Menu

EAGAINST.com

Γιόμ’σε ο τόπος καταλήψεις

sax3-pano-gia-acta-et-verba-11-03-2015

Σάββατο 7 Μάρτη 2015, ένα ακόμη κτίριο -επί της οδού Κουρεμένου 5- απελευθερώνεται. Η επί πολλών ετών ρημαγμένη και παρατημένη μονοκατοικία χρησιμοποιείται, πλέον, για την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών ανθρώπων που επιλέγουν τη λύση της κατάληψης. Οι νέοι μας γείτονες δεν κατέφυγαν σε κανένα μεσίτη, σε κανένα επαγγελματία πολιτικό, σε κανένα κόμμα. Αλλά αντίθετα, με ριζοσπαστικούς, αντιιεραρχικούς και αντιεξουσιαστικούς όρους προέβησαν στην πολιτική επιλογή της κατάληψης. Εμείς από τη δική μας μεριά, βλέποντας πως το μπόλιασμα των προταγμάτων μας στη γειτονιά καρποφορεί, δεν έχουμε παρά να καλωσορίσουμε τους νέους μας γείτονες, να τους ευχηθούμε καλό στέριωμα και καλούς αγώνες!

Πηγαίνοντας κάποιες εβδομάδες πίσω και πιο συγκεκριμένα στις 18 του Γενάρη, άλλο ένα γεγονός
που μας γέμισε χαρά ήταν αυτό της ανα-κατάληψης του κτηρίου της Αντιβίωσης στην οδό Γ. Παπανδρέου. Το συγκεκριμένο κτήριο ανήκει στο Γ.Ν. Χατζηκώστα και επί σειρά ετών κυριολεκτικά σάπιζε και είχε αφεθεί από τη διοίκηση του νοσοκομείου στο έλεος της μούχλας και της υγρασίας. Όμως, στις 4 Οκτώβρη 2008, μια ομάδα ανθρώπων επέλεξε την κατάληψη του κτηρίου προκειμένου να καλύψει τις στεγαστικές και πολιτικές της ανάγκες. Η κατάληψη λειτούργησε για 5 χρόνια, έως την 29η Αυγούστου 2013, οπότε και εκκενώθηκε στα πλαίσια της κρατικής επιχείρησης “εστίες ανομίας”. Σήμερα η Αντιβίωση είναι και πάλι στα χέρια του κινήματος, εμπλουτίζοντας τον αντιεξουσιαστικό χάρτη της πόλης.

Κάποιος καλοπροαίρετος θα μπορούσε να αναρωτηθεί: “γιατί τώρα κατάληψη;”, “αφού η ελπίδα ήρθε αγκαζέ με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θα φροντίσει για όλους και για όλα”. Για εμάς ο ρόλος της εκάστοτε κυβέρνησης είναι ξεκάθαρος και εχθρικότατος. Ο καπιταλιστικός δράκουλας θα εξακολουθήσει να ρουφάει αδιάκοπα τα ευρώ από τις τσέπες μας, προκειμένου να τροφοδοτείται και να αναπαράγεται. Όσο αριστερή -με ακροδεξιές πινελιές Καμμένου, Παυλόπουλου- ή ριζοσπαστική κι αν διατείνεται πως είναι μια κυβέρνηση, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι, ο εκβιασμός του ενοικίου, η δόση του δανείου, η τιμολόγηση του νερού και του ρεύματος, η εκμετάλλευση της εργασίας θα παραμένουν.

Για εμάς, τους καταληψίες της Σαχίνη 3, η ελπίδα δεν έρχεται ούτε από αριστερά ούτε από δεξιά. Εμείς οι ίδιοι πρέπει να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, να δημιουργήσουμε αναχώματα και να οργανωθούμε μέσα στις ίδιες μας τις γειτονιές ,να ζήσουμε χωρίς να πληρώνουμε και όχι να ζούμε για να δουλεύουμε και να πληρώνουμε. Δε τρέφουμε αυταπάτες πως η επίκαιρη ατάκα “πρώτη φοράαριστερά” θα δώσει την όποια λύση. Με την ανάθεση της διαχείρισης της ζωής μας στους εξουσιαστές, δε πρόκειται να έρθει καμία ελπίδα. Αν θέλουμε να βλέπουμε 365 μέρες το χρόνο, 365 άσπρες μέρες μια είναι η λύση, και δεν εννοούμε να πάμε στην Ανταρκτική :

να γιομίσ’ ο τόπος καταλήψεις

να μπούμε στα άδεια σπίτια

αυτοοργάνωση-αλληλεγγύη-αντιεξουσία στις γειτονιές μας

Σαχίνη 3 / κατάληψη στέγης

Ανακατάληψη της Αντιβίωσης – Είμαστε εδώ

 

20150118_afisaantiviosi

Από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να χρησιμοποιούν τη γη για προσωπικό όφελος και κέρδος και όχι για τη συλλογική κάλυψη αναγκών, παίρνει μορφή η έννοια της ιδιοκτησίας, η οποία στη συνέχεια, εκτός από τη γη επεκτείνεται σε αγαθά, κτίρια, μέσα παραγωγής, ζώα, ακόμα και ανθρώπους. Οριοθετείται με νοητά ή υπαρκτά σύνορα και υπερασπίζεται με κάθε μορφή βίας απ’αυτούς που την κατέχουν. Μέσω της ιδιοκτησίας γίνεται εφικτή η συσσώρευση πλούτου και εξουσίας, γίνεται εφικτή μια κοινωνία βασισμένη σε ανισότητες και χωρισμένη σε τάξεις, αυτές των δυνατών και των αδύναμων, των καταπιεστών και των καταπιεσμένων, των προνομιούχων και των μη προνομιούχων. Καθ’αυτό τον τρόπο, η έννοια της ιδιοκτησίας είναι η θεμέλια δομή του καπιταλιστικού συστήματος.

Το κράτος για να προστατέψει αυτή τη συσσώρευση πλούτου και εξουσίας λειτουργεί με διάφορους μηχανισμούς αφόπλισης της σκέψης και της δράσης της κοινωνίας. Μέσω, κυρίως, της εκπαίδευσης, της θρησκείας, του στρατού και της συνεχής προπαγάνδας από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προσπαθεί να δημιουργήσει πειθαρχημένα και υπάκουα άτομα, που δεν θα παρεκκλίνουν από τα εθνικιστικά, μιλιταριστικά, ρατσιστικά, θρησκευτικά, έμφυλα και σεξιστικά ιδεώδη, με απώτερο σκοπό να ανταποκρίνονται στις κυρίαρχες προσδοκίες, να δρούν ατομικιστικά, να είναι παραγωγικά και να μη σηκώνουν κεφάλι στο αφεντικό, να μην αμφισβητούν αυτό το σύστημα ιεράρχησης των ανθρωπίνων ζωών. Για όποιον δεν συμβιβάζεται με αυτό το μοντέλο ζωής και αντιδρά, για όποιον δε θέλει να είναι ούτε καταπιεστής αλλά ούτε καταπιεσμένος και αγωνίζεται ενάντια σ’αυτή τη καπιταλιστική μορφή της κοινωνίας, υπάρχει ο πιο εκδικητικός μηχανισμός του κράτους, οι μπάτσοι και οι δικαστές, οι φυλακές, ‘κανονικές’ ή υψίστης ασφαλείας.

Εμείς αντιλαμβανόμενοι/ες τους εαυτούς/ές μας ως αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας ενάντια σε όλα αυτά, δεν μπορούμε παρά να αμφισβητούμε έμπρακτα την έννοια της ιδιοκτησίας. Γι’αυτό, επιλέξαμε να κάνουμε κατάληψη, μέσα στην οποία θα μπορούμε καθημερινά να στεγάσουμε τις ανάγκες και επιθυμίες μας, αντιτιθέμενοι/ες στην καπιταλιστική συνθήκη, ανάγκες όπως αυτή της στέγασης τόσο ατόμων όσο και συλλογικοτήτων ή ομάδων που θα εκφράζουν λόγο, θα πραγματοποιούν εκδηλώσεις και δράσεις εχθρικές προς την υπάρχουσα δομή της κοινωνίας και του κράτους. Επιτακτική, για μας, είναι και η ανάγκη ύπαρξης ενός χώρου συνεύρεσης όσων πλήττονται και ταυτόχρονα αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα και σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και εξουσίας. Έτσι, δεν θέλουμε αυτή η κατάληψη να χρησιμοποιηθεί ως μια επίπλαστη νησίδα ελευθερίας και για εσωτερική κατανάλωση των ανθρώπων που θα υπάρχουν μέσα σ’αυτή, αλλά ως ένα κέντρο αγώνα που θα έχει καθημερινή αλληλεπίδραση με τη γειτονιά και την τοπική κοινωνία, με στόχο την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση.

Μέσα απ’αυτή τη κατάληψη, προτάσσουμε την συλλογική και συντροφική διαβίωση μακριά από τα διαμερίσματα – κλουβιά που μας απομακρύνουν, την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων έναντι του ατομικισμού και την αυτοοργάνωση των διαδικασιών και των αγώνων μας, χωρίς ιεραρχίες, ανάθεση και διαμεσολαβητές –κάθε είδους. Θέλουμε να αντιπαρατεθούμε στις εμπορευματικές σχέσεις και τη λογική του κέρδους που αλλοτριώνουν την καθημερινότητά μας. Δεν θέλουμε η ανθρώπινη ύπαρξη να ζυγιάζεται σύμφωνα με την καταγωγή, το φύλο, την εμφάνιση, την σεξουαλικότητα, τη μόρφωση ή τις ικανότητες, γι’αυτό και οποιαδήποτε ρατσιστική, ηγετική, έμφυλη, σεξιστική συμπεριφορά δεν χωρά σε αυτή την κατάληψη.

Σε μια προσπάθεια επανοικειοποίησης του χαμένου χώρου και χρόνου, που σύντροφοι και συντρόφισσες αγωνίστηκαν για να κερδίσουν, επιλέξαμε να κάνουμε ανακατάληψη του κτιρίου του παλιού νοσοκομείου «Χατζηκώστα» όπου για πέντε περίπου χρόνια υπήρχε η κατάληψη Αντιβίωση μέχρι και τις 29 Αυγούστου 2013 που εκκενώθηκε μέσα σε ένα κλίμα καταστολής των καταλήψεων πανελλαδικά, στοχοποιώντας τες ως εστίες ανομίας. Αν και οι εκκενώσεις κατάφεραν να αφήσουν πίσω τους ερειπωμένα κτίρια, δεν κατάφεραν να εκκενώσουν το νόημα των κοινωνικών σχέσεων που αναπτύχθηκαν μέσα σ’αυτά και αποτελούν την αφετηρία για νέα εγχειρήματα. Δε μας απασχολούν οι διάφορες εξαγγελίες περί αξιοποίησης των κτιρίων του παλιού νοσοκομείου «Χατζηκώστα» ως πρότυπο κέντρο υγείας, νηπιαγωγεία ή γραφεία αποκεντρωμένης διοίκησης, ούτε τα πολιτικά παιχνίδια εντυπωσιασμού που στήνει, είτε αυτά εκφράζονται με δεξιό είτε με αριστερό λόγο. Ιδιαίτερα, σήμερα και σ’αυτή τη συγκυρία, δε μας ενδιαφέρει ποιος έχει στα χέρια του την εξουσία. Εμείς, απέναντι μας έχουμε το κράτος, τους καπιταλιστές και τους υπηρέτες τους και συνεχίζουμε να παλεύουμε εναντίον τους.

Η ΑΝΤΙΒΙΩΣΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ!
μπελογιάννη & παπανδρέου γωνία

Kείμενο για το Νίκο Ρωμανό, που μοιράστηκε στα Γιάννενα

Κείμενο που μοιράστηκε στη πορεία αλληλεγγύης για τον Ν. Ρωμανό την Πέμπτη 4/12/2014 από την αναρχική πρωτοβουλία Ζ.Ζ

Aναδημοσίευση από Αυτόνομο Ραδιόφωνο Ιωαννίνων

Συνέντευξη με μέλη του Σωματείου Βάσης Εργαζομένων Διανομέων Ιωαννίνων

afisa brounoweb

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε από τη συντακτική ομάδα Ιωαννίνων της Άπατρις και το Αυτόνομο Ραδιόφωνο Ιωαννίνων (radio-i.org), στις (αντι)δομές του δεύτερου. Μπορείτε να την ακούσετε ηχογραφημένη στο www.radio-i.org. Αναδημοσιεύουμε απ’ το φύλλο #27 της εφημερίδας δρόμου Άπατρις, που διανέμεται πανελλαδικά χωρίς αντίτιμο.

Ε: Πώς και πότε ξεκίνησε το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων Διανομέων;

ΣΒ_1: Οι διαδικασίες για τη δημιουργία της συνέλευσης ξεκίνησαν στις αρχές του 2012 με πρωτοβουλία εργαζομένων διανομέων κυρίως από τον κλάδο του επισιτισμού και στη συνέχεια σε αυτές άρχισαν να συμμετέχουν και άλλοι διανομείς. Οι διαδικασίες διήρκησαν περίπου 4 μήνες, και αποφασίστηκε η δημιουργία της συνέλευσης και του σωματείου, που συστάθηκε νομικά τον Αυγουστο του 2012.

Ε: Τι θα αναφέρατε αν μας παρουσιάζατε τον τρόπο δράσης και τις μεθόδους πίεσης του σωματείου βάσης;

ΣΒ_1: Για εμάς η δράση δεν περιορίζεται μόνο σε παρεμβάσεις σε καταστήματα, απεργίες και αφισοκολλήσεις. Ξεκινά από κινήσεις, όπως το να κολλήσουμε ένα αυτοκόλλητο που δηλώνει την ύπαρξη και του στόχους μας, το να επικοινωνήσουμε με τους συναδέλφους μας σταματώντας δίπλα δίπλα στα φανάρια και φτάνει στον αποκλεισμό καταστημάτων ώστε να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα μας. Η δημιουργία του σωματείου μας συνέπεσε με δύο εργατικούς αγώνες διανομέων στην πόλη: στο κατάστημα piazza del cafe και στην pizza fan. Εκεί συγκεκριμένα, κάναμε παρεμβάσεις έξω απ’ το κατάστημα, με τη βοήθεια αλληλέγγυων και άλλων εργατικών πρωτοβουλιών, μοιράσαμε κείμενα, πραγματοποιήσαμε μοτοπορείες, αφισοκολλήσεις κτλ.

Ε:Υπάρχει ικανοποιητική συμμετοχή απ’ τους εργαζόμενους διανομείς στα Γιάννενα;

ΣΒ_1: Kατά την άποψη μας, η συμμετοχή μέχρι στιγμής είναι αναλογικά αρκετά μεγάλη. Η συνέλευση έχει ολοένα και μεγαλύτερη συμμετοχή και η ανταπόκριση γενικότερα είναι θετική.

Ε: Ποια έιναι τα βασικά χαρακτηριστικά του Σ.Β.Ε.Δ.Ι;

ΣΒ_1: Έχοντας παρατηρήσει και βιώσει το συνδικαλισμό της ανάθεσης, την αρνητική χροιά που είχε πάρει ο ίδιος ο συνδικαλισμός αφού λειτουργούσε με τη λογική του «κάτι το οποίο δε μπορώ να το κάνω εγώ, ας το κάνει κάποιος άλλος για μένα», αυτό το οποίο θέλαμε να δημιουργήσουμε είναι ένα σωματείο του οποίου οι αποφάσεις να λαμβάνονται ισότιμα, μέσα από τη γενική συνέλευση. Κύριο όργανο του σωματείου βάσης είναι η γενική συνέλευση και το «διοικητικό συμβούλιο» επιτελεί το ρόλο γλάστρας, αφού αποτελεί απλώς τυπική υποχρέωση μας απ’ την νομοθεσία. Θεωρούμε τους εαυτούς μας μέρος αυτών που βρίσκονται από τα κάτω, είμαστε εκμεταλλευόμενοι και προσπαθούμε να ενώσουμε τις ανάγκες μας, τα συμφέροντά μας, για να κερδίσουμε συλλογικά τα δικαιώματά μας και πάνω απ’ όλα την αξιοπρέπειά μας.

Ε: Υπάρχουν σχέσεις του Σ.Β.Ε.Δ.Ι με άλλα σωματεία διανομέων;

ΣΒ_1: Γενικά, δεν υπάρχουν πολλά σωματεία. Υπάρχει άλλο ένα σωματείο βάσης στην Αθήνα, υπήρχε άλλο ένα στο Ηράκλειο Κρήτης και νομικά κατοχυρωμένες συνελεύσεις σε άλλες πόλεις. Έχουμε έρθει σε επαφή μαζί τους και προσπαθούμε να βρισκόμαστε συνεχώς σε επικοινωνία μαζί τους. Όποτε προκύπτουν ζητήματα και προβαίνουν σε δράσεις, προσπαθούμε κι εμείς με τον τρόπο μας να δείξουμε την αλληλεγγύη μας. Μάλιστα, στα Γιάννενα είχε πραγματοποιηθεί και μια εκδήλωση στο εργατικό κέντρο, του Σ.Β.Ε.Δ.Ι με καλεσμένους τους συναδέλφους από το Σ.Β.Ε.Ο.Δ. Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι η δημιουργία διάθεσης για τη σύσταση νέων σωματείων βάσης διανομέων σε άλλες πόλεις ή και η βοήθεια ατόμων που έχουν ήδη εκφράσει τη διάθεσή τους να δημιουργήσουν σωματείο βάσης.

upload2h 3

Ε: Πρόσφατα υπήρξε κι ένας εργατικός αγώνας έπειτα απ’ την απόλυση ενός εργαζόμενου διανομέα, που αποτελεί και μέλος του Σ.Β.Ε.Δ.Ι, από καφετέρεια στο κέντρο της πόλης, . Τι ακριβώς συνέβη σε αυτή την περίπτωση;

ΣΒ_2: Μιλάμε για ένα cafe το οποίο λειτουργεί με francise, εδρεύει στη Λάρισα και σιγά σιγά ξεφυτρώνουν καταστήματα του σε όλη την Ελλάδα όπως και στην πόλη των Ιωαννίνων, όπου υπάρχουν δύο. Ο συνάδελφος διανομέας εργαζόταν σ’ ένα απ ‘αυτά σαν υπάλληλος απ’ τον Άυγουστο του 2013. Ο εργαζόμενος έπρεπε να φέρει το δικό του εξοπλισμό, κάτι το οποίο αποτελεί άτυπο κανόνα στα Γιάννενα, ώστε ο εργοδότης να γλιτώνει λίγο ακόμη κέρδος για την τσέπη του. Τα αναγκαία υλικά, λοιπόν, όπως η βενζίνη, το μηχανάκι, ή και τα σέρβις για το μηχανάκι, όπως και όλος ο εξοπλισμός επιβαρύνουν τον ίδιο τον εργαζόμενο. Επίσης, ο συνάδελφος δούλευε (πάλι με τον άτυπο νόμο των εργοδοτών) με λιγότερα ένσημα απ’ όσα του αναλογούσαν, όντας απασχολούμενος 6 ώρες την ημέρα, 6 μέρες την εβδομάδα. Κάποια στιγμή, όταν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και ο συνάδελφος θεωρούσε αυτονόητο ότι θα πάρει την τακτική του αποδοχή, το δώρο των χριστουγέννων, η εργοδοσία αρνήθηκε να το καταβάλλει, ισχυριζόμενη πως «εμείς σαν επιχείρηση δε δίνουμε δώρα». Ο συνάδελφος προσπάθησε άλλες δυο φορές να έρθει σε επαφή με την εργοδοσία ώστε να εκφράσει τη δυσφορία του για το γεγονός της άρνησης καταβολής του επιδόματος χριστουγέννων το οποίο και θεωρούσε ότι δικαιωματικά έπρεπε να λάβει. Η εργοδοσία απάντησε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, ότι δηλαδή σαν εταιρεία δε καταβάλλει σε κανένα εργαζόμενο δώρα κι ότι έτσι λειτουργεί η συγκεκριμένη επιχείρηση. Ο συνάδελφος προσέφυγε στην επιθεώρηση εργασίας και διεκδίκησε μέσω αυτής (πάντα όχι μόνος του αλλά μαζί με τους συναδέλφους απ ‘το σωματείο) το δώρο χριστουγέννων το οποίο και τελικά πήρε. Στις αρχές Απριλίου, δηλαδή ένα μήνα πριν την καταβολή του δώρου του Πάσχα, τον κάλεσε η εργοδοσία για να του πει πως το κατάστημα στο οποίο εργαζόταν και ήταν ο μοναδικός διανομέας «δε βγαίνει» οικονομικά κι έτσι αποφάσισαν να διακόψουν τη διανομή και κατ επέκταση να απολύσουν τον ίδιο. Ο συνάδελφος δε δέχτηκε αυτη την πρόφαση ως δικαιολογία, δε δέχτηκε να υπογράψει κανένα χαρτί απόλυσης, απαντώντας πως τον απολύουν καθαρά εκδικητικά για τη συνδικαλιστική του δράση και πως όλο αυτό το κάνουν για παραδειγματισμό, λόγω του ότι απέχει μόνο ένας μήνας από την καταβολή του δώρου του πάσχα, ώστε να μη σηκώσει κεφάλι κανένας από τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Μετά από 3-4 μέρες τελικά τον απέλυσαν και η επίσημη δικαιολογία τους ήταν το ότι…δε βγαίνουν οικονομικά. Η κλασσική δηλαδή δικαιολογια που χρησιμοποιούν οι εργοδότες όταν βλέπουν πως ο εργαζόμενος δε σκύβει το κεφάλι στις ορέξεις τους.

E Ποια ήταν η αντίδραση του ίδιου του εργαζόμενου;

ΣΒ_2: Αρχικά, όταν τον ενημέρωσαν πως θέλουν να τον απολύσουν, ο ίδιος δε δέχτηκε την απόλυση, συνέχισε να εργάζεται κανονικά σύμφωνα με το ωράριο εργασίας του. Πήγαινε στη δουλειά του και η (εκδικητική) στάση της εργοδοσίας ήταν να μην τον αφήνουν να πηγαίνει παραγγελίες. Δηλαδή, ο συνάδελφος καθόταν, ήταν τυπικός στο ωράριό του, απλά τα αφεντικά δεν του επέτρεπαν να πηγαίνει παραγγελίες για να τον αναγκάσουν να φύγει. Παρ’ όλα αυτα ο συνάδελφος συνέχισε να δίνει την παρουσία του εκεί σύμφωνα με το ωράριο για 3 μέρες μέχρι που την τρίτη μέρα του έστειλαν με δικαστικό κλητήρα την απόλυσή του.

Ε: Ποια ήταν η αντίδραση απ ‘το Σ.Β.Ε.Δ.Ι και ποιές οι δράσεις στις οποίες προέβη;

ΣΒ_2: Ως σωματείο γενικότερα, στην τακτική συνέλευση που έχουμε κάθε πρώτη και τρίτη κυριακή του μήνα, συζητάμε όλα μας τα προβλήματα , συλλογικοποιώντας τα, κι αυτός ήταν ένας ακόμη απ ‘τους λόγους που δημιουργήθηκε το Σ.Β.Ε.Δ.Ι. Επομένως, οι συνάδελφοι απ ΄το σωματείο γνώριζαν όλη την εξέλιξη απ’ την πρώτη στιγμή που ο συνάδελφος ξεκίνησε να εργάζεται στη συγκεκριμένη επιχείρηση μέχρι και την ημέρα της απόλυσής του, γνώριζαν δηλαδή την τροπή που έπαιρνε το ζήτημα μέρα με τη μέρα. Άπο εκεί και πέρα, όταν ήρθε η απόλυση, ενημερώθηκε και αλληλέγγυος κόσμος έτσι ώστε μέσα από τη συνέλευση να δούμε τι δράσεις θα κάνουμε για να διεκδικήσουμε την επαναπρόσληψη του συναδέλφου. Πράγμα το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα να πραγματοποιηθούν τρεις παρεμβάσεις στο κατάστημα των Ιωαννίνων και μια παρέμβαση απ ΄το σωματείο σερβιτόρων μαγείρων στη Θεσσαλονίκη σε κατάστημα της ίδιας αλυσίδας. Τα αιτήματα μας ήταν η επαναπρόσληψη του συναδέλφου, ο εξοπλισμός να παρέχεται από την επιχείρηση, να καταβάλλονται κανονικά υπερωρίες, δώρα, επιδόματα. Οι όροι που βάλαμε στον εργατικό αγώνα ήταν κινηματικοί, κι έτσι καταφέραμε και την επαναπρόσληψη αλλά και την ικανοποίηση όλων των αιτημάτων του σωματείου συλλογικά.

ΣΒ_1: Τέτοιες προσπάθειες, όπως στις δύο καφετέριες και στην πιτσαρία, μπορεί να μην αποτελούν ένα «μεγάλο εργατικό αγώνα», όπως κάποιοι τον έχουν στο μυαλό τους, είναι όμως μικροί καθημερινοί εργατικοί αγώνες που έχουν τη δική τους σημασία, προσφέρουν τις δικές τους νίκες, κι έχει μεγάλη σημασία να τους αναδείξουμε. Τα αφεντικά, αλλά και ο κόσμος εκεί έξω, είδαν πως ο συνάδελφος δεν είναι μόνος του, ότι προσπάθησε να συλλογικοποιήσει τα προβλήματά του και διεκδίκησε συλλογικά το δίκιο του με όλα τα μέσα.

Ε: Ποιές είναι οι συνθήκες εργασίας ενός διανομέα στα Γιάννενα;

ΣΒ_1: Έίναι ένα επάγγελμα για το οποίο έχει περάσει στην κουλτούρα και του εργοδότη και του πελάτη ότι ο εργαζόμενος σ’ αυτό διανομέας είναι το παιδί για όλες τις δουλειές. Για τον εργοδότη διότι έχει έναν υπάλληλο που δουλεύει για 3,5 ευρώ την ώρα βάζοντας ο ίδιος όλον τον εξοπλισμό, δίχως επιδόματα, δώρα, άδειες, και μπορεί να κάνει και δουλειές πέρα απ’ το καθηκοντολόγιο, λίγη λάτζα, λίγο τηλεφωνητής, λίγο το ένα, λίγο τ’ άλλο. Κι όλα αυτά με τη διαρκή απειλή της απόλυσης, καθώς οι διαθέσιμοι άνεργοι αναμένουν στην ουρά. Στα Γιάννενα υπάρχουν αρκετά καταστήματα τα οποία προσφέρουν ανασφάλιστη εργασία, κι έτσι είναι πολλοί οι συνδάλεφοι που βρίσκονται εκτεθειμένοι πάνω στο μηχανάκι χωρίς ασφάλεια. Μάλιστα, σε μια πόλη σαν τα Γιάννενα όπου οι βροχές αποτελούν σύνηθες φαινόμενο, ο βαθμός επικινδυνότητας ανεβαίνει, κάτι το οποίο δεν ενδιαφέρει ούτε τον εργοδότη, ούτε πολλές φορές τον πελάτη. Ακόμη κι αν είναι ασφαλισμένος όμως, ο διανομέας έχει υπογράψει μια σύμβαση με το ελάχιστο δυνατό κόστος και τώρα οι εισφορές των εργοδοτών όσων αφορά την ασφάλιση είναι μειωμένες…Το χειρότερο σε όλο αυτό είναι ότι κοστίζουμε το λιγότερο και αποδίδουμε το περισσότερο κι έχει επικρατήσει ένας φόβος. Αυτό τουλάχιστον παρατηρούμε και βιώνουμε στο δρόμο, ότι μετά από εσένα θα έρθει κάποιος άλλος. Αυτό το φόβο προσπαθούμε να σπάσουμε, αυτή τη σιωπή και πιστεύω οτι σιγά σιγά ,με μικρούς καθημερινούς αγώνες, θα τα καταφέρουμε.

Η συνέλευση του Σ.Β.Ε.Δ.Ι είναι ανοιχτή, γίνεται κάθε πρώτη και τρίτη Κυριακή του μήνα στο εργατικό κέντρο στις 11 το πρωί. Οποιοσδήποτε μπορεί να παρευρεθεί.

Can Vies: Εκκένωση/Ανακατάληψη/Ανοικοδόμηση

2

Η Can Vies αποτελεί έναν αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο στη γειτονιά Sants της Βαρκελώνης που καταλήφθηκε το Μάη του 1997 από τη Συνέλευση Καταληψιών της Βαρκελώνης, στο πλαίσιο ευρύτερων εκδηλώσεων που είχε σαν θέμα την διεκδίκηση κοινωνικών κέντρων σε διάφορα μέρη. Στην Can Vies φιλοξενούνται διάφορες πολιτικές και πολιτιστικές συλλογικότητες, από αναρχικούς και αυτονομιστές αριστερούς, φεμινιστικές οργανώσεις και συντακτικές ομάδες εφημερίδων αντιπληροφόρησης, έως μουσικές και θεατρικές ομάδες, κοοπερατίβες κτλ. Τον περασμένο Μάη, μία μέρα μετά τις ευρωεκλογές, η κατάληψη αντιμετώπισε τη βίαιη κατασταλτική επίθεση του ισπανικού κράτους, με μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις να εισέρχονται στο χώρο της και εκσκαφείς να γκρεμίζουν ένα κομμάτι της. Το σύνθημα που κυριάρχησε στη γειτονιά και σύντομα διαχύθηκε σε ολόκληρη την Ισπανία αλλά και σε διάφορα σημεία του κόσμου ήταν το εξής: «αν αγγίξετε την Can Vies, μας αγγίζετε όλες». Ένα ισχυρό και πολυμέτωπο κίνημα σύγκρουσης και αλληλεγγύης, που μέτρησε αρκετές δεκάδες τραυματίες και συλληφθέντες, κατάφερε να ανακαταλάβει το χώρο, και να προχωρήσει στην ανακατασκευή της κατάληψης, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Η συντρόφισσα απ’ τη Βαρκελώνη, στη συνέντευξη που δώθηκε στην συντακτική ομάδα Ιωαννίνων της εφημερίδας δρόμου Άπατρις, δίνει μια σαφή εικόνα των γεγονότων που αφορούν την εκκένωση, ανακατάληψη και ανοικοδόμηση της Can Vies, τις μεθόδους και τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν, καθώς και μια περιγραφή της γενικότερης κατάστασης στην Ισπανία, με τις εξώσεις, τις καταλήψεις στέγης, το κίνημα ανεξαρτησίας της Καταλονίας. Η συνέντευξη και η ηχογράφηση της στα ελληνικά πραγματοποιήθηκε στο Αυτόνομο Ραδιόφωνο Ιωαννίνων, σε συνεργασία με το τμήμα Διεθνών Σχέσεων της Ε.Σ.Ε και συντρόφισσα που μετέχει στον Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Χώρο Ιωαννίνων. Το βίντεο προβλήθηκε στα πλαίσια του τριημέρου «Οι καταλήψεις σώζουν» (αναλυτική παρουσίαση της εκδήλωσης θα αναρτηθεί τις επόμενες ημέρες), που συνδιοργανώθηκε με την κατάληψη στέγης Σαχίνη 3.

Πηγή: Συντακτική Ομάδα Ιωαννίνων της εφημερίδας δρόμου Άπατρις