Menu

EAGAINST.com

Κάλεσμα αλληλεγγύης στο Indymedia

529639_452424881504167_1878265752_n

Θα μπορούσαμε να αρχίσουμε τη νομική γκρίνια, αποδεικνύοντας πόσο «αντισυνταγματική» είναι η νομική συμπεριφορά των τριών εξουσιών της θλιβερής χώρας που λέγεται Γελλάδα. Να πιάσουμε το άρθρο 14 του Συντάγματος (Ελευθερία του τύπου) και ν’ αποδείξουμε ότι ακόμα και με αστικο»δημοκρατικά’ κριτήρια, η χθεσινή κίνηση Κυβέρνησης και Δικαστικής Εξουσίας, είναι πέρα για πέρα «παράνομη και αντισυνταγματική».

Γελοίοι δικηγορίσκοι όπως ο Βορίδης ή και ο αριστερός…. Μανιτάκης, νομικοί-μέλη της Κυβέρνησης-υπάλληλοι των ελίτ, θα ψέλλιζαν νομικά αντεπιχειρήματα τα οποία θα καταρρίπταμε (με ιδιαίτερη ευκολία) μέσα στα πλαίσια της δικής τους επιχειρηματολογίας, μέσα στα πλαίσια του δικού τους «νομικού πολιτισμού» (όπως τους αρέσει να τον ονομάζουν)….

Αλλά έχει νόημα πια να «παίζει κανείς στο γήπεδο του αντιπάλου»;
Ούτως ή άλλως, η «Δικαιοσύνη» τους θα ήταν για γέλια αν δεν ήταν για κλάματα (αν δεν ήταν για πολλές φάπες).

Κρατάμε ότι οι Κυβερνώντες παραβιάζουν τους δικούς τους νόμους και επιμένουμε ότι δεν ποντάρουμε στους νόμους τους αυτούς, ότι δεν πιστεύουμε στην «Ελληνική Δικαιοσύνη» (όπως λένε διάφοροι αρλουμπολόγοι σε τηλεοπτικά κανάλια).

Ας βάλουν τους κώδικές τους εκεί που πρέπει. Έτσι κι αλλιώς η Αστυνομία καθαρίζει για όλους αυτούς (κυρίαρχα στρώματα και πολιτικό προσωπικό).

Με καθημερινούς, λυσσαλέους και εντεινόμενους αγώνες, στους δρόμους και παντού, όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε, παλεύουμε με κάθε πρόσφορο μέσο για μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας, δικαιοσύνης, αλληλεγγύης.

Μέχρι να τα καταφέρουμε, ας ξέρουν ότι, όπως η Τυφλή Δικαιοσύνη τους βλέπει καθαρά αυτό που θέλει με το ένα μάτι (ή και με τα δύο), έτσι κι εμείς, ακόμα και στον ύπνο μας, έχουμε τα μάτια ανοιχτά και μας απασχολεί μία μόνο υπόθεση: η επανάσταση.

Κι αν κάποιοι κοιμούνται, ακόμα και σε κατάσταση εγρήγορσης, καιρός είναι να ξυπνήσουν ή να το βουλώσουν μια και καλή και να πουν ξεκάθαρα αν είναι με τη συντήρηση ή με τα κινήματα που δημιουργούνται από τα κάτω.

Όλοι στο κάλεσμα αλληλεγγύης ενάντια στην επίθεση της Κυβέρνησης στα μέσα αντιπληροφόρησης του ανταγωνιστικού κινήματος: το athens.indymedia.org, τον 98FM και το Ράδιο Ένταση, (αλλά και σ’ αυτά που από στιγμή σε στιγμή θα χτυπήσουν).

Σήμερα, Παρασκευή 12 Απρίλη στη 13:00 στην κεντρική πλατεία στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου
πρόσβαση με λεωφορεία :

608 από Ακαδημία

242 από σταθμό μετρό Κατεχάκη

To κάλεσμα της Διαχειριστικής Ομάδας του athens.indymedia.org μπορείτε να το διαβάσετε εδώ

Θέλεις Παπαδόπουλο μαλάκα;

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Εν έτει 2014, διαπιστώνεται πως ο Μαλάκας παραμένει διαχρονικά πιστός στις ιστορικές του συνήθειες: την εθελοδουλεία, την αναπαραγωγή της κυρίαρχης κουλτούρας, την «εθελοντική» στράτευση του στην πλευρά των καταπιεστών. Έτσι, µόλις 40 έτη µετά την πτώση της τελευταίας εν Ελλάδι δικτατορίας, συναντούμε ακόμη νοσταλγούς της δολοφονικής φάρσας που ακούει στο όνομα «δικτατορία των συνταγματαρχών». Ακούμε συχνά για τα «παραμύθια του Πολυτεχνείου» (ακόμη κι από θεσμικούς παράγοντες του Κράτους ,όπως ο πρώην υπουργός Υγείας,  Ά.Γεωργιάδης) που µάλιστα  βρίσκουν υποστηρικτές σε ένα διευρυμένο, αν και πιθανότατα μειοψηφικό, μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Το κλισέ «ένας Παπαδόπουλος µας χρειάζεται» είχαµε συνηθίσει να το ακούµε από γραφικούς παππούδες που νοσταλγούσαν τις µέρες που ήταν είτε ρουφιάνοι, είτε βασανιστές, είτε ευνοούµενοι µε διάφορους τρόπους (όπως θα δούµε παρακάτω) από το στρατιωτικό καθεστώς. Κανείς δεν έδινε σηµασία, είτε διότι οι ιστορικές µνήµες της οδυνηρής επταετίας ήταν πρόσφατες, είτε διότι η µετέπειτα κοινοβουλευτική δηµοκρατία άνοιξε τον κρατικό µπουφέ για µεγάλο µέρος του πληθυσµού, δηµιουργώντας το ολοδικό της πελατειακό κράτος, διεφθαρµένων υπερκαταναλωτών και χειροκροτητών ψηφοφόρων.

Με την οικονοµικοπολιτική κρίση, όµως, η ελληνική κοινωνία ξεβρακώθηκε, αποκαλύπτοντας την πνευµατική και πολιτισµική της ασχήμια. Το προαναφερθέν κλισέ έγινε για κάποιους «Χρυσή Αυγή που σας χρειάζεται», ο άλλοτε γραφικός χριστιανικός όχλος αποκτά πλάτες με την βοήθεια της ναζιστικής αυτής γκρούπας, επιχειρώντας να λιντσάρει τους ηθοποιούς του Corpus Cristi για λόγους «βλασφημίας» πριν δύο χρόνια (όπως ακριβώς συμβαίνει και σε πολλές θεοκρατικές κοινωνίες). Η συγκέντρωση/ στοίβαξη µεγάλου αριθµού µεταναστών στα αστικά κέντρα, που προστίθεται στο ήδη διογκωμένο πλεονάζον για τον καπιταλισμό εργατικό δυναμικό, η αύξηση της εγκληµατικότητας ως συνέπειας της  ανέχειας και της ανισότητας, και η  ρατσιστική προπαγάνδα  των ΜΜΕ (που τη μία παριστάνουν τους θεσμικούς αντιφασίστες και την άλλη επιχειρούν να παρουσιάσουν το«ανθρώπινο» πρόσωπο νεοναζιστών) εδώ και αρκετά χρόνια,  συνέβαλαν ώστε ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού να οδηγηθεί, είτε με πλήρη συνείδηση της επιλογής του είτε διαμαρτυρόμενο, είτε  στη νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής, είτε στη συντηρητική ακροδεξιά (Νέα Δημοκρατία – ΛΑ.Ο.Σ).

Έτσι, ο Μαλάκας της ιστορίας μας, κρύβεται πίσω απ΄την εθνική του σημαία, κουνώντας το δάχτυλο σ’ όλους όσους θεωρεί πως φταίνε για την κατάντια του: οι απεργοί, οι καταληψίες, οι διαδηλωτές, οι φοιτητές, οι μετανάστες, ΟΙ «αλήτες – προδότες – πολιτικοί». Αφού ανακαλυψε λοιπόν τους εχθρούς του, αναζητά και ένα…επιτυχημένο ιστορικό αντιπαράδειγμα. Έτσι, γίνεται ταυτόχρονα και νοσταλγός  της δικτατορίας  του Παπαδόπουλου, ή του Μεταξά (χωρίς, ωστόσο, κανείς να τον εμποδίζει να μεταναστεύσει σε μια χώρα που ένα τέτοιο καθεστώς έχει εδραιωθεί), αναπαράγοντας τις μπούρδες των φασιστολογίων που έχουν κατακλύσει το διαδικτυακό χώρο, χωρίς να αναζητήσει φυσικά πηγές και χωρίς να αναπτύξει έστω στο ελάχιστο την κριτική ιστορική γνώση, εξαργυρώνοντας µε χουντολαγνεία τη χρόνια αποπολιτικοποίηση του. Το κείμενο, λοιπόν, αυτό απευθύνεται κυρίως στον Μαλάκα, και έχει ως βασικό του στόχο να αποτελέσει σηµείο προβληµατισµού γι’ αυτόν, και όχι προϊόν εκ νέου αναπαραγωγής και παπαγαλισµού επιχειρηµάτων.

Ο ΜΑΖΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τα απολυταρχικά καθεστώτα δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς την κοινωνία αυτή που θα στηρίξει τον ολοκληρωτισμό. Ο Χίτλερ, σε ομιλία του προς τα S.A είπε: «Ό,τι είσαστε, το είσαστε χάρη σ’ εμένα. Ό,τι είμαι, το είμαι χάρη σ’εσάς και μόνο». Ο ανθρωπολογικός τύπος που συμβάλει περισσότερο στην κυριαρχία και διαιώνιση των ολοκληρωτικών καθεστώτων, δεν είναι τόσο αυτός του κτήνους του βασανιστή ή του χαφιέ, αλλά ο μαζάνθρωπος, βασικό χαρακτηριστικό του οποίου είναι ο εθισμός στο lifestyle, στην εύκολη και ανέμελη ζωή, στο θέαμα και η απομόνωση ή έλλειψη φυσιολογικών κοινωνικών σχέσεων. Οι φασιστική δικτατορία του Μουσολίνι, τα στρατιωτικά καθεστώτα του Σαλαζάρ, του Πινοσέτ και του Παπαδόπουλου βάσιζαν την κυριαρχία τους όχι μόνο στις διώξεις των πολιτικών τους αντιπάλων, αλλά στην καλλιέργεια ενός ξένιαστου lifestyle, μιας συνεχόμενης και επαναλαμβανόμενης εικόνας μιας ατέλειωτου πανηγυριού, σαν να πρόκειται για το ακριβό περιτύλιγμα ενός  χαλασμένου προϊόντος, μια βιτρίνα που κρύβει τις πληγές μιας κοινωνίας  που αιμορραγεί αλλά όντας υπνωτισμένη από τα καταναλωτικά ναρκωτικά. Προκειμένου να καταλάβουμε καλύτερα, θα πρέπει να θυμηθούμε αρχικά την ταινία Roma  του Φεντερίκο Φελίνι, που απεικονίζει την ζωή των Ιταλών κάτω από το  φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Φελίνι περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια το πρώτο βασικό στοιχείο που  συναντά κανείς στον φασισμό: η υλιστική ζωή, η πληθώρα των απολαύσεων  και οι θεατρικές επιθεωρήσεις μας δίνουν την εντύπωση ότι οι άνθρωποι κάτω από ένα τέτοιο καθεστώς ζουν ευχάριστα. Η κρατική βία και οι  διώξεις έρχονται σε δεύτερη μοίρα και συχνά δεν αγγίζουν τον όχλο ο οποίος έχει κυριολεκτικά παραλύσει (γι’ αυτό και άλλωστε είναι όχλος και  όχι πια πολίτες) μέσα σ’ ένα βαθύ κλίμα απο-πολιτικοποίησης, απάθειας ή  στείρας αναπαραγωγής κρατικής προπαγάνδας. (Η απο-πολιτικοποίηση  αποτελεί βασικό στοιχείο που οδηγεί στον ολοκληρωτισμό για την Hannah  Arendt). Τα θεάματα που τα καθεστώτα αυτά προσφέρουν είναι είτε αστείες παρωδίες δίχως πολιτικό περιεχόμενο, είτε προπαγανδιστικά show, με σκοπό να προσελκύσουν τον όχλο στο πανηγύρι του lifestyle. Οι μάζες αυτές προέρχονται από μια διάτρητη κοινωνία, στις οποίες έρχεται το εθνικιστικό συναίσθημα (ο εθνικισμός αποτελεί πάντοτε πεμπτουσία των περισσότερων στρατιωτικών καθεστώτων) να συγκολλήσει.

Η χρόνια αποπολιτικοποίηση, ο ζαμανφουτισμός, το κλείσιμο του καθενός στην ιδιωτική του σφαίρα, και η αποξένωση συνθέτουν το παζλ της κρίσης της δυτικής κοινωνίας, και της ελληνικής συμπεριλαμβανομένης. Τόση απο-πολιτικοποίηση και εθισμό στην κουλτούρα του κιτς και της ξενοιασιάς, πραγματικά θα τη ζήλευαν ακόμα και οι στρατιωτικοί δικτάτορες. Σε μια σύγχρονη Δυτική κοινωνία δεν χρειάζεται κάποιο καθεστώς να ασκήσει σωματική βία από τη στιγμή που τα ελέγχει τα Μέσα Ενημέρωσης και Ψυχαγωγίας, τα οποία έχουν πετύχει ν’ απομακρύνουν τον καθένα μας από την πολιτική σφαίρα, βομβαρδίζοντάς μας καθημερινά με εικόνες lifestyle, δημιουργώντας ψεύτικες ανάγκες, χτυπώντας την πιο κεντρική δομή του ανθρώπινου ενστίκτου, την ψυχή, όπως θα έλεγε και ο Φρόιντ, και ελέγχοντας τα συναισθήματα μέσα από προβαλλόμενες εικόνες, καλλιεργώντας το φαντασιακό της υπερκατανάλωσης. Έτσι το πολιτικό όν ο άνθρωπος μετατρέπεται σε μαζάνθρωπος, εθίζεται στον καταναλωτισμό και την απάθεια, αναζητώντας διεξόδους μέσα από τις διάφορες φετιχιστικές εικόνες και διαφημίσεις. Είχε άδικο, συνεπώς, ο Ουμπέρτο Έκο, όταν έλεγε πως σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν πραξικοπήματα με τανκς, όταν υπάρχει τηλεόραση; Μιλάμε, συνεπώς, για την κρίση σαν να πρόκειται για ένα φαινόμενο των τελευταίων δύο-τριών ετών, αποφεύγοντας να εξετάσουμε τα μικρές φυσαλίδες της φούσκας που μόλις έσκασε. Η συστηματική διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων, η δημιουργία εθνικών μύθων, οι κατά καιρούς «μεγάλες ιδέες» (οι οποίες ξεκινούν από τη«πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικιά μας θα ναι» και φτάνουν στην Ευρωζώνη και τους Ολυμπιακούς Αγώνες), η διαχρονική ανευθυνότητα και υποκειμενικότητα στη διαχείριση και μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος, η καλλιέργεια του πολιτισμού του σκυλάδικου, η συνολική απαξίωση της πολιτικής και η μετάλλαξη της σ’ ένα σόου τηλεκαρναβάλων, καθώς και πολλές άλλες φυσαλίδες αιωρούνται γύρω μας, καθώς εμείς συνεχίζουμε να βυθιζόμαστε όλο και πιο βαθιά στην ιδιωτική μας ζωή, αποστρεφόμενοι την συμμετοχή, την κοινωνικοποίηση και συνεχίζοντας την διαίρεση της κοινωνίας σε εκατομμύρια μικροσκοπικά «εγώ».

Όταν, όμως, έσκασε η μεγάλη φούσκα της κατανάλωσης, ο μαζάνθρωπος αυτός, ο άγνωστος μεταξύ αγνώστων, αναζητά μια νέα φούσκα για να κουρνιάσει μέσα της, να βρει την ασφάλεια που έχει χάσει, να πατήσει στη γη που έφυγε από τα πόδια του. Πώς, λοιπόν, θα αποφύγει ο μαζάνθρωπος το αυτομαστίγωμα στον οποίο καθημερινά τον καλούν η πολιτική τάξη, oι διεθνείς κι εγχώριες οικονομικές ελίτ, τα ΜΜΕ; ΄Πως θα ξεπεράσει και την ίδια του τη φυσική του ροπή προς την ιδιοτέλεια, την αδράνεια, τον φετιχισμό και την ασημαντότητα; Πώς θα απαλύνει τον πόνο της υπευθυνότητας, της αυτοκριτικής, πώς θ’ απομακρυνθεί και πάλι απ΄ τον δύσβατο δρόμο της κοινωνικής δημιουργίας που απλώνεται ανοιχτός μπροστά του; O εθνικιστικός ναρκισσισμός, και πάλι, θα του προσφέρει χείρα βοηθείας… έτσι ώστε να τον διαχωρίσει απ΄το γείτονα του, να του προσφέρει το βάθρο της (τάχα μου) φυλετικής ανωτερότητας, να δικαιολογήσει τα λάθη του παρελθόντος ρίχνοντας τις ευθύνες σε Εβραίους, ιλλουμινάτι, ψεκασμούς αεροπλάνων, μετανάστες και αριστερούς ή αναρχικούς.

Ο μαζάνθρωπος, λοιπόν, είναι εδώ. Είναι ο γείτονας με τον οποίο δεν έχουμε ανταλλάξει καλημέρα, είναι ο συνάδελφος στη δουλειά με τον οποίο δεν έχουμε πιει ποτέ ένα καφεδάκι, είναι η φουρνάρισσα την οποία δεν ρωτήσαμε ποτέ αν είναι καλά. Είναι μέσα σε σπίτι με κλειστά παντζούρια, σε αγέλαστο τραπέζι στο καφενείο, σε οθόνη υπολογιστή που μένει ανοιχτή εικοσιτετράωρα ολόκληρα. Κι όσο δεν κοινωνικοποιείται, όσο δεν ψάχνει για ζωή, τόσο η νέα φούσκα του εθνικού παραληρήματος τον παρασύρει εντός της. Ο μαζάνθρωπος δεν είναι πάντα ο Μαλάκας της ιστορίας μας. Ο Μαλάκας όμως είναι πάντα μαζάνθρωπος.

ΠΟΥΛΑ ΜΟΥ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Ο Μαλάκας της ιστορίας μας είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει ακόμη απογαλακτιστεί. Όπως στα πρώτα χρόνια της ζωής του, περίμενε το παραμύθι της μητέρας για να γλυκοκοιμηθεί, έτσι και στην ενήλικη ζωή του αναζητά το παραμύθι αυτό που θα τον κοιμίσει για τα καλά και θα τον ξεκουράσει στις αγκάλες, όχι του Μορφέα, αλλά του εκάστοτε εξουσιομανή. Τα απλοϊκά επιχειρήματα που θέτει ο Μαλάκας μας, κινούνται από το «τουλάχιστον τότε κοιμόμουν ήσυχα» και το «επί χούντας φτιάχτηκαν δρόμοι» έως το «δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο». Θα επιχειρήσουμε παρακάτω, όσο πιο σύντομα γίνεται, να εκθέσουμε τα χιλιοειπωμένα παραμύθια των χουντολάγνων.

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου

Είναι τουλάχιστον προσβολή προς τις οικογένειες ανθρώπων που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία ν’ αναφέρονται απαξιωτικά σ’ αυτούς γνωστοί τηλεμαϊντανοί βουλευτές και κάθε λογής φασιστοειδή , άνθρωποι που δεν έχουν αγωνιστεί για τίποτε απολύτως, πέρα απ’ την τσέπη τους, αποκαλώντας τους «παραμύθια». Πέραν των νεκρών, χιλιάδες αγωνιστές βασανίστηκαν, πολλοί περισσότεροι αντιμετώπισαν την καθημερινή Κρατική Τρομοκρατία, τη ρουφιανιά, τη λογοκρισία, το κυνήγι, είτε επειδή αντιστέκονταν στο αυταρχικό καθεστώς, είτε απλά έτυχε να συγγενεύουν με κάποιον αγωνιστή, είτε επειδή απλά τολμούσαν να πουν ό,τι σκέφτονταν. Χωρίς να επεκταθούμε στο ζήτημα των μεθόδων τρομοκρατίας της Χούντας, καθώς και η βιβλιογραφία είναι μεγάλη, αλλά και το ζήτημα εκτενές, παραθέτουμε τη λίστα των νεκρών αγωνιστών του Πολυτεχνείου.

Σπυρίδων Κοντομάρης (ετών 57, δικηγόρος, 16.11.1973, ώρα 20.30)
Διομήδης Κομνηνός (ετών 17, μαθητής, 16.11.1973, ώρα 21.30)
Σωκράτης Μιχαήλ (ετών 57, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας , 16.11.1973, ώρα μεταξύ 22.30 & 23.00)
Βασίλειος Φάμελλος (ετών 26, ιδιωτικός υπάλληλος, 16.11.1973, ώρα 23.30)
Torill Engeland Magrette (ετών 22, 16.11.1973, φοιτήτρια, ώρα 23.30)
Γεώργιος Σαμούρης (ετών 22, 16.11.1973, φοιτητής ώρα 24.00)
Δημήτριος Κυριακόπουλος (ετών 35, οικοδόμος 16.11.1973, βραδυνή ώρα )
Σπύρος Μαρίνος (Γεωργαράς) (ετών 35, ιδιωτικός υπάλληλος, 16.11.1973, βραδυνή ώρα)
Νικόλαος Μαρκούλης (ετών 24 , εργάτης, 17.11.1973, πρωινή ώρα)
Αικατερίνη Αργυροπούλου (ετών 76, 17.11.1973, ώρα 10.00)
Στυλιανός Καραγεωργής (ετών 19, οικοδόμος, 17.11.1973, ώρα 10.15)
Μάρκος Καραμανής (ετών 23, ηλεκτρολόγος, 17.11.1973, ώρα 10.30)
Αλέξανδρος Σπαρτίδης (ετών 16, μαθητής 17.11.1973, ώρα 10.30-11.00)
Δημήτριος Παπαϊωάννου (ετών 60, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, 17.11.1973, ώρα 11.30)
Γεώργιος Γεριτσίδης (ετών 48, εφοριακός υπάλληλος, 17.11.1973, ώρα 11.30)
Βασιλική Μπεκιάρη (ετών 17, μαθήτρια, 17.11.1973, ώρα 12.00)
Δημήτρης Θεοδωράς (ετών 5 1/2, 17.11.1973, ώρα 13.00)
Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας (ετών 43, ταχυδακτυλουργός, 17.11.1973, ώρα 13.00)
Αλέξανδρος Παπαθανασίου (ετών 59, συνταξιούχος εφοριακός, 18.11.1973, ώρα 10.00)
Ανδρέας Κούμπος (ετών 63, βιοτέχνης, 18.11.1973, ώρα 11.00)
Μιχαήλ Μυρογιάννης (ετών 20, ηλεκτρολόγος, 18.11.1973, ώρα 12.00)
Κυριάκος Παντελεάκης (ετών 43, δικηγόρος, 18.11.1973, ώρα 12.00-12.30)
Ευστάθιος Κολινιάτης (ετών 47, 18.11.1973)
Ιωάννης Μικρώνης (ετών 22 φοιτητής, συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών)

Η οικονομία επί χούντας

Η ελληνική ακροδεξιά, έχοντας εξασφαλίσει την συμμετοχή του Κράτους και των ΜΜΕ στην συστηματική συσκότιση της Ιστορίας, διατείνεται πως η (αμερικανοκίνητη) χούντα των συνταγματαρχών αποτέλεσε ένα «οικονομικό θαύμα», ενώ στην πραγματικότητα κατά την περίοδο αυτή επικράτησε η συνέχεια της πορείας που είχε αρχίσει να διαγράφεται από την αρχή της δεκαετίας του 60.  Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες προέβαλαν ως επιχείρημα για το πραξικόπημα (εκτός από τον «κομμουνιστικό κίνδυνο») το φόβο του «οικονομικού χάους». Η οικονομική πραγματικότητα όμως της εποχής περιγράφεται ως εξής: «Η πρόοδος των τελευταίων πέντε ετών, όσον αφορά την αύξηση του εθνικού εισοδήματος και την βελτίωση του επιπέδου ζωής, βασίστηκε στη νομισματική σταθεροποίηση που επιτεύχθηκε τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 50’ και ήταν συνέπεια των μηχανισμών αναπτύξεως που μπήκαν σε κίνηση και ενισχύθηκαν επιτυχώς στη δεκαετία 1957-1966. Στο τέλος του 1966 τα αποθέματα χρυσού και εξωτερικού συναλλάγματος ήταν εξαιρετικά μεγάλα. Κάτω από τέτοιες συνθήκες και με τέτοια ώθηση, η περαιτέρω πρόοδος της οικονομίας ήταν σχεδόν βέβαιη»[2]. Συνεπώς καταλαβαίνουμε ότι πραγματικά «φόβος οικονομικού χάους», δεν υπήρξε ποτέ (όπως ούτε «κομμουνιστικός κίνδυνος» απεδείχθη ποτέ πως υπήρξε).

Παρόλα αυτά η επιβολή του στρατιωτικού καθεστώτος, δημιούργησε κλίμα αβεβαιότητας προς την Ελλάδα διεθνώς. Κι έτσι υπήρξε πτώση στα έσοδα απ’ τον τουρισμό, μεταξύ 1967-1971, της τάξης των 200.000.000 δολαρίων. Συνυπολογίζοντας και τα κεφάλαια ύψους 200.000.000 δολαρίων που θα παραχωρούσε η Ε.Ο.Κ, μέσα στην τετραετία αυτή, τα οποία δεν δόθηκαν, το σύνολο φτάνει στα 400.000.000 δολάρια. Έτσι το στρατιωτικό καθεστώς προχώρησε σε «ενέργειες εκτάκτου ανάγκης» με βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα δάνεια με σκοπό την κάλυψη του ελλείμματος στο ισοζύγιο πληρωμών. Με αυτόν τον τρόπο και μέσα σε μια πενταετία (1966-1971), το εξωτερικό χρέος υπερδιπλασιάστηκε και συνολικά υπολογίζεται ότι έφτασε το ύψος των 2,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ο παρακάτω πίνακας  αποδεικνύει ξεκάθαρα τα κοινά χαρακτηριστικά της ευρύτερης περιόδου 60-73. Όπως βλέπουμε, το δημοσιονομικό έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ βρισκόταν στο 1,22% το 1966, ενώ το 1974 έφτασε το 2,76% του ΑΕΠ…Το 1961- 1966 οι ετήσιοι ρυθμοί ανάπτυξης κυμάνθηκαν από το 6,5% έως το 13,2%, και ο πληθωρισμός από 0% μέχρι 4,8% . Το 1967 -73 οι ρυθμοί ανάπτυξης «έτρεχαν» με ετήσιους ρυθμούς από 5,7% μέχρι 11,6%, ενώ πληθωρισμός με 0,3% έως το αρνητικό ρεκόρ 15,55% (το 1973).

Άλλο επιχείρημα των χουντολάγνων που υποστηρίζει την επταετή δικτατορία, είναι τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας της εποχής. Φυσικά, αποκρύπτεται το γεγονός πως α)τα επίπεδα της ανεργίας κινούνταν στα ίδια περίπου επίπεδα και πριν το πραξικόπημα και β) πως η στατιστική της ανεργίας ήταν τεχνητή, αφού οι εν δυνάμει εργαζόμενοι πολίτες μετανάστευαν μαζικά προς το εξωτερικό, όπως δείχνει και ο παρακάτω πίνακας.

¨Έτος

Χιλιάδες

¨Έτος

Χιλιάδες

1963 67,7 1967 30,8
1964 63,8 1968 56,9
1965 54,9 1969 90,3
1966 23,3 1970 83,6

Όσον αφορά τους «υψηλούς μισθούς» επί χούντας, η σκόπιμη διασπορά ψευδών πληροφοριών από φασιστολόγια μπορεί εύκολα να διαπιστωθεί με μία ματιά στον παρακάτω πίνακα. Οι μόνοι μισθοί που στην αυξήθηκαν ήταν αυτοί των χρήσιμων υπαλλήλων του καθεστώτος: των στρατιωτικών…(έτσι εξηγούνται και οι «κόκκινες γραμμές» του Μιχαλολιάκου αποκλειστικά στις περικοπές στις ένοπλες δυνάμεις και τις δυνάμεις καταστολής-όπως περιγράφτηκαν στο λογύδριο του εντός του Κοινοβουλίου)

Συγκριτική αύξηση αποδοχών

                                                                           1963-66

1967-70

1968-71

Δημόσιοι υπάλληλοι 9 7,5
Στρατιωτικοί 10 13
Υπάλληλοι δημοσίων επιχειρήσεων-τραπεζών 8,8 4,7
Ωραία αμοιβή στη Βιομηχανία 9,3 8,8 6,3
Εβδομαδιαίες αποδοχές στη Βιομηχανία 8,8 8,6 8,6
Μηνιαίοι μισθοί στη Βιομηχανία 7,8 7,7 6,9
Μίνιμουμ μισθοί (άνδρες) 8 8,4 5,4

 

Μέσα διακυβέρνησης της χούντας

Αν συνοψίζαμε τα μέσα διακυβέρνησης της χούντας σε δέκα λέξεις, αυτές θα ήταν οι εξής: lifestyle, καλλιέργεια ενός κλίματος απο-πολιτικοποίησης, εθνικιστικός λαϊκισμός, υποσχέσεις, τρομοκρατία, διώξεις, μεταθέσεις, εκκαθαρίσεις, παροχές, λογοκρισία, απειλές.

Η δικτατορία της 21ης Απρίλη για να μπορέσει να μπορέσει να κυβερνήσει, απαγόρευσε τα πολιτικά κόμματα, διέλυσε τα εργατικά και επαγγελματικά σωματεία, διέλυσε κάθε οργάνωση που είχε κάποιο κοινωνικό περιεχόμενο. Στη συνέχεια απέλυσε τους υπάρχοντες δικαστικούς ώστε να τρομοκρατήσει και τους υπόλοιπους και προώθησε αυτούς που είχαν δεθεί με την δική τους πολιτική. Παρόλα αυτά η χούντα δεν μπορούσε να έχει εμπιστοσύνη στους τακτικούς δικαστές κι έτσι, εγκατέστησε στρατοδικεία σε ολόκληρη τη χώρα, που θα εφάρμοζαν πιστά τις εντολές της.

Η ίδια τακτική ακολουθείται και στους υπαλλήλους του κρατικού μηχανισμού σε κάθε κλίμακα. Απολύουν μερικούς και τρομοκρατούν τους άλλους. Στο στρατό το παιχνίδι τους είναι περισσότερο πολύπλοκο. Μετά το βασιλικό πραξικόπημα της 13/12/67 έχουν όλη την άνεση να τον εκκαθαρίσουν από τα στοιχεία που δεν θα πειθαρχήσουν σ’ αυτούς. Μα δεν αρκούνται μόνο σ’ αυτό. Πρέπει να προωθήσουν και να αποστρατεύσουν όλους τους αξιωματικούς που είχαν μεγαλύτερο βαθμό από αυτούς, γιατί διαφορετικά οι ανώτεροι αξιωματικοί ποτέ δε θα πειθαρχούσαν σε κατώτερούς τους. Η επετηρίδα έχει μεγάλη σημασία γι’ αυτούς. Αλλά δεν περιορίζονται μόνο σ’ αυτό. Αποστρατεύουν και μια σειρά καθαρά χουντικούς αξιωματικούς για να τους χρησιμοποιήσουν αμέσως σε επίκαιρα σημεία του κρατικού μηχανισμού. Οι αξιωματικοί που επιλέγονται για το σκοπό αυτό προάγονται, παίρνουν μια καλή σύνταξη και στη συνέχεια διορίζονται σε υψηλές δημόσιες  θέσεις με πολύ μεγάλο μισθό. Προωθεί γρήγορα νεότερους αξιωματικούς σε ανώτερους βαθμούς και φυσικό είναι, οι αξιωματικοί αυτοί να γίνονται πιστοί και αφοσιωμένοι στη χούντα. Και θα υποστηρίζουν τη χούντα, γιατί αν ανατραπεί και επανέλθουν οι διωγμένοι αντίθετοι της χούντας, θα πρέπει να υποβιβασθούν. Με παρόμοιο τρόπο λειτουργούν και με τους πολίτες της χώρας, έτσι ώστε να έχουν όση περισσότερη απήχηση και ανοχή από μέρος αυτών. Έτσι δεν λείπουν και τα ρουσφέτια προς μέρος της κοινωνίας που είναι φιλικά προσκείμενοι προς το στρατιωτικό καθεστώς, όπως χορήγηση χαριστικών δανεικών-κι αγύριστων από το Κράτος προς υποστηρικτές του καθεστώτος, χορήγηση αδειών κτλ.

Η χούντα χρησιμοποιεί το δημόσιο χρήμα για να δημιουργήσει γύρω της αφοσιωμένους ανθρώπους. Τον πρώτο καιρό μετά τη μεταπολίτευση το θέμα απασχόλησε επανειλημμένα τα ΜΜΕ, για προφανείς όμως λόγους οι σχετικές κατηγορίες ουδέποτε ερευνήθηκαν σε βάθος. Αποκαλυπτικά είναι δύο έγγραφα του τότε αρχηγού της ΚΥΠ Μιχαήλ Ρουφογάλη που αποκάλυψε ο «Ταχυδρόμος» (29/8 και 12/9/74), με το ενδοκαθεστωτικό φακέλωμα «δανείων άτινα θεωρούνται χαριστικά ή επισφαλή», καθώς και των παραγόντων που «παρενέβησαν» για τη χορήγησή τους. Το συνολικό ύψος των «χορηγηθέντων» δανείων ήταν 1.519.000.000 δρχ. και των «υπό έγκρισιν» 1.644.000.000 δρχ.Τα δισεκατομμύρια σκορπιούνται σε φίλους και γνωστούς, που υποτίθεται ότι κάνουν κάποια δημόσια έργα ή έχουν κάποια αποστολή. Μισθοδοτούν ένα πλήθος χαφιέδων που παρακολουθούν τους ανθρώπους σε κάθε τους βήμα. Όλοι όσοι θα περάσουν σαν στρατιώτες από την ΕΣΑ του Λαδά και του αρχιβασανιστή Ιωαννίδη θα μισθοδοτούνται σε συνέχεια σαν πληροφοριοδότες.Με τον τρόπο αυτό, δένει τους βασικούς κρίκους της διοίκησης με ανθρώπους αφοσιωμένους στη χούντα.

Λογοκρισία

«Έχετε υποχρέωσιν να δεχθήτε την σοβαρότητα της εγχειρήσεως και να μας βοηθήσετε», ήταν το πρώτο διάγγελμα του Παπαδόπουλου προς τους δημοσιογράφους, λίγες μέρες μετά την επιβολή της δικτατορίας.

Η πανομοιότυπη εμφάνιση των εφημερίδων που κυκλοφόρησαν από τη μεθεπόμενη του πραξικοπήματος, έδειχνε ξεκάθαρα την υποταγή τους στην άγρια λογοκρισία. Ίδια πρωτοσέλιδα, ίδιες επίσημες ανακοινώσεις και υπαγορευμένα δημοσιεύματα, ίδια σχόλια. Πέντε εφημερίδες έλειπαν από τις πρώτες κυκλοφορίες. Η «Αυγή» και η «Δημοκρατική Αλλαγή» που κάλυπταν τον αριστερό πολιτικό χώρο, των οποίων απαγορεύτηκε η κυκλοφορία, η «Ελευθερία», καθώς και οι συντηρητικές «Καθημερινή» και η «Μεσημβρινή». Από τις εφημερίδες που εκδόθηκαν, οι ακροδεξιές «Ελεύθερος Κόσμος» και «Εστία» υποστήριξαν ανοιχτά το καθεστώς (και η κυκλοφορία των οποίων δεν ξεπέρασε ποτέ τις τελευταίες θέσεις). Οι συντηρητικές και φιλοβασιλικές, «Ακρόπολις», «Απογευματινή» και «Βραδυνή» υποτάχτηκαν πλήρως στο καθεστώς λογοκρισίας. Δυσάρεστη έκπληξη προκάλεσαν στους αναγνώστες τους οι τέσσερις εφημερίδες, «Αθηναϊκή», «Βήμα», «Έθνος» και «Νέα», οι οποίες στην αρχική φάση τουλάχιστον αποδέχτηκαν τη λογοκρισία των συνταγματαρχών. Λίγες μέρες μετά, η κεντροαριστερή «Αθηναϊκή» σταμάτησε την έκδοσή της.  Η εφημερίδα «Έθνος» χτυπημένη από τα βαριά πρόστιμα και τη φυλάκιση των εκδοτών της ,λόγω της έντονης κριτικής στο καθεστώς και της δημοσίευσης συνέντευξης του οικονομολόγου Ζίγδη για το κυπριακό ζήτημα, σταμάτησε την έκδοσή της την 1.4.1970.

Τα «καθαρά χέρια» της χούντας

Μπορεί οι στρατιωτικοί δικτάτορες να μη χαιρετούσαν ναζιστικά, όπως οι σημερινοί νοσταλγοί τους στο κοινοβούλιο, όμως ούτε «καθαρά χέρια» είχαν (όπως φυσικά ούτε οι μαχαιροβγάλτες της νεοναζιστικής συμμορίας έχουν). Τα σκάνδαλα της χούντας δεν ήταν ούτε λίγα, ούτε ασήμαντα (όπως ούτε αυτά των κοινοβουλευτικών συνεχιστών τους φυσικά).

Το πρώτο πράγμα που φρόντισαν να νομοθετήσουν ήταν η αύξηση του μισθού τους.  Με τον Α.Ν. 5 του 1967, ο μισθός του πρωθυπουργού υπερδιπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ θεσπίστηκαν -για πρώτη φορά- ημερήσια «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα («Πολιτικά Θέματα» 5/10/73). Ακολούθησαν, φυσικά, κι άλλες «τακτοποιήσεις», όπως η καταχρηστική στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα με ειδική ρύθμιση του 1970 («Πολιτικά Θέματα» 8/2/75).

Ο πρώτος νόμος «περί ευθύνης» υπουργών δεν είναι προϊόν των σημερινών συγκυβερνώντων ΝΔ-Πασοκ, αλλά της δικτατορίας των συνταγματαρχών που φρόντισαν να θεσμοθετήσουν τη μελλοντική ασυλία τους.Η χουντική νομοθεσία «περί ευθύνης υπουργών» (Ν.Δ. 802 της 30/12/1970) περιείχε «μεταβατική διάταξη» (§ 48) βάσει της οποίας δίωξη υπουργού ή υφυπουργού της χούντας μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των… συναδέλφων του. Επιπλέον, όλα τα «εγκλήματα διά τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» της μελλοντικής Βουλής θεωρούνταν αυτομάτως παραγεγραμμένα! Όλα αυτά θα μπορούσαν, βέβαια, να επιτευχθούν με μία ομαλή μετάβαση σε ένα ψευδοδημοκρατικό καθεστώς, σχέδιο που τίναξε στον αέρα η εξέγερση του Πολυτεχνείου και το έγκλημα που διέπραξαν στην Κύπρο.

Από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα ήταν αυτό του Τομ Πάπας και της εταιρείας Esso Pappas. Σύμφωνα με κατάθεση του δημοσιογράφου Η. Δηματρακόπουλου στο αμερικάνικο κογκρέσο, η χούντα διοχέτευσε στο ταμείο της εκστρατείας του Νίξον 549.000 δολάρια σε μετρητά για τη προεκλογική εκστρατεία του το 1968. Το ποσό αυτό προερχόταν από τα κονδύλια που η CIA διοχέτευσε στην ελληνική ΚΥΠ, για την αντικομουνιστική της εκστρατεία. Η χρηματοδότηση γινόταν με εντολή του Παπαδόπουλου, μέσω του διοικητή της ΚΥΠ Μιχάλη Ρουφογάλη (δηλαδή ξέπλυμα χρημάτων μέσω του Πάπας). Το αντάλλαγμα για τον Πάπας από τη Χούντα ήταν ευνοϊκές συμβάσεις με το ελληνικό δημόσιο (οι οποίες είχαν αμφισβητηθεί από την Ένωση Κέντρου). «Το μερίδιό του στην Ελλάδα περιλαμβάνει την πολυδιαφημισμένη προνομιακή σύμβαση για την COCA-COLA, μονοπώλιο του δικαιώματος αγοράς της ντομάτας της Δυτικής Ελλάδας, και ένα σύμπλεγμα πολλών εκατομμυρίων δολαρίων από χημικές και χαλυβουργικές εγκαταστάσεις, διυλιστήρια και στόλους πετρελαιοφόρων» (ριζοσπάστης, 29.4.2000). Από τα μεγαλύτερα επιχειρηματικά «επιτεύγματά» του ήταν η εξασφάλιση άδειας για τη δημιουργία εργοστασίου εμφιάλωσης της Κόκα-Κόλα στην Ελλάδα. Η αμερικανική πολυεθνική προσπαθούσε για μια δεκαετία να μπει στην ελληνική αγορά, χωρίς αποτέλεσμα. Επίσης, ένας προσωπάρχης του Τομ Πάπας με σκανδαλώδες παρελθόν, ο Παύλος Τοτόμης, διορίστηκε το 1967 υπουργός Δημόσιας Τάξης και κατόπιν πρόεδρος της ΕΤΒΑ.

Χαρακτηριστικός ήταν και ο νεποτισμός των δικτατόρων:

  • Ο Μακαρέζος διόρισε υπουργό Γεωργίας (κι αργότερα Βορείου Ελλάδος) τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου.
  • Ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του διοικητή της ΑΣΔΕΝ και τον άλλο γ.γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών.
  • Ο γαμπρός του Παττακού Αντρέας Μεϊντάσης επιδόθηκε σε μπίζνες με το Δήμο Αθηναίων από την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ της Κλαυθμώνος μέχρι μια τεχνική μελέτη αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου, ύψους 1.109.000 δρχ.
  • Τα αδέρφια του αρχηγού βολεύτηκαν κι αυτά. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ως στρατιωτικός ακόλουθος, γ.γ. του υπ. Προεδρίας, περιφερειακός διοικητής Αττικής και «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ». Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναρριχήθηκε αστραπιαία στην υπαλληλική ιεραρχία για να αναλάβει γ.γ. Δημ. Τάξεως. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα βαθμοφόρου υφισταμένου του, «μένει γνωστός σαν «μπον φιλέ» γιατί, τυλιγμένος σε χειμωνιάτικο παλτό, τρέχει νύκτα μαζί με αξιωματικούς αστυνομίας πόλεων στα καμπαρέ σαν γκάγκστερς και τρώγουν φιλέτο» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ. 118)

Η αισθητική των καραβανάδων

«Καλή τέχνη είναι αυτή που είναι καλή για την Μητέρα Πατρίδα» γράφει ο συνταγματάρχης Λαδιάς. Και όπου «Μητέρα Πατρίδα» μπορείτε ελεύθερα να συμπεράνετε το στρατιωτικό καθεστώς. Αποδεκτή μορφή τέχνης για την δικτατορία είναι αυτή που εξυμνεί το καθεστώς ή τουλάχιστον δεν το ενοχλεί.Τα αυταρχικά καθεστώτα συνήθως φροντίζουν με φτηνά υποκατάστατα κουλτούρας να κρατούν «τις μάζες σε κατάσταση ικανοποιημένης νάρκης», όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Ρ. Ρούφος, δείχνοντας  ανοχή σε «ουδέτερες» εκδηλώσεις.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η κυριολεκτικά «πτωχή τω πνεύματι» κληρονομιά που άφησε πίσω της η Χούντα, ενθαρρύνοντας κάθε είδους ανόητη δημιουργία μόνο και μόνο επειδή αυτή τύχαινε να την εγκωμιάζει ή να κρατά τον κόσμο μακριά από επικίνδυνους στοχασμούς, μας εκπλήσσει ακόμα και σήμερα. Σε κάποιες περιπτώσεις δε, έχει αφήσει ευδιάκριτα τα ίχνη της, κυρίως στον κόσμο της τηλεόρασης και στον πολεοδομικό σχεδιασμό. Ως προς την αισθητική της αρχιτεκτονικής των «ψηλών κτιρίων», που χτίστηκαν κατά κόρον την περίοδο της δικτατορίας κι έχουν ταυτιστεί με τον αυταρχικό χαρακτήρα του καθεστώτος (κοντινότερο στους φοιτητές παράδειγμα, το γυάλινο κτίριο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο), αρκεί να υπενθυμίσουμε τη δήλωση του Παττακού, που υποστηρίζει ότι οι επόμενες γενιές θα τον ευγνωμονούν για την απόφασή του να αυξήσει κατά 40% το επιτρεπόμενο ύψος δόμησης [3]

Η δικτατορία φρόντιζε να χαρίζει δωρεάν θέαμα στο κοινό, με τις θρυλικά αντιαισθητικές  εκδηλώσεις  της στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου προσπαθούσε να «εξυψώσει το πατριωτικό συναίσθημα» σε δίχως αρχή και τέλος δρώμενα, όπου συνευρίσκονταν σπαρτιάτικες φάλαγγες, βυζαντινοί αυτοκράτορες, τσολιάδες, γιγάντιοι αστραφτεροί φοίνικες-άρματα, ενώ στην άλλη άκρη του γηπέδου χόρευαν καλαματιανό και τσάμικο…με σκοπό το«ομαδικό τραγούδι να διαλύσει την ατομικότητα εντός του συνόλου και να επισφραγίσει το ψυχολογικό ενιαίο των ατόμων» . Σταθμός, όμως, στην πνευματική ζωή της χώρας και ένδειξη των «υψηλών» αισθητικών κριτηρίων που διέθετε η Χούντα αποτελεί η «ποιητική έξαρση» που παρατηρήθηκε τα πρώτα χρόνια μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα, την οποία αξιοποίησε η κυβέρνηση εκδίδοντας το 1969 τη «Λαϊκή Μούσα», συλλογή στίχων από υποστηρικτές του καθεστώτος σε όλη τη χώρα. Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα είναι το εξής:

«Μεσ’ τον Απρίλη έφθασαν
τρεις μάγοι με τα δώρα
Ο Γιώργος Παπαδόπουλος
κι ο Παττακός στην ώρα.
Ακόλουθα στέκει πιστός
ο Νίκος Μακαρέζος
που στάθηκε στο ραντεβού
και τώρα σαν Εγγλέζος».
(Πρόδρομος Σακελάριος Μιχαηλίδης, ιερέας)

ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΣΤΟ ΜΑΛΑΚΑ

«Για ένα απροσδιόριστο ακόμη χρονικό διάστημα, την Ιστορία θα κινούν οι δυνάμεις της βίας και του χρήματος, ενάντια στα συμφέροντα των λαών και στην αλήθεια των ανθρώπων» (Albert Camus)

Σ’ έναν κόσμο που βαλτώνει στην καταπίεση, την ανισότητα, την εξαθλίωση, οι κάθε λογής τσοπάνηδες βγαίνουν στο λιβάδι προσπαθώντας να μαντρώσουν όσο περισσότερους μπορούν, γύρω από τα (παρα)πολιτικά τους μαντριά. Αν, λοιπόν, αγαπητέ Μαλάκα της ιστορίας έχεις σκοπό να σταματήσεις βελάζεις, ν΄ αρχίσεις να μιλάς, κι από υπήκοος να πάρεις το ρόλο του Πολίτη, τότε καλό θα ΄ταν  να μην ψάχνεις την ασφάλεια σε εύπεπτα παραμυθάκια. Ο Παπαδόπουλος ψόφησε, οι μικροί δικτάτορες της δημοκρατίας όμως ζουν και βασιλεύουν, δημιουργώντας μεγάλες ολιγαρχίες. Καιρός να σταματήσουμε ν’ αναζητούμε δικτάτορες κι ολιγαρχίες. Καιρός να επιτεθούμε…

«Η εσχάτη ταπείνωση, θα οδηγήσει σε κάποια αντίδραση» (Κ.Παλαμάς)

Σημειώσεις:
[1] Να υπενθυμίσουμε πως όποιος θα χαρακτήριζε υπερβολική την κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας που σχηματίστηκε εκτάκτως από τον τεχνοκράτη Λ.Παπαδήμο, ανατρέποντας τον Γ.Παπανδρέου, πως τα δικτατορικά πραξικοπήματα στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχαν διάρκεια ζωής έξι μηνών (περίπου) και κύριο χαρακτηριστικό τους δεν ήταν η καταστολή όσο ο σφετερισμός μιας νόμιμης εξουσίας. Τα καθεστώτα αυτά συνήθως επικαλούνταν κάποια έκτακτη ανάγκη που με την περάτωσή της, έκλειναν τον κύκλο τους και παρέδιναν την εξουσία πάλι στους νόμιμους θεσμούς. Οποιαδήποτε ομοιότητα με την περίπτωση Μ.Μόντι και Λ.Παπαδήμου δεν είναι τυχαία.
(2)Γιώργου Γιαννόπουλου – RichardClogg 1976 «Η Ελλάδα κάτω από στρατιωτικό ζυγό»
(3)Εμμανουήλ Τραχανάς (2009), «Οικονομετρική ανάλυση των δυναμικών χαρακτηριστικών των διδύμων ελλειμμάτων: Η περίπτωση της Ελλάδας», Μεταπτυχιακή Διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (link)
(3)Το Κιτς της Χούντας, Κλεονίκη Αλεξοπούλου
(4) Περικλής Ροδάκης, Η δικτατορία των συνταγματαρχών
(5) Σόλωνος Γρηγοριάδη, Ιστορία της δικτατορίας
(6) Χαρίτου Κορίζη, Το αυταρχικό καθεστώς 67-74
(7) Χάνα Αρέντ, Το ολοκληρωτικό σύστημα
(8) Βίλχελμ Ράιχ, Η μαζική ψυχολογία του φασισμού
(9) Ελευθεροτυπία,Ιός της Κυριακής, Εφτά χρόνια αρπαχτή

Συγγραφή: Μιχάλης Θ., Efor., Χριστοφορος Π.

Φασισμός, Ναζισμός, ΛΑ.Ο.Σ και Χρυσή Αυγή: Σπάζοντας το Αυγό…

Μέλη της Χρυσής Αυγής επιδίδονται σε Ρωμαϊκό χαιρετισμό

Φασισμός: Μια σκληροπυρηνική πολιτική ιδεολογία με βασικό της χαρακτηριστικό την καλλιέργεια του εθνικισμού και της φυλετικής ανωτερότητας, την στρατιωτική πειθαρχία και την τυφλή υπακοή προς τα ανώτερα αξιώματα. Προέρχεται από την ιταλική λέξη fascio (φάσιο) (από το λατινικό «fasces» (φάσκες) που σημαίνει «ράβδοι δεμένες μαζί με έναν πέλεκυ»).

Ο φασισμός γεννήθηκε κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου από τον Μπενίτο Μουσολίνι. Επίσης, η δικτατορία του Πρίμο Ντε Ριβέρα στην Ισπανία (1923-30) ονομάστηκε φασιστική. Κύριο χαρακτηριστικό αυτών των καθεστώτων ήταν ο αυταρχισμός και η χρήση ολοκληρωτικών μεθόδων διακυβέρνησης. Ωστόσο, οι ρίζες του μπορούν να εντοπιστούν και νωρίτερα 1) 19ος αιώνας, φουτουριστές 2) Η εποχή της Ευρωπαϊκής εξάπλωσης και της αποικιοκρατίας που συνοδεύτηκε από την καλλιέργεια της ιδεολογίας του «ανώτερου λευκού Ευρωπαίου και κατακτητή» έναντι του «φυλετικά κατώτερου» Ινδού, Αφρικανού, Ινδιάνου ή Κινέζου. Την εποχή εκείνη, λοιπόν, ήταν επιστημονικό «δεδομένο» ότι υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των φυλών με την λευκή να υπερέχει.

Στη Γερμανία, ο φασισμός εκφράστηκε κυρίως μέσα από το κίνημα του εθνικοσοσιαλισμού. Ο όρος προέρχεται από την αγγλική λέξη nazism, η οποία έχει τις ρίζες της στην συντόμευση της γερμανικής λέξης Nationalsozialismus (εθνικοσοσιαλισμός). Επινοήθηκε από τον Γάλλο φιλόσοφο Maurice Barrès, ο οποίος απέρριψε τον πλουραλισμό, τον ατομικισμό και τον υλισμό και βασίστηκε στον ακράδαντο ρατσισμό, αντισημιτισμό και την συνωμοσιολογία της αντεπαναστατικής Δεξιάς, παντρεύοντας αυτά τα ιδεολογήματα ταυτόχρονα με τον σοσιαλισμό και τον εθνικισμό της ρεπουμπλικανικής αντι-φιλελεύθερης αριστεράς. Ο εθνικοσοσιαλισμός διαφέρει από τον Ιταλικό και Ισπανικό φασισμό, ο οποίος σήμερα εκφράζεται σε μεγάλο ποσοστό από τα κόμματα της άκρας δεξιάς. Τάσσεται ενάντια στον καπιταλισμό που τον θεωρεί υπαίτιο για την καταρράκωση του εθνικού ιδεώδους. Ο ίδιος ο Χίτλερ πολλές φορές καταδίκαζε τον κοσμοπολιτισμό και την εγωιστική φύση του καπιταλισμού, ήρθε σε σύγκρουση με την φιλελεύθερη μπουρζουαζία, ενώ θεώρησε τον καπιταλισμό ως δημιούργημα των Εβραίων. Σε αντίθεση όμως με τον σοσιαλισμό του Μαρξ, των αναρχο-κομμουνιστών ή αναρχο-κολλεκριβιστών/Προυντονικών, ο εθνικοσοσιαλισμός δεν αντιτίθεται στην ατομική ιδιοκτησία, αλλά συνεχίζει παρόλ’ αυτά να παρουσιάζει αρκετά κοινά με τον Μπολσεβικισμό, κυρίως λόγο της απεύθηνσής του προς στην εργατική τάξη. Ωστόσο όμως, δεν θεωρείται ούτε αριστερό αλλά ούτε και δεξιό ρεύμα. Κατατάσσεται στην κατηγορία της τρίτης θέσης (Third Position). Το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα αρχικά αντιτάχθηκε στο καθεστώς της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αλλά και στον αναρχισμό και κομμουνισμό. Οι ιδεολογικές αρχές του εθνικοσοσιαλισμού και η εφαρμογή τους στην πράξη οδήγησαν στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, στο Ολοκαύτωμα και στα στρατόπεδα εξόντωσης.

Εθνικισμός: Πρόκειται για την πολιτική ιδεολογία που υποστηρίζει την ιδέα της εθνικής ταυτότητας και θέτει το έθνος και την πατρίδα ως το ύψιστο ιδανικό μίας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων που καλούνται «γηγενείς», (αυτοί που έχουν γεννηθεί εντός συγκεκριμένων γεωγραφικών συνόρων και κατοικούν εντός αυτών, έχουν γαλουχηθεί με κάποια «ιδανικά» κοινά για όσους έχουν γεννηθεί επίσης στον ίδιο γεωγραφικό τόπο που βάση των τεχνιτών διαχωριστικών γραμμών που ονομάζονται σύνορα, ορίζεται ένα έθνος-κράτος). Από την άλλη, αυτοί που για κάποιους λόγους δεν τους αξίζει να εξομοιώνονται με τους προηγούμενους είτε διότι έτυχε να γεννηθούν μερικά χιλιόμετρα παραπέρα, όπου οι συνορογραμμές ορίζουν κάποιο άλλο κράτος-έθνος είτε γιατί τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους διαφέρουν σημαντικά από τους υπόλοιπους γηγενείς, με βάση κάποιον εθνικιστή, θα χαρακτηριστούν ως ανεπιθύμητοι η «κατώτερης αξίας άνθρωποι». Ο εθνικισμός όμως, δεν εκφράζεται πάντα με μίσος και περιφρόνηση απέναντι σε κάποιον αλλόφυλο ή πολίτη ενός άλλου κράτους. Πολλοί εθνικιστές πιστεύουν πως η ειρήνη θα επέλθει στον κόσμο μόνο όταν «οι διάφορες εθνικές και φυλετικές ομάδες συνηθίσουν να ζουν στο συγκεκριμένο γεωγραφικό έδαφος (χώρα ή Ήπειρος) που είναι προκαθορισμένο για να ζει η κάθε μία, και δεν επεμβαίνουν στα συμφέροντα άλλων ομάδων, ούτε αμφισβητούν την γεωγραφική τους κυριαρχία». Μήπως όμως αυτή η αντίληψη αντανακλά την φύση του ίδιου του καπιταλισμού που βασίζεται στο κέρδος και την ατομική (προς εκμετάλλευση) ιδιοκτησία; Με βάση την Προυντονική θεωρία, το έθνος είναι η επέκταση της ιδιοκτησίας… το χωράφι μου, η γειτονιά μου, η πόλη μου, η χώρα μου… Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο Χιτλερικός ψευτοσοσιαλισμός δεν αντιτάχθηκε στην ατομική ιδιοκτησία, όπως έκανε η Παρισινή κομμούνα και ο αναρχο-κομμουνισμός ή μιουτουαλισμός. Διότι χωρίς ατομική ιδιοκτησία, δεν θα μπορούσε να στεριώσει η ιδέα του εθνικισμού, η ιδέα πως ένα ή περισσότερα άτομα   έ χ ο υ ν στην κυριότητά τους μια ιδιοκτησία, τους ανήκει κάτι από το οποίο άμεσα παράγουν   κ έ ρ δ ο ς, και αυτό θα μπορούσε να είναι είτε ένα σπίτι ή ένας γεωγραφικός χώρος, είτε μια πόλη ή χώρα της οποίας τους πόρους ελέγχουν και χρησιμοποιούν με σκοπό πρώτα την προσωπική τους και έπειτα την συλλογική τους πρόοδο. (Αυτού του είδους η αντίληψη, συνδυάζεται συχνά με μεταφυσικές ερμηνείες των πραγμάτων στα διάφορα εθνικιστικά δόγματα δημιουργώντας ένα είδος κοινωνικού φαντασιακού). Γνωρίζουμε άλλωστε πως τα έθνη-κράτη είναι ιδεολογικά και πολιτικά δημιουργήματα των φιλελεύθερων αστών σε μια ορισμένη ιστορική φάση.

Ο εθνικισμός σαν κίνημα, τα τελευταία 150 χρόνια όμως τάσσεται ενάντια στην αστική δημοκρατία, κάτι που, ωστόσο, φαντάζει ιδιαίτερα οξύμωρο, δεδομένου ότι η ιδέα του έθνους ανήκει ιδεολογικά στην μπουρζουαζία΄ Η ιδέα αυτή, σιγά σιγά, υιοθετήθηκε και από τα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα, και οι λόγοι ήταν προφανείς: Η δημιουργία των εθνών κρατών αρχικά εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των καπιταλιστών. Στην συνέχεια όμως η μεσαία και κατ’ επέκταση η εργατική τάξη υιοθέτησαν την ιδέα του έθνους-κράτους ως δεδομένη μιας και έβλεπαν πως τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με την ευημερία μιας συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής. Έτσι τελικά, ο εθνικισμός βρίσκει ανταπόκριση στην εργατική τάξη, ενώ πολλές φορές μάλιστα ενσωματώνεται και στην προπαγάνδα της ρεπουμπλικανικής αριστεράς. Αυτό που συμπεραίνουμε από τα παραπάνω είναι πως α) εθνικισμός και αντικαπιταλισμός είναι δυο έννοιες ασυμβίβαστες β) όταν ο σοσιαλισμός γίνεται κρατική ιδεολογία (κρατισμός) είτε αναμειγνύεται με τον εθνικισμό και προωθείται με τέτοιον τρόπο ώστε να προβάλει την ιεραρχική δόμηση μιας κοινωνίας, οδηγεί στην αναδημιουργία μιας ελίτ, μιας κυρίαρχης ομάδας που θα ασκεί εξουσία απέναντι σε κάποια άλλη. Άλλωστε, η ιδέα του σοσιαλισμού αρχικά (ακόμη και πολύ πριν τον Μαρξ) ήταν πλήρως αντίθετη με την ύπαρξη του θεσμού του κράτους, προτείνοντας την α υ τ ο δ ι α χ ε ί ρ ι σ η των μέσων παραγωγής από την ίδια την εργατική τάξη.

Οι περισσότεροι διεθνιστές αριστεροί σήμερα πιστεύουν πως ο εθνικισμός είναι ένα ακόμη μέσο προπαγάνδας και χειραγώγησης της εργατικής τάξης από την άρχουσα τάξη. «Οι κυρίαρχες τάξεις προκειμένου να εξασφαλίσουν την απόλυτη ηγεμονία τους, συστηματικά καταφεύγουν σε μεθόδους διάσπασης ενός πληθυσμού σε διάφορές κατηγορίες όπως γηγενής και αλλοδαπός», θα έλεγε ένας Μαρξιστής, κάτι που ακούμε αρκετά συχνά από διάφορες παρατάξεις και αριστερούς σχηματισμούς. Μια τέτοια διατύπωση όμως βρίθει από έλλειψη ορθολογισμού, βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στον εμπειρισμό βάση των δεδομένων προηγούμενων δεκαετιών, και χάνεται στην γενίκευση των καταστάσεων. Το σωστό θα ήταν να λέγαμε πως ο φασισμός έμμεσα προωθείται από το υπάρχων κοινωνικοπολιτικό status quo και όχι άμεσα. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του διεθνούς ανταγωνισμού των αγορών. Για παράδειγμα, ο Έλληνας εργάτης, όπως και ο Γερμανός, όπως και ο Ιταλός κ.ο.κ θα έκανε τα πάντα προκειμένου η χώρα του να καταστεί ισχυρή και ανταγωνιστική στην διεθνή αγορά. Όσο πιο ισχυρή γίνεται η χώρα του, τόσο περισσότερο ευνοείται και ο ίδιος, γνωρίζοντας πως μια δυνατή οικονομία παρέχει περισσότερες ευκαιρίες για καλύτερη εργασία και συνθήκες διαβίωσης, τόσο για τον ίδιο, όσο και για τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του. (Απλούστατα κυριαρχεί η λογική της ιδιοκτησίας: όσο πιο καλά αποδίδει το χωράφι ενός γεωργού, τόσο πιο πολύ οικονομικό όφελος θα έχει από αυτό ο ίδιος. Παρομοίως, όσο περισσότερο προοδεύει η οικονομία μιας χώρας, τόσο πιο ευνοημένος είναι και ο πολίτης της). Δεν υπάρχει καμία κρυφή ατζέντα που επιδιώκει την επιβολή του εθνικισμού στους λαούς με σκοπό την διάσπαση του εργατικού κινήματος, όπως δεν υπάρχει καμία μυστική συνωμοσία που στόχο έχει την «καταρράκωση της εθνικής ταυτότητας ενός λαού». Και οι δύο προσεγγίσεις είναι το ίδιο συνωμοσιολογικές και αντιρασιοναλιστικές, δεν βοηθούν στο να κατανοήσουμε την πραγματικότητα μιας και αντανακλούν τον δογματισμό της ξεπερασμένης πλέον αριστεράς ή την χυδαιότητα της σκοταδιστικής δεξιάς. Ο μονοπωλιακός ανταγωνισμός με σκοπό τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών – που πηγάζει από το κοινωνικό φαντασιακό της παραγωγικοκεντρικής κοινωνίας του καπιταλισμού, του άκρατου πλουτισμού και της Χριστιανικής ηθικής των work etchics – αποτελεί τον βασικό παράγοντα που εξωθεί τους πληθυσμούς διαφόρων κρατών να υπερασπίζονται την άνιση κατανομή του πλούτου, μιας και τα έθνη-κράτη σήμερα θεωρούνται defacto καταστάσεις. Και οι δύο πλευρές δεν τεκμηριώνουν παρά καταφεύγουν στην αναζήτηση εύκολων απαντήσεων πάνω στα τρέχοντα ζητήματα.

Ο καπιταλισμός βασίζεται στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης από την κυρίαρχη τάξη. Αλλά η ανισότητα και η εκμετάλλευση ε κ φ ρ ά ζ ο ν τ α ι επίσης ως φυλή, φύλο, σεξουαλικότητα, ηλικία, και με αυτούς τους τρόπους ένα τμημα της εργατικής τάξης καταπιέζει ένα άλλο.

Anarchist Federation of London, (Όπως 16 Μαΐου 2010). Εν ολίγοις, είναι ο ανταγωνισμός της ελεύθερης αγοράς που οξύνει τις αντιθέσεις μεταξύ γηγενών και μεταναστών, ένας ανταγωνισμός που γεννιέται από το υπάρχον κοινωνικό φαντασιακό, την παραγωγιγοκεντρική καπιταλιστική κοινωνία.

Αν ο φασισμός ήταν -όπως υποστηρίζει ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια Ρόμπερτ Πάξτον- το ανάχωμα της ιταλικής και γερμανικής άρχουσας τάξης του Μεσοπολέμου στην ολοένα και αυξανόμενη επιρροή των κομμουνιστικών ιδεών, τότε στην εποχή «του τέλους της Ιστορίας» μάλλον δεν θα πρέπει να ανησυχούμε. Το άρμα της φιλελεύθερης οικονομίας τρέχει ξέφρενα και ο καβαλάρης που κρατάει τα χαλινάρια δεν ανεμίζει κόκκινη παντιέρα. Κανένας φίρερ και κανένας Μουσολίνι δεν χρειάζεται να τον ρίξει απ’ τη σέλα. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως πρέπει να ανησυχούμε; Ναι, μας λέει ο Πάξτον. Οχι απαραίτητα για το αν έρθει ο φασισμός στην εξουσία. Αλλά διότι -όπου ξυπνάνε ο ρατσισμός, ο εθνικισμός και ο λαϊκισμός- κάποιοι δείχνουν πρόθυμοι να πάρουν μαζί του πρωινό.

Όπως εξηγεί ο καθηγητής Ρόμπερτ Πάξτον (άρθρο: «Η κρίση μπορεί να φέρει και το φασισμό»), μπορεί να μην γίνεται λόγος πλέον περί «κομμουνιστικού κινδύνου» – η γνωστή δικαιολογία που επικαλέστηκαν οι Φράνκο, ο Μουσολίνι, ο Μεταξάς και οι συνταγματάρχες της επταετίας για να αναρριχηθούν στην εξουσία – αλλά η εκτόξευση της ανεργίας στα ύψη στρέφουν πολλούς ψηφοφόρους προς τα ακραία εθνικιστικά κόμματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα 1) τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών του 2009 όπου οι κάλπες έδειξαν απότομη στροφή προς την ακροδεξιά 2) οι βουλευτικές εκλογές στην Ολλανδία αναδεικνύουν το ακροδεξιό κόμμα της ελευθερίας του Βίλντερς να λαμβάνει πάνω από 30% σε πολλές περιοχές. Στην Μ.Βρετανία το νεοναζιστικό Βρετανικό Εθνικό Κόμμα να αριθμεί πάνω από 500.000 ψήφους στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές ενώ παράλληλα εθνικιστικές αντι-μεταναστευτικές οργανώσεις όπως η English Defense Legue κάνουν έντονες την παρουσία τους σε περιοχές της Βόρειας Αγγλίας. Στην Σουηδία για πρώτη φορά στα δεδομένα της χώρας, ένα ακροδεξιό κόμμα – όπως οι «Σουηδοί Δημοκράτες» – καταφέρνει να συγκεντρώσει ποσοστό πάνω από το 3% με αποτέλεσμα να εισέλθει στο κοινοβούλιο. Το Ουγγρικό φιλοφασιστικό Jiobbik σκαρφαλώνει στο 15% ενώ στην Ιταλία οι πρακτικές της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι θυμίζουν κάθε άλλο τον δικτάτορα Μουσολίνι. Κι ενώ όλα αυτά συνέβησαν στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες, στην Ελλάδα το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής καταφέρνει να συγκεντρώσει μέχρι και το 20% του ποσοστού των συνολικών ψήφων στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, σε διάφορες περιοχές της Αθήνας.

Στις 18 Ιανουαρίου έντονη αντίδραση όλων των παρατάξεων στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων προκάλεσε ο Ναζιστικός χαιρετισμός του προέδρου της Χρυσής Αυγής Νίκου Μιχαλολιάκου κατά την διάρκεια της συνεδρίασης. Κατά πόσο στ’ αλήθεια, θα πρέπει να μας ανησυχεί το γεγονός αυτό;

Ο γνωστός λοιπόν ναζιστικός χαιρετισμός που έχει υιοθετήσει και η Χρυσή Αυγή -, εικάζεται πως έχει τις ρίζες τους στην Ιταλία. Ωστόσο, τίποτα δεν είναι ακόμα εξακριβωμένο σχετικά με την προέλευσή του. Σε πολύ γενικές γραμμές, ο χαιρετισμός εμφανίστηκε γύρω στον 18ο αιώνα σε πίνακες που αναπαριστούσαν σκηνές ρωμαϊκών εποχών, όπως πχ. ο «Oath of the Horatii» του Jacques-Louis David (βλ εικόνα κάτω δεξιά). Αργότερα, στις αρχές του 20ου αιώνα, ο χαιρετισμός αυτός υιοθετήθηκε από διάφορες κινηματογραφικές παραγωγές, όπως πχ. Μπεν Χουρ, Σπάρτακος κλπ, ώσπου ήρθε και η σειρά του Μουσολίνι να καθιερώσει τον «Saluto Romano» στο φασιστικό του καθεστώς, αφού νόμιζε πως έτσι θα ήταν περισσότερο απευθείας απόγονος των αρχαίων Ρωμαίων. Από τον Μουσολίνι τον έκλεψε αμέσως ο Χίτλερ, μιας και ο Αυστριακός δικτάτορας αντέγραφε και παραποιούσε ότι περνούσε από το διάβα του, και τον ονόμασε «Deutscher Gruß» ή και «Hitlergruß» («γερμανικός χαιρετισμός» & «χαιρετισμός του Χίτλερ» αντίστοιχα). (πηγή Jungle Report)

Όπως αναφέρει η Simoneta Falasca-Zamponi (2000, «Η αισθητική της δύναμη του Μουσολίνι στην Ιταλία») βασικός εμπνευστής του «Ρωμαϊκού χαιρετισμού» όμως ήταν ο Ιταλός εθνικιστής ποιητής Gabriele d’Annunzio. Ο D’Annunzio έχει χαρακτηριστεί ως ο Ιωάννης ο Βαπτιστής του ιταλικού φασισμού, λόγω της προσφοράς του στο Ιταλικό φασιστικό κίνημα κατά την διάρκεια της ηγεσίας του στην Reggenza Italiana del Carnaro. Όπως και άλλα νεο-αυτοκρατορικά τελετουργικά που λάτρευε ο D’Annunzio, ο χαιρετισμός έγινε μέρος του ιταλικού φασιστικού κινήματος. Στις 31 του Γενάρη του 1923, το Υπουργείο Παιδείας έχει προγραμματίσει μια τελετή προς τιμήν της σημαίας στα σχολεία όπου οι συμμετέχοντες ήταν υποχρεωμένοι να απευθύνουν τον χαιρετισμό αυτόν. Το 1925, όταν ο Μουσολίνι ξεκίνησε την «φασιστικοποίηση του κράτους», ο χαιρετισμός σταδιακά υιοθετήθηκε και εγκρίθηκε από το καθεστώς, και από την 1 Δεκεμβρίου του 1925 όλοι οι κρατικοί λειτουργοί όφειλαν να τον χρησιμοποιήσουν.

Λίγο αργότερα, ο φασιστικός χαιρετισμός θα χρησιμοποιηθεί επίσης και από παρόμοια εθνικιστικά κινήματα, όπως το Jeunesses Patriotes της Γαλλίας, ένα κίνημα υπό την ηγεσία του Pierre Taittinger, ο οποίος τον χρησιμοποιούσε συνεχώς στις συνεδριάσεις του φωνάζοντας «Δικτατορία τώρα!» Τον Απρίλιο του 1937 θα καθιερωθεί και από τον Ισπανό δικτάτορα, Francisco Franco και στην πορεία, ένα προς ένα όλα τα φασιστικά καθεστώτα της Ευρώπης άρχισαν να τον υιοθετούν. Ο Achille Starace, γραμματέας του Φασιστικού Κόμματος κατά την διάρκεια του 1926, είχε εξαγγείλει «νέα μέτρα» με βάση τα οποία ο «Ρωμαϊκός χαιρετισμός» θα ήταν υποχρεωτικός σχεδόν παντού με σκοπό να αντικαταστήσει την χειραψία κατηγορώντας την ως «σύμβολο της μπουρζουαζίας». Έτσι, το φασιστικό κίνημα στην Ιταλία και στην Γερμανία – όπως επιβεβαιώνει και ο Τρότσκι [Ο φασισμός και πως να τον πολεμήσετε» (σ 5-10)]-κέρδισε την εμπιστοσύνη αρκετών πολιτών και τελικά… τέθηκε υπό την διεύθυνση και χρηματοδότηση πολλών κεφαλαιούχων, ενώ ταυτόχρονα ενσωμάτωσε πολλές από τις εθνοκεντρικές, μικροαστικές πεποιθήσεις στην προπαγάνδα του.

Αρκετές διαφορές, ωστόσο, παρουσιάζει και η Ισπανική δικτατορία από την Ιταλική. Ο Πρίμο Ντε Ριβέρα άλλωστε ήταν ένας αριστοκράτης ενώ το Ιταλικό φασιστικό κόμμα τάχθηκε ενάντια στην μπουρζουαζία. Η υποστήριξη που δέχθηκε ο Πρίμο Ντε Ριβέρα ήταν μηδαμινή σε σχέση με τον Μουσολίνι. Εκείνη την περίοδο η Ισπανική εργατική τάξη είχε αρχίσει να οργανώνεται στις γραμμές διαφόρων αναρχο-συνδικαλιστικών σχηματισμών, κάτι που δεν επέτρεπε εύκολα την διάδοση του εθνικο-συνδικαλισμού στα λαϊκά στρώματα. (Το κίνημα του εθνικο-συνδικαλισμού – ένα πάντρεμα εθνικισμού με συνδικαλισμό – έχει τις ρίζες του και αυτό στην Ιταλία, γύρω στην χρονική περίοδο του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Από το 1902 έως το 1910, ορισμένοι Ιταλοί  συνδικαλιστές, συμπεριλαμβανομένων των Arturo Labriola, Agostino Lanzillo, Angelo Oliviero Olivetti, και Sergio Panunzio προσπάθησαν να ενοποιήσουν την ιταλική εθνικιστική δεξιά με τον συνδικαλισμό προκειμένου να στηρίξουν την συμμετοχή της Ιταλίας στον 1ΠΠ. Σε αντίθεση με τους τους αντι-μιλιταριστές αναρχικούς και διεθνιστές Μαρξιστές οι Ιταλοί συνδικαλιστές διακατέχονταν από ένα κοινό σύνολο αρχών: την απόρριψη των αξιών της φιλελεύθερης δημοκρατίας, του μαρξισμού, του διεθνισμού και του φιλειρηνισμού, προωθώντας παράλληλα τον ηρωισμό, τον φυλετισμό (φυλετική καθαρότητα ή φυλετική υπεροχή), τον εθνο-μηδενισμό και την βία έναντι αριστερών, αλλόφυλων, ομοφυλόφιλων και καλλιτεχνών. Πολλοί από αυτούς τους εθνικο-συνδικαλιστές προσχώρησαν αργότερα στο φασιστικό κόμμα του Μουσολίνι). Τόσο ο Αντόνιο Γκράµσι όσο και ο Τρότσκι βασίζουν την άνοδο του φασισμού σε μικροαστικά στοιχειά.

Μέλη της φασιστικής φρουράς του Έλληνα δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά επιδίδεται στον γνωστό φασιστικό χαιρετισμό τύπου Μουσολίνι-Χίτλερ

Κρατισμός: Μετά την νίκη του φασισμού, τα πάντα θα περάσουν υπό την κυριαρχία του κράτους το οποίο θα απορροφήσει όλους τους εθνικούς πόρους και την ίδια την εργατική τάξη αντί να γίνει σύμμαχός της στον αγώνα για την απελευθέρωσή της από τα δεσμά των μπουρζουάδων, λέει ο Τρότσκι. Ποια είναι όμως τα βασικά μικροαστικά στοιχεία που ενσωμάτωσε το φασιστικό κίνημα του Μουσολίνι; Εθνική ενότητα και κοινωνική ειρήνη «με σκοπό την αποφυγή οποιασδήποτε εμφύλιας σύρραξης», κάτι που ακούμε συχνά από μέλη της ακροδεξιάς παράταξης στην Ελλάδα του ΛΑϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, που μέχρι και πριν την είσοδο της στο κοινοβούλιο επικαλούνταν στενούς δεσμούς με την Χρυσή Αυτή (βλ, παρακάτω βίντεο).

Τι είναι όμως αυτή η κοινωνική ειρήνη; Ένας συμβιβασμό με την κυρίαρχη ιδεολογία που για να επιτευχθεί απαιτείται στιβαρή συγκεντρωτική εξουσία και βαριά επιβολή του νόμου και της τάξης, την δίωξη των κομμουνιστών, των αναρχικών και όλων των δημοκρατικών στοιχείων, ότι ακριβώς εφάρμοσε η φασιστική Μεταξική δικτατορία του 1936 (κατά πρότυπο της Ιταλικής), η δικτατορία τω συνταγματαρχών (1967-74), ότι ακριβώς διακηρύσσει σήμερα το ΛΑ.Ο.Σ (είναι γνωστές οι θέσεις του προέδρου Γ.Καρατζαφέρη, να επιβάλλεται στρατιωτικός νόμος κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων ή για απαγόρευση των διαδηλώσεων με μικρή συμμετοχή). «Μετά τις συνεχιζόμενες ταραχές και τα επεισόδια του Δεκέμβρη του 2008, ο Πρόεδρος και άλλα στελέχη του ΛΑ.Ο.Σ. υποστήριξαν, με βάσει το άρθρο 11 του συντάγματος, την απαγόρευση των διαδηλώσεων και των δημοσίων συγκεντρώσεων, την ποινικοποίηση της κάλυψης των χαρακτηριστικών του προσώπου σε διαδηλώσεις, τη μετατροπή της σε ιδιώνυμο έγκλημα και την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» (Wikipedia)

Αν παρατηρήσουμε την άνοδο του φασισμού στην Ιταλία και την Γερμανία (σε αντίθεση πάλι με την δικτατορία του Πρίμο Ντε Ριβέρα και Φράνκο στην Ισπανία αλλά και τις προηγούμενες φασιστικές δικτατορίες στην Ελλάδα που επιβλήθηκαν στις μάζες και δεν επένδυσαν στην δημιουργία κάποιου οργανωμένου φασιστικού κινήματος) θα δούμε παρόμοιες τακτικές στρατολόγησης με αυτές της Χρυσής Αυγής και την χρήση ενός έμμετρου – πότε λαϊκιστικού , πότε σοβαρού – λόγου προς το κοινό. Αυτό που ωστόσο κρύβει το έντονα ρατσιστικό προφίλ τέτοιων κομμάτων είναι η πολιτική ορθότητα, κάτι που θα αναλύσουμε παρακάτω.

Ο κύριος εκφραστής της Ελληνικής ακροδεξιάς που εφάμιλλα των φασιστικών κινημάτων του προηγούμενου αιώνα συγκέντρωνε στους κόλπους του όλο και περισσότερο τον εθνοκεντρισμό και την απαίσια ηθική των μικροαστών για πολύ καιρό στο Ελληνικό πολιτικό σκηνικό ήταν ο ΛΑ.Ο.Σ. Η ολοένα και περισσότερο ρεφορμιστική του στάση του όμως, σε συνδυασμό με την μη εύρεση λύσης στο έντονο πρόβλημα των προσφύγων απογοητεύει ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του που αναζητούν λύση στο πρόβλημα της μετανάστευσης μέσω μαζικών απελάσεων, της εγκληματικότητας μέσω της επιβολής του νόμου και τον περιορισμό της δράσης των αριστερών και αναρχικών, με αποτέλεσμα να βλέπουν το κόμμα της Χρυσής Αυγής ως κύριο εκπρόσωπο των ιδεολογιών που οι ίδιοι υπερασπίζονται. Για παράδειγμα, Πόσοι νέοι Έλληνες σήμερα γνωρίζουν τι ήταν ο Μουσολίνι και ο Φράνκο; Ακόμα χειρότερα πόσοι γνωρίζουν πως ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν ένας δικτάτορας και εξαναγκάστηκε να πει το «Όχι» στους Ιταλούς φασίστες κατακτητές λόγω της πίεσης του Ελληνικού λαού; Συνεπώς, ο φασισμός δεν εστιάζει την προσοχή του μόνο στους εθνικιστές αστούς όπως πίστευε ο Τρότσκι, αλλά και στην άγνοια και ημιμάθεια των μαζών.

Ο φόβος της ανεργίας: Όσο υπήρχε οικονομική ευημερία, πολλές εταιρείες αναζητούσαν απεγνωσμένα φθηνά εργατικά χέρια ενώ οι ακραίες εθνικιστικές φωνές έπαιζαν τον δικό τους ρόλο από το περιθώριο όμως της πολιτικής σκηνής στις περισσότερες Δυτικές χώρες. Οι μετανάστες και τα φτωχά λαϊκά στρώματα προσέφεραν αμέτρητα κέρδη μέσω της φτηνής εργασίας τους στις πολυεθνικές και το παγκόσμιο κεφάλαιο. Η οικονομική κρίση όμως έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια εκατομμυρίων θέσεων εργασίας. Οι νεο-φιλελεύθερες κυβερνήσεις προκειμένου να μην θίξουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου που πιστά υπηρετούν, αντί να φορολογήσουν τις τράπεζες ή να προβούν στις κατάλληλες διαδικασίες με σκοπό να φέρουν ενώπιον της δικαιοσύνης τους υπαίτιους για την δαπάνη εκατομμυρίων ευρώ, δολαρίων ή οτιδήποτε άλλο, προχωρούν σε περικοπές κοινωνικών παροχών, αυξάνουν την φορολογία στους χαμηλο-εισοδηματίες δίνοντας ταυτόχρονα το πράσινο φως στις πολυεθνικές να πραγματοποιήσουν μαζικές απολύσεις προσωπικού. Θα πρέπει λοιπόν τα αίτια της κρίσης να μετατοπιστούν αλλού. Η συμπίεση των θέσεων εργασίας αυξάνει τον ανταγωνισμό. (Οι μαζικές απολύσεις συμβάλλουν στην αύξηση του αριθμού των ανέργων. Όσοι βρέθηκαν στην δυσάρεστη θέση να απολυθούν δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αναζητήσουν κάποια νέα ευκαιρία. Κάτι τέτοιο αυτόματα σημαίνει πως για μια θέση εργασίας στέλνονται περισσότερα βιογραφικά. Από την άλλη ο εργοδότης έχει την δυνατότητα να επιλέξει με αυστηρότερα κριτήρια αυτόν που θα προσλάβει, λαμβάνοντας ως δεδομένο την πληθώρα των βιογραφικών που λαμβάνει, αλλά και να επιβάλει αυστηρότερους κανόνες εργασίας μιας και η εύρεση προσωπικού γι’ αυτόν είναι εύκολη υπόθεση πλέον). Προκειμένου η κοινωνία να αντισταθεί στον εφιάλτη της μαζικής ανεργίας, λοιπόν, θα πρέπει να μειωθεί ο ανταγωνισμός, δηλαδή τα ποσοστά αυτών που αναζητούν θέσεις εργασίας απεγνωσμένα. Συνεπώς, η εύκολη λύση δεν είναι άλλη παρά ο περιορισμός της μετανάστευσης. Σε τέτοιες περιόδους οικονομικής κρίσης, τα εθνικιστικά κόμματα επικαλούνται την «προτεραιότητα του ντόπιου έναντι στον ξένο». Η λαϊκιστική τους προπαγάνδα βρίσκει ραγδαία ανταπόκριση στις μάζες που αρχίζουν να βλέπουν τους μετανάστες ως εχθρούς της κοινωνίας και τους ίδιους ανυπεράσπιστους μπροστά στις πολιτικά ορθές τακτικές μιας καπιταλιστικής φιλελεύθερης κυβέρνησης η οποία θα αναγκαστεί να σκληρύνει τον μεταναστευτικό νόμο, είτε λόγω της πίεσης που ασκεί η άκρα δεξιά για περιορισμό της μετανάστευσης βάση ανεπιβεβαίωτων θεωριών συνωμοσίας, είτε – ανάλογα των περιπτώσεων – δρώντας αυτόβουλα, επικαλούμενη τον ψευτο-ορθολογισμό των νόμων της ελεύθερης αγοράς και την δεδομένη συνήθεια άκρατου ατομικισμού που πλέον έχει καταστεί ως κοινή λογική για έναν Δυτικό άνθρωπο, (εν ολίγοις: μείωση της προσφοράς ξένων εργατικών χεριών = μείωση του ανταγωνισμού και αύξηση των πιθανοτήτων ενός ντόπιου για εύρεση εργασίας).

To συμπέρασμα: Κάτω από τις τρέχουσες συνθήκες, όπου η χώρα μαστίζεται από υπερβολική ανεργία, στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης, δεν είναι άξιο απορίας που κόμματα όπως η Χρυσή Αυγή αυξάνουν τις επιρροές τους στις μάζες. Ούτε θα πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός όπου η φασιστική αυτή οργάνωση κατόρθωσε να συγκεντρώσει το ποσοστό του 5%, στον δήμο Αθηναίων.  Σαφέστατα, η υπερβολική συγκέντρωση φτωχών μεταναστών σε συγκεκριμένες περιοχές της Αθήνας προκαλεί αντιδράσεις από την μεριά των κατοίκων. Η εγκληματικότητα και η υποβάθμιση πολλών περιοχών του κέντρου αποτελεί ένα εξίσου ένα τεράστιο πρόβλημα. Μήπως όμως δεν είναι οι κάτοικοι υπεύθυνοι για την έξαρση του ρατσισμού, και συνεπώς την αύξηση των ποσοστών της ακροδεξιάς, αλλά η ίδια η στάση της απο-ριζοσπαστικοποιημένης σνομπ αριστεράς, για την οποία κάνει λόγο ο Σλαβόι Ζίζεκ…

Χρυσή Αυγή και μετανάστες

Η Χρυσή Αυγή κάνει λόγο μόνο για «λαθρομετανάστες» σε αντίθεση με το παλιό της σύνθημα «έξω όλοι οι ξένοι»! Ουσιαστικά για τους οπαδούς της Χρυσής Αυγής, οι νόμιμοι μετανάστες είναι και αυτοί… παράνομοι, εφόσον εισήλθαν στην χώρα «δίχως την συγκατάθεση του Έλληνα πολίτη» ή νομιμοποιήθηκαν από «κυβερνήσεις που προωθούν το μοντέλο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας». Αν ρίξουμε όμως μια ματιά σε προηγούμενο άρθρο – διεθνισμός και πολυπολιτισμικότητα vs παγκοσμιοποίηση – θα δούμε πως οι πολυπολιτισμικές κοινωνίες δεν οφείλουν την ύπαρξή τους στα συμφέροντα που οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις εξυπηρετούν αλλά δημιουργήθηκαν σε αντίθεση με τον καπιταλισμό. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο σε αυτό μιας και το ζήτημα «πολυπολιτισμικότητα, παγκοσμιοποίηση και καπιταλισμός» αναλύεται στο παραπάνω link του προηγούμενου άρθρου. Στην πραγματικότητα, το καταστατικό της Χρυσής Αυγής είναι αναγκασμένο να συνάδει με τους νόμους της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, συνεπώς δεν της δίνεται η δυνατότητα να κάνει λόγο για απέλαση των νόμιμων μεταναστών ανοιχτά στο κοινό. Θα πρέπει ωστόσο να χρησιμοποιήσει μια άλλη γλώσσα, αυτήν που δεν θα «προσβάλει» την πολιτική ορθότητα των κοινοβουλευτικών θεσμών και του νόμου κατά του ρατσισμού και υπέρ του προστασίας των δικαιωμάτων των μειονοτήτων 927/1979, που βλέπουμε παρακάτω:

Άρθρο 1
1. Όστις δημοσίως, είτε προφορικώς, είτε δια του τύπου ή δια γραπτών κειμένων ή εικονογραφήσεων ή παντός ετέρου μέσου εκ προθέσεως προτρέπει εις πράξεις ή ενεργείας δυναμένας να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βίαν κατά προσώπων ή ομάδος προσώπων εκ μόνου του λόγου της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής των, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών ή με χρηματικήν ποινήν ή και δια αμφοτέρων των ποινών τούτων.
2. Δια των εν παραγράφω 1 ποινών τιμωρείται και όστις (συστήνει) ή συμμετέχει εις οργανώσεις, αι οποίαι επιδιώκουν οργανωμένην προπαγάνδα ή δραστηριότητας πάσης μορφής (οδηγώντας) εις φυλετικάς διακρίσεις.

Άρθρο 2
Όστις δημοσίως είτε προφορικώς είτε δια του τύπου ή δια γραπτών κειμένων ή εικονογραφήσεων ή παντός ετέρου μέσου, εκφράζει ιδέας προσβλητικάς κατά προσώπου ή ομάδος προσώπων λόγω της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής των, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρις ενός έτους ή χρηματικήν ποινήν ή και δια αμφοτέρων των ποινών τούτων.

Άρθρο 3
Δια φυλακίσεως μέχρι ενός έτους ή δια χρηματικής ποινής η δια αμφοτέρων των ποινών τούτων τιμωρείται όστις κατ’ επάγγελμα προμηθεύων αγαθά ή προσφέρων υπηρεσίας αρνείται εις τινά την παροχήν τούτων, μόνον λόγω της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής αυτού ή εξαρτά την παροχήν από όρον αναγόμενον εις την φυλετικήν ή εθνικήν καταγωγή τινός.

Άρθρο 4
Επί των κατά τον παρόντα νόμον εγκλημάτων η δίωξης χωρεί μόνον επί εγκλήσει.

Άρθρο 5
Η ισχύς του παρόντος άρχεται από της δημοσιεύσεώς του δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως.
Ο παρών νόμος ψηφισθείας από της Βουλής και παρ’ Ημών…δημοσιευθείτο δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως και (εκτελεσθήτω) ως νόμος του Κράτους.
Εν Αθήναις τη 22 Ιουνίου 1979
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας
Κωνσταντίνος Δ. Τσάτσος

Οι υπουργοί
Γεώργιος Σταμάτης-Δικαιοσύνης
Γεώργιος Ράλλης-Εξωτερικών

Εθεωρήθη και ετέθη η μεγάλη του Κράτους σφραγίς.
Εν Αθήναις τη 25 Ιουνίου 1979.

Κατά πόσο όμως οι πρακτικές της πολιτικής ορθότητας βοηθούν έστω και έμμεσα να αναρριχηθούν τέτοιου είδους κόμματα στην εξουσία αντί να περιορίζουν την δράση τους; Στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες, τα ακροδεξιά κόμματα εκμεταλλεύονται τους νόμους περί προστασίας των μειονοτήτων και την ποινικοποίηση του ρατσιστικού λόγου με σκοπό να κρύψουν τον πραγματικό τους εαυτό προβάλλοντας ένα πιο προσιτό προς τις μάζες προφίλ. Πόσο δύσκολο είναι όμως για κάποιον που δεν γνωρίζει ούτε καν τα βασικά σε ότι αφορά την πολιτική, να αντιληφθεί πως αυτού του είδους οι σχηματισμοί που στην ουσία αποτελούνται από ομάδες μίσους κρύβονται κάτω από ένα εξευγενισμένο προσωπείο; Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο επιλέγουμε μια μικρή αντιπαράθεση λέξη προς λέξη με κάποια βασικά στοιχεία του καταστατικού της Χρυσής Αυγής.

Χαρακτηριστική μέθοδος προπαγάνδας των ακροδεξιών είναι η παραχάραξη της ιστορίας και και των γεγονότων. Κατά πόσο «Φιλελεύθερα Διεθνιστικά και Μαρξιστικά δόγματα» επιβλήθηκαν στην νεολαία από τη Μεταπολίτευση και μετά; Είναι φανερό πως είτε οι υπεύθυνοι του καταστατικού της Χρυσής Αυγής δεν μπορούν ούτε να ξεχωρίσουν τις τεράστιες διαφορές μεταξύ νεο-φιλελευθερισμού, σοσιαλ-φιλελευθερισμού, αναρχισμού, αναρχο-κομμουνισμού, σοσιαλ-δημοκρατίας, συντηρητισμού, τρίτου δρόμου, Μαρξισμού, Σταλινισμού… είτε για μια ακόμη φορά επενδύουν πάνω στην άγνοια και ημιμάθεια των αποχαυνωμένων μαζών!!! Κατά πάσα περίπτωση ισχύουν και τα δύο μιας και δεν χρειάζεται κάποιος να έχει συσσωρεύσει αρκετές γνώσεις, ούτε να κατέχει ένα μάτσο χαρτιά που αποδεικνύουν τα τεράστια ακαδημαϊκά του προσόντα, προκειμένου να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους η ιδέα του έθνους είναι μια τελείως φαντασιακή δημιουργία, κάτι που δεν αφορά μόνο τους οπαδούς της Χρυσής Αυγής αλλά και ολόκληρο τον εθνικιστικό, λαϊκιστικό δεξιό χώρο.

Μιλιταρισμός, βασικό στοιχείο της φασιστικής πολιτικής.

Κατάργηση των αντεθνικών νομοθετημάτων που ευνοούν και υποθάλπουν ανυπότακτους, αντιρρησίες, Ιεχωβάδες κλπ. Άμεση στράτευση στα 18, ανδρών και γυναικών. […] Ο Ελληνικός Στρατός στην υπηρεσία μόνο των Ελληνικών συμφερόντων.

Φυσικά εδώ η Χρυσή Αυγή μιλάει για κατάργηση του δικαιώματος να δηλώσει κάποιος αντιρρησίας συνείδησης προσφέροντας δύο χρόνια κοινωνική εργασία (εναλλακτική θητεία). Στράτευση ανδρών και γυναικών στα 18… Με λίγα λόγια θα έχουμε ένα κράτος γεμάτο πειθαρχημένους έφηβους παραταγμένος στα λιμάνια, περιμένοντας το πλοίο της γραμμής για τη σκοπιά. Φυσικά, στις οικονομικές δυστοκίες της χώρας μας δεν θα μπορούσαμε να μην προσθέσουμε και ένα βάρος δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ με αυξήσεις μισθών στους στρατιωτικούς (γνωρίζουμε όλοι το κοπιαστικό τους έργο μέχρι τα 50 και αν…) και επιπλέον πολεμικό εξοπλισμό, όπως και τα έξτρα δισεκατομμύρια που θα δαπανηθούν για τα συσσίτια, τον εξοπλισμό των χιλιάδων νέων φαντάρων μας….

Το πρόγραμμα και η ύλη διδασκαλίας στα σχολεία με βάση την Χρυσή Αυγή επίσης θα είναι εθνοκεντρικό! Εθνική διαπαιδαγώγηση σύμφωνα με αυτά που το κράτος ορίζει και επαναφορά του αυταρχισμού στα σχολεία. Ποιος θα κρίνει όμως ποια είναι τα υγιή κοινωνικά και εθνικά πρότυπα; Αναμφισβήτητα το Κράτος, το οποίο είτε θα επιτρέπει, είτε θα απαγορεύει την διακίνηση ιδεών, απόψεων, φωτογραφιών, ταινιών, site, σεξουαλικών βοηθημάτων… (Κρατισμός και απολυταρχισμός, χαρακτηριστικό κάθε φασιστικού καθεστώτος). Άλλωστε μετά από ενδελεχείς έρευνες της «Χρυσής Αυγής» στην ψυχολογία, στο επίπεδο εξέλιξης της πριν ακόμη τον Επίκουρο (που πέθανε το 270 π.Χ) διαπιστώθηκε πως μόνο αν αποκλείσεις κάθε άλλη πληροφορία, κάθε άλλο ερέθισμα, ο πολίτης θα μεταλλαχθεί και θα πλαστεί ακριβώς όπως τον χρειάζεσαι ώστε να διατηρήσεις την λατρεμένη εξουσία….

Δικαιοσύνη – Τύπος

 Πάταξη των φαινομένων χρηματισμού των κυκλωμάτων και των στημένων δικών. Αντικειμενική και ανεξάρτητη δικαιοσύνη για όλους, ασχέτως εισοδήματος. Άμεση εκδίκαση και τιμωρία των κολάσιμων πράξεων. Αναβάθμιση του λειτουργήματος του δικαστικού. Κρατική προστασία των Δικαστικών για τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας και της αντικειμενικότητας της κρίσεώς τους. Αδιάβλητοι διορισμοί και προαγωγές σε όλες τις βαθμίδες. Τέρμα στην εξάρτηση. Αξιοκρατία και αντικειμενικότητα. Τέλος στα διαπλεκόμενα συμφέροντα. Κατάργηση των εκδοτικών μονοπωλίων, που εκμαυλίζουν το Λαό μας, ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις και νέμονται τις τύχες του τόπου μας. Ένταξη κανόνων δεοντολογίας στον Ποινικό Κώδικα. Ίδρυση Εθνικής Σχολής Δημοσιογραφίας, με ειδικότητες κατά τομέα (Εξωτερικών, Αθλητισμού, Πολιτισμού, κλπ). Ο Τύπος εκφραστής των συμφερόντων του Έθνους και της Ελληνικής Κοινωνίας.

«Όχι στις στημένες δίκες του παρόντος συστήματος, θα κάνουμε τις δικές μας δίκες», κάποιοι τις θυμούνται από τα «όμορφα» χρόνια του Παπαδόπουλου ή τις γνωστές τις δίκες παρωδίες του Εμφυλίου (βλ. Μπελογιάννης, Πλουμίδης)… Επίσης, πως είναι δυνατόν ένα κόμμα που στους κύκλους του συγκεντρώνει θαυμαστές του Χίτλερ, υμνητές της χούντας των συνταγματαρχών και της δικτατορίας του Μεταξά, ένα κόμμα που ο αρχηγός του θεωρεί τον Χίτλερ ως «μια μεγάλη προσωπικότητα» (στην συνέντευξη του πρώτου βίντεο του παρακάτω playlist), και απειλεί δημοσιογράφους (στο δεύτερο βίντεο του αναρχικού Urfushlaag) κάνει λόγο για ανεξάρτητη δικαιοσύνη και αξιοκρατία; (Σε καμία των περιπτώσεων δεν υπερασπιζόμαστε τους καλοπληρωμένους δημοσιογράφους του διεφθαρμένου πολιτικού κατεστημένου. Το θέμα μας δεν είναι αυτό άλλωστε. Αυτό που αξίζει να παρατηρήσουμε είναι η στάση του ίδιου αρχηγού της Χρυσής Αυγής, τον εκβιασμό και τις απειλές απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους, έστω και υποτιθέμενους).

Για περιορισμό της προφυλάκισης και άμεση τιμωρία των κολάσιμων πράξεων κάνει λόγο το καταστατικό λοιπόν. Με βάση πια μέτρα και σταθμά μπορεί κάποιος να ορίσει μια πράξη «κολάσιμη»; Αν κρίνουμε από τις βασικές αρχές της οργάνωσης και την πολιτική ιδεολογία που υποστηρίζει, τον τρόπο δράσης της σε ότι αφορά την αντιμετώπιση αυτών που διαφωνούν με το εθνικιστικό τους μανιφέστο, αλλά και από τον τρόπο που λειτούργησαν πρόσωπα και οργανώσεις με παρόμοιο ιδεολογικό υπόβαθρο τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλα Δυτικά κράτη, προφανώς κάθε αριστερή/αναρχική γνώμη και δράση θα θεωρείται παράνομη και θα τιμωρείται. Τέλος στα εκδοτικά συμφέροντα, θα υπάρχει μια εφημερίδα Κρατική και οι δημοσιογράφοι θα εκπαιδεύονται από το Κράτος, για το Κράτος… Τόσο ίδιοι με τους προγόνους τους! (Να μην ξεχνάμε ωστόσο και την στάση του προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ για άρση της ανωνυμίας στα blogs. Ο ίδιος «το 2007 ζήτησε να δοθεί αμνηστία στους συντελεστές της Χούντας, προκαλώντας αντιδράσεις στην κοινή γνώμη και στον πολιτικό κόσμο», Wikipedia)

To άρθρο αυτό αποτελεί ενημέρωση της παλαιότερης έκδοσης στις 22/12/2010.

Υπογράφουν οι: Efor και Michael Th


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-3zs

Κίνα,ο γίγαντας της εξαθλίωσης

Η Κίνα δεν είναι μόνο απλώς μια υπερπληθυσμιακή χώρα όπως οι περισσότεροι φανταζόμαστε, με πλούσια πολιτισμική παράδοση που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Είναι, επίσης, και η χώρα με τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, μια χώρα, όμως, που παρά τη ραγδαία της οικονομική ανάπτυξη, μαστίζεται από φτώχεια και εξαθλίωση και συγκλονίζεται από συχνότατες εξεγέρσεις. Την 11η Ιουνίου του 2010, ένα οργισμένο πλήθος 10.000 ατόμων συγκρούστηκε με τις δυνάμεις καταστολής στην πόλη Μαανσάν, στην επαρχία Ανχούι. Τον Ιούλη του 2009, 156 άτομα έχασαν τη ζωή τους και περίπου 828 τραυματίστηκαν στην πόλη Ουρούμτσι, πρωτεύουσα της επαρχίας Σιντζάν…

Όλα ξεκίνησαν όταν στην 1 Οκτωβρίου 1949, ο κομμουνιστής ηγέτης Μάο Τσε Τουνκ έπειτα από μια, σχεδόν, δεκαετία σκληρών συγκρούσεων και αγώνων ενάντια στους Ιάπωνες κατακτητές, καταλαμβάνει την εξουσία και κηρύσσει ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, η οποία σηματοδοτεί ταυτόχρονα και το οριστικό τέλος της αποικιοκρατίας, των φεουδαρχικών σχέσεων καθώς και την λήξη του αιματηρού Κινεζο-ιαπωνικού πολέμου που είχε διαρκέσει πάνω από έναν αιώνα, προβάλλοντας ταυτόχρονα και το όραμα της σοσιαλιστικής αλλαγής κατά το πρότυπο της Ρωσικής Οκτωβριανής «Επανάστασης». Ως εκ τούτου, το καθεστώς που θα αναπτύξει ο Κινέζος ηγέτης δεν θα διαφέρει και πολύ από αυτό της ΕΣΣΔ. Μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια, το όραμα της επανάστασης, της ισότητας και της ελευθερίας κατατροπώνεται από το πάθος του Μάο για επιβολή και κυριαρχία. Έχοντας καλλιεργήσει ένα είδος προσωπολατρίας και εξολοθρεύοντας κάθε πολιτικό του αντίπαλο (κυρίως αναρχικούς, αντι-μιλιταριστές, συνδικαλιστές και ελευθεριακούς κομμουνιστές), επιβάλλει σκληρή, συγκεντρωτική, στρατιωτική δικτατορία, που τυπικά ήταν του προλεταριάτου, αλλά στην πραγματικότητα της ηγεσίας του κόμματος. Η ελευθερία του λόγου και του τύπου καταργήθηκε. Οι παρακολουθήσεις, οι εκτελέσεις και οι φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων αποτελούσαν καθημερινότητα για την Κινεζική πραγματικότητα.

Το 1958 κήρυξε την έναρξη του κινήματος «Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός», με αποτέλεσμα την αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής (κυρίως χάλυβα). Κατά την περίοδο του Μεγάλου Άλματος, διεπράχθησαν σωρεία λαθών που είχαν ως αντίκτυπο την οικονομική και οικολογική καταστροφή για όλη την τριετία 1959-1961, κατά την οποία η χώρα θρήνησε εκατομμύρια θύματα. Το 1966 ο Μάο κήρυξε την έναρξη της Πολιτιστικής Επανάστασης, η οποία διήρκεσε έως και τον θάνατό του, το 1976. Η Πολιτιστική Επανάσταση βύθισε τη χώρα στο χάος. Πολλοί διανοούμενοι εκδιώχθηκαν μεταξύ αυτών και στενοί συνεργάτες του δικτάτορα, όπως ο Λιου Σάοτσι (δεύτερος τότε στην κομματική ιεραρχία) ο οποίος πέθανε φυλακισμένος το 1969. Εκατομμύρια αντιφρονούντες εκτελέστηκαν είτε πέθαναν στις φυλακές.

Μετά τον θάνατό του, ο Ντένγκ Ξιαοπίνγκ θα αναλάβει την ηγεσία του ΚΚΚ εισάγοντας οικονομικές μεταρρυθμίσεις και καθιστώντας την Κίνα ως τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο φτάνοντας μάλιστα και στο σημείο να ξεπεράσει ακόμα και την Ιαπωνία.. Αυτή τη στιγμή η οικονομία της τρέχει με ρυθμούς ανάπτυξης της τάξεως του 9.6%. Το κατά κεφαλήν εισόδημα της Κίνας όμως φθάνει τα 3.800 δολάρια, γεγονός που την κατατάσσει στην 105η θέση παγκοσμίως, ενώ 105 εκατομμύρια Κινέζοι, επί πληθυσμού 1,3 δισεκατομμυρίων, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας… Η ανάπτυξη, όμως, αυτή είναι τελείως δυσανάλογη με τις ανάγκες του Κινεζικού λαού, μιας και στην ουσία επρόκειτο για την ανάπτυξη ενός κρατικού (και όχι μόνο) καπιταλισμού. Μια ανάπτυξη που δεν κοιτά τις πραγματικές ανάγκες του Κινεζικού λαού, αλλά τις αυτές της κυρίαρχης ελίτ.

Ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα

Η υπόθεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ήρθε για πρώτη φορά στο προσκήνιο με τη διαμαρτυρία στην πλατεία Τιεν Αν Μεν το 1989. Πολλές πηγές αναφέρουν σημαντικές παραβιάσεις διεθνών κανόνων που διέπουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η κυβέρνηση της Κίνας, όμως, υποστηρίζει ότι η αντίληψη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει να σχετίζεται μόνο με τον τομέα της οικονομίας, και ως εκ τούτου, αρνείται κάθε κατηγορία, υποστηρίζοντας ότι τα μέτρα για την υγεία και την οικονομική ευημερία έχουν συμβάλλει αρκετά στην βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των Κινέζων (ασχέτως και αν αυτό δεν συμβαίνει)…

Γιατί συνέβησαν όλα αυτά όμως; Ποια ήταν η βασική αιτία που το πολλά υποσχόμενο Κινεζικό καθεστώς αντί να μετατρέψει την χώρα σε σοσιαλιστικό παράδεισο κατέληξε σε μια στείρα δικτατορία; Ας εξετάσουμε μερικά βασικά χαρακτηριστικά της Κινεζικής πραγματικότητας πριν και μετά την «επανάσταση» του Μάο:

Σε πρώτη φάση, εάν θέλουμε να ασκήσουμε κριτική στο Κινεζικό καθεστώς (όπως επίσης και σε κάθε κομμουνιστικό καθεστώς Σταλινικού τύπου), θα πρέπει να πάμε αρκετά πίσω. Δηλαδή, θα πρέπει να σταθούμε κριτικά απέναντι ακόμα και στον Λένιν και στον Μαρξ. Διότι μοιραία οι αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού, κυρίως ο ντετερμινισμός του Μαρξ: οι νόμοι της ιστορίας, και ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός του Λένιν (που στην ουσία δεν μπορεί να υπάρξει συγκεντρωτισμός που να είναι ταυτόχρονα και δημοκρατικός) θα οδηγούσαν σε μια στυγνή δικτατορία.

Από την άλλη, θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως όταν μιλάμε για την προ-Μαοϊκή Κίνα αναφερόμαστε σε μια κοινωνία αδιάβροχη προς τις αξίες της ελευθερίας και της ισοπολιτείας. Δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να συγκρίνουμε την Κίνα με τα δικά μας Ευρωπαϊκά δεδομένα, όπως φυσικά δεν θα πρέπει να κρίνουμε με τα ίδια μέτρα και σταθμά μια Ισλαμική χώρα με μια Ευρωπαϊκή. Οι λόγοι δεν οφείλονται στο ότι ο Δυτικός άνθρωπος είναι ανώτερος από κάποιον Ανατολίτη βεβαίως! Αν εξετάσουμε την ιστορία της Ευρώπης, θα δούμε συμβάντα όπως η Γαλλική Επανάσταση, η Αγγλική Επανάσταση και διάφορες κοινωνικές εξεγέρσεις που πραγματοποιήθηκαν κατά την διάρκεια των προηγούμενων αιώνων και που έφτασαν στο σημείο να επιφέρουν ριζικές κοινωνικές αλλαγές. Η Κίνα και οι περισσότερες Ανατολικές κοινωνίες έμειναν πλήρως ανεπηρέαστες από κάτι τέτοιο. Η πρώτη συγκεκριμένα, βρισκόταν κάτω από την ηγεμονία ενός αυταρχικού αυτοκρατορικού καθεστώτος, παρόμοιο με αυτό που επικρατούσε κατά τον μεσαίωνα στην Ευρώπη.

Σε αντίθεση με την Ευρώπη όπου γενιές ολόκληρες είχαν γαλουχηθεί με τα ιδανικά της κοινωνικής ελευθερίας και διεκδίκησης δικαιωμάτων, οι Κινέζοι μόλις προσπαθούσαν να απεγκλωβιστούν από την αριστοκρατία των αυτοκρατόρων και τον Ιαπωνικό ιμπεριαλισμό. Μην έχοντας βιώσει λοιπόν το πρώτο στάδιο της κοινωνικής απελευθέρωσης, της αστικής δημοκρατίας, η ηγεσία του ΚΚΚ βρήκε την αφορμή να δράσει οπορτουνιστικά, επιβάλλοντας την δική της «αριστοκρατία» πάνω στις μάζες (χαλίφης στη θέση του χαλίφη). Δεν ήταν δύσκολο έργο άλλωστε. Έχοντας έναν πληθυσμό να μαστίζεται από τον αναλφαβητισμό, που όχι μόνο δεν έχουν ριζώσει μέσα του τα ιδανικά της κοινωνικής ισότητας και ελευθερίας ώστε να αποτελούν πλέον πολιτισμική παράδοση για τους Κινέζους πολίτες οι οποίοι απλώς εκτελούσαν διαταγές αιμοσταγών αυτοκρατόρων, η αλλαγή ενός αφέντη, δεν ήταν που θα συναντούσε ιδιαίτερη αντίσταση. Έτσι φτάνουμε λοιπόν στην σύγχρονη καπιταλιστικοποιημένη, πλέον, αλλά εξίσου γραφειοκρατική και ανελεύθερη Κίνα ενώ ταυτόχρονα συμπεραίνουμε ότι από τη μια το δόγμα του Μαρξισμού-Λενινισμού (είτε έτσι όπως εκφράστηκε μέσω του Μάο Τσε Τούνκ, είτε ακόμη και στην πιο «Ορθόδοξη» του μορφή) και από την άλλη το ιστορικό-κοινωνικό-πολιτικό υπόβαθρο της χώρας, οδήγησαν την κατάσταση σε αυτό το πολιτικό τέλμα (δίχως ταυτόχρονα αυτό να σημαίνει ότι αν δεν είχε επικρατήσει το ΚΚΚ τα πράγματα θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα).

Τα αμφιλεγόμενα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα περιλαμβάνουν την θανατική ποινή, την «πολιτική του ενός παιδιού«, και την πολιτική τακτική προς το Θιβέτ και αρκετά άλλα…

– Πολιτική του ενός παιδιού

Το πρόγραμμα «ένα ζευγάρι, ένα παιδί» άρχισε να εφαρμόζεται για πρώτη φορά πριν από 31 χρόνια, επί Ντενγκ Χσιάο Πινγκ, με στόχο να μειωθεί ο αριθμός των γεννήσεων σε 1,7 παιδιά ανά οικογένεια. Ήταν η εποχή που ο πληθυσμός της Κίνας αυξανόταν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και το καθεστώς φοβόταν ότι τα μέσα που διέθετε η χώρα δεν θα επαρκούσαν για να θρέψουν όλους τους Κινέζους. Στην αρχή το πρόγραμμα εφαρμόστηκε μόνο με μέτρα επιμόρφωσης και με την προπαγάνδα, αλλά στην πορεία ήρθαν πιο σκληρά μέτρα. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 άρχισε να εφαρμόζεται και ένα ευρύτατο πρόγραμμα στειρώσεων, ειδικά σε γυναίκες αγροτικών περιοχών. Υπολογίζεται ότι συνολικά «αποφεύχθηκαν» τουλάχιστον 400 εκατομμύρια γεννήσεις.

Όπως αναφέρεται σε άρθρο του tvxs.gr:

Σχεδόν 10.000 άτομα σχεδιάζουν να στειρώσουν οι Υγειονομικές Αρχές στη Νότια Κίνα κατά τη διάρκεια των επόμενων τεσσάρων ημερών, στο πλαίσιο ενός προγράμματος ελέγχου της αύξησης του πληθυσμού. Ορισμένα από τα άτομα στην πόλη Puning θα είναι υποχρεωμένα να πραγματοποιήσουν την διαδικασία παρά τη θέλησή τους. Η Διεθνής Αμνηστία καταγγέλλει ότι η καταναγκαστική στείρωση ουσιαστικά «αποτελεί βασανιστήριο»

– Θανατική ποινή

Η Κίνα διαθέτει την μερίδα του λέοντος στις εκτελέσεις. Πιο συγκεκριμένα, τα στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας κάνουν λόγο για 1010 εκτελέσεις κατά τη διάρκεια του 2006. Όμως, η Διεθνής Αμνηστία υπογραμμίζει ότι ο πραγματικός αριθμός ενδεχομένως να ανήλθε σε περίπου 8 χιλιάδες, με πιο ευρεία τη χρήση της θανατηφόρας ένεσης ως τρόπο εκτέλεσης.

-Η διαμάχη στη «στέγη του κόσμου»

Tο 1950 ο Κινεζικός στρατός, υπό την καθοδήγηση του Μάο Τσε Τουνκ εισβάλει στο Θιβέτ. Οι κινεζικές αρχές ακόμα και σήμερα υποστηρίζουν ότι η κοινωνία στο Θιβέτ προοδεύει συνεχώς κάτω από μια σειρά αναπτυξιακών προγραμμάτων που εξασφαλίζουν την νομική αναβάθμιση του τόπου και τη χειραφέτηση των αγροτικών πληθυσμών. Οι ισχυρισμοί αυτοί όμως απορρίπτονται από την εξόριστη κυβέρνηση του Θιβέτ αλλά και κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι οι Κινεζικές δυνάμεις διέπραξαν γενοκτονία στο Θιβέτ, συγκρίνοντάς την με τη ναζιστική Γερμανία.

Μία βίαιη εξέγερση των Θιβετιανών το 1959 καταπνίγηκε στο αίμα και ανάγκασε τον σημερινό 14ο Δαλάι Λάμα (κατά κόσμον Τέντσιν Γκάτσο) να καταφύγει στην Ινδία. Οι Θιβετιανοί μιλούν για δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες. Πολλά βουδιστικά μοναστήρια διαλύθηκαν από τις Αρχές στην δεκαετία του 1960 και μέσα στην Πολιτιστική επανάσταση. Η Αυτόνομη Περιοχή του Θιβέτ, όπως είναι το επίσημο διοικητικό της όνομα, ιδρύθηκε το 1965 και παρέμεινε σχετικά απομονωμένη ενώ οι ξένοι επισκέπτες γίνονταν απλώς και μόνο ανεκτοί. Μόνο κατά την δεκαετία του 1980 χαλάρωσε κάπως ο ασφυκτικός κρατικός έλεγχος στο Θιβέτ.

Η επίσημη θέση του Δαλάι Λάμα είναι ότι οι Θιβετιανοί πρέπει να έχουν περισσότερη αυτονομία και διατήρηση της πολιτιστικής τους ταυτότητας μέσα στο κινεζικό κράτος και δηλώνει ότι δεν ζητά ανεξαρτησία. Υπάρχει πάντως εξόριστη κυβέρνηση του Θιβέτ που φροντίζει για την προβολή του θιβετιανού ζητήματος.

Η Κίνα αρνείται την προοπτική ανεξαρτησίας και αποδίδει στον Δαλάι Λάμα την καθοδήγηση ή και την αρχηγία ενός κινήματος για την ανεξαρτησία του Θιβέτ. Ο ίδιος τονίζει ότι «είμαι απλά και μόνο ένας μοναχός». Η ανάληψη των καθηκόντων συνέπεσε με την κινεζική εισβολή και έκτοτε η ζωή του ήταν κάθε άλλο παρά αδιατάρακτη. Η εξορία πάντως τον έφερε σε επαφή με προσωπικότητες στη Δύση –διανοούμενους αλλά και καλλιτέχνης και δεν έχει σταματήσει να περιοδεύει ασχολούμενος με τα πνευματικά του καθήκοντα όπως και το ζήτημα του Θιβέτ.

-Λογοκρισία

Η λογοκρισία στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας εκφράζεται μέσω της καταστολής και του περιορισμού της διατύπωσης και της μετάδοσης συγκεκριμένων πληροφοριών στην Κίνα. Το μεγαλύτερο μέρος της λογοκρισίας πραγματοποιείται κατόπιν εντολής του «Κομμουνιστικού» Κόμματος της Κίνας. Οι αυτόνομες περιοχές του Χονγκ Κονγκ και του Μακάο έχουν δικό τους νομικό σύστημα, ενώ η Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν) δεν ελέγχεται από την κυβέρνηση της ΛΔΚ για αυτό και οι τακτικές της λογοκρισίας εκεί διαφέρουν.

Το λογοκριμένο περιεχόμενο συνήθως σχετίζεται με την πορνογραφία, τη διαμαρτυρία στην πλατεία Τιέν Αν Μεν το 1989, τη διδασκαλία του Falun Gong, το κίνημα ανεξαρτησίας του Θιβέτ, την ανεξαρτησία της Ταϊβάν, την αστυνομική βία, τον αναρχισμό, εν μέρη με τον σοσιαλισμό, τον ελευθεριακό κομμουνισμό και τη δημοκρατία, συγκεκριμένες πηγές ενημέρωσης, συγκεκριμένο θρησκευτικό περιεχόμενο και πληθώρα ιστοσελίδων.

Τα λογοκριμένα μέσα περιλαμβάνουν κατά βάση όλα αυτά τα οποία μπορούν να φτάσουν την πλατιά μάζα του πληθυσμού συμπεριλαμβανομένων της τηλεόρασης, των έντυπων μέσων, του ραδιοφώνου, του κινηματογράφου, των μηνυμάτων SMS, των βιντεοπαιχνιδιών και του Διαδικτύου. Η οργάνωση Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα κατατάσσει την κατάσταση του τύπου της Κίνας στην κατηγορία «Πολύ Σοβαρή», όσον αφορά την ελευθερία του, ενώ το διεθνές ινστιτούτο Freedom House χαρακτηρίζει τον τύπο ως «Μη ελεύθερο» προσθέτοντας πως «ο κρατικός έλεγχος στα μέσα μαζικής ενημέρωσης της Κίνας επιτυγχάνεται μέσω ενός περίπλοκου συνδυασμού ελέγχου του περιεχομένου, νομικών απαγορεύσεων για τους δημοσιογράφους, και οικονομικών κινήτρων για αυτολογοκρισία».

Λογοκριμένο είναι φυσικά και το διαδίκτυο, με απαγόρευση των ιστοσελίδων YouTube, Twitter, Flickr, Tumblr αλλά και των ιστοσελίδων της Διεθνούς Αμνηστίας, Human Rights Watch, Δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα, Technorati, Dailymotion και άλλα…

Χαρακτηριστική είναι η λογοκρισία της είδησης της απονομής του Νόμπελ Ειρήνης στον Λιου Σιαομπό, 54 ετών, κορυφαία φυσιογνωμία του κινήματος της Πλατείας Τιενανμέν για τη δημοκρατία το 1989 και συντάκτης μαζί με άλλους διαφωνούντες της Χάρτας 08 για τον εκδημοκρατισμό της Κίνας, ο οποίος καταδικάσθηκε τα Χριστούγεννα του 2009 σε φυλάκιση 11 ετών για ανατρεπτική δράση! Όπως μεταδίδει το athens indymedia:

Το καθεστώς της Κίνας ανακοίνωσε ότι οποιαδήποτε υπηρεσία VoIP εκτός από αυτές που προσφέρουν οι China Telecom και China Unicom, θα θεωρείται παράνομη και θα διώκεται, τόσο στο επίπεδο της παροχής της υπηρεσίας (πάροχοι) όσο και στο επίπεδο της χρήσης της (χρήστες-πελάτες-συνδρομητές). Έτσι λοιπόν, υλοποιήσεις όπως το Skype δε θα μπορούν πλέον να χρησιμοποιούνται εντός της κινέζικης επικράτειας από τους πολίτες. Η νομοθεσία απαγορεύει όλες τις λειτουργίες μιας VoIP επικοινωνίας, δηλαδή και τα γραπτά μυνήματα (chat) και την ηχητική συνομιλία και τις βιντεοκλήσεις.

Πρόσφατα το καθεστώς της Κίνας προειδοποίησε τους πολίτες για την επικινδυνότητα της ελευθερίας του τύπου όπως βλέπουμε στο παρακάτω βίντεο… Ωστόσο όμως, στο 0:40 παρατηρούμε τον εκφωνητή να λέει πως «παλαίμαχα μέλη του ΚΚ εκφράζουν την δυσαρέσκειά τους για την ανελευθερία του τύπου», κάτι που καταρρίπτει τους Δυτικούς μύθους πως οι Κινέζοι αντιφρονούντες είναι υποστηριχτές του καπιταλισμού και του φιλελευθερισμού, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι αυτών είναι ιδεαλιστές που αντιτίθενται στην καπιταλιστικοποίηση της χώρας που έχει ως αποτέλεσμα την ολοένα και περισσότερο ενδυνάμωση της γραφειοκρατίας.

Συνθήκες εργασίας

Ο βίαιος κοινωνικός μετασχηματισμός της χώρας από αγροτική σε βιομηχανική κοινωνία συνοδεύεται από «ωδίνες» πιθανής κοινωνικής σύγκρουσης. Εκατομμύρια αγρότες εγκαταλείπουν τα χωράφια τους για να γίνουν φτηνοί εργάτες στις πόλεις, γεγονός που αυξάνει τον ρυθμό ανισοκατανομής του πλούτου. Έτσι μπορεί να συμβεί το παράδοξο σε λίγα χρόνια: η Κίνα να αντικαταστήσει τις ΗΠΑ ως πρώτη παγκόσμια οικονομική δύναμη, αλλά με μια κοινωνία ισοπεδωμένη κι έτοιμη να καταρρεύσει από την εντατικοποίηση. Μολονότι οι Κινέζοι εργαζόμενοι εξακολουθούν να βλέπουν με το κιάλι την (έστω καταρρέουσα) αγοραστική δύναμη των Ευρωπαίων (μόλις 6.800 δολάρια κατά κεφαλήν ΑΕΠ), βιώνουν ήδη «ασθένειες» του καπιταλιστικού συστήματος… Η γενικευμένη εργασιακή αναταραχή ανάγκασε τις διοικήσεις να δώσουν αυξήσεις στα εργοστάσια της Honda, της Hyundai κ.α., ενώ ακόμη και ο πρωθυπουργός Τζιαμπάο υποσχέθηκε πως η κυβέρνηση θα δει ευνοϊκότερα τα εργατικά αιτήματα. Πρόσφατα, μάλιστα, η εταιρία KFC, η γνωστή αμερικανική πολυεθνική αλυσίδα ταχυφαγείων, που συμπεριλαμβάνει στη δύναμή της την Pizza Hut και το Taco Bell, με 36.000 εστιατόρια σε 110 χώρες, αναγκάστηκε να προχωρήσει σε αυξήσεις μισθών, μετά από πολυήμερη απεργιακή κινητοποίηση.

Οι πολυεθνικές, η βάση του σημερινού καπιταλιστικού συστήματος, έχουν στήσει στην Κίνα τα θεμέλια της κυριαρχίας τους, τις μονάδες παραγωγής, στηριζόμενες σε αυτές ακριβώς τις άθλιες συνθήκες εργασίας. Η εικόνα του χώρου ανάπαυσης των εργαζομένων της Apple στην Κίνα, είναι χαρακτηριστική της σύγχρονης δουλείας.

Μια εξέγερση έχει αρχίσει στην Κίνα εναντίον των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας. Και φαίνεται να πετυχαίνει. Γιατί σε 120.000 εργοστάσια στην Κίνα, οι εργάτες αρνούνται πια να ζήσουν έτσι.Αυτοσχέδια συνδικάτα ξεπηδούν παντού, ζητούν αυξήσεις, ανθρώπινο περιβάλλον και εργατικά δικαιώματα. Πανικόβλητη, η κυβέρνηση επέτρεψε για πρώτη φορά τον ελεύθερο συνδικαλισμό. Όπως ήταν φυσικό, οι πρώτες που αντέδρασαν σε αυτό ήταν οι δυτικές πολυεθνικές. Και απείλησαν με τη γνωστή σ’ εμάς ατάκα : «Αυτό θα δημιουργήσει ένα αρνητικό επενδυτικό περιβάλλον», που σημαίνει «Θα χάσουμε κέρδη». Όσες δεν έφυγαν στο Μπανγκλαντές, όπου τα ημερομίσθια είναι ακόμη φθηνότερα από τα κινεζικά, υποχρεώθηκαν να κάνουν παραχωρήσεις: αυξήσεις μέχρι και 60%. Όμως, μπροστά στην απειλή ενός ευρύτερου εργατικού ξεσηκωμού, η κινεζική κυβέρνηση σκέφτεται να επιτρέψει και τις συλλογικές συμβάσεις. Αυτό οι δυτικές επιχειρήσεις και κυβερνήσεις το πολεμούν με νύχια και με δόντια, προκειμένου να εξακολουθήσουν να κρατούν καθηλωμένους στη γραμμή παραγωγής για 35 ώρες ανθρώπους σαν τον Γιαν Λι.

Ο αγώνας αυτών των ανθρώπων δεν είναι μακρινός από εμάς, λέει ο Τζόχαν Χάρι. Αν πετύχει, θα χρειαστεί να πληρώνουμε κάπως ακριβότερα μερικά προϊόντα, με αντάλλαγμα τη ζωή και την ελευθερία αυτών των ανθρώπων. Αυτήν ακριβώς την επιλογή, όμως, έκαναν και άλλοι πριν από εμάς, με την κατάργηση της δουλείας. Ποιος θέλει φθηνά πράγματα, όταν αυτά προέρχονται από το μαστίγωμα ανθρώπων; Ποιος θέλει υλικά αγαθά, όταν αυτά κοστίζουν σε ανθρώπινες ζωές;

Συγγραφή: Efor και Michael Theo


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-3Ml