Menu

EAGAINST.com

Saul Newman – From Bakunin to Lacan

Newman coined the term «post-anarchism» as a general term for political philosophies filtering 19th century anarchism through a post-structuralist lens, and later popularized it through his 2001 book From Bakunin to Lacan. Thus he rejects a number of concepts traditionally associated with anarchism, including essentialism, a «positive» human nature, and the concept of revolution. The links between poststructuralism and anarchism have also been developed by thinkers like Todd May and Lewis Call.

Newman is currently Reader in Political Theory at Goldsmiths College, University of London. He received his B.A. from the University of Sydney, and his Ph.D in political science from the University of New South Wales. His work has been translated into Turkish, Spanish, Italian, German, Portuguese and Serbo-Croatian, and has been the subject of a number of debates amongst anarchist theorists and activists as well as academics.

Γράμματα από την Ιταλία – Μιχαήλ Μπακούνιν

Στις ιλιγγιώδεις περιπλανήσεις του, είτε για να συμμετάσχει σε μια εξέγερση είτε για να διαφύγει μια σύλληψη, ο Μπακούνιν διέμενε για κάμποσο καιρό αρκετά συχνά στην Ιταλία, κυρίως τη δεκαετία του ’60 του 19ου αιώνα.

Περισσότερο από την έλξη που του ασκούσαν οι ομορφιές της χώρας (είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Μπακούνιν για τη Νάπολη που υπεραγαπούσε και για τον καφέ της: «ο καφές για είναι καλός πρέπει να είναι μαύρος όπως η νύχτα, γλυκός όπως ο έρωτας και ζεστός όπως η κόλαση»), ο στόχος που επιδίωκε ήταν να εξάψει τη φαντασία των φτωχών ιταλικών μαζών για τη δημιουργία μιας κοινωνίας ίσων και ελεύθερων. Ανάμεσα στη μια και την άλλη συνωμοσία, αποκαλύπτεται, ωστόσο, μέσα από διάφορα κείμενα αλλά και από γράμματα, που κάποια δημοσιεύουμε κι εδώ, ένας οξύς παρατηρητής των κακών μιας μόλις ενοποιημένης χώρας, η οποία υπέφερε τότε από τα ίδια περίπου προβλήματα που υποφέρει και σήμερα: έναν δημοσιονομικό μηχανισμό τόσο καταναγκαστικό όσο και αναποτελεσματικό, την άσκηση της εξουσίας από τους διαχειριστές των δημόσιων πραγμάτων για προσωπικό όφελος, την ύπαρξη μιας εκτεταμένης γραφειοκρατίας, τον άκρως παρεμβατικό ρόλο της εκκλησίας…

Εν κατακλείδι, το άλλοτε αγανακτισμένο και άλλοτε ενθουσιώδες βλέμμα του ρώσου επαναστάτη φέρνει στο φως όχι μόνο μια Ιταλία που δεν δυσκολευόμαστε πολύ να αναγνωρίσουμε, αλλά δυστυχώς και πολλά από τα πράγματα τα οποία, τηρουμένων των αναλογιών, ισχύουν και για τη δική μας χώρα, κάτι που κάνει άκρως ενδιαφέρουσα την ανάγνωση αυτών των γραμμάτων.

Γράμματα τα οποία, επιπλέον, δείχνουν και πολλά πράγματα για την προσωπικότητα ενός από τους βασικούς οραματιστές της αναρχίας, που το 2014 συμπληρώνονται 200 χρόνια από τη γέννησή του (μια επέτειο που ελπίζουμε να τιμά στο ελάχιστο και η ανά χείρας έκδοση

Bakunin on Anarchy

A selection of Mikhail Bakunin’s writings compiled by Sam Dolgoff and published by Vintage Books in 1971.

Mikhail Bakunin: The Philosophical Basis of his Anarchism, by Paul McLaughlin

The primary purpose of this essay, as the title indicates, is to examine the philosophical foundations of Mikhail Bakunin’s social thought. Thus it is concerned not so much with the explication of the anarchist position of Bakunin as such as with the basic philosophy which underpins it. This philosophy has, as far as I can determine, two central components: a negative dialectic or revolutionary logic; and a naturalist ontology, a naturalistic account of the structure of being or reality. These two components are analyzed in the two main sections of this essay — but a preliminary question is begged, relating to the very significance of Bakunin as a philosophical thinker, the very significance of this apparent philosophical “non-entity” (Karl Marx’s judgment, seemingly confirmed by Bakunin’s absence from the philosophical canon). The question might be put in the following way: is Bakunin worthy of philosophical consideration?

The mass of scholarship — or certainly Anglophone scholarship — on Bakunin holds that he is not. Anglophones — not surprisingly, given the ideological order in Anglophone countries — are especially hostile; Bakunin is generally regarded more sympathetically and treated more seriously in Latin countries, for instance. Due to the extent of this hostility, and the sheer orthodoxy by now of this hostile interpretation in the Anglophone world — to say nothing of my own background — it is Anglophone scholarship (and the “foreign” element that it has adopted) that is of utmost concern in what is undeniably a broadly sympathetic (though not uncritical) treatment of Bakunin.

By and large, Bakunin scholarship (if it can be called that) falls into two categories — alas, two ideological categories: Marxist and liberal. Conservative analysis of Bakunin is less conspicuous. Nevertheless Eric Voegelin, whose views will be outlined below, has made a serious contribution from this perspective. What is most noteworthy about the case of Voegelin is that it supports an argument of Bakunin’s Die Reaktion in Deutschland (The Reaction in Germany) (1842): that the conflict between consistent revolutionaries and “consistent reactionaries” is marked by
more honesty than the conflict between the former and “mediating reactionaries”.

(from the introduction)

Demanding the impossible: A history of anarchism – Peter Marshall

Navigating the broad ‘river of anarchy’, from Taoism to Situationism, from Ranters to Punk rockers, from individualists to communists, from anarcho-syndicalists to anarcha-feminists, Demanding the Impossible is an authoritative and lively study. It explores the key anarchist concepts of society and the state, freedom and equality, authority and power and investigates the successes and failure of the anarchist movements throughout the world.

When opening the document you will notice that all pages apart from the title page are small. If you zoom in to 100%, the text will be the correct size. you will then need to scroll all the way to the right to see it.