Tag nikos romanos

Athens: Nikos Romanos ended his hunger strike

Nikos Romanos, anarchist prisoner in Greece, was on hunger strike from the 10th of November until the 10th of December 2014. The judicial mechanisms refused his furlough request to attend university classes. In response to this, multiform actions of solidarity took place inside and outside the prisons of Greek democracy and internationally. Seeing that his initial request was repeatedly and vengefully denied, our comrade was blackmailed to accept electronic tagging as an option for getting educational furloughs eventually, “a last resort” that became more pressing as his health was quickly deteriorating. In fact, he chose to stop his hunger strike only after the Greek parliament voted almost unanimously (with the exception of two MPs of the main ruling party according to the official record, while MPs of the Nazi party were apparently quasi-present at the vote) in favor of an amendment proposed by the justice minister

Kείμενο για το Νίκο Ρωμανό, που μοιράστηκε στα Γιάννενα

Κείμενο που μοιράστηκε στη πορεία αλληλεγγύης για τον Ν. Ρωμανό την Πέμπτη 4/12/2014 από την αναρχική πρωτοβουλία Ζ.Ζ: «O φυλακισμένος αναρχικός Νίκος Ρωμανός βρίσκεται σήμερα, 05
Δεκέμβρη του 2014, στην 25η μέρα απεργίας πείνας, διεκδικώντας
εκπαιδευτικές άδειες ώστε να φοιτήσει στη σχολή στην οποία εισήχθη
τον περασμένο Μάη. Αυτό που ζητά δεν είναι τίποτε περισσότερο απ’
την απλή εφαρμογή ενός νόμιμου (με όρους αστικής δικαιοσύνης)
δικαιώματος του. Η άρνηση εκχώρησης του απ ́το Κράτος αποκαλύπτει,
γι ́άλλη μια φορά, το ψευδεπίγραφο των διακηρύξεων περί ισονομίας,
ισότητας και δικαιοσύνης».

Απεργία πείνας: Το έσχατο μέσο αγώνα

«Ο κ. Σαντς ήταν απλά ένας κατάδικος ,που επέλεξε να πεθάνει». δήλωσε στις 6 Μάιου η τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ για το θάνατο του αγωνιστή του IRA Μπόμπι Σαντς που παρόλο που έχασε τη ζωή του ενώ υποστηριζόταν από ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης, το κράτος της Βρετανίας δεν έκανε ούτε ένα βήμα πίσω από την πολίτικη της εξόντωσης των ανταρτών του ΙRΑ, με αποτέλεσμα να πεθάνουν και οι υπόλοιποι απεργοί πείνας μετά από λίγους μήνες. Συνεπάγεται λοιπόν, πως η αντίδραση της εξουσίας αλλά και το αποτέλεσμα της απεργίας πείνας εξαρτάται πάντα από πολλούς παράγοντες όπως η «κοινή γνώμη», ο ρόλος των μίντια, η στάση των επαναστατικών κομματιών της κοινωνίας, καθώς και το εκάστοτε κίνημα αλληλεγγύης.