Tag ιστορία

Γερμανικές αποζημιώσεις: μια επαναπροσέγγιση

Το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων μετά τον Β Π.Π., που έχει διευθετηθεί με μια σειρά διεθνών συνδιασκέψεων (συνθήκη της Γιάλτας 1945, διάσκεψη του Ποτσνταμ 1945, συνδιάσκεψη του Παρισιού 1945, συμφωνία του Λονδίνου 1953, συμφωνία της Τελικής Διευθέτησης της Μόσχας 1990) στην Ελλάδα περιβάλλεται από μια ακατάσχετη φλυαρία και φημολογία όσον αφορά τα ποσά και τους τρόπους με τους οποίους οι κατά καιρούς ελληνικές κυβερνήσεις χειρίστηκαν το θέμα: για το αν ο Κ. Καραμανλής το 1958 αποποιήθηκε των αποζημιώσεων με αντάλλαγμα να δεχτεί η Γερμανία Έλληνες εργάτες ή για την συγκάλυψη της υποτιθέμενης συνεργασίας του με τους Ναζί, για τα 160 δις ευρώ που υπολογίζει το υπουργείο Εξωτερικών σε απόρρητη έκθεση, τα 240 δις ευρώ (μαζί με τους τόκους) που υπολογίζεται πως κοστίζει σήμερα το κατοχικό δάνειο των τότε 5,5 δις δολαρίων κ.ο.κ…

Albert Camus: Ούτε δήμιοι ούτε θύματα

Ναι, πρέπει να υψώσουμε τις φωνές μας. Μέχρι αυτό το σημείο, έχω αποφύγει μια επίκληση στο συναίσθημα. Είμαστε κομματιασμένοι από μια λογική της ιστορίας που έχουμε επεξεργαστεί με κάθε λεπτομέρεια — ένα δίχτυ που απειλεί να μας πνίξει. Δεν είναι το συναίσθημα που μπορεί να κόψει το δίχτυ μιας λογικής που έχει φτάσει σε παράλογα μήκη, αλλά μονάχα ο λόγος που μπορεί να συναντήσει τη λογική στο έδαφός της…

Να γίνουμε Γαλάτες

Οι Γαλάτες του κόμικ, Αστερίξ και Οβελίξ και οι σύντροφοί τους, ως γνωστόν μάχονταν μόνοι ενάντια στην ρωμαϊκή κυριαρχία, προσπαθώντας να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους, καθώς και την τοπική τους κουλτούρα. Οι σύγχρονοι Γαλάτες δεν έχουν να αντιμετωπίσουν λεγεωνάριους, αλλά μία συγκεκριμένη πολιτική που με τη βοήθεια οικονομικών αναλύσεων και εξισώσεων, λειτουργεί για χάρη της ευημερίας των αριθμών και όχι των ανθρώπων.

Εθνικισμός και θεωρίες συνωμοσίας

Μέρος των δικών μας προσπαθειών, είναι όχι μόνο να αναλύσουμε τα γεγονότα, όχι μόνο να καταλάβουμε ότι η «παγκοσμιοποίηση» είναι το αποτέλεσμα ενός αναποτελεσματικού συστήματος όπως αυτό έχει εξελιχθεί σήμερα (καπιταλισμός), αλλά και να εμποδίσουμε την εξάπλωση ιδεολογημάτων που φαίνεται ότι τείνουν να καλύψουν το κενό που αυτός αφήνει τη στιγμή του επιθανάτιου ρόγχου του…

Μάρεϊ Μπούκτσιν: «Ιστορία, Πολιτισμός, Πρόοδος – Περίγραμμα μιας κριτικής του σύγχρονου σχετικισμού»

Υπεραρκετοί από τους σχετικιστές κριτικούς της Ιστορίας, του Πολιτισμού και της Προόδου μοιάζουν περισσότερο με φοβισμένους πρώην ριζοσπάστες ιδεολόγους που δεν έχουν πλήρως αφομοιώσει τις πρόσφατες αποτυχίες της Αριστεράς και του «υπαρκτού σοσιαλισμού», παρά με σοβαρούς κοινωνικούς θεωρητικούς. Πολύ συχνά, αυτή η απογοήτευση παρέχει μια διέξοδο διαφυγής για τους πάλαι ποτέ «επαναστάτες» ώστε να βολευτούν στην ακαδημία, ή να προσεταιρισθούν τη σοσιαλδημοκρατία, ή απλά να στραφούν σ’ έναν κενόδοξο μηδενισμό

Συνέχεια στο υπόλοιπο »

Είναι η άμεση δημοκρατία «ιστορική αναγκαιότητα;»

Σημείωση της ΣΟ: Το συγκεκριμένο άρθρο που μας αποστέλλει η «Ομάδα Πολιτών Ηλιούπολης» προσφέρει αρκετές σημαντικές τοποθετήσεις πάνω στο επίκαιρο ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας, που συνήθως διαφεύγουν από τις μέχρι τώρα προσπάθειες των συμμετεχόντων στις λαϊκές συνελεύσεις των πλατειών. Για το λόγο αυτό το δημοσιεύουμε, ασχέτως και αν διαφωνούμε με τον όρο «ιστορική αναγκαιότητα» στον τίτλο. Η ιστορία δεν μπορεί να διαβαστεί ποτέ αντικειμενικά, από κανέναν, ώστε να γίνεται λόγος

Συνέχεια στο υπόλοιπο »

H αμφισβήτηση των κομμάτων και η άμεση δημοκρατία

Για πρώτη φορά εμφανίζεται στις μέρες μας ένα κίνημα αυτο-οργανωμένο με κεντρικό του σύνθημα την άμεση δημοκρατία. Ένα κίνημα που αμφισβητεί το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα και την κομματοκρατία που το στηρίζει. Εκατοντάδες χιλιάδες λαού ενώνονται μαζικά, πέρα από κόμματα και ιδεολογίες, κι αυτό δεν είναι μια διαμαρτυρία.