Menu

EAGAINST.com

Έκτακτη ενημέρωση από κατάληψη Acta et Verba / Ιωάννινα

DSC_3057

ΔΕ ΤΟ ΚΟΥΝΑΜΕ Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ – Η ΚΟΥΡΕΜΕΝΟΥ 5 ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ

Στις 7 του Μάρτη καταλάβαμε την εγκαταλελειμμένη μονοκατοικία στην οδό Κουρεμένου 5, στα Γιάννενα, ώστε να στεγαστούμε, κόντρα στους εκβιασμούς των ενοικίων και των τραπεζιτών, αλλά και να συμβάλλουμε στη διάχυση των πρακτικών της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης, στις γειτονιές της πόλης.

Κατά τη διάρκεια των δύο αυτών εβδομάδων, χάρις στη συλλογική δουλειά πολλών ανθρώπων, αλλά και με τη θερμή στήριξη της γειτονισσών/γειτόνων μας, η ερειπωμένη μονοκατοικία άρχισε να παίρνει τη μορφή ενός ζωντανού σπιτιού, ανοιχτό σε όλους/ες. Χαρακτηριστικότερη όλων η φράση ενός ηλικιωμένου γείτονα που μας επισκέφτηκε, λέγοντας πως «με την παρουσία σας εδώ άνθισε η γειτονιά μας» .

Δεν είμαστε ούτε οι τράπεζες, ούτε η εφορία, ώστε να βγάζουμε ανθρώπους απ’ τα σπίτια τους. Μόνο μας ενδιαφέρον είναι η χρήση ενός σπιτιού (και σε καμία περίπτωση η χρησικτησία) που έστεκε παρατημένο απ’ τους ιδιοκτήτες του (που βρίσκονται στην Αμερική) εδώ και 15, τουλάχιστον, χρόνια, αποτελώντας, μεταξύ άλλων, παράγοντα κινδύνου για τα παιδιά που παίζουν στο στενό σοκάκι της γειτονιάς.

Παρά, λοιπόν, την πολύχρονη αδιαφορία για τους μισογκρεμισμένους τοίχους, για τους σοβάδες που έπεφταν στο δρόμο, για το σκοτάδι που έπνιγε στο σημείο αυτό τη γειτονιά, με τη συλλογική κίνηση της κατάληψης, χρήσης και ανοικοδόμησης του σπιτιού, ξαφνικά….κάποιος ενδιαφέρθηκε γι΄αυτό. Την Πέμπτη, 19 Μαρτίου, λοιπόν, μάς επισκέφτηκε ο πληρεξούσιος δικηγόρος Χρήστος Κακοσίμος, ο οποίος μάς ενημέρωσε πως έχει ήδη έρθει σ’ επαφή με τις αστυνομικές δυνάμεις, απείλησε με επέμβαση των ΜΑΤ και σύλληψη μας, δίνοντας μάλιστα διορία μίας ημέρας να εγκαταλείψουμε το σπίτι, που ουσιαστικά ξαναχτίσαμε. Προέταξε την απειλή του νόμου και την τιμωρία του αστυνομικού κλομπ, υπερασπίζοντας την παρηκμασμένη λογική που ορίζει πως είναι προτιμότερο ένα σπίτι να καταστρέφεται απ’ τις βαθιές χαρακιές της χρόνιας εγκατάλειψης, παρά να χρησιμοποιείται από ανθρώπους. Το βασικό του επιχείρημα είναι πως κάνει τη δουλειά του, κάποιες δουλειές όμως, όπως το να κινείς τις διαδικασίες ώστε να πεταχτούν άνθρωποι στο δρόμο, δε μπορεί να είναι τίποτε περισσότερο από ντροπή. Προφανώς, το παραδάκι της μίζας είναι ένα ισχυρό κίνητρο.

Κανένα απ’ αυτά τα γεγονότα δε μας εκπλήσσει, καθώς η αγοραπωλησία των αγαθών, και η επιδίωξη του κέρδους συνεχίζει να τίθεται υπεράνω της κάλυψης όλων των αναγκών, όλων των ανθρώπων, την ώρα που η υποτιθέμενη αριστερή κυβέρνηση περνάει νομοσχέδια για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Εμείς δηλώνουμε, ανοιχτά και δημόσια, πως κανένα σπίτι δεν στέκεται χωρίς ανθρώπους και κανένας άνθρωπος δε μπορεί να ζήσει χωρίς στέγη. Υπερασπιζόμαστε την πολιτική επιλογή της κατάληψης των άδειων σπιτιών, με κάθε κόστος, χωρίς ίχνος φόβου ή δισταγμού, και είμαστε έτοιμοι/ες να προτάξουμε, καθημερινά και παντού, τη δική μας ηθική, απέναντι στα συμφέροντα κάθε λογής κερδοσκόπου, είτε αυτός είναι ιδιώτης, είτε ο κρατικός μηχανισμός.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20/03, ΣΤΙΣ 11:00 πμ, ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

κατάληψη Acta et Verba / Κουρεμένου 5

νεο

Εκδήλωση της Άπατρις με θέμα της καταλήψεις, στο Άνευ Αρχών

Στην Ισπανία, όπως και στην Ελλάδα, οι καταλήψεις, οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, οι κοινωνικές (αντι)δομές έχουν μπει στο στόχαστρο των κατασταλτικών μηχανισμών του Κράτους, που εν μέσω της όξυνσης των οικονομικών και κοινωνικών αντιθέσεων επιδιώκει να συντηρηθεί, επιτιθέμενο σε ό,τι του αντιστέκεται.

Τον περασμένο Μάη πραγματοποιήθηκε η εκκένωση τoυ κοινωνικού κέντρου της Can Vies στη Βαρκελώνη, που ανακαταλήφθηκε και ανακατασκευάζεται, συσπειρώνοντας ένα μαζικό κίνημα αλληλεγγύης. Στα τέλη Δεκέμβρη, έπειτα από την ψήφιση του αυταρχικού Νόμου Φίμωτρου, που ποινικοποιεί ουσιαστικά την πολιτική δράση, το ισπανικό κράτος εξαπολύει την «επιχείρηση Πανδώρα», στοχοποιώντας το αναρχικό κίνημα, εισβάλλοντας σε καταλήψεις και φυλακίζοντας συντρόφους/ισσες. Όλα αυτά, φυσικά, σε συνεργασία με τα κυρίαρχα ΜΜΕ, που ανέλαβαν την υπεράσπιση της κρατικής τρομοκρατίας.

Αντίστοιχα, στην Ελλάδα,οι καταλήψεις, που αποτελούν απ’ τη μία εστίες αντίστασης στην επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας κι απ’ την άλλη ψήγματα αντιπρότασης για την οικοδόμηση της ελευθεριακής κοινωνίας, βρίσκονται διαρκώς αντιμέτωπες με το μακρύ χέρι του κράτους καθώς η επίθεση στις ζωές μας, απ’ την Kasa de la Muntanya μέχρι τη Villa Amalias, πρέπει να περάσει και πάνω από το τσάκισμα των αντιστάσεων, του ριζοσπαστικού λόγου και πράξης.

Η συζήτηση/προβολή που συνδιοργανώνουν οι Συντακτικές Ομάδες Θεσσαλονίκης, Ιωαννίνων και Λάρισας της εφημερίδας δρόμου Άπατρις, την Παρασκευή 09/01/2015 στις 19:00, στο Άνευ Αρχών, έχει ως βασικές θεματικές:

– Can Vies: Εκκένωση / Ανακατάληψη / Ανακατασκευή
– Καταλήψεις και Καταστολή σε Ελλάδα και Ισπανία
– Νόμος Φίμωτρο, Επιχείρηση Πανδώρα στην Ισπανία

Θα υπάρξει τηλεφωνική συνομιλία με σύντροφο απ’ το συνδικάτο Solidaridad Obrera

*Θα ακολουθήσει καφενείο οικονομικής ενίσχυσης της εφημερίδας Άπατρις

afisa-web

Πετάει το λιοντάρι — Για τους κοινωνικούς χώρους της Βενετίας

Tης khalida από το thecricket.gr (μέσω της Γαλαρίας)

Ένα φτερωτό λιοντάρι, με ένα ανοιχτό βιβλίο/ευαγγέλιο παρά πόδας. Αυτό διάλεξαν σαν σύμβολο της Βενετίας. Αφήνω στην άκρη το βιβλίο, για την ώρα, και σκέφτομαι το συμβολισμό ενός λέοντα με φτερά. Το λιοντάρι από μόνο του είναι σύμβολο εξουσίας, δύναμης και επιβολής. Αν του βάλεις και φτερά τι γίνεται άραγε; Δεν είναι η απόλυτη υπεροψία; Η απόλυτη υπερβολή και επίδειξη δύναμης; Άμα το βάλεις να κρατάει και το ευαγγέλιο, δηλαδή έχει και «το θεό βοήθεια», ποιος τολμάει να τα βάλει μαζί του; Υπάρχουν βέβαια θεωρίες, που λένε πως δεν είναι ευαγγέλιο, αλλά το βιβλίο των νόμων. Και πάλι, ένα φτερωτό λιοντάρι που ξέρει τους νόμους, δεν φαντάζει εύκολος αντίπαλος.

Δεν ξέρω αν μας επηρεάζουν τα σύμβολα πιο πολύ απ’ ό,τι τα διαλέγουμε εμείς για να μας χαρακτηρίσουν. Οι ιστορίες λένε πως οι κάτοικοι της Βενετίας, αλλά βάσικα οι έμποροι της Βενετίας, όταν άρχισαν να αναδεικνύονται σαν δύναμη της περιοχής, έψαχναν έναν τρόπο να εδραιώσουν την θέση τους, στην κούρσα για τη δυνατότερη ιταλική πόλη, μετά τη Ρώμη και ιδιαίτερα, απέναντι στο αντίπαλο δέος της Βόρειας Ιταλίας, την Γένοβα. Και πώς αλλιώς να ενισχύσεις το προφίλ σου, πρώιμος Μεσαίωνας γαρ, παρά φιλοξενώντας τη σωρό ενός εξέχοντος μέλους της χριστιανικής παράδοσης; Η Ρώμη καπάρωσε τον Πέτρο, όμως οι Βενετσιάνοι σκέφτηκαν ότι μπορούσαν να τα καταφέρουν καλύτερα. Ένας από τους τέσσερις ευαγγελιστές μπορούσε να γίνει δικός τους. Πήγαν, λοιπόν, με τον ιερό αυτό σκοπό στην Αίγυπτο, βρήκαν τη σωρό του Μάρκου, την κάλυψαν με χοιρινό λίπος, ώστε να εμποδίσουν τους μουσουλμάνους να την αγγίξουν και το σωτήριον 828 μ.Χ., επέστρεψαν θριαμβευτές στην «Γαληνοτάτη».

venice_1

Κι από τότε η Serenisima Republica Veneta, μόνο καυχιέται. Για την ομορφιά της, την μοναδικότητά της, την υπεροχή της, τον ρομαντισμό της, τα κανάλια, τα παλάτια, τις γέφυρές και τον ευαγγελιστή της. Είναι στ’ αλήθεια υπερβολικά όμορφη η Βενετία. Και μοναδική. Αν την καλοκοιτάξεις όμως, μοιάζει με πόρνη πολυτελείας. Σαν ακριβοπληρωμένο, πανέμορφο μοντέλο, που σου επιτρέπει, αν έχεις γεμάτη τσέπη, να γευτείς την ομορφιά της.

Βλέποντας τα κτίρια στην Piazza San Marco και τα αρχοντικά στο Grand Canal σκέφτομαι πως, αν αυτή είναι μια από τις γενέτειρες του καπιταλισμού, η τόση ομορφιά της, δεν μπορεί να είναι ασύνδετη με την παντοδυναμία και μακροημέρευση του οικονομικού αυτού τερατουργήματος. Ένα σύστημα με τόσο σκληρό κι αμίληκτο πυρήνα, χρειάζεται μια τέτοια ομορφιά για να πλασαριστεί. Και προχωρώντας στη σκέψη, είναι άραγε ένα από τα στοιχεία της επιτυχίας του καπιταλισμού, αυτή η επένδυση στην ομορφιά; Κι ακόμη, τι είναι εκείνο που έκανε τους πρώτους καπιταλιστές, τους έμπορους και τους τραπεζίτες της Ιταλίας, να επενδύουν στην τέχνη και στην καλαισθησία;

Σ’ αυτή την πόλη δεν υπάρχουν προβλήματα. Είναι ένας ού τόπος. Χωρίς άστεγους, χωρίς μετανάστες, χωρίς επαίτες. Χωρίς πόνο, χωρίς φτώχεια. Χωρίς παιδιά των φαναριών, αφού δεν έχει καν φανάρια, ούτε αυτοκίνητα, ούτε μποτιλιάρισμα, ούτε μόλυνση. Μόνο ωραία τοπία, το ένα μετά το άλλο, μοναδικά και ανεπανάληπτα σημεία, στημένα σκηνικά για την τέλεια φωτογραφία. Είναι σαν όλα τα προβλήματα να κύλησαν μακριά, μέσα στα θολά νερά των άπειρων καναλιών της.

venice_2

Τα θολά νερά όμως, πάντα κάτι κρύβουν. Έτσι και στη Βενετία, ο τουρίστας που θα μείνει στην επιφανεια, πάνω από τα θολά νερά της Laguna, θα δει μια πόλη παραμυθένιας ομορφιάς και μηδενικής ανέχειας. Εκείνος που θα ψάξει λίγο παραπάνω, μπορεί να βρει τα δύο της πανεπιστήμια και τις ατμοσφαιρικές φοιτητικές περιοχές της, μακριά από τις ορδές με το τουριστομάνι, εκεί που θα πιει το καπουτσίνο του ανάμεσα σε ντόπιους.

Ο άλλος, ο πειραγμένος τουρίστας, θα ψάξει για «κίνημα» στη Βενετία. Πολλοί θα γελάσουν μαζί του, αλλά αυτός θα δικαιωθεί. Στ’ αλήθεια, τα θολά νερά κρύβουν ένα διαμαντάκι. Στη Βενετία σήμερα υπάρχουν τρία κατειλημμένα κοινωνικά κέντρα. Παλαιότερο και πιο δυναμικό το Laboratorioccupato Morion. Στεγάζεται σε ένα υπέροχο κτίριο, το οποίο στο παρελθόν ήταν αρχικά εγκαταλελειμμένο και αργότερα κατάληψη αστέγων. Τα παιδιά του Morion βρίσκονται εκεί ήδη από το 2001. Εντός της κατάληψης έχουν στήσει ένα πολύ ενημερωμένο βιβλιοδισκοπωλείο, ενώ κάθε εβδομάδα κάνουν εκδηλώσεις και πολυ επιτυχημένα πάρτυ. Ο χώρος είναι διακοσμημένος, φυσικά, με αφίσες πολιτικού περιεχομένου και οι δράσεις τους επικεντρώνονται κυρίως στο μεταναστευτικό/ προσφυγικό ζήτημα και στο στεγαστικό πρόβλημα. Η επιτυχία του Morion, όπως μου λέει ο Τ. οφείλεται στη σχέση που έχει αναπτύξει η κατάληψη με τη γειτονιά. Το ίδιο το κτίριο έχει κοινωνική ιστορία και συμβολισμό για την περιοχή. Στο παρελθόν ήταν εγκαταλελειμμένο για πολλά χρόνια, πριν γίνει κατάληψη στέγης και τώρα κοινωνικό κέντρο. Σήμερα η κατάληψη είναι εξωστρεφής και ανοιχτή στο κοινό. Γίνονται συνεχώς εκδηλώσεις και δράσεις που αφορούν τους κατοίκους και τα παιδιά της γειτονιάς.

venice_3

Η βασική μου απορία είναι η σχέση τους με την αστυνομία. Ο Τ. μου εξηγεί ότι στη Βενετία, όπως και σε όλες τις διατηρητέες πόλεις, οι καταλήψεις έχουν ένα εξαιρετικό πλεονέκτημα. Η αστυνομία δεν μπορεί να πραγματοποιήσει επιχειρήσεις εκκένωσης, λόγω της παλαιότητας των κτιρίων. Επιπλέον τα στενά σοκάκια της Βενετίας, καθιστούν αδύνατο τον αιφνιδιασμό και τη συγκέντρωση μεγάλου αριθμού αστυνομικών, όπως και τη χρήση οποιουδήποτε οχήματος. Πέραν αυτών, η γειτονιά είναι πλήρως αλληλέγγυα στην κατάληψη και την υπερασπίζεται όποτε αυτή στοχοποιείται από την αστυνομία.

Χρειάζεται όμως η Βενετία ένα κατειλημμένο κέντρο; Έχει η Βενετία προβλήματα; Το βασικότερο πρόβλημα της πόλης είναι η έλλειψη στέγης. Στην Ελλάδα βλέπεις, το λύσαμε αυτό δίνοντας αντιπαροχή μέχρι και τους καμπινέδες και τώρα έχει ο κάθε Έλληνας το δικό του σπιτάκι και οι πόλεις μας το μαύρο τους το χάλι. Οι Βεντσιάνοι όμως που δεν τη σκέφτηκαν αυτή τη λύση, μετέτρεψαν ολόκληρη την πόλη τους σε ένα εκθαμβωτικό αξιοθέατο. Άμεση συνέπεια αυτού, ήταν η εκτίναξη των τιμών των ακινήτων. Ο ντόπιος πληθυσμός έχει από χρόνια μετακινηθεί στα προάστια πέρα από τη γέφυρα, στο Mestre και στη Marghera, και πάνω στο νησί της Βενετίας μένουν πια 60,000 άνθρωποι. Είναι άλλωστε χαρακτηριστική η εικόνα ερήμωσης που παρουσιάζει η πόλη μόλις πέσει το σκοτάδι. Αυτή τη στιγμή, πάνω στο νησί της Βενετίας διατηρούνται 60 καταλήψεις στέγης στις οποίες μένουν άτομα και οικογένειες. Η παλαιότερη είναι ήδη 10 ετών, όπως μου λένε τα παιδιά του Morion, με περηφάνεια. Υπάρχει όμως ένα στοιχείο το οποίο μου τονίζουν ιδιαίτερα. «Φροντίζουμε οι καταλήψεις να μην γίνονται κέντρα διακίνησης ναρκωτικών. Πριν επέμβει η αστυνομία, έχουμε επέμβει εμείς, οπότε δεν τους δίνουμε τη δυνατότητα να μας στοχοποιήσουν». Μ’ αυτό τον τρόπο διατηρούν και την αλληλεγγύη της γειτονιάς.

Οι άλλες δύο καταλήψεις είναι η L.i.S.C. και η S.a.L.E. Docks, οι οποίες επικεντρώνονται κυρίως σε καλλιτεχνικές δράσεις, εκθέσεις, μαθήματα αυτομόρφωσης, διατήρηση αναγνωστηρίου και βιβλιοθήκης. Όλες οι καταλήψεις της Βενετίας βρίσκονται σε συνεχή εσωτερική επικοινωνία και συντονισμό μεταξύ τους. Το ίδιο συμβαίνει, όπως μου λένε, και με τα περισσότερα κατειλημμένα κέντρα της Ιταλίας. Πραγματοποιούν καθιερωμένες συνελεύσεις μέσω skype για τον συντονισμό των δράσεών τους.

venice_4

Μία από τις πιο προβεβλημένες και επιτυχημένες δράσεις τους πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Ιούνιο, σε συνεργασία με τους συντρόφους τους από το Μιλάνο. Το όνομα της επιχείρησης: “No borders train”. Όπως μου λέει η S. σκοπός της επιχείρησης ήταν να συνοδεύσουν 60 πρόσφυγες από την Ιταλία στην Ελβετία, με σκοπό να υποβάλουν εκεί αίτημα ασύλου, βοηθώντας τους να αποφύγουν τους λαθρέμπορους και τους επικίνδυνους δρόμους μετανάστευσης. Συγκέντρωσαν λοιπόν, 180 αλληλέγγυους, έκαναν πολλά πάρτυ και γεύματα ενίσχυσης της δράσης και τελικά αγόρασαν 180+60 εισιτήρια ενός τραίνου με προορισμό την Ελβετία. Η αστυνομία τους καθυστέρησε στην επιβίβαση, τους καθυστέρησε στην αποβίβαση, αλλά δεν μπορούσε να τους αρνηθεί να ταξιδέψουν. Την αιφνιδίασαν. Είχαν άλλωστε όλοι νόμιμα εισιτήρια και οι αλληλέγγυοι ήταν τριπλάσιοι από τους πρόσφυγες. Το σχέδιο ήταν καλοστημένο. Στην Ελβετία, τους κράτησαν 5 ώρες στο σταθμό, οι αλληλέγγυοι με τους πρόσφυγες όμως, είχαν έτοιμα τα αίτήματα ασύλου και τα παρέδωσαν αμέσως στους αστυνομικούς, με αποτέλεσμα οι πρόσφυγες να μην μπορούν πια να απελαθούν, λόγω της ιδιότητας τους ως αιτούντες άσυλο. Η αποστολή στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Μια επίθεση εκ των έσω στην «Ευρώπη Φρούριο».

Αυτή την εποχή, ο κόσμος των κατειλημμένων κέντρων της Βενετίας επικεντρώνεται σε καταλήψεις δημόσιων κτιρίων και κινητοποιήσεις, ενάντια στην απλήρωτη εργασία των νέων, στις εκθέσεις Expo 2015 Milano, Expo Venice, AQUAE 2015. «Είμαστε φοιτητές, έχουμε προσόντα, δεν είμαστε σκλάβοι, δεν δουλεύουμε δωρεάν», «Αν είναι δωρεάν, δεν είναι δουλειά» είναι μερικές από τις φράσεις που χρησιμοποιούν, ενώ το hashtag τους τα λέει όλα: #‎illavorosipagabastardi. (#ηεργασίαπληρώνεταιμπάσταρδοι).

venice_5

Η συζήτηση με τα παιδιά του Morion έβγαλε κι άλλα πολύ ενδιαφέροντα. Αν πρέπει να σταθώ σε ένα από αυτά, είναι η οργάνωση και η προετοιμασία πριν από τις πορείες. Όπως μου λέει ο Ε. η προετοιμασία αρχίζει μέρες πριν. Όλα τα εφόδια μεταφέρονται σταδιακά στο σημείο της «μάχης». «Δεν κουβαλάμε τίποτα επάνω μας, πέρα από το full face και το κράνος. Φοράμε μόνο μαύρα ρούχα, χωρίς καθόλου διακριτικά. Ακόμη και τα παπούτσια, τα καλύπτουμε με ταινία, στα σημεία που μπορεί να έχουν χρώμα. Κάτω από τα ρούχα φοράμε ένα προστατευτικό στρώμα από ειδικό αφρολέξ, ώστε να μην τραυματιστούμε σε περίπτωση πτώσης ή αν μας χτυπήσουν με γκλόμπ. Πριν αρχίσουν οι «μάχες», κάποιος ανάβει ένα κόκκινο καπνογόνο, ώστε να χαθεί η ορατότητα. Μέχρι να φύγει ο κάπνος, έχουμε φορέσει τα full face και τα κράνη και έχουμε παρατάξει τις ασπίδες μπροστά. Πάντα έχουμε ασπίδες, που καλύπτουν συνήθως δύο ή τρία άτομα μαζί. Είναι πολύ σημαντικές γιατί έτσι προστατευόμαστε από τους τραυματισμούς και τις συλλήψεις και προστατεύουμε την υπόλοιπη πορεία. Οι μπροστινοί κρατάνε τις ασπίδες και οι πίσω «ρίχνουν». Αν θες να επιτεθείς, πρέπει να προστατεύσεις και τον κόσμο σου. Όχι να βγαίνεις, να ρίχνεις και να γυρνάς μέσα στο πλήθος, εκθέτοντας όλους τους άλλους σε κίνδυνο σύλληψης και ξυλοδαρμού. Είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί, να αποφεύγουμε τις συλλήψεις, κι αν μας πιάσουν να το ξέρουν οι σύντροφοί μας. Είναι πολύ σκληρή η αστυνομία. Δεν ξέρεις πόσοι «τυχαίοι» θάνατοι έχουν συμβεί σε αστυνομικά τμήματα».

Οι εικόνες από τις συλλήψεις και το ξύλο στο σωρό, στις τελευταίες πορείες στην Αθήνα, μου έρχονται αναπόφευκτα στο μυαλό. Πόσο απροστάτευτο γυρνάει εκεί έξω, στο δρόμο, το ελληνικό κίνημα; Η περιφρούρηση μιας πορείας δε θα έπρεπε να είναι μόνο ζήτημα του ΚΚΕ. Ως πότε θα πηγαίνουμε στις πορείες σαν πρόβατα επί σφαγή; Έχουμε άραγε να διδαχθούμε από τα κινήματα των γειτονικών χωρών, που έχουν δοκιμάσει εναλλακτικές πρακτικές στην πράξη; Οι αναλογίες δεν είναι εύκολες, φυσικά, αλλά η χαρά της ανακάλυψης νέων τρόπων αντίστασης, είναι πηγαία. Πόσο μάλλον όταν οι ανακαλύψεις γίνονται στο τελευταίο μέρος που θα περίμενες, δίπλα σε ένα βενετσιάνικο κανάλι την ώρα του πιο όμορφου ηλιοβασιλέματος που έχουν δει τα μάτια σου.

A rivederci compagni!

Τριήμερο «Οι καταλήψεις σώζουν», 02-03-04 Οκτώβρη

afisa-09---oi-katalhpseis-swzoun---02kai03kai04-10-2014

Πέμπτη 02/10
19:00 ΑΛΣΟΣ: Eκδήλωση-συζήτηση
Τι συμβαίνει με τα σπίτια; Κατασχέσεις, πλειστηριασμοί και αλλαγή υποδείγματος στην αγορά στέγης

Παρασκευή 03/10
19:00 AΛΣΟΣ: Προβολή-συζήτηση
-Βαρκελώνη, η εκκένωση και ανακατάληψη του ελεύθερου κοινωνικού χώρου CAN VIES
-Η καταστολή των καταλήψεων στην Ελλάδα/ το παράδειγμα της ΛΚ37

Σάββατο 04/10
12:00 ΠΛΑΤΑΝΟΣ
ΠΟΡΕΙΑ για το δικαίωμα στη στέγη

Κατάληψη Στέγης Σαχίνη 3
ΑΠΑΤΡΙΣ, Συντακτική Ομάδα Ιωαννίνων

MST- Ο αγώνας για τη γη στη Βραζιλία

Αυτό το βιβλίο αποτελεί παρουσίαση του αγώνα του MST, του Κινήματος των Χωρίς Γη της Βραζιλίας, γραμμενο από δύο μέλη του, τον Joao Pedro Stedile και τον Frei Sergio. Ταυτόχρονα είναι μια παρουσίαση του αγώνα για τη γη στη χώρα, των παραμέτρων και της ιστορίας του.Η επιλογή της μετάφρασης και της δημοσίευσης αυτοΰ του βιβλίου στα ελληνικά, δεν σημαίνει πως το “Άλφα” υιοθετεί τις απόψεις που παρουσιάζονται από τους συγγραφείς του. Η έκδοση όμως κρίθηκε χρήσιμη, γιατί προσφέρει πληροφορίες σχετικά με ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά κινήματα της εποχής μας, τό κίνημα των “χωρίς γη” της Βραζιλίας. Σημαντικό τόσο σε ό,τι αφορά των αριθμό των μελών του (πάνω από δύο εκατομμύρια) όσο και στην πρακτική του. To MST, εκτός του ότι διεξάγει με αποφασιστικότητα ένα διεκδικητικό αγώνα, παράλληλα θέτει σε εφαρμογή συλλογικά οικονομικά και κοινωνικά οργανωτικά μοντέλα, ενώ συγχρόνως πραγματοποιεί μια μεγάλη προσπάθεια στον τομέα της εκπαίδευσης.

Μια τέτοια έκδοση είναι απαραίτητη για να γίνει κατανοητή η πραγματικότητα αυτοΰ του αγώνα, να εκτιμηθούν τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία του. Είναι προφανές πως προκαλεί ενόχληση η έντονη παρουσία της “Θεολογίας της Απελευθέρωσης” (που ιστορικά κατάγεται από τη Βραζιλία),  τα στοιχεία πολιτικής διαμεσολάβησης που διαφαίνονται, καθώς και οι ακαθόριστες θέσεις του MST σε ό,τι αφορά ζητήματα πολιτικής οργάνωσης. Μέρος όμως των ευθυνών μιας αντιεξουσιαστικής συλλογικότητας αντιπληροφόρησης και διαλόγου, όπως το “Άλφα”, είναι να δοθεί φωνή στους χωρίς φωνή. Εκτός αυτού, η κατανόηση της συνθετότητας ενός αγώνα νέου τύπου όπως αυτός του MST, μπορεί να χρησιμεύσει και στην κατανόηση της εποχής μας. Και φυσικά η δημοσιοποίηση του αγώνα του MST αποτελεί τμήμα της αλληλεγγύης προς τους αγωνιζόμενους αγρότες, τις καταλήψεις γης και τα συλλογικά κοινωνικά και οικονομικά εγχειρήματα που μέσα σε φοβερά αντίξοες συνθήκες δημιουργούνται σήμερα στη Βραζιλία.

(από την εισαγωγή του βιβλίου)