Menu

EAGAINST.com

Ερρίκο Μαλατέστα – Χωρίς εξουσία

«Τι είναι κυβέρνηση; Υπάρχει μια αρρώστια του ανθρώπινου μυαλού που ονομάζεται μεταφυσική τάση, η οποία κάνει τον άνθρωπο, αφού αφαιρέσει την ποιότητα από ένα αντικείμενο με λογική διαδικασία, να υπόκειται σ’ ένα είδος παραίσθησης του τον κάνει να συγχέει την αφαίρεση με το πραγματικό πράγμα». αναρωτιέται ο Ιταλός αναρχικός, εξηγώντας πώς η θεώρηση αυτή παρά του ότι έχει δεχθεί πλήγματα από τη θετικιστική σκέψη και την επιστήμη, παραμένει ακόμα γερά ριζωμένη στο μυαλό της ευρύτερης πλειοψηφίας των σημερινών ανθρώπων. Η ιδέα αυτή περί αναγκαιότητας του κράτους και της ποινικής καταστολής έχει τέτοια επιρροή (για το Μαλατέστα η εξουσία είναι συνώνυμη ακριβώς με την ύπαρξη των θεσμών αυτών, σε αντίθεση με άλλες πιο σύγχρονες προσεγγίσεις), που αρκετοί θεωρούν την κυβέρνηση σαν μια ηθική και πραγματική οντότητα, με ιδιότητες λογικής, δικαιοσύνης, ανεξάρτητα απ’ τους ανθρώπους που τη συγκροτούν.

Για έναν αντιεξουσιαστικό σοσιαλισμό – Μιχαήλ Μπακούνιν

Φίλοι!
Παρατήστε λοιπόν πιο γρήγορα αυτό τον κόσμο που είναι καταδικασμένος στην καταστροφή! Παρατήστε αυτά τα πανεπιστήμια, αυτές τις ακαδημίες, αυτά τα σχολεία από τα οποία τώρα σας κυνηγάνε και τα οποία πάντοτε επεδίωκαν να σας χωρίσουν από τον λαό. Εκεί πρέπει να είναι η καριέρα σας, η ζωή σας, η γνώση σας. Μάθετε ανάμεσα σ’ αυτές τις μάζες με τα σκληρυμένα απ’ τη δουλειά χέρια πώς πρέπει να υπηρετείτε το λαϊκό σκοπό και να θυμάστε καλά, αδέλφια, ότι η μορφωμένη νεολαία δεν πρέπει να είναι ούτε το αφεντικό, ούτε ο προστάτης, ούτε ο ευεργέτης, ούτε ο δικτάτορας του λαού, αλλά ο μαιευτήρας της αυθόρμητης χειραφέτησης του, αυτός που θα ενώνει και θα οργανώνει όλες τις προσπάθειες των λαϊκών δυναμεων.
(απόσπασμα από την επιστολή του Μπακούνιν «Δυο λόγια στους νεαρούς Ρώσους αδερφούς μου»)

Richard Sennett – Η διάβρωση του χαρακτήρα. Οι προσωπικές συνέπειες της εργασίας στο νέο καπιταλισμό

Ο Ρίτσαρντ Σένετ είναι ένας από τους πλέον ευρηματικούς στοχαστές-κοινωνιολόγους της εποχής μας. Γεννημένος στο Σικάγο το 1943, μόλις στις αρχές της δεκαετίας του 1960 εγκαταλείπει τις μουσικές σπουδές του και ξεκινά την καριέρα του στην κοινωνιολογία. Σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και στο Χάρβαρντ και γίνεται ένας από τους συνιδρυτές του New York Institute for the Humanities στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Για πολλά χρόνια μοίραζε το χρόνο του ανάμεσα στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και στο London School of Economics, ενώ για μεγάλα διαστήματα έχει διδάξει στο ΜΙΤ και στο Κέμπριτζ. Του έχουν αποδοθεί δεκάδες έπαινοι και βραβεία από σημαντικούς επιστημονικούς φορείς. Πολλά από τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα εξής:
«Η τυραννία της οικειότητας» (Νεφέλη, 1999)
«Οι χρήσεις της αταξίας» (Τροπή, 2003).

John Holloway – Ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία

Ο Τζον Χόλογουεη διερωτάται πώς μπορούμε να ξαναθέσουμε με το ζήτημα της επανάστασης, όχι πλέον ως αγώνα για την εξουσία, αλλά εναντίον της. Αφότου πρωτοκυκλοφόρησε το 2002 στα αγγλικά, αυτό το προκλητικό βιβλίο μεταφράστηκε σε 11 ακόμη γλώσσες και προκάλεσε ζωηρές συζητήσεις για το νόημα της επανάστασης σήμερα. Η παρούσα έκδοση περιλαμβάνει ένα νέο (2005) εκτενή επίλογο και λεπτομερή σχολιασμό των αντιδράσεων που προκάλεσε αυτό το βιβλίο. Αξίζει μάλιστα να παραθέσουμε και κάποιες απ’ αυτές, όπως:

Στην ελληνική συγκυρία η σημαντική συνεισφορά του Χόλογουεη ελπίζει να συναντηθεί με όσους και όσες δεν περιχαρακώνονται στα γνωστά και μάλλον ξεπερασμένα θεωρητικο-πρακτικά σχήματα και αναζητούν λύσεις στο πάντοτε επίκαιρο ζήτημα όχι μόνο να ερμηνεύουμε τον κόσμο αλλά και να τον αλλάξουμε.

«Το βιβλίο του Χόλογουεη μαζί με την «Αυτοκρατορία» των Νέγκρι-Χαρντ, συνιστούν δύο βασικά κείμενα του σύγχρονου αυτόνομου μαρξισμού» (Alex Callinicos, «Capital and Class»)

«Οι σελίδες αυτές είναι ανάμεσα στις πιο δυνατές και ζωογόνες της επαναστατικής σκέψης. Τις συνιστώ θερμά σ’ όλους τους ακτιβιστές, παλιούς και νέους… απλώς υπέροχες!» (Michael Lowy, «Bajo el Volcan»)

«Αυτό το σημαντικό βιβλίο βρίσκεται στην ίδια παράδοση και επίπεδο με αυτά του Μπλοχ, του Λούκατς, του Σον-Ρέτελ, Ρούμπιν, Πασουκάνις, Αντόρνο, Χορκχάιμερ» (Gerardo Avalos, «El Viejo Topo»).

Κλωντ Λεφώρ, Κορνήλιος Καστοριάδης – Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα

Το 1946 ο Κορνήλιος Καστοριάδης, όταν στο Παρίσι από το 1944, ξεκίνησε και η γνωριμία του με τον διανοούμενο Κλωντ Λεφώρ, με τον οποίο συγκρότησαν μία εσωτερική τάση στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, από το οποίο αποχώρησαν το 1948 και ίδρυσαν την ομάδα Socialisme ou Barbarie («Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα»), η οποία από το επόμενο έτος μέχρι το 1965 εξέδιδε το ομώνυμο περιοδικό.

Από τα κείμενα εκείνης της περιόδου προέκυψαν τα βιβλία: Η Γραφειοκρατική Κοινωνία (1973), Η Πείρα του Εργατικού Κινήματος (1974), Το Περιεχόμενο του Σοσιαλισμού, Σύγχρονος Καπιταλισμός και Επανάσταση, Η Γαλλική Κοινωνία (1979).