Menu

EAGAINST.com

Ο Lewis Mumford για τον μύθο του homo faber

Στο παρακάτω κείμενο αντιγράφουμε την παράγραφο 3. Πέτρες, κόκαλα και εγκέφαλοι από το δεύτερο κεφάλαιο Τεχνική και ανάπτυξη του ανθρώπου του Lewis Mumford, 1967 το οποίο κυκλοφορεί στο opus magnum του συγγραφέα Ο μύθος της μηχανής (στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Νησίδες, τ. 1).

Με την αναδημοσίευση αυτή θέλουμε να υπογραμμίσουμε τη θέση του Μάμφορντ πως «ο νεοτερικός άνθρωπος σχημάτισε μια παράξενη διαστρεβλωμένη εικόνα του εαυτού του, ερμηνεύοντας την πρώιμη ιστορία του με όρους των σημερινών ενδιαφερόντων του να κατασκευάζει μηχανές και να κατακτά την φύση». Αυτό που διακρίνει την ανθρωπινότητα στον άνθρωπο, η νοητική ικανότητα του «να κάνει προτάσεις και σχέδια άλλα από εκείνα που ήταν προγραμματισμένα στα γονίδια του είδους του», να παράγει λόγο, νου και πολιτισμό, εν κατακλείδι αυτό που τον ανεβάζει από το ζωικό στο ανθρώπινο επίπεδο, διαμορφώθηκε επάνω σε πιο δαιδαλώδεις και ενδότερες διεργασίες που είχαν να κάνουν περισσότερο με την ανακάλυψη/κατασκευή της συνείδησης παρά με την γενικότερη θεώρηση των κυρίαρχων υλιστικών αφηγήσεων εξαιτίας της «εγγενούς φύσης» του να κατασκευάζει εργαλεία και να παράγει τεχνολογία και στις οποίες «έχει βασιστεί η προσκόλληση μας στις παρούσες μορφές τεχνικής και επιστημονικής προόδου, η οποία θεωρείται αυτοσκοπός».

Καθώς ο πρώιμος άνθρωπος είχε την ίδια εγκεφαλική δυνατότητα με τον σημερινό, η στοχαστική και φαντασιοδημιουργός του δραστηριότητα εγκλωβισμένη από την απουσία λόγου με την αστείρευτη ενέργεια της να αναλύει, να διαλύει και να συνθέτει εικόνες, νοήματα, αισθήσεις και σημασίες και σε σημείο να μην μπορεί να διακρίνει ακόμα όρια του φανταστικού από το αληθινό, του ονείρου από το πραγματικό, αποτέλεσε την γενεσιουργό δύναμη που τον ώθησε ίσως και πριν από εκατό χιλιάδες χρόνια, μέσα από χιλιάδες αποτυχίες ή μικρές επιτυχημένες στιγμές από τις πρώτες ζωώδεις κραυγές σε πιο σημαίνουσες αρθρώσεις φωνηέντων, και διαμέσου της επανάληψης, της τελετουργίας, του ερωτικού παιχνιδιού, της μητρικής φροντίδας και της κυνηγετικής συνεργασίας σε όλο και περισσότερο οργανωμένες φωνές που ταυτοποιούσαν εικόνες και σημασίες σε ένα ενιαίο λεκτικό σύνολο. Αυτή η βασανιστική ανακάλυψη της γλώσσας είναι για τον Μάμφορντ το υψηλότερο και το πιο περίτεχνο επίτευγμα της ανθρωπότητας μεγαλύτερο σε σπουδαιότητα και από τον οποιοδήποτε πυρηνικό αντιδραστήρα ή την ανακάλυψη των νόμων που διέπουν την βαρύτητα στο πιο απομακρυσμένο αστέρι του γαλαξία μας. Ο άνθρωπος πολύ πριν δημιουργήσει οτιδήποτε είδος στοιχειώδους τεχνολογίας έπρεπε πρώτα να δημιουργήσει τον εαυτό του. Χωρίς την ανακάλυψη της γλώσσας το σύμπαν, όπως το ερμηνεύουμε και το ανακαλύπτουμε εμείς σήμερα, δεν θα είχε καμία σημασία καθώς από μόνο του κανένα αστρικό σώμα δεν παράγει νόημα παρά μόνο αυτό που του δίνουμε εμείς. Είναι καιρός να δοθεί μια απάντηση στις αποκαρδιωτικές επιστημονικές αφηγήσεις που τάχα επανατοποθετούνε τον άνθρωπο από το ανθρωποκεντρικό συμπαντικό σύστημα στο επίπεδο της αστερόσκονης που να ταιριάζει πιο κοντά στην πραγματικότητα. Όσο μικρός και ταπεινός και αν στέκεται μπροστά στην αιωνιότητα και την απεραντοσύνη του σύμπαντος ο άνθρωπος είναι αυτός που δίνει κίνηση στον χρόνο και τον ταξινομεί σε δευτερόλεπτα και σε δισεκατομμύρια έτη, και το ερώτημα αν το σύμπαν έχει κάποιο νόημα θα ήταν αδιάφορο, πόσο περισσότερο αδύνατο καν να τεθεί, χωρίς την ύπαρξη του ανθρώπου.

Ήταν η υπαρξιακή έκρηξη της γλώσσας όπως υποστηρίζει ο Μαμφορντ που αποτέλεσε το καθοριστικό εκείνο σημείο που διέκρινε τους προγόνους μας από τα ζώα, καθώς με την ενασχόληση του ο πρώιμος άνθρωπος να εξωτερικεύει τον ονειρικό του κόσμο στον περιβάλλοντα και ταυτόχρονα να εσωτερικεύει τις αισθήσεις του εξώτερου κόσμου άρχισε να συνθέτει τις εικόνες με λέξεις και να συμβολίζει με λόγια τα αισθήματα του. Ο άνθρωπος πολύ πριν οικειοποιηθεί οποιοδήποτε ζώο ή φυτό χρειάστηκε να εξημερώσει πρώτα τον ίδιο του τον εαυτό. Στο Μύθο της μηχανής ο Μάμφορντ έρχεται σε ρήξη με την μαρξιστική και επιστημονική άποψη που φυσικοποιεί τον σημερινό μας τεχνολογικό πολιτισμό, σαν να είναι τάχα στο DNA του ανθρώπου να αναπτύσσει διαρκώς τον τεχνολογικό του ορίζοντα ή σαν η ανθρωπινή του διάσταση να εξαρτάται από το βαθμό της τεχνολογικής του εξέλιξης. Ο άνθρωπος είναι ένα ζώο που αναλύει, συνθέτει και μεταφέρει με τη γλώσσα του σκέψεις και ιδέες πολύ περισσότερο από όσο είναι απλά ένα «ζώο που κατασκευάζει εργαλεία».

Αν και είναι πολύ κρίμα που το πιο σημαντικό βιβλίο του Η πόλη στην Ιστορία εξακολουθεί και παραμένει αμετάφραστο και απρόσιτο στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό παρόλα αυτά στο Μύθο της μηχανής ( που κατά την προσωπική μου γνώμη πιάνει το νήμα της γραφής από το σημείο που το αφήνει ο Rousseau στη διατριβή του για την καταγωγή της ανισότητας ) έχουμε την ευκαιρία να αναγνωρίσουμε στον Lewis Mumford έναν από τους πιο σημαντικούς οικουμενικούς στοχαστές του 20ου αιώνα που η εξαιρετική του σκέψη και ανεπιτήδευτη προσιτή γραφή, σε σημείο να εκμυστηρεύεται προσωπικές στιγμές σαν να έχει απέναντι του ένα φίλο, όσο βαθυστόχαστη και με επιστημονική εγκυρότητα, δεν μπορεί να καταχωρηθεί (ευτυχώς) ανάμεσα στις συνήθεις κατηγοριοποιήσεις των «προοδευτικών» ή των «συντηρητικών» διανοούμενων.

Potlatch #15: Αρχιτεκτονική για τη Ζωή

constant-and-the-situationist-international1

Αρχιτεκτονική για τη Ζωή

Στο τεύχος αυτό δημοσιεύουμε αποσπάσματα από το βιβλίο του Άσγκερ Γιορν “Εικόνα και Μορφή”, το οποίο αναφέρεται στην αρχιτεκτονική και στο μέλλον της. Έχουμε αναδείξει επανειλημμένως το συγκεκριμένο ζήτημα σε αυτές τις σελίδες (βλ. ιδίως το άρθρο “Επόμενος Πλανήτης” στο τεύχος 4 και το άρθρο “Ουρανοξύστης από τις Ρίζες” στο τεύχος 5 του Potlatch).

Μεταφράσαμε την πρόσφατη Ιταλική έκδοση που μας έστειλε ο Άσγκερ Γιορν, η οποία έχει μεταφραστεί από τα Δανικά.

Η χρησιμότητα και η λειτουργία θα είναι πάντα το σημείο αφετηρίας κάθε ουσιαστικής κριτικής. Το ζήτημα είναι απλώς να μετασχηματιστεί το πρόγραμμα του Λειτουργισμού.

…Οι Λειτουργιστές αγνοούν την ψυχολογική λειτουργία του περιβάλλοντος… Η όψη των κτιρίων και των αντικειμένων που χρησιμοποιούμε και διαμορφώνουν το περιβάλλον μας έχουν μια λειτουργία ξεχωριστή από την πρακτική τους χρήση.

…Εξαιτίας της αντίληψής τους για την τυποποίηση, οι Λειτουργιστές Ορθολογιστές πίστευαν ότι ήταν δυνατό να επιτευχθούν οι ιδανικές, οριστικές μορφές των διάφορων αντικειμένων που είναι χρήσιμα για τους ανθρώπους. Οι μέχρι σήμερα εξελίξεις έχουν δείξει ότι αυτή η στατική αντίληψη ήταν εσφαλμένη. Πρέπει να φτάσουμε σε μια δυναμική αντίληψη των μορφών και να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι όλες οι ανθρώπινες μορφές βρίσκονται σε μια αδιάκοπη κατάσταση μετασχηματισμού. Το λάθος των Ορθολογιστών ήταν ότι δεν κατανόησαν πως ο μοναδικός τρόπος να αποφύγουμε την αναρχία της αλλαγής είναι να αποκτήσουμε επίγνωση των νόμων που διέπουν το μετασχηματισμό και να τους εφαρμόσουμε.

…Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτός ο συντηρητισμός των μορφών είναι εντελώς παράλογος διότι δεν προκύπτει από την άγνοια της οριστικής μορφής ενός αντικειμένου αλλά μάλλον από το γεγονός ότι οι άνθρωποι ταράζονται όταν δε βρίσκουν κάποιο ήδη διαπιστωμένο (déjà vu) στοιχείο σε ένα ανοίκειο φαινόμενο… Ο ριζοσπαστισμός των μορφών προκύπτει από το γεγονός ότι οι άνθρωποι στενοχωριούνται όταν δε βρίσκουν κάποιο απρόβλεπτο στοιχείο σε ένα γνωστό φαινόμενο. Θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει παράλογο αυτόν το ριζοσπαστισμό αλλά δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός ότι οι ανακαλύψεις καθίστανται δυνατές μόνο χάρη σε αυτή την ανάγκη του ανθρώπου.

Η αρχιτεκτονική παραμένει το έσχατο επίτευγμα της πνευματικής και καλλιτεχνικής εξέλιξης, η υλοποίηση ενός ορισμένου οικονομικού σταδίου. Η αρχιτεκτονική δημιουργία είναι το τελικό σημείο πραγμάτωσης οποιασδήποτε καλλιτεχνικής προσπάθειας, διότι οδηγεί στην κατασκευή ενός περιβάλλοντος και στην εδραίωση ενός τρόπου ζωής.

Potlatch #15, 22 Δεκέμβρη 1954

Αντιεθνικιστκή Συγκέντρωση στη Χαλκίδα – Προκήρυξη

ΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ
Η ΠΑΝΟΥΚΛΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΕΞΑΠΛΩΝΕΤΑΙ;

        Μόνο όποιος δεν αξίζει τίποτα για τον εαυτό του μπορεί να νομίζει ότι βρίσκει μια κάποια αξία επειδή γεννήθηκε σε ένα συγκεκριμένο μέρος ή κάτω από μια συγκεκριμένη σημαία.

-Fernando Savater

Όταν μια κοινωνία παραπαίει ανάμεσα στην έλλειψη νοήματος, τον καταναλωτισμό και την ιδιώτευση, όταν αποδέχεται μοιρολατρικά να αποφασίζουν άλλοι εκ μέρους της, όταν βολεύεται στη μιζέρια που της επιβάλλουν, όταν δεν αγωνίζεται για την ελευθερία, την ισότητα, τη διαφορετικότητα και την αλληλεγγύη, τότε πρέπει να περιμένουμε τα χειρότερα. Οι υποστηρικτές του εθνικισμού, του ρατσισμού και της πατριαρχίας βρίσκουν το κατάλληλο έδαφος για να αναπτυχθούν. Μέσα στο ζοφερό περιβάλλον της πολύμορφης κρίσης (οικονομικής/πολιτικής, οικολογικής, πολιτισμικής) ζούμε μια συντονισμένη και καλά οργανωμένη προσπάθεια νεοχιτλερικών κύκλων να επιβάλλουν την ιδεολογία και τις πρακτικές του μίσους και της ωμής βίας. Η λαϊκίστικη φρασεολογία τους εκμεταλλεύεται τη φτώχεια, την ανεργία, την εξαθλίωση που επιβάλλουν η κυβέρνηση και οι οικονομικές ολιγαρχίες.

Στην πόλη μας η χρυσή αυγή εγκαινιάζει τα γραφεία της και δεν πρέπει να εφησυχάζουμε. Η χρυσή αυγή είναι μια νεοναζιστική οργάνωση που δρα με τραμπούκικο τρόπο με την ανοχή και πολλές φορές την απροκάλυπτη στήριξή του κράτους και των μέσων μαζικής προπαγάνδας. Οι πρακτικές της, περιλαμβάνουν οργανωμένες ρατσιστικές επιδρομές και μαχαιρώματα, κάψιμο σπιτιών μεταναστών, επιθέσεις σε φοιτητικές καταλήψεις και συγκεντρώσεις. Προσπαθούν να εξοντώσουν κάθε τι το διαφορετικό, προβάλλοντάς το ως απειλή για την κυριαρχία του έθνους. Σχηματίζοντας διάφορες παρέες χτυπούν  θρασύδειλα, τραμπουκίζουν και τρομοκρατούν όποιον δεν γουστάρουν λόγω διαφορετικότητας αντιλήψεων ή ακόμα και εμφάνισης, καλλιεργώντας με αυτόν τον τρόπο το φόβο στους υπόλοιπους. Δεν δίστασαν να κάνουν επιθέσεις μέχρι και σε σχολικές καταλήψεις ενάντια στους μαθητές, που πιεζόμενοι από την εκπαιδευτική διαδικασία πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Τη φυσιολογική οργή που γεννάει μια εκμεταλλευτική κοινωνία οι φασίστες και οι εθνικιστές προσπαθούν να την στρέψουν αλλού. Ο στόχος είναι ο μετανάστης που ζει στην εξαθλίωση ή αυτός που πλουτίζει εις βάρος μας; Για ποια εθνική ενότητα μας μιλάνε όταν ο “συμπατριώτης” μας είναι αυτός που μας εκμεταλλεύεται και μας καταπιέζει;

Όλη αυτή η φασιστική έξαρση δεν πάει μοναχή της, πατρονάρεται από το ίδιο το κράτος. Το κράτος συντηρεί μέσα στην κοινωνία τέτοιου είδους ιδέες και πεποιθήσεις, προκειμένου να σπείρει το φόβο, να καλλιεργήσει την αδράνεια αλλά και να ελέγξει τις αντιστάσεις. Αυτό ψηφίζει τους νόμους για τη μετανάστευση, οι οποίοι ουσιαστικά νομιμοποιούν τις εκτελέσεις στα σύνορα ή τους πνιγμούς στο Αιγαίο, ενώ συγχρόνως, τάχα μου, θέλει να δώσει ιθαγένεια σε ένα μικρό ποσοστό μεταναστών. Αυτό χτίζει τείχη μίσους στον Έβρο. Αυτό βγάζει παγανιά τους μπάτσους του και κυνηγούν νυχθημερόν όποιον άμοιρο δεν έχει χαρτιά. Αυτό σκότωσε τον Α. Γρηγορόπουλο μέσω του μπάτσου που τον εκτέλεσε. Αυτό φυλακίζει διαδηλωτές. Αυτό απαρτίζεται από το ΛΑ.Ο.Σ και τον Καρατζαφέρη. Εφόσον οι φασίστες είναι πια στη βουλή ένα είναι σίγουρο, το εξωκοινοβουλευτικό τους κομμάτι (χρυσή αυγή και λοιποί συγγενείς) θα συμπληρώνει με πράξεις ότι αυτοί λένε με λόγια.

Θεωρούμε επιτακτικό να αντιταχθούμε με θάρρος ενάντια σε κάθε ρατσιστική – εθνικιστική εκδήλωση, στο φυλετικό μίσος, την ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία που σπέρνουν οι διάφοροι ξενηλάτες. Να μην τους ανεχόμαστε όπου και να τους συναντάμε, στη δουλειά, στο δρόμο, στο σχολείο. Να μην στρέφουμε το βλέμμα απέναντι στις αποτρόπαιες πράξεις τους, να μην σιωπούμε στα φοβικά κηρύγματα του μίσους τους με το πρόσχημα ότι δε μας αφορούν. Στην προκειμένη περίπτωση η φράση »η σιωπή είναι συνενοχή» αποκτάει όλο το ανατριχιαστικό της εύρος.

Η αλληλεγγύη μας στους μετανάστες και τους πρόσφυγες εκφράζει τη βούλησή μας για μια ευρύτερη αλληλεγγύη, για ένα κίνημα που θα ενώνει στον ίδιο αγώνα εκείνους που, απηυδισμένοι από τις εξουσιαστικές πολιτικές της αριστεράς και της δεξιάς, συνειδητοποιούν ότι είναι καιρός να αντιπαραθέσουν σε μια διεφθαρμένη κοινοβουλευτική/καπιταλιστική ολιγαρχία την άσκηση της άμεσης δημοκρατίας, την αυτοδιαχείριση των μέσων παραγωγής και ολόκληρης της ζωής μας. Είναι εφικτό αρκεί να το θελήσουμε…

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ, ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ, ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΕΞΙΣΜΟ
ΕΞΩ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ – ΕΞΩ ΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ, ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Χαλκίδα 24/9/11
Αντιεθνικιστές/αντιεθνικίστριες

Δημοσιεύτηκε στο: Athens Indymedia

[gview file=»http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/avga.doc»]


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-8EC

Ο Θανάσης Βέγγος και οι μετανάστες

Όσοι διασχίζουν τα σύνορα, δείχνει η «ιδιότυπη ματιά στο έργο του Θανάση Βέγγου» (το βίντεο που συνοδεύει το παρόν άρθρο), δεν απέχουν από το πλάνο του Θανάση στη μεγάλη οθόνη ενώ αναζητά δουλειά, ζητά και διεκδικεί όνομα, ιδιότητα, έργο και ταυτότητα (ανάμεσα σε αυτούς που δίχως να ζητάνε τα έχουν) μα ως απάντηση παίρνει: «Πού να σε βάλω ρε παιδί; πού να σε βάλω;»

Της Ευαγγελίας Τσώνη

Ο ξένος, ο μετανάστης, ο εκδιωγμένος, ο τράγος προς αποπομπή, όποιος δεν στέκει απαθής, δεν καταθέτει τα όπλα και δεν σκύβει υπάκουα το κεφάλι,   ακόμη και όταν όλοι τον κυνηγάνε ή απλά τον προσπερνάνε αδιάφορα με μάτια πάντα σφαλιστά, δεν παύει να επικαλείται έναν (έστω) άνθρωπο, ενσαρκωμένος από έναν Βέγγο που μονίμως τρέχει.

Θανάσης Βέγγος –ή Θού-Βού: εικόνα μιας χώρας όπου «όλα βαίνουν κακήν κακώς» κι αυτό από «σφάλμα του καπετάνιου: δεν έδεσε το παλαμάρι. ΤΕΛΟΣ(άδοξον)» – αλλά αυτός αρνείται να υποταχτεί στο ριζικό του καραβιού που διέταξε ο καπετάνιος και αρνείται να σκυλοπνιγεί. Aναδεικνύεται ευρηματικός, δρα, αντιδρά, διεκδικεί, τρέχει και φωνάζει. «Ο Βέγγος παίζοντας το ρόλο του στη σύγχρονη ελληνική τραγωδία, έγινε ο κλόουν της ιστορίας μας, ο πιο αγαπητός που σκορπίζει το γέλιο στα πρόσωπα που το περιστοιχίζουν», γράφει ο Γιάννης Σολδάτος στο βιβλίο-αφιέρωμα στον Θανάση Βέγγο (Ένας άνθρωπος παντός καιρού,  Εκδόσεις Αιγόκερως).

«Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης»,  επινοεί και απαγγέλλει αυτοσχέδια ποιήματα του παραλόγου, όνειρο που μπορεί να ταρακουνήσει απ΄ τον μόνιμο λήθαργο, ταξίδι με αίσιο τέλος, άεναη επιστροφή, επιβίωση έστω και λαθραία, και συνεχής μετακίνηση προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής και μιας ιλαρότερης αυριανής:

Απόψε, σήμερα και χτες όλες οι πόρτες ειν΄ κλειστές κι εγώ είμαι απόξω, και μες το θάμπος το θαμπό παίρνω αμπάριζα να μπω και με πετάνε… ΟΟΞΩ.  Όλος ο κόσμος μ΄ αγνοεί, βαρέθηκα πια τη ζωή, τους φ(θ)όνους και τα μίση, αλί-αλί-και-τρισαλί, φωνάξτε αμέσως τον Αλή να με καρατομήσει…

από την ταινία «Τύφλα να΄ χει ο Μάρλο Μπράντο»

Αντί-ήρωας, όχι με την έννοια της άρνησης ή της κατάρριψης της ηρωικότητας, αλλά με την καθαυτή έννοια ενός «αντί» που αναδεικνύει το υποκείμενο μέσα από τη πράξη του, νόστος, ήτοι στιγμή διαλεκτική της αναγνώρισης της ύπαρξής του ως ξένου, αλλά και ως αυτού που δρα συνάμα – γιατί στο «αντί» και στο «άλλο» εδραιώνεται κάθε δυνατός λόγος-αντίλογος-διάλογος.

Όσοι διασχίζουν τα σύνορα, δείχνει η «ιδιότυπη ματιά στο έργο του Θανάση Βέγγου» (το βίντεο που συνοδεύει το παρόν άρθρο), δεν απέχουν από το πλάνο του Θανάση στη μεγάλη οθόνη ενώ αναζητά δουλειά, ζητά και διεκδικεί όνομα, ιδιότητα, έργο και ταυτότητα (ανάμεσα σε αυτούς που δίχως να ζητάνε τα έχουν) μα ως απάντηση παίρνει: «Πού να σε βάλω ρε παιδί; πού να σε βάλω;». Σα να λέμε: «δε χωράς πουθενά» εδώ, εδώ δε χωρά κανείς, παρά μόνο όσοι δεν ζητάν – μόνο το πλήθος στην ανωνυμη επωνυμία του, δίχως αντιθέσεις και διαφορές, ομοούσιο, ομοιόμορφο και ομόφωνο, μουγγό και φερέφωνο, αέναη ανακύκλωση του ίδιου που δεν χωρά τον άλλο.

Όποιος δεν αναγνωρίζει και εκδιώκει τον άλλο, τον ξένο είναι -λένε- γιατί δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με το ξένο μέσα του. Και όλοι κατοικούμαστε από αυτό το ξένο, το άγνωστο και άρρητο άλλο που μας φοβίζει, μας κατατρύχει, ενόσω δεν το κοιτάμε κατάματα, εφ’όσον δεν το λεκτικοποιούμε, έστω και με φαιδρές και κενές λέξεις -οι μόνες άλλωστε ικανές για δημιουργία, ήτοι ποίηση, αλλα αυτό είναι άλλη συζήτηση-, και αντ’αυτών, διακαώς προσπαθούμε  να το κάνουμε να σωπάσει, να αφανιστεί, με χίλια μαγγάνια να το εκδιώξουμε ή να το καταπιούμε, έστω και εάν ξέρουμε ότι έτσι, ακατέργαστο, μπορεί να εκτραπεί σε δηλητήριο.

Ο Θού-Βού δεν τα παρατάει, παρ’ότι καταλήγει στην Αθήνα ενώ ψάχνει Θεσσαλονίκη (και με αφετηρία, μην το ξεχνάμε, τη Μακρόνησο). Συνεχίζει αγέρωχα την πορεία του, δεν το βάζει κάτω, δεν επικαλείται μαγγάνια, γίνεται άλλος και αναζητά συνοδοιπόρους, φωνάζει αυτόν τον άλλο μεταξύ των ίδιων: «Βοηθάτε συνάνθρωποι», «Εσείς, οι από κάτω, βοηθάτε τον από πάνω! (και τανάπαλιν)»… «Μα δεν υπάρχει ένας χριστιανός;»… Σα να λέει «μα δεν μπορεί, υπ-άρχει». Ειδάλλως «γιατί κουβαληθήκαμε όλοι ως εδώ;»…

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ: Μια ιδιότυπη ματιά στο έργο του Θανάση Βέγγου, τη στιγμή που οι 300 μετανάστες απεργοί πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη κλείνουν ήδη 5 βδομάδες απεργία πείνας». Κάποιοι θα ισχυριστούν «αυθαίρετος παραλληλισμός», κάποιοι διαβάζοντας κάτω από τις λέξεις -κάτι στο οποίο μας εξάσκησε ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας (1976)- θα δουν ενδεχομένως ότι οι παραλληλισμοί είναι πάντα επίκαιροι…

Αναδημοσίευση από: Red Notebook


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-5aX