Menu

EAGAINST.com

Atenistas-TEDx: Όταν η ανθρώπινη βλακεία συναντά την νεοφιλελεύθερη επέλαση

TEDxAmsterdam_Stadsschouwburg

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο valuewhatworths και στο φύλλο #25 της εφημερίδας δρόμου Απατρις.

Tον τελευταίο καιρό βλέπουμε συνεχώς νέες μορφές εθελοντισμού να εμφανίζονται και νέα προσχήματα να αναδύονται για την θεμελίωση τους. Το κράτος αφού έχει ισομοιράσει την ευθύνη τις οικονομικής κρίσης, άρχισε να θέτει και νέους όρους για την υπέρβαση αυτής της κρίσης. Η νέα νοοτροπία που αναπτύσσεται μετά την αφομοίωση και την εσωτερίκευση αυτής της ευθύνης από τα παντός είδους φιλήσυχα και ειρηνοποιά κοινωνικά υποκείμενα είναι η προσπάθεια διαχείρισης αυτής της κρίσης και η υποκατάσταση του κράτους εκεί που ηθελημένα απουσιάζει. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος που ορίζει την επαναστατικότητα σαν εργαλείο διαχείρισης της κρίσης και ως το χρύσωμα του χαπιού στην αρρώστια του συστήματος και όχι σαν μια πρακτική για  την ανατροπή του. Αυτή είναι όμως η μια όψη του νομίσματος.

Εθελοντισμός και ανθρώπινη βλακεία

Η άλλη όψη του νομίσματος που πραγματώνεται πάνω στην ηλιθιότητα και λειτουργεί περισσότερο σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι η κατευθυνόμενη αποβλάκωση. Αυτή δεν καλείται να διαχειριστεί την υπάρχουσα κρίση αλλά καλείται να αποβλακώσει και τον τελευταίο ζωντανό περιτυλίγοντάς τον με σερπαντίνες, χρώματα και μπουκάλια αναψυκτικών για την διάσωση της φώκιας στη Χονολουλού. Παραδείγματα ταξικά ασυνείδητων υποκειμένων με ψυχοτραυματικούς συνδέσμους ηλιθιότητας όπως οι ατενίστας και οι ΜΚΟ ή οι φοιτητικοί οργανισμοί που μαζεύουν τις τσίχλες από τα παγκάκια περισσεύουν.

Οι λοβοτομημένοι είναι αρκετοί μόνο που δεν υπάρχουν περιθώρια για χαζοχαρούμενα παιδάκια που δεν ξέρουν που να ξοδέψουν το παραπάνω χαρτζιλίκι που τους έδωσε ο μπαμπάς. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους ψυχασθενικούς που επειδή είχε τελειώσει το τσάι από φύκι Νεκράς Θάλασσας ή η ζεστή σοκολάτα με τριμμένη ταραμοσαλάτα αποφάσισαν να βγούν στο δρόμο και να βαφτίζουν το μάζεμα τσίχλας από παγκάκια σε προσπάθεια ενασχόλησης με τα κοινά. Και για να τελειώνουμε.

Το να ξύνεις τσίχλες από τα πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες τη στιγμή που στο διπλανό στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι’ αυτό δεν είναι ακτιβισμός. Είναι κοινωνική αφασία. Και σε κάνει να φαίνεσαι απάνθρωπος. Και κτήνος. Τα τετ-α-τετ με τον Καμίνη ο οποίος λέει δημόσια ότι οι ατενίστας είναι η αγαπημένη του ομάδα πολιτών  δεν είναι ακτιβισμός, είναι ψυχιατρική νόσος. Το να ντύνεις με πουλόβερ τα δέντρα στην πλατεία Κλαυθμώνος, εκεί που ο Καμίνης τα Χριστούγεννα του 2011 είχε ξηλώσει τα παγκάκια για να μην κοιμούνται εκεί οι άστεγοι, ενώ το 2012 βρέθηκαν σε κάδους σκουπιδιών δίπλα στο Δημαρχείο πεταμένες κουβέρτες, ρούχα και παιχνίδια που είχαν συγκεντρωθεί για άπορα παιδιά με τον Καμίνη να δηλώνει ότι τα πέταξαν γιατί ήταν τόσα πολλά που δε χωρούσαν στις αποθήκες του δήμου, δεν είναι ακτιβισμός.

Είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης.Και καθώς αλλάζουν οι λέξεις αλλάζουν και οι έννοιες, αλλάζει και η κοινωνική αφομοίωση των εννοιών. Οι ατενίστας λοιπόν βαφτίζονται ακτιβιστές όπως οι Χρυσαυγίτες βαφτίζονται αγανακτισμένοι πολίτες, όπως η αλλοτρίωση του κέντρου και το rethinkAthens βαφτίζονται εξευγενισμός, όπως οι κοινωνικοί αγωνιστές βαφτίζονται τρομοκράτες, όπως ο Θεοφίλου βαφτίζεται ένοχος, όπως τα σχέδια για την Λαμπεντούζα βαφτίζονται σχέδια διάσωσης.

palia_voyli_3

Νεοφιλελεύθερη επέλαση και Εθελοντισμός-Βλέπε TEDx

Ας περάσουμε όμως τώρα στον άρδην νεοφιλελεύθερο εθελοντισμό και την διαστρεβλωμένη έννοια του εθελοντισμού που προωθούν τα απανταχού αφεντικά για να εκμεταλλευθούν ημιμαθή παιδάκια που ψάχνουν μια κοινωνική διέξοδο. Mια καλυμμένη μορφή στυγνής εκμετάλλευσης που προωθείται με το με το επιχείρημα της απόκτησης εμπειρίας και προϋπηρεσίας είτε σε μεγάλες εταιρείες, είτε σε δικηγορικά γραφεία ή ακόμη -και ως επί το πλείστον- σε Μ.Κ.Ο, η εργοδοτική πλευρά επιλέγει να απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού της αμισθί με κάποιες ίσως στοιχειώδεις παροχές, περνώντας μάλιστα αυτή την τακτική ως αυτονόητη και απαραίτητη.

Μπορούμε να εστιάσουμε στο φαινόμενο TEDx,το οποίο είναι το παράδειγμα που καθρεφτίζει ιδεολογικά όλες τις παραπάνω τακτικές αποπροσανατολισμού απο την καθημερινόητα βαφτίζοντας μιζέρια όσους αντιτάσσονται στην νεοφιλελεύθερη επέλαση. Οι διοργανωτές του ΤΕDxπροσπαθούν να μας πείσουν ότι μια αχτίδα αισιοδοξίας έχει αρχίσει να ξεπροβάλλει. Πρόκειται για μια ιδέα του αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Σαούλ Γούρμαν, ο οποίος στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ξεκίνησε την οργάνωση συνεδρίων με θέμα «Ιδέες που αξίζει να διαδοθούν». Το 2001, ο εκδότης Κρις Άντερσον αγόρασε τα δικαιώματα της διοργάνωσης και μετέτρεψε τις μέχρι τότε σκόρπιες συναντήσεις στη σφιχτή λειτουργία μιας Μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης. Η Κοινωνία των Πολιτών, έρχεται για ακόμα μια φορά, ως Μεσσίας, να μας γλιτώσει από το τέλμα των παραδοσιακών δομών.

Η περιγραφή του ιδανικού ομιλητή αυτού του αφήνει λίγες αμφιβολίες για τον προσανατολισμό αυτού του event και η θεοποίηση της επιχειρηματικότητας και του ιδιωτικού τομέα σαν τους μοναδικούς τομείς προόδου και ευημερίας (ανεξάρτητα από τις κοινωνικές και τις περιβαλλοντολογικές συνέπειες) μας προϊδεάζουν για το ποιόν των ομιλητών. Τις υποψίες μας έρχεται να επιβεβαιώσει και ο αμερικανός Νικ Χανάουερ, ο οποίος το 2012, κατήγγειλε ότι λογοκρίθηκε και η ομιλία του δεν ανέβηκε ποτέ στον ιστότοπο της διοργάνωσης, γιατί αναφερόταν στην οικονομική ανισότητα των ΗΠΑ και τις καταστροφικές συνέπειες που είχαν οι φοροαπαλλαγές του μεγάλου κεφαλαίου στο σύνολο της οικονομίας.

Ένα άλλο παράδειγμα ομιλητή που μας υποδεικνύει τον ρόλο που ήρθε να διαδραματίσει το TEDxείναι αυτό του Ματθαίου Γιωσαφάτ, ο οποίος είναι κατά πολλούς ο επιφανέστερος εκ των ψυχαναλυτών στην Ψωροκώσταινα. Η επιλογή του Γιωσαφάτ δεν ήταν τυχαία καθώς μαθαίνουμε από το βιβλίο του «Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια», πως οι μπαχαλάκηδες (sic) είναι ψυχικώς διαταραγμένα παιδιά των Βορείων Προαστίων που οι μαμάδες τους δεν τα θήλασαν και δεν τα αγάπησαν όσο έπρεπε στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, με αποτέλεσμα να εκθρέψουν ένα μίσος για την κοινωνία, το οποίο και εξωτερικεύουν με το να σπάνε τράπεζες και… γήπεδα.

Η ομιλία του είχε ως κεντρικό νόημα την Παγκάλια ρήση «Μαζί τα φάγαμε». Ο στοχαστής Γιωσαφάτ μίλησε για μια κοινωνία σε διάλυση, χωρίς να αναφέρεται στις οικονομικές προεκτάσεις του όλου προβλήματος. Περιγράφει μια κατάσταση ανομίας (όχι φυσικά από την πλευρά του κράτους και της εξουσίας), όπου οι βασικές παθογένειες της κοινωνίας αφορούν τονυπερκαταναλωτισμό και την απουσία ομαδικού πνεύματος. Αυτή τη δεύτερη έρχεται να διορθώσει το TEDx, που μπορεί να μας βοηθήσει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Αξίζει τώρα να αναφέρουμε ότι το αντίτιμο της εισόδου στoΤEDxAcademyανέρχεται στα 50 ευρώ ενώ το αντίτιμο της εισόδου σε ένα TEDxeventανέρχεται στα 65 ευρώ. Στα πλαίσια της διοργάνωσης αυτής θεσπίστηκε και ένα νέο εισιτήριο, του δωρητή-χορηγού, στην τιμή των 200 €, ενώ υπάρχουν διάφορα «επίπεδα» συνδρομής που κυμαίνονται από 3.750$ για την απλή συμμετοχή έως και 125.000$, ποσό που σας χρήζει «ευεργέτη». Τέλος, αν δεν θέλετε να περιμένετε με τον λαουτζίκο μέχρι να ανέβουν κάποια από τα πολυπόθητα βίντεο με ομιλίες στο You Tube, μπορείτε να παρακολουθήσετε ζωντανά ένα συνέδριο, για το συμβολικό ποσό των 600$, ενώ τα δύο κοστίζουν 1.000$.

Όσον αφορά τους εθελοντές που τρέχουν από πίσω όλη την διοργάνωση, πάντα με το προκάλυμμα της ανιδιοτελούς προσφοράς, της υποτιθέμενης κοινωνικής αλληλεγγύης, αυτοί αναδεικνύονται, όπως πάντα τελικά, σε προνομιακά «θύματα» εργασιακής εκμετάλλευσης. Η εύλογη απορία που δημιουργείται, εφόσον πρόκειται για μη κερδοσκοπικό οργανισμό, ο οποίος δεν πληρώνει τους ομιλητές, δουλεύει ως επί το πλείστον με εθελοντές, υποστηρίζεται από ένα ιδιαίτερα εκτενές δίκτυο χορηγών (εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, πολυεθνικές, αλυσίδες καταστημάτων σίτισης, εφημερίδες, ξενοδοχεία, τράπεζες, αυτοκινητοβιομηχανίες ακόμα και πρεσβείες), είναι το πού διοχετεύονται τα χρήματα που προκύπτουν από όλα αυτά τα είδη συνδρομών;

Το TEDxπάντως δεν μένει μόνο εκεί. Η πρωτοβουλία Human Grid που προωθεί, αφορά τη χαρτογράφηση των εθελοντικών οργανώσεων και των συλλογικών πρωτοβουλιών, προκειμένου οι ενδιαφερόμενοι πολίτες να ξέρουν που μπορούν να απευθυνθούν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Φυσικά, οι περισσότερες από τις θέσεις όπου κάποιος μπορεί να προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του, δεν αφορά την πραγματική προσφορά σε αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας ή στη διάσωση του περιβάλλοντος αλλά στην εξοικονόμηση πόρων των ίδιων των ΜΚΟ (γραμματειακή υποστήριξη, τηλεφωνικά κέντρα, στελέχωση γραφείων κλπ).

humangrid

Και αν η απλή καταγραφή των εθελοντικών οργανώσεων σε ένα διαδικτυακό χάρτη, φαίνεται σχετικά αθώα, δεν συμβαίνει το ίδιο με το workshop εκπαίδευσης ΜΚΟ για την αξιοποίηση των εθελοντών τους, που διοργάνωσε το Volunteer4Greece, μια διαδικτυακή πλατφόρμα αναζήτησης εθελοντικής εργασίας. Είναι πασιφανές πως το TED περνά στην επόμενη πίστα: από την απλή προώθηση της ιδέας του εθελοντισμού, στη δημιουργία της αντίστοιχης φάμπρικας.

Γιατί στην Ελλάδα των 1.345.387 (καταγεγραμμένων) ανέργων, είναι μιζέρια, σπατάλη δημιουργικών δυνάμεων, ακόμα και ένδειξη αντικοινωνικής συμπεριφοράς των πολιτών να διεκδικούν θέσεις εργασίας, αξιοπρεπή αμοιβή και όρους εργασίας, συλλογικές συμβάσεις εργασίας αλλά δεν είναι επουδενί ντροπή και πλήρης υποταγή στα συμφέροντα των κάθε είδους αφεντικών, η διαφήμιση της δωρεάν εργασίας και τα προγράμματα εκπαίδευσης των πολύ συχνά κρατικοδίαιτων και κατά τα άλλα Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για την εύρεση και την αξιοποίηση δωρεάν ανθρώπινου δυναμικού. Όχι. Αυτό είναι φρέσκο, χαρούμενο, ακομπλεξάριστο, τρέντι.

ValueValuer

Υ.Γ. Οι πληροφορίες για το TEDx πάρθηκαν απ’ το freequencyradio.wordpress.com και αξίζει να ανατρέξετε εκεί για περισσότερες πληροφορίες.

Συνέντευξη με συντρόφισσα απ’ την κατάληψη Can Vies της Βαρκελώνης

1401550818-activists-gather-to-rebuild-can-vies-social-center--barcelona_4889926

Στις 26 Μαϊου του 2014, μία μέρα μετά τις ευρωεκλογές, το ισπανικό κράτος εξαπέλυσε την κατασταλτική του επίθεση κατά του ελεύθερου κοινωνικού χώρου Can Vies, στη γειτονιά Sants της Βαρκελώνης. Ένα ισχυρό κίνημα σύγκρουσης και αλληλεγγύης κατάφερε να ανακαταλάβει το χώρο και να προχωρήσει στην ανοικοδόμηση του. Η συνέντευξη με τη συντρόφισσα Elba Mansilla από τη Βαρκελώνη, αποσπάσματα της οποίας δημοσίεύουμε εδώ*, φωτίζει διάφορες πλευρές του μετώπου αντίστασης στην Ισπανία, μεταφέροντας μας μια εικόνα των μεθόδων, πρακτικών και στοχεύσεων των γειτόνων μας στις όχθες της Μεσογείου.

Απ: Θα θέλαμε να μάθουμε την ιστορία της Can Vies. Πότε ξεκίνησε, με ποιό τρόπο, από ποιούς;

Ελ: Ο κοινωνικός χώρος της Can Vies ξεκίνησε τη λειτουργία του το Μάη του 1997, από τη Συνέλευση Καταληψιών της Βαρκελώνης, στο πλαίσιο κάποιων ευρύτερων δράσεων με κεντρική θεματική τη διεκδίκηση κοινωνικών κέντρων σε διάφορα σημεία της πόλης. Την ονομάσαμε Σπίτι των Γραμμών (Can Vies) καθώς παλιότερα ήταν ιδιοκτησία των εργαζομένων του μετρό, ενώ επίσης στα καταλανικά η λέξη αυτή σημαίνει και αλλαγή.

Αν υπάρχει κάποιο κοινό χαρακτηριστικό μεταξύ όσων καταλάβαμε την Can Vies είναι ότι ήμασταν όλοι νέες και νέοι της γειτονιάς, είχαμε εξαρχής στο μυαλό μας ότι η γειτονιά μας είναι η αρχή και ο προορισμός όλων των δραστηριοτήτων μας. Όλοι εμείς, λοιπόν, σχηματίσαμε ή στεγάσαμε εκεί διάφορες πολιτικές ομάδες, από ομάδες αναρχικών, αναρχικών αυτονομιστών, όπως η συλλογικότητα Μαύρες Καταιγίδες, και φεμινιστικές οργανώσεις, όπως η Guerrilla Trabolaca έως κοοπερατίβες, ομάδες αντιπληροφόρησης, όπως της εφημερίδας La Burxa, ομάδες αυτομόρφωσης ή ακόμη και παραδοσιακές πολιτιστικές ομάδες όπως οι diablos και οι bastonets. Δεν υπήρχε δηλαδή κάποια ξεκάθαρη ιδεολογική ταύτιση μεταξύ όλων, αλλά κάποια ευδιάκριτα κοινά χαρακτηριστικά όπως ο αντικαπιταλισμός, η αυτοδιαχείριση, η οριζοντιότητα, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα λόγω φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού.

Απ: Το σύνθημα που μαθαίνουμε πως κυριάρχησε απέναντι στο ισπανικό κράτος ήταν το εξής: «αν αγγίξετε την Can Vies, μας αγγίζετε όλες». Αυτό φανερώνει μια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ της κατάληψης, της γειτονιάς και της πόλης. Θα ήθελες να μας μιλήσεις για τη σχέση αυτή, πώς καλλιεργήθηκε;

Eλ: Αρχικά, θ’ αναφερθώ στη Sants. Είναι είναι μια από τις γειτονιές της ευρύτερης περιοχής της Βαρκελώνης που είχαν τη μεγαλύτερη δημογραφική και πολεοδομική ανάπτυξη, συνδεδεμένη με τις βιομηχανικές δραστηριότητες στα τέλη του 19ου αιώνα, και ειδικοτερα με την κλωστοϋφαντουργία. Επομένως, η γειτονιά μας, που τώρα έχει γύρω στους 200.000 κατοίκους, με ένα 17% με 20% να είναι μετανάστες, και έναν δείκτη ανεργίας κοντά στο 15%, είχε ιστορικά έναν έντονο λαϊκό και εργατικό χαρακτήρα. Πλέον ο χαρακτήρας της γειτονιάς έχει αλλάξει σ’ ένα βαθμό, κάτι που σχετίζεται με κάποιες μεγάλες υποδομές της Βαρκελώνης, και συγκεκριμένα με τρεις: α) τον κεντρικό σταθμό του τρένου, που είναι και η απευθείας σύνδεση με το αεροδρόμιο και από όπου μπαίνει η γραμμή του τρένου ταχείας κυκλοφορίας, β) η  Έκθεση της Βαρκελώνης, που είναι συνδεδεμένη με μεγάλες επιχειρηματικές δραστη-ριότητες, όπως το Mobile World Congress, και γ) η λεγόμενη Πόλη της Δικαιοσύνης, δηλαδή τα δικαστήρια.

Είναι, όμως, ιστορικά μια γειτονιά με πολύ πλούσια δράση πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών συλλόγων. Υπάρχει έντονη δραστηριοτητα σε συνδικαλιστικό επίπεδο, σε επίπεδο κοοπερατίβων εργασίας, καθώς κι ένα από τα κινήματα γειτονιάς με την πιο ανυπάκουη και ριζοσπαστική διαδρομή, το ιστορικό κίνημα άρνησης στράτευσης, πολύ δυνατά κατειλημμένα κοινωνικά κέντρα, εφημερίδες και περιοδικά όλων των ειδών, δημόσια σχολεία με αγωνιστικούς συλλόγους γονέων. Όλα αυτά είναι μια σταθερά από τότε που υπάρχει η γειτονιά, στους αγώνες της οποίας οφείλονται πολλές απ’ τις δημοτικές υποδομές της. Πολύ σημαντικοί θεσμοί για την οργάνωση και τη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των κατοίκων της Sants είναι η Συνέλευση Γειτονιάς και η Αντιφασιστική Πλατφόρμα, που ενεργοποιούν δίκτυα αλληλεγγύης, αλλά και αυτοάμυνας απέναντι στην κρατική καταστολή. Ιδιαίτερης σημασίας είναι επίσης και η Εναλλακτική Μεγάλη Γιορτή της Sants, που φέτος έκλεισε τα 20 χρόνια, μέσω της οποίας συγκεντρώνουμε και χρήματα για συλλογικές δράσεις, για δικαστικά έξοδα και για την έκδοση της, χωρίς αντίτιμο, εφημερίδας La Burxa.

990_1401257981canvies-excavadora

Απ: Μίλησε μας για την εκκένωση της Can Vies. Ποιές μέθόδους ακολούθησε το Κράτος και ποιές οι αντιστεκόμενοι και οι αλληλέγγυοι της κατάληψης;

Ελ: Eϊναι κάπως ειρωνικό το ότι ακριβώς την επόμενη μέρα της…γιορτής της δημοκρατίας, γίνεται αυτή η μετωπική επίθεση σ’ ένα μέσο της κοινότητας. Ένα κυβερνών κόμμα που γνωρίζει πως θα χάσει τις επόμενες δημοτικές εκλογές, η Convergencia i Unió, αμέσως μετά τη δημοκρατική παράσταση, ξεκινά το μόνο έργο που ξέρει να επιτελεί καλά: να κλέβει ένα αγαθό μιας γειτονιάς.

Όμως, οι εξελίξεις έκαναν σε όλους φανερό πως οι δημοτικές αρχές δε γνωρίζουν καθόλου καλά τις περιοχές που αναλαμβάνουν να διοικήσουν. Αυτό που μας φαίνεται κεντρικής σημασίας είναι το ότι η Can Vies μάζεψε τους καρπούς δύο σχεδόν δεκαετιών δουλειάς και αντίστασης στη γειτονιά, με μια κοινότητα εμπλεκόμενη σε τοπικές δράσεις και δικτυώσεις.

Η εκκένωση της κατάληψης ξεκίνησε στις μία το μεσημέρι της 26ης Μάη και αντιμετώπισε ένα πολύμορφο μέτωπο αντίστασης. Στο εσωτερικό της Can Vies δημιουργήθηκε ένα καταφύγιο από μπετόν και φιάλες υγραερίου ενώ στην αστυνομοκρατούμενη Sants σχηματίστηκαν άμεσα οδοφράγματα από τους γείτονες και τις γειτόνισσες. Η κανονικότητα της γειτονιάς είχε σπάσει για τα καλά και ο κόσμος που συνέθετε τα 40 συνεργατικά εγχειρήματα της ήταν εκεί, στο δρόμο, δημιουργώντας και φυσικά δίκτυα αντιπληροφόρησης, πέρα από τα διαδικτυακά, και αντιμετωπίζοντας τις βάρβαρες επιθέσεις των αστυνομικών, οργανώνοντας τις ομάδες αυτοάμυνας της γειτονιάς.

Το ίδιο απόγευμα καλέστηκε συγκέντρωση, που μάζεψε 4 χιλιάδες κόσμο και μετέτρεψε τη θλίψη σε οργή, με τον εμπρησμό του εκσκαφέα το βράδυ. Ακολούθησε μια δεύτερη βραδιά με συγκρούσεις, που εξαπλώθηκαν και σε άλλες περιοχές της Βαρκελώνης και το βράδυ της 28ης Μαϊου πραγματοποιήθηκε μια συγκέντρωση 8.000 ατόμων του Μαύρου Μπλοκ, η οποία επιτέθηκε στοχευμένα σε τράπεζες και συγκρούστηκε με την αστυνομία. Ήταν σίγουρα η πιο σκληρή διαδήλωση που έχει ποτέ λάβει χώρα στη γειτονιά.

Σ’ αυτό το σημείο, διαχέεται και η αλληλεγγύη από κάθε σημείο της Βαρκελώνης, της Ισπανίας αλλά και διεθνώς. Το Κράτος αντιμετωπίζοντας το πλατύ αυτό μέτωπο σταμάτησε την εκκένωση ήδη από τη δεύτερη μέρα.

30 mai Barcelone. Manifestation contre la destruction de Can Vies

Απ: Υπήρξαν τραυματίες και συλλήψεις όλες αυτές τις μέρες;

Ελ: Ναι, η βιαιότητα της αστυνομίας ήταν πρωτοφανής για μας, παρότι έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια σε σοβαρούς τραυματισμούς διαδηλωτών ή και δολοφονίες από αστυνομικούς. Συνολικά είχαμε 200 τραυματίες και 70 συλληφθέντες, εκ των οποίων οι 2 προφυλακίστηκαν.

Απ: Θα ήθελες να μας πεις σε ποια κατάσταση βρίσκεται τώρα η Can Vies, σε ποια φάση βρίσκεται η ανακατασκευή;

Ελ: Η κατάληψη έχει εκκενωθεί από μπάζα, μάλιστα μια ανθρώπινη αλυσίδα δύο χιλιομέτρων μετέφερε μέρος αυτών στην είσοδο του Δημοτικού Συμβουλίου της γειτονιάς. Έχουμε σχεδιάσει ένα νέο πρόγραμμα χρήσης, σύμφωνα με το οποίο στο χώρο του γκρεμισμένου παρεκκλησιού (που χρησίμευε σαν χώρος συναυλιών) θα φτιάξουμε μια ανοιχτή, δημόσια πλατεία, για τις υπαίθριες δραστηριότητες μας.

Η χρηματοδότηση της ανα-κατασκευής πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο του crowdfunding, με τη συνεισφορά δηλαδή πολλών μικροχρηματοδοτών. Με τη διαδικασία αυτή μαζέψαμε 89.760 ευρώ, 19.760 παραπάνω από όσα είχαμε υπολογίσει αρχικά, και συνεισέφεραν 2.260 άτομα και 70 συλλογικοί φορείς, ανάλογα με τη δυνατότητα τους.

Απ: Κατά τη φάση της ανα-κατασκευής υπήρχαν απειλές, επιθέσεις κτλ.από το κράτος, απ’ την αστυνομία;

Επ: Όχι, από τη μεριά του κράτους δεν υπήρξαν ξανά προβλήματα μέχρι στιγμής. Προβλήματα αντιμετωπίσαμε όμως, αν και όχι πολλά, με τους φασίστες. Δε χωνεύουν το ότι κερδίσαμε στη διαμάχη με το δήμο. Βέβαια, η ισπανική και η καταλανική ακροδεξιά δεν έχουν ούτε κατά διάνοια τη δύναμη και το οργανωτικό επίπεδο που έχει η ακροδεξιά στην Ελλάδα, όμως  ανασυγκροτούνται. Δη-μιούργησαν μια πλατφόρμα, που λέγεται Ισπανία en marcha, όπου όλες οι μικρές ομάδες, οι οποίες δεν είχαν καμία δύναμη μόνες τους, αρχίζουν να ενώνονται και να προσπαθούν να ξεπεράσουν τις διαφορές που είχαν παλιότερα

Απ: Ολοκληρώνοντας, θα ήθελες να μας πεις δύο λόγια για την PAH και για τους αγώνες διεκδίκησης μιας αξιοπρεπούς κατοικίας;

Επ: Η PAH είναι ένα νέο κοινωνικό κίνημα που πέτυχε να αγωνιστούν μαζί ντόπιοι και μετανάστες, ένα φοβερό αντίδοτο για το ρατσισμό και ένας μηχανισμός χαρη στον οποίο πολλά σπίτια απελευθερώθηκαν. Είναι μια πρακτική ρήξης που έχει άμεση σχέση με τις καταλήψεις και τα κοινωνικά κέντρα. Στη Σαμπαντέλ, πόλη κοντά στη Βαρκελώνη, όπου υπάρχει ένας από τους πιο ισχυρούς πυρήνες της PAH, κερδήθηκε πρόσφατα από μία τράπεζα ένα συγκρότημα κτιρίων όπου μένουν 40 οικογένειες ενώ έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες παρεμβάσεις σε τράπεζες, περιφρουρήσεις κατοικιών που κιινδύνευαν με εξώσεις κτλ.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε απ’ τη Συντακτική Ομάδα Ιωαννίνων της Άπατρις, στις δομές του Αυτόνομου Ραδιοφώνου Ιωαννίνων, σε συνεργασία με το τμήμα Διεθνών Σχέσεων της Ε.Σ.Ε.

*Εδώ θα βρείτε ολόκληρη την ηχογραφημένη μετάφραση της συνέντευξης, που παρουσιάστηκε στα πλαίσια της εκδήλωσης «οι καταλήψεις σώζουν» σε συνεργασία με την κατάληψη στέγης Σαχίνη 3.

Νέοι θεσμοί και πολιτικά σώματα – συνέντευξη του David Graeber

Η συνέντευξη που πήρε ο Andrea Staid  από τον David Graeber, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του τελευταίου στην Ιταλία για την παρουσίαση των βιβλίων του Κριτική της δυτικής δημοκρατίας και Χρέος, δημοσιεύτηκε στο ιταλικό αναρχικό περιοδικό A Rivista Anarchica (Ιούνιος 2013 τεύχος 381). Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο φύλλο #27 της εφημερίδας δρόμου Άπατρις.

David_Graeber1

A.S: Αγαπητέ David, ως ανθρωπολόγος και ελευθεριακός ακτιβιστής, θεωρείς ότι υπάρχουν διασυνδέσεις ανάμεσα στα κοινωνικά κινήματα, την ελευθεριακή σκέψη και την ανθρωπολογία;

D.G: Πιστεύω ότι το ίδιο πράγμα που με οδήγησε στις πολιτικές μου απόψεις, είναι το ίδιο με αυτό που με οδήγησε να γίνω ανθρωπολόγος, και εννοώ τη διεύρυνση του νοήματος των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Μεγάλωσα σε μια εργατική οικογένεια με ριζοσπαστικές τάσεις όπου διάβαζαν πολύ. Κάποια στιγμή παρατήρησα ότι είχαν πολλά βιβλία όμως σχεδόν κανένα κριτικής του κεφαλαίου. Δεν είχαν ανάγκη βιβλίων που θα τους έλεγαν γιατί ο καπιταλισμός δεν πήγαινε καλά είχαν όμως πολλά βιβλία ιστορίας, ανθρωπολογίας και επιστημονικής φαντασίας, ζούσαν μέσα στον καπιταλισμό από τις 9:00 έως τις 17:00, μετά ήθελαν να βρεθούν σε ένα άλλο μέρος, η ανθρωπολογία μας δίνει μια ιδέα αυτού του άλλου και μας δίνει επίσης τα αναγκαία κομμάτια για να το συναρμολογήσουμε.

A.S: Εδώ και πολλά χρόνια μέσα στα κινήματα, στην Ιταλία και σε πολλά άλλα μέρη,  έχει ανοίξει μια συζήτηση γύρω από την έννοια της επανάστασης. Μερικά χρόνια πριν οργανώσαμε και στο Μιλάνο ένα συνέδριο μελετών για να ξεκαθαρίσουμε τι θα μπορούσε να σημαίνει σήμερα. Κατά τη δική μου άποψη  η επανάσταση δεν μπορεί να γίνεται αντιληπτή ως κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων, αλλά πρέπει να είναι μια επανάσταση της καθημερινής ζωής η οποία θα καταστρέφει τις σχέσεις κυριαρχίας ανάμεσα στους ανθρώπους, τα ζώα και τη φύση. Όλα αυτά βέβαια δεν αποκλείουν τη  στιγμή μιας πιθανής γενικής εξέγερσης προσέχοντας όμως ώστε να μην καταστεί αναμονή μιας μελλοντικής ρόδινης ανατολής κι αρχίζοντας μέρα με τη μέρα να αλλάζουμε τις ζωές μας. Γιατί, επίσης, αν δεν επαναστατικοποιήσουμε την καθημερινότητά μας, όταν γίνει η εξέγερση δεν θα είμαστε ικανοί να δημιουργήσουμε το νέο κόσμο και θα ξαναδημιουργήσουμε μια κυριαρχία που θα έχει μόνο  διαφορετικό όνομα. Πρόσφατα κι εσύ ασχολήθηκες με αυτό το θέμα, τι σκέφτεσαι;

D.G: Συμφωνώ απολύτως μαζί σου, πρόσφατα προσέγγισα  την αντίληψη του Immanuel Wallerstein για την επανάσταση, ο οποίος στα γραπτά του υποστηρίζει ότι όλες οι επαναστάσεις, από τη γαλλική και μετά, ήταν παγκόσμιες επαναστάσεις γιατί άγγιξαν κατά κάποιο τρόπο όλο τον κόσμο.

Αυτό αφορά και τις περιπτώσεις του 1789 ή του 1917 όπου επαναστάσεις κατέλαβαν με ‘’επιτυχία’’ την εξουσία σε μια χώρα αλλά και τις περιπτώσεις του 1848 ή 1968 όπου δεν υπήρξε αυτή η ‘’επιτυχία’’, όμως γνωρίζουμε ότι μια επανάσταση επιτυγχάνει όταν μετά από αυτή συμβεί μια βαθιά αλλαγή στο κοινό πολιτικό αίσθημα.
Η γαλλική επανάσταση συνέβη μόνο σε μία χώρα, στην πραγματικότητα όμως μεταμόρφωσε ολόκληρη τη βορειο – ατλαντική περιοχή του κόσμου, τις ιδέες που θεωρούνταν παράλογες πριν την επανάσταση, π.χ. αν έλεγες ότι η κοινωνική αλλαγή είναι κάτι το θετικό, ή ότι η νομιμότητα των κυβερνήσεων εκπορεύεται από το λαό θα σε θεωρούσαν τρελό, η θα σε καταδίκαζαν σε φυλάκιση.

Τριάντα χρόνια μετά τη γαλλική επανάσταση όλοι όφειλαν τουλάχιστον να λένε ότι συμφωνούν με αυτές τις αρχές. Με όμοιο τρόπο θα βρεις αλλαγές στο κοινό πολιτικό αίσθημα μετά από κάθε  στιγμή επαναστατική ρήξης.
Το 1848 η επανάσταση εξερράγη σχεδόν ταυτοχρόνως σε πενήντα διαφορετικά μέρη από τη Βλαχία μέχρι τη Βραζιλία. Σε καμία χώρα οι επαναστάτες δεν κατάφεραν να καταλάβουν την εξουσία, στη συνέχεια όμως, οι εμπνευσμένοι από τη γαλλική επανάσταση θεσμοί – τα συστήματα καθολικής εκπαίδευσης π.χ. – δημιουργήθηκαν σχεδόν παντού.

Μπορούμε να σημειώσουμε ότι το ίδιο μοντέλο αναπαράγεται κατά τη διάρκεια ολόκληρου του εικοστού αιώνα. Το 1917 στη Ρωσία, όπου οι επαναστάτες κατάφεραν να πάρουν την κρατική εξουσία. ‘Όμως εκείνο που ο Wallerstein ονομάζει η ‘’παγκόσμια επανάσταση του 1968’’ ήταν κάτι που έμοιαζε περισσότερο με αυτό που συνέβη το 1848: δηλαδή ένα κύμα που σηκώθηκε από την Κίνα έως την Τσεχοσλοβακία, από τη Γαλλία στο Μαρόκο, το οποίο δεν κατέλαβε την εξουσία πουθενά, αλλά όμως ξεκίνησε ένα τεράστιο μετασχηματισμό στον κοινό νου.

Κατά κάποιο τρόπο όμως, η αλληλουχία των γεγονότων στον εικοστό αιώνα ήταν πολύ διαφορετική από εκείνη του προηγούμενου αιώνα, γιατί το 1968 δεν κατάφερε να παγιώσει τις νίκες που επιτεύχθηκαν το 1917.
Στην πραγματικότητα σημείωσε το πρώτο σημαντικό βήμα στην αντίθετη κατεύθυνση. Η ρωσική επανάσταση βέβαια αντιπροσώπευσε την τελική αποθέωση του ιακωβίνικου ιδανικού για μετασχηματισμό της κοινωνίας από τα πάνω. Ενώ από την άλλη η παγκόσμια επανάσταση του 1968  ήταν περισσότερο αναρχική στο πνεύμα.

A.S: Με ποια έννοια η επανάσταση του ‘68 ήταν περισσότερο αναρχική;

D.G: Με την έννοια ότι το πνεύμα των αναρχικών ιδεών διαπότισε πολλούς από τους νέους αγώνες που ξεκίνησαν με τον γαλλικό Μάη: η εξέγερση ενάντια στον γραφειοκρατικό κομφορμισμό, η απόρριψη της κομματικής πολιτικής, η αφιέρωση στη δημιουργία μιας νέας απελευθερωτικής κουλτούρας που θα επέτρεπε μια αυθεντική ατομική αυτοπραγμάτωση.

Τα τελευταία χρόνια είδαμε ένα είδος συνεχών μικρών ‘68. Οι εξεγέρσεις ενάντια στον κρατικό σοσιαλισμό οι οποίες ξεκίνησαν στην πλατεία Τιενανμέν και κορυφώθηκαν με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης ξεκίνησαν κατ’ αυτό τον τρόπο, αν και γρήγορα εκτράπηκαν στη μεγαλύτερη καπιταλιστική ενσωμάτωση του επαναστατικού πνεύματος της δεκαετίας του ‘60, η οποία έγινε γνωστή ως ‘’νεοφιλελευθερισμός’’.  Μετά την παγκόσμια Ζαπατιστική επανάσταση – από τους ίδιους επονομαζόμενη 4ος παγκόσμιος πόλεμος – η οποία άρχισε σαν ένα μίνι ΄68, η διαδικασία έγινε τόσο πυκνή και ταχεία που έμοιαζε σχεδόν θεσμισμένη: Seattle, Genova, Cancun, Quebec, Hong Kong …Και καθ όσον το κίνημα No Global ήταν πραγματικά θεσμισμένο, δεδομένου του ότι στη δημιουργία του συνέβαλλαν τα παγκόσμια δίκτυα και οι Ζαπατίστας, κατέστη ένα είδος μικρού πραγματοποιημένου αναρχισμού, στηριζόμενου στις αρχές της αποκεντρωμένης άμεσης δημοκρατίας και της άμεσης δράσης.

Η προοπτική υποχρεωτικής αντιμετώπισης ενός αληθινού και ιδιαίτερου παγκόσμιου δημοκρατικού κινήματος φόβισε ιδιαίτερα τις αμερικανικές αρχές οι οποίες αντέδρασαν πανικόβλητα.

Στην Ιταλία, το 2001 η κυβέρνηση τρόμαξε και κατέστειλε σκληρά τους νέους που επαναστατούσαν ενάντια σε ένα ζοφερό κόσμο. Στις ΗΠΑ χρησιμοποίησαν την ίδια συνταγή;

Υπάρχει φυσικά ένα παραδοσιακό αντίδοτο στην απειλή μαζικών κινητοποιήσεων από τα κάτω, αρκεί να ξεκινήσεις ένα πόλεμο. Δεν έχει σημασία ενάντια σε ποιον στρέφεται ο πόλεμος. Το σημαντικό είναι να έχεις έναν, κατά προτίμηση στην πιο ευρεία πιθανή κλίμακα. Σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε το εξαιρετικό πλεονέκτημα μιας αυθεντικής αφορμής – μια ομάδα δεξιών ισλαμιστών, ασύντακτη και κατά μεγάλο μέρος αναποτελεσματική μέχρι εκείνη τη στιγμή, η οποία για μια φορά στην ιστορία, δοκίμαζε την πραγματοποίηση μιας υπερβολικά φιλόδοξης τρομοκρατικής ενέργειας την οποία κατόπιν υλοποίησε στην πραγματικότητα. Οι ΗΠΑ αντί να περιοριστούν στον εντοπισμό των υπευθύνων άρχισαν να πετάνε δισεκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς για το τίποτα. Δέκα χρόνια αργότερα, ο παροξυσμός που ακολούθησε την αυτοκρατορική υπερφόρτωση φαίνεται ότι ναρκοθέτησε τις ίδιες τις βάσεις της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Αυτό στο οποίο παριστάμεθα σήμερα είναι η διαδικασία κατάρρευσης της Αυτοκρατορίας.

Άρα λοιπόν φαίνεται λογικό που η παγκόσμια επανάσταση του 2011 ξεκίνησε ως μια εξέγερση ενάντια στα Κράτη δορυφόρους των ΗΠΑ, σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που οι εξεγέρσεις οι οποίες οδήγησαν στην κατάρρευση τη σοβιετική εξουσία στην ΕΣΣΔ ξεκίνησαν από μέρη όπως η Πολωνία και η Τσεχοσλοβακία. Το επαναστατικό κύμα διαχύθηκε σε όλη τη μεσόγειο, από τη Β. Αφρική στη Ν. Ευρώπη και κατόπιν, αρχικά με πιο αβέβαιο τρόπο, μέσω του ατλαντικού στη Νέα Υόρκη. Όμως από τη στιγμή που γεννήθηκε, μέσα σε λίγες εβδομάδες, εξερράγη σε ολόκληρο τον κόσμο.

Προσφάτως μετά τις διαδηλώσεις του Occupy και τα κινήματα  που αναπτύχθηκαν σε όλο τον κόσμο έγραψα ένα email στον  Immanuel Wallerstein για να τον ρωτήσω αν μπορούμε να μιλάμε και πάλι για μια παγκόσμια επανάσταση το 2011 κι εκείνος μου απάντησε ναι.

Τώρα πρέπει να δούμε πόση αλλαγή θα μείνει στο κοινό αίσθημα. Αυτό αφορά εμάς, πρέπει να δούμε πόσο μπορούμε να οικοδομήσουμε πάνω σε αυτό το υγιές και επαναστατικό ρήγμα και να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε νέους θεσμούς και πολιτικά σώματα που θα εγγυώνται το χώρο μέσα στον οποίο η ελευθερία μπορεί να εκδηλωθεί.

Andrea Staid
(Μετάφραση Νίκος Χριστόπουλος)

 

Συνέντευξη με μέλη του Σωματείου Βάσης Εργαζομένων Διανομέων Ιωαννίνων

afisa brounoweb

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε από τη συντακτική ομάδα Ιωαννίνων της Άπατρις και το Αυτόνομο Ραδιόφωνο Ιωαννίνων (radio-i.org), στις (αντι)δομές του δεύτερου. Μπορείτε να την ακούσετε ηχογραφημένη στο www.radio-i.org. Αναδημοσιεύουμε απ’ το φύλλο #27 της εφημερίδας δρόμου Άπατρις, που διανέμεται πανελλαδικά χωρίς αντίτιμο.

Ε: Πώς και πότε ξεκίνησε το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων Διανομέων;

ΣΒ_1: Οι διαδικασίες για τη δημιουργία της συνέλευσης ξεκίνησαν στις αρχές του 2012 με πρωτοβουλία εργαζομένων διανομέων κυρίως από τον κλάδο του επισιτισμού και στη συνέχεια σε αυτές άρχισαν να συμμετέχουν και άλλοι διανομείς. Οι διαδικασίες διήρκησαν περίπου 4 μήνες, και αποφασίστηκε η δημιουργία της συνέλευσης και του σωματείου, που συστάθηκε νομικά τον Αυγουστο του 2012.

Ε: Τι θα αναφέρατε αν μας παρουσιάζατε τον τρόπο δράσης και τις μεθόδους πίεσης του σωματείου βάσης;

ΣΒ_1: Για εμάς η δράση δεν περιορίζεται μόνο σε παρεμβάσεις σε καταστήματα, απεργίες και αφισοκολλήσεις. Ξεκινά από κινήσεις, όπως το να κολλήσουμε ένα αυτοκόλλητο που δηλώνει την ύπαρξη και του στόχους μας, το να επικοινωνήσουμε με τους συναδέλφους μας σταματώντας δίπλα δίπλα στα φανάρια και φτάνει στον αποκλεισμό καταστημάτων ώστε να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα μας. Η δημιουργία του σωματείου μας συνέπεσε με δύο εργατικούς αγώνες διανομέων στην πόλη: στο κατάστημα piazza del cafe και στην pizza fan. Εκεί συγκεκριμένα, κάναμε παρεμβάσεις έξω απ’ το κατάστημα, με τη βοήθεια αλληλέγγυων και άλλων εργατικών πρωτοβουλιών, μοιράσαμε κείμενα, πραγματοποιήσαμε μοτοπορείες, αφισοκολλήσεις κτλ.

Ε:Υπάρχει ικανοποιητική συμμετοχή απ’ τους εργαζόμενους διανομείς στα Γιάννενα;

ΣΒ_1: Kατά την άποψη μας, η συμμετοχή μέχρι στιγμής είναι αναλογικά αρκετά μεγάλη. Η συνέλευση έχει ολοένα και μεγαλύτερη συμμετοχή και η ανταπόκριση γενικότερα είναι θετική.

Ε: Ποια έιναι τα βασικά χαρακτηριστικά του Σ.Β.Ε.Δ.Ι;

ΣΒ_1: Έχοντας παρατηρήσει και βιώσει το συνδικαλισμό της ανάθεσης, την αρνητική χροιά που είχε πάρει ο ίδιος ο συνδικαλισμός αφού λειτουργούσε με τη λογική του «κάτι το οποίο δε μπορώ να το κάνω εγώ, ας το κάνει κάποιος άλλος για μένα», αυτό το οποίο θέλαμε να δημιουργήσουμε είναι ένα σωματείο του οποίου οι αποφάσεις να λαμβάνονται ισότιμα, μέσα από τη γενική συνέλευση. Κύριο όργανο του σωματείου βάσης είναι η γενική συνέλευση και το «διοικητικό συμβούλιο» επιτελεί το ρόλο γλάστρας, αφού αποτελεί απλώς τυπική υποχρέωση μας απ’ την νομοθεσία. Θεωρούμε τους εαυτούς μας μέρος αυτών που βρίσκονται από τα κάτω, είμαστε εκμεταλλευόμενοι και προσπαθούμε να ενώσουμε τις ανάγκες μας, τα συμφέροντά μας, για να κερδίσουμε συλλογικά τα δικαιώματά μας και πάνω απ’ όλα την αξιοπρέπειά μας.

Ε: Υπάρχουν σχέσεις του Σ.Β.Ε.Δ.Ι με άλλα σωματεία διανομέων;

ΣΒ_1: Γενικά, δεν υπάρχουν πολλά σωματεία. Υπάρχει άλλο ένα σωματείο βάσης στην Αθήνα, υπήρχε άλλο ένα στο Ηράκλειο Κρήτης και νομικά κατοχυρωμένες συνελεύσεις σε άλλες πόλεις. Έχουμε έρθει σε επαφή μαζί τους και προσπαθούμε να βρισκόμαστε συνεχώς σε επικοινωνία μαζί τους. Όποτε προκύπτουν ζητήματα και προβαίνουν σε δράσεις, προσπαθούμε κι εμείς με τον τρόπο μας να δείξουμε την αλληλεγγύη μας. Μάλιστα, στα Γιάννενα είχε πραγματοποιηθεί και μια εκδήλωση στο εργατικό κέντρο, του Σ.Β.Ε.Δ.Ι με καλεσμένους τους συναδέλφους από το Σ.Β.Ε.Ο.Δ. Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι η δημιουργία διάθεσης για τη σύσταση νέων σωματείων βάσης διανομέων σε άλλες πόλεις ή και η βοήθεια ατόμων που έχουν ήδη εκφράσει τη διάθεσή τους να δημιουργήσουν σωματείο βάσης.

upload2h 3

Ε: Πρόσφατα υπήρξε κι ένας εργατικός αγώνας έπειτα απ’ την απόλυση ενός εργαζόμενου διανομέα, που αποτελεί και μέλος του Σ.Β.Ε.Δ.Ι, από καφετέρεια στο κέντρο της πόλης, . Τι ακριβώς συνέβη σε αυτή την περίπτωση;

ΣΒ_2: Μιλάμε για ένα cafe το οποίο λειτουργεί με francise, εδρεύει στη Λάρισα και σιγά σιγά ξεφυτρώνουν καταστήματα του σε όλη την Ελλάδα όπως και στην πόλη των Ιωαννίνων, όπου υπάρχουν δύο. Ο συνάδελφος διανομέας εργαζόταν σ’ ένα απ ‘αυτά σαν υπάλληλος απ’ τον Άυγουστο του 2013. Ο εργαζόμενος έπρεπε να φέρει το δικό του εξοπλισμό, κάτι το οποίο αποτελεί άτυπο κανόνα στα Γιάννενα, ώστε ο εργοδότης να γλιτώνει λίγο ακόμη κέρδος για την τσέπη του. Τα αναγκαία υλικά, λοιπόν, όπως η βενζίνη, το μηχανάκι, ή και τα σέρβις για το μηχανάκι, όπως και όλος ο εξοπλισμός επιβαρύνουν τον ίδιο τον εργαζόμενο. Επίσης, ο συνάδελφος δούλευε (πάλι με τον άτυπο νόμο των εργοδοτών) με λιγότερα ένσημα απ’ όσα του αναλογούσαν, όντας απασχολούμενος 6 ώρες την ημέρα, 6 μέρες την εβδομάδα. Κάποια στιγμή, όταν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και ο συνάδελφος θεωρούσε αυτονόητο ότι θα πάρει την τακτική του αποδοχή, το δώρο των χριστουγέννων, η εργοδοσία αρνήθηκε να το καταβάλλει, ισχυριζόμενη πως «εμείς σαν επιχείρηση δε δίνουμε δώρα». Ο συνάδελφος προσπάθησε άλλες δυο φορές να έρθει σε επαφή με την εργοδοσία ώστε να εκφράσει τη δυσφορία του για το γεγονός της άρνησης καταβολής του επιδόματος χριστουγέννων το οποίο και θεωρούσε ότι δικαιωματικά έπρεπε να λάβει. Η εργοδοσία απάντησε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, ότι δηλαδή σαν εταιρεία δε καταβάλλει σε κανένα εργαζόμενο δώρα κι ότι έτσι λειτουργεί η συγκεκριμένη επιχείρηση. Ο συνάδελφος προσέφυγε στην επιθεώρηση εργασίας και διεκδίκησε μέσω αυτής (πάντα όχι μόνος του αλλά μαζί με τους συναδέλφους απ ‘το σωματείο) το δώρο χριστουγέννων το οποίο και τελικά πήρε. Στις αρχές Απριλίου, δηλαδή ένα μήνα πριν την καταβολή του δώρου του Πάσχα, τον κάλεσε η εργοδοσία για να του πει πως το κατάστημα στο οποίο εργαζόταν και ήταν ο μοναδικός διανομέας «δε βγαίνει» οικονομικά κι έτσι αποφάσισαν να διακόψουν τη διανομή και κατ επέκταση να απολύσουν τον ίδιο. Ο συνάδελφος δε δέχτηκε αυτη την πρόφαση ως δικαιολογία, δε δέχτηκε να υπογράψει κανένα χαρτί απόλυσης, απαντώντας πως τον απολύουν καθαρά εκδικητικά για τη συνδικαλιστική του δράση και πως όλο αυτό το κάνουν για παραδειγματισμό, λόγω του ότι απέχει μόνο ένας μήνας από την καταβολή του δώρου του πάσχα, ώστε να μη σηκώσει κεφάλι κανένας από τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Μετά από 3-4 μέρες τελικά τον απέλυσαν και η επίσημη δικαιολογία τους ήταν το ότι…δε βγαίνουν οικονομικά. Η κλασσική δηλαδή δικαιολογια που χρησιμοποιούν οι εργοδότες όταν βλέπουν πως ο εργαζόμενος δε σκύβει το κεφάλι στις ορέξεις τους.

E Ποια ήταν η αντίδραση του ίδιου του εργαζόμενου;

ΣΒ_2: Αρχικά, όταν τον ενημέρωσαν πως θέλουν να τον απολύσουν, ο ίδιος δε δέχτηκε την απόλυση, συνέχισε να εργάζεται κανονικά σύμφωνα με το ωράριο εργασίας του. Πήγαινε στη δουλειά του και η (εκδικητική) στάση της εργοδοσίας ήταν να μην τον αφήνουν να πηγαίνει παραγγελίες. Δηλαδή, ο συνάδελφος καθόταν, ήταν τυπικός στο ωράριό του, απλά τα αφεντικά δεν του επέτρεπαν να πηγαίνει παραγγελίες για να τον αναγκάσουν να φύγει. Παρ’ όλα αυτα ο συνάδελφος συνέχισε να δίνει την παρουσία του εκεί σύμφωνα με το ωράριο για 3 μέρες μέχρι που την τρίτη μέρα του έστειλαν με δικαστικό κλητήρα την απόλυσή του.

Ε: Ποια ήταν η αντίδραση απ ‘το Σ.Β.Ε.Δ.Ι και ποιές οι δράσεις στις οποίες προέβη;

ΣΒ_2: Ως σωματείο γενικότερα, στην τακτική συνέλευση που έχουμε κάθε πρώτη και τρίτη κυριακή του μήνα, συζητάμε όλα μας τα προβλήματα , συλλογικοποιώντας τα, κι αυτός ήταν ένας ακόμη απ ‘τους λόγους που δημιουργήθηκε το Σ.Β.Ε.Δ.Ι. Επομένως, οι συνάδελφοι απ ΄το σωματείο γνώριζαν όλη την εξέλιξη απ’ την πρώτη στιγμή που ο συνάδελφος ξεκίνησε να εργάζεται στη συγκεκριμένη επιχείρηση μέχρι και την ημέρα της απόλυσής του, γνώριζαν δηλαδή την τροπή που έπαιρνε το ζήτημα μέρα με τη μέρα. Άπο εκεί και πέρα, όταν ήρθε η απόλυση, ενημερώθηκε και αλληλέγγυος κόσμος έτσι ώστε μέσα από τη συνέλευση να δούμε τι δράσεις θα κάνουμε για να διεκδικήσουμε την επαναπρόσληψη του συναδέλφου. Πράγμα το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα να πραγματοποιηθούν τρεις παρεμβάσεις στο κατάστημα των Ιωαννίνων και μια παρέμβαση απ ΄το σωματείο σερβιτόρων μαγείρων στη Θεσσαλονίκη σε κατάστημα της ίδιας αλυσίδας. Τα αιτήματα μας ήταν η επαναπρόσληψη του συναδέλφου, ο εξοπλισμός να παρέχεται από την επιχείρηση, να καταβάλλονται κανονικά υπερωρίες, δώρα, επιδόματα. Οι όροι που βάλαμε στον εργατικό αγώνα ήταν κινηματικοί, κι έτσι καταφέραμε και την επαναπρόσληψη αλλά και την ικανοποίηση όλων των αιτημάτων του σωματείου συλλογικά.

ΣΒ_1: Τέτοιες προσπάθειες, όπως στις δύο καφετέριες και στην πιτσαρία, μπορεί να μην αποτελούν ένα «μεγάλο εργατικό αγώνα», όπως κάποιοι τον έχουν στο μυαλό τους, είναι όμως μικροί καθημερινοί εργατικοί αγώνες που έχουν τη δική τους σημασία, προσφέρουν τις δικές τους νίκες, κι έχει μεγάλη σημασία να τους αναδείξουμε. Τα αφεντικά, αλλά και ο κόσμος εκεί έξω, είδαν πως ο συνάδελφος δεν είναι μόνος του, ότι προσπάθησε να συλλογικοποιήσει τα προβλήματά του και διεκδίκησε συλλογικά το δίκιο του με όλα τα μέσα.

Ε: Ποιές είναι οι συνθήκες εργασίας ενός διανομέα στα Γιάννενα;

ΣΒ_1: Έίναι ένα επάγγελμα για το οποίο έχει περάσει στην κουλτούρα και του εργοδότη και του πελάτη ότι ο εργαζόμενος σ’ αυτό διανομέας είναι το παιδί για όλες τις δουλειές. Για τον εργοδότη διότι έχει έναν υπάλληλο που δουλεύει για 3,5 ευρώ την ώρα βάζοντας ο ίδιος όλον τον εξοπλισμό, δίχως επιδόματα, δώρα, άδειες, και μπορεί να κάνει και δουλειές πέρα απ’ το καθηκοντολόγιο, λίγη λάτζα, λίγο τηλεφωνητής, λίγο το ένα, λίγο τ’ άλλο. Κι όλα αυτά με τη διαρκή απειλή της απόλυσης, καθώς οι διαθέσιμοι άνεργοι αναμένουν στην ουρά. Στα Γιάννενα υπάρχουν αρκετά καταστήματα τα οποία προσφέρουν ανασφάλιστη εργασία, κι έτσι είναι πολλοί οι συνδάλεφοι που βρίσκονται εκτεθειμένοι πάνω στο μηχανάκι χωρίς ασφάλεια. Μάλιστα, σε μια πόλη σαν τα Γιάννενα όπου οι βροχές αποτελούν σύνηθες φαινόμενο, ο βαθμός επικινδυνότητας ανεβαίνει, κάτι το οποίο δεν ενδιαφέρει ούτε τον εργοδότη, ούτε πολλές φορές τον πελάτη. Ακόμη κι αν είναι ασφαλισμένος όμως, ο διανομέας έχει υπογράψει μια σύμβαση με το ελάχιστο δυνατό κόστος και τώρα οι εισφορές των εργοδοτών όσων αφορά την ασφάλιση είναι μειωμένες…Το χειρότερο σε όλο αυτό είναι ότι κοστίζουμε το λιγότερο και αποδίδουμε το περισσότερο κι έχει επικρατήσει ένας φόβος. Αυτό τουλάχιστον παρατηρούμε και βιώνουμε στο δρόμο, ότι μετά από εσένα θα έρθει κάποιος άλλος. Αυτό το φόβο προσπαθούμε να σπάσουμε, αυτή τη σιωπή και πιστεύω οτι σιγά σιγά ,με μικρούς καθημερινούς αγώνες, θα τα καταφέρουμε.

Η συνέλευση του Σ.Β.Ε.Δ.Ι είναι ανοιχτή, γίνεται κάθε πρώτη και τρίτη Κυριακή του μήνα στο εργατικό κέντρο στις 11 το πρωί. Οποιοσδήποτε μπορεί να παρευρεθεί.

Εφημερίδα Άπατρις, #27

Η Άπατρις είναι πανελλαδική εφημερίδα δρόμου που εκδίδεται μέσω του οριζόντιου συντονισμού επτά συντακτικών ομάδων κατανεμημένων γεωγραφικά σε όλη την επικράτεια. Το μοντέλο οργάνωσης των ομάδων είναι βασισμένο στην αποκέντρωση, τη συνεργασία και την ισοτιμία των συντακτικών ομάδων στα πλαίσια μιας πανελλαδικής κοινότητας με κοινό στόχο την έκδοση της εφημερίδας αλλά και ποικιλόμορφες τοπικές παρεμβάσεις. Η εφημερίδα διανέμεται χωρίς αντίτιμο, με τιράζ 15000 φύλλα.

Επίσης, μπορούμε να σας στέλνουμε κάθε νέο φύλλο της εφημερίδας ταχυδρομικά, σε περίπτωση που επιθυμείτε να τη λαμβάνετε, καταβάλλοντάς μας τα έξοδα αποστολής.

Για επικοινωνία,σχόλια,προτάσεις, αποστολή του τεύχους και διανομή σε κάποια περιοχή ή ακόμη και συμμετοχή στο εκδοτικό εγχείρημα της Άπατρις ελάτε σε επαφή μαζί μας στο μαίηλ apatris.news@gmail.com

Εφόσον κρίνετε ότι το εγχείρημα αξίζει τον κόπο, η οικονομική ενίσχυση της εφημερίδας θα ήταν μεγάλη βοήθεια για μας.

Στο φύλλο 27 μπορείτε να διαβάσετε:

To νερό…νεράκι! Διεθνή παραδείγματα ιδιωτικοποίησης του νερού

Κάτω στον Πειραιά, στο Λιμάνι…είναι πολλά τα λεφτά Άρη!

Ο Τίγρης και ο Δράκος, το χρονικό του αγώνα στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Συνέντευξη με μέλη του Σωματείου Βάσης Εργαζομένων Διανομέων Ιωαννίνων

Σημειωματάριο βίας: ανταπόκριση απ’ το Ferguson

Eurogendfor – Ευρωπαϊκή Δύναμη Χωροφυλακής, ο στρατός των τραπεζιτών

Η αλλαγή υποδείγματος στην ελληνική αγορά στέγης: απ’ το μοντέλο «ατομικός ιδιοκτήτης κατοικίας» στο μοντέλο «ενοικιαστής από εταιρία real estate»

Φόροι Ολικής (ΕΝΦΙΑ)λεσης

Νέοι θεσμοί και πολιτικά σώματα, συνέντευξη του David Graeber στον Andrea Staid

Απεργία πείνας: το έσχατο μέσο αγώνα

Για την Athens Antifa League
ένα αντιεμπορευματικό και αυτοοργανωμένο πρωτάθλημα» ποδοσφαίρου στις γειτονιές της Αθήνας

Πρωτογενές πλεόνασμα, δημόσιο χρέος και άλλες ιστορίες για παρθένους

Ερμηνεύοντας ή παρερμηνεύοντας τον Κορνήλιο Καστοριάδη

“The Barbarian”- Anarcho Tourist Review

Οι μαριονέτες της εξαθλίωσης, με αφορμή τις εξαιρετικές ταινίες του Γ. Οικονομίδη

 

Σταθερά σημεία διανομής της Άπατρις:

Διανομή για την Αθήνα: Κοινωνικό κέντρο K*ΒΟΞ (Αραχώβης & Θεμιστοκλέους, Πλ. Εξαρχείων)

Διανομή για την Θεσσαλονίκη: Άνευ Αρχών, Χατζηανδρέου 7, πίσω από το Γεννηματά

Διανομή Ήπειρος: Στέκι Α.Κοι.Χ.Ι (Αυτόδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος Ιωάννινα) Πλατεία Νεομάρτυρα Ιωάννη 5 (απέναντι από το Δημοτικό Ωδείο).

Διανομή Ανατ, Μακ/Θράκη: Αυτόνομο Στέκι Καβάλας, Βύρωνος 3

Διανομή Κρήτη: Κατάληψη Ευαγγελισμου, Θεοτοκοπούλου 18, Ηράκλειο Κρήτης

Στην Πάτρα μπορείτε να βρείτε την Άπατρις στο στέκι Άτακτον, Άστιγγος 100 και Κανακάρη Ρούφου