είναι ενταγμένη, λιγότερο ή περισσότερο στους -άτυπους – κανόνες του παιχνιδιού τους. Το ότι οι κανόνες είναι άτυποι δεν το λέμε τυχαία , καθώς σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των ραδιοφώνων και των τηλεοράσεων δεν έχουν άδεια λειτουργίας. Η συνέχιση της εκπομπής τους στηρίζεται σε ένα πλέγμα αλληλοεξυπηρετούμενων συμφερόντων και σχέσεις εξουσίας.

Εδώ και 10 χρόνια οι Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης, αποτελούν έναν ακόμη στόχο της εξουσίας. Από τις μηνύσεις της κρατικής ΕΕΤΤ και την εκπομπή παρακρατικού σταθμού στην ίδια συχνότητα (FREE FM) εως τη βελούδινη φίμωση από τις πανεπιστημιακές αρχές, ειδικότερα η πρυτανεία εφαρμόζοντας μια παρελκυστική πολιτική, δήθεν ουδετερότητας, φανερώνει την πραγματική της θέση. Παρουσιάζει τον εαυτό της σαν θύμα που διώκεται γιατί υποστηρίζει την ελευθερία της έκφρασης, ενώ την ίδια στιγμή κόβει την παροχή δικτύου στα μέσα αντιπληροφόρισης που στεγάζονται στο ΕΜΠ. Το ότι η συντριπτική πλειοψηφία των δομών αντιπληροφόρισης βρίσκεται πλέον εντός πανεπιστημιακού ασύλου είναι μια πραγματικότητα που δεν ωφελεί να αγνοούμε. Θεωρούμε πως δεν υπερβάλλουμε με το να πούμε πως οι δομές αντιπληροφόρισης υπερβαίνουν τα πλαίσια της φοιτητικής κοινότητας και διαχέουν τον όποιο ανταγωνιστικό λόγο προς τα έξω, ενώ αντίστροφα κοινωνικοποιούν ένα άσυλο το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει εσκεμμένα απονοηματοδοτηθεί.

Όλοι όσοι διαχειριζόμαστε, δημοσιεύουμε ή χρησιμοποιούμε τα παραπάνω μέσα αλλά και όσοι αισθανόμαστε αλληλέγγυοι στο δικαίωμα στην αδιαμεσολάβητη έκφραση, δε δεχόμαστε να αναζητήσουμε εναλλακτικές στη ραδιοφωνική ή ιντερνετική εκπομπή, σε κάποιο πιο φιλόξενο μέρος. Η εβδομάδα που έρχεται , δε θα βρεί ένα ίδρυμα επαναπαυμένο σε μια κανονικότητα και τα δύο μέσα να εκπέμπουν από την άλλη άκρη του πλανήτη. Αν το κράτος θέλει να φιμώσει τα μέσα αντιπληροφόρησης, ας αφήσει στην άκρη τις ακαδημαϊκές μαριονέτες του και ας αναλάβει το πολιτικό κόστος μιας αστυνομικής επέμβασης στο χώρο του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου.

Καλούμε όσους αντιτάσσονται στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, σε εβδομάδα δράσεων αλληλεγγύης, από 15 εώς 21 Απριλίου 2013.

ΟΤΑΝ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΗ ΦΙΜΩΣΗ Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ


Σύντομο URL: http://eagainst.com/?p=47725

Greek employer opens fire on migrant workers

Nea Manolada, Greece: 20-30 strawberry pickers from Bangladesh got shot by the foremen of their employer when approximately 80 migrant workers gathered to demand six-months’ unpaid wages. According to local media four were seriously injured. The employer has been arrested while the foremen are still on the run.

Exploitation and brutality against migrants is an ongoing issue in the area: in 2008 migrant workers went on strike to protest against slave wage exploitation, and shocking living conditions. According to enet.gr:

their strike exposed slave wage exploitation, shocking living conditions and prejudice.

The government at the time responded to the strike by ordering labour inspectors to crack the whip on farmers exploiting migrant workers in Nea Manolada.

In 2009 two farmers tied two Bangladeshi immigrants to a motorcycle and dragged them through a village square.

After the spread of the news, many Greek citizens declared that mass boycotts against the Nea Manolada’s agricultural products.

Further reports claim that police forces arrests the injured victims interrupting their hospitalization, aiming to proceed in deportation.

proxy.storify.com

The hospitalized immigrants of Manolada

533710_403844929714180_627714455_n

The business men who opened fire against the unpaid Immigrant workers in Manolada. Names: Nikos Vagelatos, Makis Vagelatos and StavrosVagelatos

 

Αgainst the suppression of freedom of speech

athens-indymedia-660

In support and solidarity with the suppressed Athens Indymedia and 98 FM – Radio Band of Subversive Expression.

In Greece, where pauperization, mass unemployment and destitution are on the rise, where many look for food in garbage bins while others are driven to suicide unable to secure shelter and welfare, the dissident media annoy and must close. In the country of violent State repression where the police now openly and shamelessly cooperate with the neo-Nazis against the movement. In the country of blatant racism and misinformation through the media, which have become disseminators of government propaganda, all other media that do not comply with the decisions taken without the majority’s consent must be closed.

While public education is but a memory, and the labor laws that protected basic labor rights were abolished overnight, while predatory laws spring up on a daily basis like rashes of an infectious disease, showing the sadism of the ruling elite and of the tragic and ludicrous governmental personnel; here in Greece that the basic income was annihilated for the benefit of domestic and international capitalism, the markets and the eurocrats, some say that «at least you have freedom of speech» and that «movements are expressed dynamically, opposing voices are heard. »

The anarchist/anti-authoritarian movement, which is growing stronger every day since the revolt in December 2008, having somehow gained a «hegemonic» word within the resistance movements, apart from the repression it receives on a daily basis, directly and indirectly, and exactly because it is obviously taken into account, is challenged in every aspect. First the squats and the self-organised spaces came under direct attack: the structures that managed to bring closer this political movement to the rest of society, which paralyzed and bewildered by the political agenda and the general collapse, tends to be radicalised. The government and the political parties do what they can to prevent this radicalization, fighting fiercely the anarchist/antiauthoritarian spaces, promoting (with the help of the manipulated mass media) the fascists of Golden Dawn, who are now seated in parliament.

The latest blow was the shutdown of Athens Indymedia and the counter-information radio stations 98FM and Radio Entasi, which since Thursday midday 11 of April have been subject to state repression via backstage pressure, without an actual legal issue in hand. Τhe various pro-EU extremists, supporters of Neoliberal social policies, of the «smooth functioning of institutions», would say: «in what serious country would a website be allowed to disseminate communiques of terrorists and incite mass destruction of property?» They are right. In no «serious» country, where the freedom of press is supposedly respected a website like Athens Indymedia would be allowed to broadcast for more than five days. They forget, however, that these countries do not owe their prosperity to blind obedience to the laws, suppression and social discipline. Instead, part of the freedoms the citizens (of these countries) enjoy is due to social struggles that took place during the previous century, struggles that managed to dismantle the old order (the fugitive serfs as Marx called them, or the struggles of workers, minorities and women), leading several groups to gain autonomy (let’s not forget that these struggles were initially stigmatized as «outbreaks of lawlessness», «incitements to violence» or even «terrorism», such as May Day in Chicago, as thanks to those struggles today the supporters of «law and order» can work 8 hours a day instead of 15, and get annual leave and sickness pay instead of dying outside the factories). On the other hand, the biggest part of the economic prosperity of the «serious» countries is due to domination, to the colonization of the non-Western world and the brutality it left behind. Let’s also not forget that new laws have now been introduced to countries like Britain, the Netherlands and Hungary forcing the unemployed to work for free 30 hours a week. For those that never wondered, this is because our societies have politically paralyzed, and follow faithfully and blindly the laws under the fear of repression, under the impending stigma of «terrorism» and «illegitimate degeneracy» – code-words used to label all those who disagree with the political system. Will such laws be implemented or forced sooner or later in Greece? Who could stop them when there will be no real opposition voice?

The silencing of the 3 specific counter-information media which have an enormous social impact (Indymedia is among the websites with the highest rates of everyday visits) is a clear political choice made by the autocratic Greek government, which desperately tries to annihilate any counter-information network, because this is exactly the way an important part of Greek society chooses to stay informed for what really happens in the country, being radicalised as a consequence. The fact that the Greek government shamelessly despises the civil-‘democratic’ Constitution is not a surprise to us. In post-memorandum Greece there is hardly a constitutional provision that has not been out-rightly circumvented or violated. Τhe blatant violation of the constitutional provisions according to which «anyone can express and spread verbally, in writing and via the press their thoughts by respecting the laws of the State» and «the Press is free. Censorship and any other precautionary measure is forbidden.» (article 14, paragraph 1 and 2), is a new qualitative and quantitative characteristic, making clear to all the authoritarian face of the Greek government, within the country and abroad.

Under these circumstances it is very important to re-establish the operation of the 3 counter-information media under the status they existed until today. It is not of concern if -technically speaking- it is possible to run them outside the Polytechnic School. The important thing is that their operation is supported by the students’ unions and their decrees, but mainly that any tactical withdrawal gives the opportunity to the government to utterly, definitely, irrevocably repress any opposing voice. It is absolutely certain that an unscrupulous government will stop before nothing. It is unconditionally crucial that Athens Indymedia, 98FM and Radio Entasi continue to broadcast free, the same way and from the same places they used to before April 11. At the same time, however, websites with articles that call Albanians a ‘dishonored breed», Jews a «source of all evil» that would soon «be buried in their tomb in the Dead Sea» and Turks the «offspring of the devil», remain open, stigmatizing people of different orientation, allowing the racist poison to spread in society.

Let us speak clearly. The attack on Athens Indymedia and 98fm is a POLITICAL attack. Yes, the website could be based elsewhere, but this is exactly the point! This would be a defeat for the whole anarchist movement. Those who share this view and rest assured that it can operate outside the university, automatically accept an unprecedented political defeat. All must understand that this is not just a technical issue. All must see the unprecedented denial of freedom of expression for (indirectly or directly) ALL OF US! Because this is what it is: DEPRIVATION OF FREEDOM OF EXPRESSION. Meanwhile to those who might say that some journalists are also denied the right of freedom of expression due to popular anger and fear of being targeted by armed groups, we answer that these vocationalists who always criticize safely from ‘above’, should know that they applaud violence when they defend the policies that have forced an entire population to poverty. When they justify the violence of the repressive forces and of Golden Dawn, they become terrorists themselves. They undoubtedly have the right to express themselves as they wish. If they are elitists, it is their undeniable right to attempt to demonize poverty by any means possible. However, they should be ready to take responsibility, given that their elitism causes mass reactions against them. Those who supposedly speak in the name of the majority and baptize «populist», «lawless», and «terrorist» anyone who disagrees with them should either fear or respect the people about whom they speak. If both are not possible, then they had better be afraid.

At a time when the benchmark of the movements is the media of counter-information and the social structures of resistance, there is no luxury for further losses and/or retractions. This should be understood by those who think they have not been directly influenced by the particular practice of preventive (and vindictive) censorship. The citizens of other countries should realize that not only in Greece the once seemingly unpopular Government reveals day by day its totalitarian face, but that across the globe, political inertia, addiction to political correctness and «legality» has led to a state of absolute subjection, where every voice not in line with the dominant doctrine is considered illegal and therefore should be gagged for the «good of all.» Protection from the danger of «lawlessness» (once expressed as «protection from the threat of communism»), reliance on the work ethic and the instrumental capitalist order, are the factors which during the interwar period in Europe allowed the implementation of the state of exception, leading to the rise of fascism. We should therefore understand that just with the fear of being stigmatised as «terrorists» we are deprived of all freedoms at all levels of social life; that the government should be politically and morally isolated by those who respect themselves and value freedom, equality and solidarity. Finally, the movement itself should and must show its solidarity as in the case of the government’s attacks on political squats and autonomous spaces. If an injury to one is an injury to all, then injuring the heart of the movement is war against all of us.

In hard and ugly times, like those we live in years now, counter-information is one of the most important weapons in our arsenal. It is what keeps us in touch with reality, what WE manage without partisan or monetary support, without interference from third parties, without filters of respectability for the sake of balance, or fear of bullying by rippers and moralist prosecutors. It is by us, for us! And when we say «us» we mean those not on the side of the oppressors, the exploiters and their lackeys. What we must understand is that this time we ourselves must show practical solidarity. Athens Indymedia and 98fm are vibrant parts of the revolutionary movement, and the revolutionary movement is all of us, who do not believe the prefabricated nonsense of the TV channels that support the regime in which we live. We take information in our hands. We choose to live the events and have a personal opinion about them, and not hear them like another TV serial.

We know that freedom of expression, thought and action are obstacles for every government, as we know well that to control the flow of information is one of the strongest weapons in the hands of the oppressors. We therefore think that our response should be solidarity in practice. Athens Indymedia, Radio 98fm, and Radio Entasi are integral parts of our action, bridges among all groups that fight against oppression.

Eagainst.com & Europeans Against the Political System

«Δεν μας φοβίζουν τα νέα μέτρα»: μια επικαιροποίηση στο φως των νέων εξελίξεων

Με δεδομένο ότι το αρχικό κείμενο [«Δεν μας φοβίζουν τα νέα μέτρα (αυτοί θα έπρεπε να φοβούνται…)»] γράφτηκε πριν περίπου πέντε μήνες, είναι απαραίτητη μια επικαιροποίησή του που θα εστιάσει σε τρία κυρίως σημεία: α) Την παρούσα κατάσταση της διεθνούς, αλλά ιδιαίτερα της ελληνικής οικονομίας μετά την καταβολή της μεγάλης δόσης του Δεκέμβρη, η οποία έκανε πολλούς να μιλάνε για σταθεροποίηση του ελληνικού καπιταλισμού, β) Τη σημασία των εξελίξεων στην Κύπρο τόσο για την Ελλάδα όσο και διεθνώς και γ) Τα καθήκοντα του κινήματος μέσα στο νέο πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται από τη συνεχή ένταση του κυβερνητικού αυταρχισμού και την απρόσκοπτη συνέχιση του προγράμματος της τρόικας.

Ι. Στο διεθνή και ιδίως στον ευρωπαϊκό χώρο, δεν είχαμε τους τελευταίους μήνες καμία εξέλιξη που να επιτρέπει την αισιοδοξία του κεφαλαίου και των πολιτικών ελίτ ότι επίκειται μια διέξοδος από την κρίση.

Οι άνεργοι στην Ε.Ε. έφτασαν τα 26 εκατομμύρια (10,9 %) εκ των οποίων τα 19 εκ. στην Ευρωζώνη (12 %). Το 2012 έκλεισε με ύφεση 0,9 % στους 17 και 0,6% στους 27, με τις 11 από τις 17 χώρες της Ευρωζώνης να είναι υφεσιακές, μία με μηδενική και 5 με ισχνή ανάπτυξη, ενώ είχαμε και μείωση της βιομηχανικής παραγωγής κατά 3,7 % με τις χώρες που βρίσκονται στο επίκεντρο της κρίσης να έχουν ποσοστά πολύ μεγαλύτερα του μέσου όρου (Ιταλία -7,6 %, Ισπανία -7,2 %, Ιρλανδία -6,6 % κλπ.). Ακόμη, πέρα από την επίθεση στην Κύπρο που θα εξετασθεί ξεχωριστά, βγήκε στην επιφάνεια η απειλή του σκασίματος της φούσκας των ακινήτων στην Ολλανδία όπου το ιδιωτικό χρέος έχει σπάσει κάθε ρεκόρ, είχαμε την επίθεση των ισχυρών της Ευρώπης σε Αυστρία και Λουξεμβούργο απαιτώντας άρση του τραπεζικού απορρήτου, εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος κα έλεγχο της φοροδιαφυγής, ενώ από μέρα σε μέρα αναμένεται η επίθεση των διεθνών αρπακτικών στη Σλοβενία, παρόλο που το δημόσιο χρέος της είναι μόλις στο 47 % του ΑΕΠ της και έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ανάπτυξης στην Ε.Ε.

Όλα αυτά επιβεβαιώνουν την άποψη ότι η κρίση είναι βαθύτατα συστημική και γι’ αυτό βγάζει διαρκώς στην επιφάνεια τις αντιθέσεις τόσο ανάμεσα στις διαφορετικές μερίδες του κεφαλαίου, όσο και ανάμεσα στους διαφορετικούς εθνικούς καπιταλισμούς. Με βάση το γεγονός ότι την περίοδο 1975-2005 το μερίδιο της εργασίας στο κόστος παραγωγής μειώθηκε κατά το ιλιγγιώδες ποσό του 10 % του παγκόσμιου ΑΕΠ, γίνεται φανερό ότι αιτία της κρίσης δεν είναι η υπερκατανάλωση, αλλά αντίθετα η έλλειψη ζήτησης, που, όσο εντείνονται τα μέτρα λιτότητας, επιστρέφει την κρίση στην εργοδοσία, η οποία καρπούμενη λιγότερη υπεραξία, αδυνατεί να κρατήσει ψηλά το ποσοστό του κέρδους της. Πρόκειται λοιπόν ταυτόχρονα για κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και άρα αξιοποίησής του και κρίση τρόπου παραγωγής, λόγω της όξυνσης της αντίθεσης παραγωγικών σχέσεων και παραγωγικών δυνάμεων. Με αυτή την έννοια πρόκειται για κρίση ενός συστήματος σε ολική παρακμή.

Η θέση ότι η ύφεση και η ανεργία είναι συνειδητές επιλογές, ότι πρόκειται δηλαδή για μια μεγάλη εκκαθάριση με στόχους τη δραστική υποτίμηση της εργατικής δύναμης και την επιλεκτική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και πλεοναζόντων κεφαλαίων, παρόλο που έχει θεωρητική βάση, είναι στις δεδομένες συνθήκες προβληματική για δύο λόγους:

α) Η συμπίεση  του εργατικού κόστους δεν μπορεί να ξεπεράσει ατιμωρητί για το κεφάλαιο  ένα όριο, ιδιαίτερα όταν, όπως είδαμε έχουν κλείσει ή στενέψει οι άλλοι δρόμοι διαφυγής του από την κρίση.

β) Η σημερινή διασπορά του κεφαλαίου κάνει δύσκολη την επιλεκτική μαζική καταστροφή του. Αυτό ισχύει αν δεχτούμε, ότι ως συνειδητή επιλογή, η καταστροφή κεφαλαίων δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αναδιανομή τους μέσα στα πλαίσια της εκάστοτε άρχουσας τάξης. Η καταστροφή λοιπόν, δεν γίνεται ποτέ στην τύχη, αλλά αποτελεί έναν άλλο τρόπο συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, έναν τρόπο, ας πούμε «εκτάκτου ανάγκης», που όμως στις παρούσες συνθήκες φαίνεται να μη λειτουργεί.

Περνώντας στην εξέταση της κατάστασης στην Ελλάδα, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι παρά το κλίμα αισιοδοξίας που καλλιεργεί η κυβέρνηση και τα φιλομνημονιακά ΜΜΕ από το Δεκέμβρη και μετά, η σημερινή εικόνα της ελληνικής οικονομίας είναι πραγματικά τραγική:

Η αθροιστική ύφεση της πενταετίας 2008-2012 έφτασε το 20,1 % και θα ξεπεράσει το 25 % φέτος, η επίσημη ανεργία βρέθηκε το Γενάρη στο 27,2 % (1.348.742 άτομα) με τη νεανική στο 59,3 % και τη γυναικεία στο 31,4 %, ενώ το 65,3 % των ανέργων είναι χωρίς δουλειά πάνω από ένα χρόνο. Σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία, η πραγματική ανεργία πρέπει να είναι γύρω στο 31 % και όπως όλα δείχνουν θα συνεχίσει να αυξάνεται, αφού το ΚΕΠΕ προβλέπει επίσημη ανεργία 30,1 % για το τέλος της χρονιάς και το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ 35 % πραγματική, ενώ το ΙΟΒΕ ανεβάζει στο 27,6 % το μέσο όρο του έτους. Πέρα από αυτά, όλοι οι δείκτες της οικονομίας παρουσιάζουν καθίζηση.

Οι επενδύσεις από 56,5 δισ. € το 2007 έπεσαν στα 23,5 δισ. € το 2012 και το ΙΟΒΕ προβλέπει νέα μείωση 10 % για το 2013, η εγχώρια ιδιωτική κατανάλωση από 151,8 δισ. € το 2008 έπεσε στα 119 δισ. € το 2012 και αναμένεται μείωση 9 % για φέτος, οι τραπεζικές καταθέσεις από 237  δισ. € τον Ιούνιο του 2009 κατρακύλησαν στα 150 δισ. € το Νοέμβρη του 2012, η μείωση της αγοραστικής δύναμης του μέσου μισθού φτάνει σχεδόν το 50 %, ως αποτέλεσμα του φονικού συνδυασμού πληθωρισμού, μείωσης των μισθών και αύξησης των φόρων και το κατά κεφαλήν εισόδημα από 84 % του μέσου όρου της Ε.Ε. το 2008, έφτασε στο 72 % το 2012 και προβλέπεται να πέσει στο 68 % το 2013, ανεβάζοντας το ποσοστό αυτών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας στο 30 % από 23 % το 2010. Μάλιστα, το δημόσιο χρέος για τον περιορισμό του οποίου υποτίθεται ότι γίνονται όλα, από 119 % του ΑΕΠ το 2009 έφτασε στο 157 % το 2012 και θα ξεπεράσει το 174 % το 2013, ενώ χωρίς το κούρεμα θα ήταν στο 224 %.

Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει αυτή την κατάσταση κόβοντας μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές παροχές και βάζοντας συνεχώς νέους φόρους. Στόχος υποτίθεται πως είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας της χώρας, η οποία όμως, όπως είδαμε, έπεσε κατά 29 θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη μεταξύ 2008 και 2012, παρά το γεγονός ότι το εύρος των περικοπών δεν έχει ιστορικό προηγούμενο στη μεταπολεμική ιστορία της Ευρώπης. Η μέση μείωση του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος έφτασε το 17,6 % έναντι στόχου 15 % και ενώ στην Ευρωζώνη είχαμε αύξηση κατά 2,8 %. Το μέσο ωριαίο κόστος εργασίας μειώθηκε το 2012 ακόμη 11,2 %, την ίδια στιγμή που στην Ε.Ε. είχαμε αύξηση 8,6 % και στην Ευρωζώνη 8,7 %, ενώ ακόμη και στις χώρες που είναι σε μνημόνιο, υπήρξε – έστω οριακή – αύξηση (Ιρλανδία + 0,8 %, Πορτογαλία + 0,4 %).

Όσο για τη συνεχή παρανοϊκή επιβολή φόρων, η κατάσταση αν δεν ήταν τραγική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κωμική. Με νέο συντελεστή φορολογίας εισοδήματος στο 26 % έναντι 20,5 % στην Ε.Ε. και ένα σωρό έμμεσους και έκτακτους φόρους, τα φορολογικά έσοδα αντί να αυξηθούν μειώνονται. Οι ανείσπρακτοι φόροι αυξήθηκαν κατά 13 δισ. € το 2012, δηλαδή κατά 1,1 δισ. € το μήνα, φτάνοντας συνολικά τα 56 δισ. €. Η υστέρηση του ΦΠΑ του 2012 έφτασε το 16 % σε σχέση με το 2011, ενώ ήδη μέσα στο πρώτο δίμηνο του 2013 έχουμε υστέρηση εσόδων 161 εκ. € από το ΦΠΑ, 153 εκ. € από έμμεσους φόρους και 134 εκ. € από τα τέλη κυκλοφορίας αφού, παρά την υπέρογκη αύξησή τους, το όφελος αντισταθμίστηκε από τις 115.000 καταθέσεις πινακίδων. Το ίδιο έγινε και με την αύξηση στους φόρους του πετρελαίου, οι οποίοι έφτασαν να  καλύπτουν το 42 % της τιμής του οδηγώντας το κόστος των χιλίων λίτρων  στα 1.266 € στην Καστοριά, τη στιγμή που στοιχίζουν 861 € στο Λονδίνο. Κι όμως η Ελλάδα ξεπάγιασε φέτος για ένα όφελος μόλις 55 εκ. € αφού η εκτίναξη της τιμής του πετρελαίου έφερε μείωση της κατανάλωσής του κατά 66 % (374.000 τόνοι το πρώτο δίμηνο του 2013, έναντι 1,1 εκ. τόνων το πρώτο δίμηνο του 2012).

Ακόμη, το 2011 δεν πληρώθηκαν έγκαιρα 400.000 λογαριασμοί της ΔΕΗ και το 2012 700.000, η επιβολή ΦΠΑ σε ποσοστό 23 % στην εστίαση έκλεισε ήδη 4.000 επιχειρήσεις μόνο στην Αττική, η φορολόγηση των κερδών στα παιχνίδια του ΟΠΑΠ κοντεύει να κλείσει τα πρακτορεία, ενώ το χαράτσι απέφερε μόλις 488 εκ. € το πρώτο δίμηνο του 2013, ανεβάζοντας την υστέρηση των δημοσίων εσόδων στα 818 εκ. € για το πρώτο τρίμηνο του έτους, με την τρόικα να έχει ήδη αρχίσει να ζητάει νέα μέτρα, προβλέποντας τη συνολική υστέρηση του έτους στα 4 δισ. €.

Σα να μην έφταναν όλα αυτά, το χρέος του Δημοσίου προς τον ιδιωτικό τομέα από 7,227 δισ. € το Δεκέμβρη του 2011, έφτασε στα 8,045 δισ. € το Δεκέμβρη του 2012 γιατί παρά τις υποσχέσεις, η αποπληρωμή των χρεών προς τους ιδιώτες προχωρά με εξαιρετικά αργό ρυθμό. Πρόκειται για συνειδητή επιλογή, καθώς η κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να παρουσιάσει με αλχημείες ένα ισχυρό πρωτογενές πλεόνασμα έχει κηρύξει ουσιαστικά μια άτυπη στάση πληρωμών. Έτσι, μετά το δημόσιο τομέα βουλιάζει και ο ιδιωτικός: Η συμμετοχή της βιομηχανίας στο ΑΕΠ βρίσκεται στο ιστορικό χαμηλό του 9 %, η ελληνική ναυτιλία βρίσκεται στα επίπεδα του 1998 με 1933 πλοία (από 2002 το 2011) και ζημιές 231,6 εκ. € το 2012, ενώ ο κλάδος των κατασκευών έχει κυριολεκτικά αφανιστεί.

Προσπαθώντας να αυξήσει τα δημόσια έσοδα η κυβέρνηση απειλεί με κατασχέσεις και φυλακίσεις τους μικροοφειλέτες, ρισκάροντας μια κοινωνική έκρηξη για να εισπράξει άραγε τι; Σήμερα 5.770 άτομα χρωστούν 35 δισ. €, 100.000 άτομα 3 δισ. € και σχεδόν 2 εκ. άτομα 1,1 δισ. €. Ποια απ’ αυτές τις κατηγορίες αξίζει να κυνηγήσει κανείς το καταλαβαίνουν όλοι. Όχι όμως ο Στουρνάρας και ο Σταϊκούρας.

Η βέβαιη αποτυχία υλοποίησης των εισπρακτικών μέτρων τους επόμενους μήνες και η αύξηση του αριθμού αυτών που θα χρωστάνε φόρους, εισφορές και λογαριασμούς ΔΕΚΟ σε πάνω από 2,5 εκ. φυσικά πρόσωπα δεν είναι μόνο οικονομικό αλλά μέγα πολιτικό γεγονός, καθώς είναι βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση. Οι νέοι φόροι, οι συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων, το παρατεταμένο στραγγάλισμα της πραγματικής οικονομίας και του λαϊκού εισοδήματος προς όφελος των τραπεζών, η αδυναμία ελέγχου ακόμα και του πληθωρισμού, οι συνεχείς άστοχες επιλογές που φέρνουν αποτελέσματα αντίθετα από τα προσδοκώμενα και παράλληλα η ασταμάτητη προκλητική μπουρδολογία περί τάχα τελευταίων μέτρων και ανάπτυξης από το 4ο τρίμηνο του 2013, επιβεβαιώνουν τη θέση που εκφράστηκε στο προηγούμενο κείμενο, ότι το αστικό μπλοκ εξουσίας της χώρας έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Ακόμα και οι τράπεζες απειλούνται από την εκτόξευση των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Σύμφωνα με στοιχεία που ανακοινώθηκα στις 15.04.2013 από τον Πρόεδρο της Εθνικής Τράπεζας, Γεώργιο Ζανιά, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια έφτασαν από 4 % το 2008 στο 24,6 % το Δεκέμβριο του 2012. Σ’ αυτό το ποσοστό πρέπει να προσθέσουμε άλλο ένα 7 % που αντιστοιχεί στα αναδιαρθρωμένα δάνεια. Την ίδια μέρα, με έκθεσή της η Moody’s εκτιμά ότι στο τέλος του έτους τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια (στεγαστικά, καταναλωτικά, επιχειρηματικά κλπ.) στην Ελλάδα, θα ξεπεράσουν το 40 % απειλώντας με κατάρρευση το συνολικό τραπεζικό τομέα. Η ανάκαμψη του ελληνικού καπιταλισμού λοιπόν, είναι αδύνατη και ακόμα κι αν καταφέρει μια σταθεροποίηση, αυτή θα είναι προσωρινή και εξαιρετικά σύντομη, αφού τη θέση του δυσχεραίνουν δύο ακόμη παράγοντες: το γεγονός ότι μετά το PSI το ελληνικό χρέος έχει γίνει κυρίως διακρατικό και οι εξελίξεις στην Κύπρο.

ΙΙ. Το κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο υπήρξε μια απρόβλεπτη και πρωτοφανής εξέλιξη που προσβάλλει τα διαχρονικά ιερά και όσια του καπιταλισμού αν σκεφτούμε ότι ούτε καν σε πολεμικές περιόδους δεν μπήκε ποτέ χέρι στις καταθέσεις. Η απόφαση αυτή αποτελεί μια ακόμα απόδειξη του δομικού χαρακτήρα και των ιστορικών διαστάσεων της σημερινής κρίσης. Ακριβώς λόγω της έντασης και του βάθους της, όλες οι αρχές του καπιταλισμού καταπατούνται σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μείνει απαραβίαστη η πιο θεμελιώδης απ’ αυτές: η αρχή της εκμετάλλευσης. Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί μια απόφαση που απειλεί με αποσταθεροποίηση το ευρωπαϊκό και παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, τσαλαπατώντας τη βασική καπιταλιστική αρχή του απαραβίαστου των καταθέσεων και αφήνοντας ανοικτή την πόρτα για μια γενικευμένη φυγή τους (bank run) κάθε φορά που υπάρχει – ή φαίνεται ότι υπάρχει – πρόβλημα.

Οι διεθνείς αντιδράσεις που ακολούθησαν την απόφαση του Eurogroup, δείχνουν ότι κανείς δεν πιστεύει τις διαβεβαιώσεις ότι η Κύπρος είναι μια ειδική περίπτωση, ότι το όριο των 100.000 ευρώ είναι απαραβίαστο κλπ. Αντίθετα, όλοι καταλαβαίνουν, ότι η πρακτική αυτή, που χωρίς κανείς να τους ρωτήσει, αναβιβάζει τους απλούς καταθέτες σε «επενδυτές» και συνεταίρους των τραπεζών – συνεταίρους μόνο στις ζημιές και όχι βέβαια στα κέρδη – θα γενικευτεί αν υπάρξει ανάγκη, όπως άλλωστε δήλωσε και ο ανεκδιήγητος Ντάισελμπλουμ.

Σχετικά τώρα με την επίδραση των γεγονότων της Κύπρου στην ελληνική οικονομία, αυτή θα είναι σίγουρα αρνητική, χωρίς να μπορεί ακόμα να μετρηθεί με ακρίβεια, αφού δεν είναι γνωστό ούτε το μέγεθος των ελληνικών κεφαλαίων που κουρεύονται, ούτε οι επιπτώσεις της ύφεσης στις ελληνικές επιχειρήσεις (λουκέτα, απολύσεις κλπ.). Αυτό που είναι βέβαιο, είναι ότι η κυπριακή κρίση θα επιβαρύνει την ελληνική οικονομία στον ένα ή τον άλλο βαθμό. Πέρα απ’ αυτά όμως, η υπόθεση της Κύπρου μας οδηγεί σε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα όπως τα παρακάτω:

α) Σε περιπτώσεις κρίσης τα ανώτερα κλιμάκια του διεθνούς κεφαλαίου και το πολιτικό τους προσωπικό δρουν με απροκάλυπτα ληστρικό τρόπο. Η κυρίαρχη άποψη λέει ότι η Κύπρος τα ‘θελε και τα πάθε αφού είχε φορολογικό συντελεστή στο 10 % που της έδινε χαρακτηριστικά φορολογικού παραδείσου, ξέπλενε μαύρο ρώσικο χρήμα και με ΑΕΠ μόλις 18 δισ. €, είχε 68 δισ. € τραπεζικές καταθέσεις και 120 δισ. € συνολικό ενεργητικό του τραπεζικού τομέα, δηλαδή επταπλάσιο σχεδόν από το ΑΕΠ της. Όλα αυτά είναι σωστά, αλλά δεν σημαίνουν τίποτα, γιατί από τη μια ήταν γνωστά στους ευρωπαίους εταίρους της και από την άλλη δεν ισχύουν μόνο για την Κύπρο. Το Λουξεμβούργο για παράδειγμα έχει τραπεζικό τομέα 23 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ του, ενώ ποιος ξέρει πόσες χιλιάδες φορές μεγαλύτερος από το ΑΕΠ τους, είναι ο τραπεζικός τομέας των νησιών Κέιμαν.

β) Το ευρώ που την περίοδο 2000-2008 λειτούργησε σαν πολλαπλασιαστής της ανάπτυξης, των επενδύσεων και των κερδών, δημιουργώντας ντοπαρισμένους καπιταλισμούς που συσσώρευαν υψηλά δημόσια και ιδιωτικά χρέη, λειτουργεί τώρα, μετά το αναπόφευκτο σπάσιμο της φούσκας, ως επιταχυντής της έντασης και των συνεπειών της κρίσης, οδηγώντας σε μια εξαιρετικά βίαιη προσαρμογή. Καθώς η κρίση βαθαίνει, γίνεται όλο και περισσότερο φανερό, ότι το ευρώ αποτελεί ένα εργαλείο επιβολής ανταγωνιστικής ύφεσης και λιτότητας και η Ευρωζώνη μια συμμαχία του ληστρικού καπιταλιστικού κεφαλαίου.

γ) Καμία επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου δεν είναι δυνατή στα πλαίσια της Ευρωζώνης και κανένα πρόγραμμα λιτότητας δεν μπορεί ν’ ανατραπεί χωρίς σύγκρουση μ’ αυτή. Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα στην Κύπρο, όπου η ντόπια αστική τάξη συνετρίβη κάτω από τις απαιτήσεις των δανειστών μετά το αρχικό της όχι. Ωστόσο, το θέμα της εξόδου της χώρας από το ευρώ είναι πολύ λεπτό και χρειάζεται ιδιαίτερα προσεκτικούς χειρισμούς. Παρόλο που είναι σίγουρο ότι μέσα στην Ευρωζώνη δεν υπάρχει σωτηρία για την Ελλάδα, ο τρόπος της εξόδου είναι πολύ σημαντικός. Αν θεωρήσουμε ότι η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης, τότε ο στόχος ενός πραγματικά ριζοσπαστικού προγράμματος από τη μεριά της εργατικής τάξης δεν μπορεί να είναι η απλή αποχώρηση από αυτήν, αλλά η μετάδοση της κρίσης σε όλη την ιμπεριαλιστική αλυσίδα, με απώτερο σκοπό, αν είναι δυνατό, τη διάλυσή της. Δεν χρειαζόμαστε εθνική αναδίπλωση αλλά διεθνιστική επέκταση.

δ) Σε καμία χώρα η αστική τάξη δεν μπορεί να διαπραγματευτεί επιτυχώς τα εθνικά συμφέροντα, γιατί σε καμία χώρα δεν υπάρχουν κοινά συμφέροντα εργατικής και αστικής τάξης. Μάλιστα, όταν έχουμε να κάνουμε με περιπτώσεις χωρών με σχετικά αδύναμη οικονομία, η εθνική διαπραγμάτευση υπό την ηγεμονία της αστικής τάξης, οδηγεί πάντα όχι μόνο στο βάθεμα της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, αλλά και σε συνολική υπαγωγή της χώρας σε αποικιακό καθεστώς.

ΙΙΙ. Τι πρέπει να περιμένουμε το αμέσως προσεχές διάστημα; Σε διεθνές επίπεδο, σίγουρα θα συνεχιστούν οι κινήσεις πανικού του κεφαλαίου, που θα προσπαθήσει με τον έναν ή το άλλο τρόπο να εφαρμόσει κι αλλού αυτό που πρωτοδοκίμασε στην Κύπρο. Στην Ελλάδα, όπως όλα δείχνουν, θα έχουμε αποτυχία των εισπρακτικών μέτρων, ακόμη μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση του ελληνικού καπιταλισμού καθώς πολλοί ευρωπαϊκοί πόροι θα κατευθυνθούν προς άλλες χώρες και πτώση όλων των οικονομικών δεικτών, δηλαδή μια γενική οικονομική καθίζηση. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες και όσο γίνεται σαφέστερο ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει, δεν αποκλείεται, ακόμα και μέρος της ελληνικής αστικής τάξης – ειδικά ό,τι έχει απομείνει από το παραγωγικό της τμήμα – ν’ αρχίσει να σκέφτεται έξοδο από το ευρώ.

Στο πολιτικό επίπεδο, μπροστά στο ενδεχόμενο της αλλαγής του σκηνικού όσο η κρίση βαθαίνει, και με την άρχουσα τάξη να έχει κάψει όλες της τις εφεδρείες, θα υπάρξει σίγουρα περαιτέρω ένταση του αυταρχισμού και της καταστολής με όργανα όχι μόνο την αστυνομία, αλλά πιθανότατα και τους φασίστες. Ωστόσο, η ρωγμή στο σύστημα υπάρχει και πρέπει να τη μεγαλώσουμε.

Με βάση τα προηγούμενα το λαϊκό κίνημα πρέπει να κινηθεί προς τρεις κυρίως μεγάλους στόχους:

1.Την προσπάθεια οργάνωσης μιας μαζικής στάσης πληρωμών που θα επιτείνει την αποτυχία των εισπρακτικών μέτρων και θα υπονομεύσει την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, επιταχύνοντας την πτώση της, ενώ παράλληλα θα ανακουφίσει τον κόσμο και θα ανεβάσει το ηθικό του.

2.Την οργάνωση μιας γενικής πολιτικής απεργίας διαρκείας με άμεσο στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης. Μια τέτοια απεργία θα έχει πανευρωπαϊκό αντίκτυπο σε εχθρούς και φίλους, θα καταδείξει τις εσωτερικές αντιθέσεις της άρχουσας τάξης σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, θα ενεργοποιήσει ανενεργά τμήματα της εργατικής τάξης, θα αναδείξει ίσως νέες ηγεσίες σε κόμματα και συνδικάτα αποδεικνύοντας την ανεπάρκεια των παλιών ή και νέα σχήματα αυτοοργάνωσης, θα ξεμπροστιάσει τους ναζιστές και θα τους περιθωριοποιήσει δείχνοντας το βαθύτατα συστημικό ρόλο τους. Πάνω απ’ όλα όμως, θα σφυρηλατήσει στην πράξη την ενότητα των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, από τον ελευθεριακό χώρο έως την αριστερά, καθώς οι διάφορες τάσεις και εκφάνσεις τους θα πρέπει εκ των πραγμάτων να συνεργαστούν, αρχικά για τη συγκρότηση ενός μίνιμουμ μεταβατικού προγράμματος και στη συνέχεια για την εφαρμογή του.

3.Τη συγκρότηση ενός δικτύου δομών λαϊκής (αντι)εξουσίας, ή άλλως, θεσμών επιβολής της λαϊκής θέλησης, που θα περικυκλώσουν το αστικό μπλοκ και θα εμποδίσουν την εφαρμογή της πολιτικής του. Δεν αναφερόμαστε σε λύσεις δοσμένες από τα πάνω που αποσκοπούν μόνο στη συγκρότηση αριστερής, ή ακόμα χειρότερα, αντιμνημονιακής κυβέρνησης, δηλαδή για λύσεις τύπου λαϊκού μετώπου, αλλά για δομές φτιαγμένες από τα κάτω, δομές πραγματικής λαϊκής εξουσίας και όχι απλά κινηματικές και διεκδικητικές, έστω μαχητικότερες ή μαζικότερες από τις συνήθεις. Με το δεδομένο συσχετισμό δυνάμεων, αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό το παραπάνω βήμα για το οποίο μιλούσαμε στο αρχικό κείμενο και το οποίο πρέπει να γίνει τώρα, ακόμα κι αν δεν ξέρουμε ακόμα πόσο μακριά μπορεί να μας οδηγήσει.

Συγγραφική ομάδα glid2