Tag σοσιαλισμός

Ερρίκο Μαλατέστα – Χωρίς εξουσία

«Τι είναι κυβέρνηση; Υπάρχει μια αρρώστια του ανθρώπινου μυαλού που ονομάζεται μεταφυσική τάση, η οποία κάνει τον άνθρωπο, αφού αφαιρέσει την ποιότητα από ένα αντικείμενο με λογική διαδικασία, να υπόκειται σ’ ένα είδος παραίσθησης του τον κάνει να συγχέει την αφαίρεση με το πραγματικό πράγμα». αναρωτιέται ο Ιταλός αναρχικός, εξηγώντας πώς η θεώρηση αυτή παρά του ότι έχει δεχθεί πλήγματα από τη θετικιστική σκέψη και την επιστήμη, παραμένει ακόμα γερά ριζωμένη στο μυαλό της ευρύτερης πλειοψηφίας των σημερινών ανθρώπων. Η ιδέα αυτή περί αναγκαιότητας του κράτους και της ποινικής καταστολής έχει τέτοια επιρροή, που αρκετοί θεωρούν την κυβέρνηση σαν μια ηθική και πραγματική οντότητα, με ιδιότητες λογικής, δικαιοσύνης, ανεξάρτητα απ’ τους ανθρώπους που τη συγκροτούν.

Για έναν αντιεξουσιαστικό σοσιαλισμό – Μιχαήλ Μπακούνιν

Παρατήστε λοιπόν πιο γρήγορα αυτό τον κόσμο που είναι καταδικασμένος στην καταστροφή! Παρατήστε αυτά τα πανεπιστήμια, αυτές τις ακαδημίες, αυτά τα σχολεία από τα οποία τώρα σας κυνηγάνε και τα οποία πάντοτε επεδίωκαν να σας χωρίσουν από τον λαό. Εκεί πρέπει να είναι η καριέρα σας, η ζωή σας, η γνώση σας. Μάθετε ανάμεσα σ’ αυτές τις μάζες με τα σκληρυμένα απ’ τη δουλειά χέρια πώς πρέπει να υπηρετείτε το λαϊκό σκοπό και να θυμάστε καλά, αδέλφια, ότι η μορφωμένη νεολαία δεν πρέπει να είναι ούτε το αφεντικό, ούτε ο προστάτης, ούτε ο ευεργέτης, ούτε ο δικτάτορας του λαού, αλλά ο μαιευτήρας της αυθόρμητης χειραφέτησης του, αυτός που θα ενώνει και θα οργανώνει όλες τις προσπάθειες των λαϊκών δυναμεων.

Richard Sennett – Η διάβρωση του χαρακτήρα. Οι προσωπικές συνέπειες της εργασίας στο νέο καπιταλισμό

Ο Ρίτσαρντ Σένετ είναι ένας από τους πλέον ευρηματικούς στοχαστές-κοινωνιολόγους της εποχής μας. Γεννημένος στο Σικάγο το 1943, μόλις στις αρχές της δεκαετίας του 1960 εγκαταλείπει τις μουσικές σπουδές του και ξεκινά την καριέρα του στην κοινωνιολογία. Σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και στο Χάρβαρντ και γίνεται ένας από τους συνιδρυτές του New York Institute for the Humanities στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα εξής:
“Η τυραννία της οικειότητας” (Νεφέλη, 1999)
“Οι χρήσεις της αταξίας” (Τροπή, 2003).

John Holloway – Ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία

Ο Τζον Χόλογουεη διερωτάται πώς μπορούμε να ξαναθέσουμε με το ζήτημα της επανάστασης, όχι πλέον ως αγώνα για την εξουσία, αλλά εναντίον της. Αφότου πρωτοκυκλοφόρησε το 2002 στα αγγλικά, αυτό το προκλητικό βιβλίο μεταφράστηκε σε 11 ακόμη γλώσσες και προκάλεσε ζωηρές συζητήσεις για το νόημα της επανάστασης σήμερα…

Κλωντ Λεφώρ, Κορνήλιος Καστοριάδης – Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα

Το 1946 ο Κορνήλιος Καστοριάδης, όταν στο Παρίσι από το 1944, ξεκίνησε και η γνωριμία του με τον διανοούμενο Κλωντ Λεφώρ, με τον οποίο συγκρότησαν μία εσωτερική τάση στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, από το οποίο αποχώρησαν το 1948 και ίδρυσαν την ομάδα Socialisme ou Barbarie («Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα»)…

Ή με τα κωλόπαιδα ή με τις κουφάλες.

Αν η πραγματικότητα που μας κατακλύζει αποτελεί ένα εφιαλτικό όνειρο, η άρνηση αυτού του άθλιου πολιτισμού δεν αποτελεί παρά την πλαισιωμένη από όνειρα αφύπνιση, που αποτελεί αναγκαία -αν και όχι ικανή- συνθήκη για το πέρασμα σε μια άλλη πραγματικότητα∙ την πραγματικότητα που θα καταστήσει δυνατή την έλευση μιας αυτόνομης κοινωνίας.

Ας σας τα πρήξουμε λιγάκι παραπάνω

Ο τρόπος με τον οποίο ο αρθρογράφος μας αντιμετωπίζει τις σχέσεις άμεσης δημοκρατίας-κοινοβουλευτισμού είναι χαρακτηριστικός μιας αρκετά διαδεδομένης νοοτροπίας σήμερα, φιλελεύθερων πεποιθήσεων, η οποία αντιμετωπίζει κάθε διαφορετική άποψη ως δείγμα «αρχαϊσμού», «ολοκληρωτισμού» κ.λπ. Ο εύκολος στόχος της ελληνικής αριστεράς (που δεν έχει ξεκαθαρίσει τις σχέσεις της με το σταλινικό παρελθόν της) κάνει τους εκφραστές αυτής της τάσης να πιστεύουν ότι μπορούν να ξεμπερδεύουν εύκολα και με κάθε άλλον στόχο. Όμως στην πραγματικότητα αυτή η στάση είναι δείγμα μεγάλου ιστορικού επαρχιωτισμού και πολιτικού κρετινισμού.

Θέλεις Παπαδόπουλο μαλάκα;

Εν έτει 2014, διαπιστώνεται πως ο Μαλάκας παραμένει διαχρονικά πιστός στις ιστορικές του συνήθειες: την εθελοδουλεία, την αναπαραγωγή της κυρίαρχης κουλτούρας, την «εθελοντική» στράτευση του στην πλευρά των καταπιεστών. Έτσι, µόλις 40 έτη µετά την πτώση της τελευταίας εν Ελλάδι δικτατορίας, συναντούμε ακόμη νοσταλγούς της δολοφονικής φάρσας που ακούει στο όνομα «δικτατορία των συνταγματαρχών». Ακούμε συχνά για τα «παραμύθια του Πολυτεχνείου» (ακόμη κι από θεσμικούς παράγοντες του Κράτους ,όπως ο πρώην υπουργός Υγείας, Ά.Γεωργιάδης) που µάλιστα βρίσκουν υποστηρικτές σε ένα διευρυμένο, αν και πιθανότατα μειοψηφικό, μέρος της ελληνικής κοινωνίας.

Κορνήλιος Καστοριάδης – Για την άμεση δημοκρατία και την αυτονομία (μέρος δεύτερο)

Καταρχάς, η άμεση δημοκρατία, το δημοκρατικό καθεστώς το οποίο εγώ έχω κατά νου, δεν είναι ο επίγειος παράδεισος. Δεν είναι το τέλειο καθεστώς και δε γνωρίζω, άλλωστε, τι σημαίνει «τέλειο καθεστώς». Δεν πρόκειται για ένα καθεστώς το οποίο έχει, από κατασκευής, ανοσία απέναντι σε κάθε λάθος, σε κάθε υπερβολή, τρέλα ή έγκλημα. Οι Αθηναίοι διέπραξαν τέτοια…

Κορνήλιος Καστοριάδης – Για την άμεση δημοκρατία και την αυτονομία (πρώτο μέρος)

Πρόκειται για ένα μέρος μια συζήτησης του Καστοριάδη με τα μέλη του Αντιωφελιμιστικού Κινήματος στις Κοινωνικές Επιστήμες (Mouvment Anti-utilitariste en Science Sociales – MAUSS) που έλαβε χώρα το 1994 και, αφού δημοσιεύτηκε το 1999 στα τεύχη 13 και 14 της Revue de MAUSS, κυκλοφόρησε πέρυσι σε αυτόνομο τόμο με τίτλο C.Castoriadis, Democratie et relativisme.

  • 1 2 7