Η εξέγερση των Ζαπατίστας

Το κίνημα των Ζαπατίστας δύναται να προσφέρει πολύτιμα και πλούσια διδάγματα στην διαπάλη για την προσίδια υπέρβαση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Μας υπενθυμίζει ότι αυτό που έχει σημασία είναι η καθημερινή «αισιοδοξία». Με τα λόγια του Αντόνιο Γκράμσι, «ό,τι καταπιέζεται αποδεσμεύεται. Όμως, αντίθετα, χρειάζεται να επισύρουμε αποφασιστικά την προσοχή μας στο παρόν έτσι όπως είναι, αν θέλουμε να το μεταβάλουμε. Απαισιοδοξία του νου, αισιοδοξία της θέλησης».3 Αισιοδοξία που θα «αγγίξει» τις υπερβάσεις που πρέπει να λάβουν χώρα στο παρόν, με στόχο την οικοδόμηση ενός ριζικά διαφορετικού μέλλοντος. Η αισιοδοξία και η ελπίδα δεν «χωρούν» σε δόσεις και σε λελογισμένα πλαίσια, αντιθέτως, αρθρώνοντας ως πάθος (που εμπεριέχει και την λογική), ως δράση και ως όραμα.

Ο παραλογισμός των προεκλογικών μαχών

Η κοινωνιολογία φυσικά μπορεί να διδάσκει ότι ουσιαστικές δομικές αλλαγές σε περιόδους ύφεσης, είναι αδύνατον να γίνουν, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κανείς οφείλει να την πιστέψει και πολύ περισσότερο να σταματήσει την προσπάθειά του, ώστε να την διαψεύσει χωρίς απαραιτήτως να την απορρίψει.
Στη γλώσσα της συλλογικότητας όπου το συντακτικό είναι η ανθρωπιά, το όραμα της πραγματικής Δημοκρατίας με την πολιτική στα χέρια των πολιτών είναι επαναστατικά ζωντανό, ενώ αναγεννάται, εκτός των άλλων, από την επίγνωση του ότι, το δικαίωμα στην απόφαση – για το εάν το γεύμα θα είναι δωρεάν ή όχι – το έχουν μόνο οι ίδιοι οι λαοί.

Ο μύθος του ανίκανου πολίτη

Η εικόνα του ανίκανου, αμόρφωτου, αδιάφορου, ανενημέρωτου πολίτη ακόμη και του «πολιτικά ανώριμου» ο οποίος δρα με γνώμονα τα πάθη του και τα ιδιοτελή συμφέροντά του, για ολόκληρους αιώνες συνόδευσε πιστά την ανάπτυξη των πολιτικών συστημάτων. Η απεικόνιση του πολιτικά ανάξιου μέσου πολίτη, υπήρξε ιστορικά αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους ηγεμόνες. Αρχικά για να αποτραπεί η επέκταση του δικαιώματος ψήφου (στις γυναίκες, στη νότια Αφρική κ.ο.κ) και, στη συνέχεια, για να παρεμποδιστεί το αίτημα για μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στα πολιτικά δρώμενα.

Συμβουλευτική δημοκρατία και το δικαίωμα της εκπροσώπησης ή αλλιώς πως «μπορούμε» να αναζωογονήσουμε την ολιγαρχία.

Όσοι υποστηρίζουν πως οι Podemos είναι αμεσσοδημοκρατικό εγχείρημα καταλήγουν να στρεβλώνουν την δυνατότητα να διεξαχθεί με σοβαρούς όρους μια συζήτηση περί άμεσης δημοκρατίας ενώ από την άλλη όσοι υποστηρίζουν πως ο Σύριζα είναι η ελληνική εκδοχή των Podemos καταλήγουν να περιπλέκουν αντίθετα μεταξύ τους πράγματα και να καταντάνε την συζήτηση περί αριστεράς εντελώς κωμική. Προσωπική μου γνώμη είναι ότι προϊδεάζουν την εκπτωτική πορεία που πιθανό οι ίδιοι οι Podemos είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν προκειμένου να γίνουν και αυτοί «αξιόμαχο κυβερνητικό σχήμα».