Tag φοιτητικό κίνημα

Ημερολόγια για μια φωτεινή νύχτα και μια “πεφωτισμένη” φυγομαχία

Εμείς από την πλευρά μας δε θεωρούμε ότι οι εποχές γεννιούνται από τους κυρίαρχους. Θεωρούμε ότι μπορούμε να διαμορφώσουμε το δικό μας λόγο σε αυτήν την ασταθή και ρευστή περίοδο. Κανένας πλέον δεν πείθεται (και πολύ άργησε) από τις «πρωτοπορίες» και τις γερασμένες ρητορείες των ΕΑΑΚιτών. Η επαναδιεκδίκηση και η επανανοηματοδότηση του δημόσιου χώρου και χρόνου, η δημιουργία αυτόνομων και οριζόντιων συμμετοχικών συνελεύσεων είναι οι άξονες γύρω από τους οποίους μπορεί να περιστραφεί ένα σύγχρονο και ζωντανό πρόταγμα, μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που πνίγεται από τον κτηνώδη ολοκληρωτισμό και την αστυνομικοποίηση της καθημερινότητας.

Πολυτεχνείο 13/11:γιατί πρέπει να τελειώνουμε με τα πτώματα του παρελθόντος

Όσο ζούμε με ψευδαισθήσεις, τόσο περισσότερο θα χάνουμε έδαφος. Τόσο περισσότερο θα μας βιάζουν οι καπιταλιστές, οι λοβέρδοι κι οι φασίστες. Οι αγώνες του παρελθόντος ανήκουν στο παρελθόν. Πρέπει να τελειώνουμε με τα πτώματα. Οι αγώνες μας δε μπορούν να νοηματοδοτούνται εξ ολοκλήρου από το τι συνέβη 30, 40 ή 500 χρόνια πριν. Η ιστορική εμπειρία έχει σημασία όταν χρησιμοποιείται με βάση τις ανάγκες του σήμερα κι όχι για τη συντήρηση του χθες. Το χθες δε μπορεί ν’ απαντήσει στο σήμερα˙ κρίνεται ανεπαρκές. Οι κυρίαρχοι το ‘χουν καταλάβει αυτό κι εξελίσσονται. Εμείς απ’ την άλλη, ή πετάμε τους σκελετούς απ’ τις ντουλάπες μας ή βουλιάζουμε.

Όταν οι μπάτσοι μπουκάρουν στις σχολές…

Το Κράτος, δημιουργώντας εστίες έντασης, επιδιώκει την εμπέδωση των νέων κανονισμών που συνοδεύουν την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων. Δε δείχνει τυχαία τα δόντια του στους φοιτητές, σ’ αυτούς δηλαδή που δεν έχουν κανένα μέσο επιβίωσης απέναντι στους καπιταλιστές, αλλά αντιθέτως επιδιώκει την επέκταση της γενικευμένης αστυνόμευσης στους χώρους που αυτοί δραστηριοποιούνται. Μετά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, τις φυλακές τύπου Γ’, τους εκκενωμένους ελεύθερους χώρους, τα γραφεία των νεοναζί, η αστυνομία παίρνει τη θέση της και στους διαδρόμους των σχολών, επιχειρώντας να εδραιώσει το σεβασμό ή το φόβο απέναντι στην αστική νομιμότητα, σε μία περίοδο κατά την οποία εντείνεται ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός σε μία νέα, σχετικά, αγορά στην Ελλάδα: αυτή των πανεπιστημιακών σπουδών.

Democracy Street – Για την Μεξικανική αντίσταση, τη νέα κουλτούρα ενσυναίσθησης και συμμετοχής και τη νέα πρωτοβουλία των Ζαπατίστας: τα «μικρά σχολεία» που διδάσκουν την ελευθερία

Το φοιτητικό κίνημα, #yosoy132, έχει περάσει από διάφορα στάδια – κοινή πορεία σε όλα τα κοινωνικά κινήματα – και βρίσκεται μια στιγμή που η ικανότητα και η δυναμική μας έχει μειωθεί. Όπως ανέφερα, αυτό αποτελεί συνέπεια της συνήθους διαδικασίας ενός κοινωνικού κινήματος, αλλά επίσης συνέπεια των προσπαθειών του κράτους και των μέσων ενημέρωσης να μας ποινικοποιήσουν και απονομιμοποιήσουν. Ωστόσο, το σύμβολο του #yosoy132 είναι ακόμα ζωντανό στο Μεξικό, όπου οι νέοι άνθρωποι σε όλη τη χώρα εξακολουθούν να προσδιορίζονται σε μεγάλο βαθμό από το κίνημα και να οργανώνουν δράσεις να διαδηλώσεις κάτω από τη σημαία του #yosoy132. Υπάρχουν επίσης ομάδες εργασίας για διάφορα θέματα και έργα όπως τα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και η μετανάστευση.

Σκέψεις για την επανεκκίνηση του φοιτητικού κινήματος

Τα τελευταία δύο χρόνια οι φοιτητές, σε συνθήκες γενικευμένης απάθειας και οπισθοδρόμησης των πολιτικών διεκδικήσεων από την πλευρά της κοινωνίας, βγήκαν στο προσκήνιο με τις κινητοποιήσεις τους για να εμποδίσουν την εφαρμογή του νέου νόμου. Το ότι σε γενικές γραμμές τα φοιτητικά αντανακλαστικά διατηρούν ακόμη μια ζωτικότητα μέσα στην περιρρέουσα σήψη δεν πρέπει σε καμία περίπτωση…

Το φοιτητικό κίνημα της Χιλής

Από τον Απρίλη του 2011 και για αρκετούς μήνες μετέπειτα, οι Χιλιανοί φοιτητές οργανώνουν απεργίες και κινητοποιούνται ενάντια στα μέτρα ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης. Αυτά τα μέτρα άρχισαν να τίθενται σε εφαρμογή από τις πρώτες ημέρες της δικτατορίας του Αουγκούστo Πινοσέτ, για τον οποίο η πρωθυπουργός της Βρετανίας, η Μάργκαρετ Θάτσερ, έδειχνε ιδιαίτερο θαυμασμό. Επιπλέον, οι φοιτητές απαιτούν ένα εκπαιδευτικό σύστημα προσβάσιμο για όλους και αντιμάχονται τις Νεοφιλελεύθερες τροποποιήσεις και τους θεσμούς που δημιουργήθηκαν από τον Πινοσέτ.

Το κίνημα δεν είναι….

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα “κίνημα”, που ενώ είχε κλείσει τις σχολές για 5 βδομάδες, κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη και προσπάθησε να θυμηθεί τον λόγο ύπαρξής του.Από βδομάδα σε βδομάδα, επαναλάμβανε το ίδιο τελετουργικό, εκεί όπου η συνήθεια σκότωνε τη χαρά, τη φαντασία και την αποτελεσματικότητα. Κακά τα ψέμματα, είναι προφανές ότι στην εποχή του σοκ, εκεί όπου τα μέτρα περνούν το ένα μετά το άλλο, για να παρθεί ένας νόμος πίσω, χρειάζεται κάτι παραπάνω από τις διαχρονικές λύσεις “κονσέρβα”.

Βρετανία: Πορεία από το Jarrow της Βόρειας Αγγλίας μέχρι το Λονδίνο

«Στις 5 του Νοέμβρη όταν η πορεία του Jarrow φτάσει στο Λονδίνο, φοιτητές θα χρειαστεί να εμφανιστούν κατά χιλιάδες για να πουν «δεν θα είμαστε μια χαμένη γενιά:» χρειάζεται να φέρουμε κάτι από τον πνεύμα των «Αγανακτησμένων» της Ελλάδας και της Ισπανίας στους δρόμους του Λονδίνου. Απαιτούμε το δικαίωμα στην εκπαίδευση και την αξιοπρεπή εργασία!»

Η αυτοοργάνωση και η αυτονομία του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος

Του Γιώργου Οικονόμου Δημοσιεύτηκε στην Αυγή: 16/11/2003 “Το παρελθόν θα μας αιφνιδιάσει κάποτε με την δύναμη της επικαιρότητάς του” (Ο. Ελύτης) Το Πολυτεχνείο δεν παύει να μας αιφνιδιάζει εδώ και τριάντα χρόνια με την δύναμη της επικαιρότητάς του, αφού σε κάθε επέτειο οξύνονται και εκφράζονται όλες οι μνήμες, οι πολιτικές αντιπαραθέσεις και τα κοινωνικά απωθημένα. Το γεγονός αναδεικνύεται στο μείζον πολιτικό γεγονός εκάστης χρονιάς, αποδεικνύοντας και με αυτόν τον τρόπο

Συνέχεια στο υπόλοιπο »

  • 1 2