Tag εργασια

Ποιοι και γιατί εχθρεύονται την αυτοδιαχείριση;

Το εγχείρημα της αυτοδιαχειριζόμενης ΒΙΟΜΕ έχει βρεθεί αντιμέτωπο όχι μόνο με τους “φύσει” και “θέσει” εχθρούς της αυτοδιαχείρισης, τα αφεντικά και το κράτος, αλλά και με δυνάμεις της αριστεράς, κομμουνιστικές και αντικαπιταλιστικές, ακόμη και του αναρχικού κινήματος. Παρά τις διαφορές τους, οι δυνάμεις αυτές φαίνεται να συμφωνούν ως προς το ότι εντός του καπιταλισμού η αυτοδιαχείριση δεν μπορεί παρά να είναι ένα είδος “αυτοεκμετάλλευσης” των εργαζομένων, μια μορφή “συλλογικού κεφαλαιοκράτη”. Και επομένως, όχι μόνο δεν έχει να προσφέρει τίποτα στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης, αλλά, ακόμη χειρότερα, “απαλλάσσει” τον καπιταλισμό από την …υποχρέωσή του να βρίσκει δουλειά και να τρέφει όλους τους εργαζόμενους.

Μανιφέστο ενάντια στην εργασία (Ομάδα Krisis)

Ελευθερία δεν σημαίνει να είμαστε η ανθρώπινη πρώτη ύλη των αγορών, ούτε τα κουρντισμένα πιόνια της κρατικής διαχείρισης. Ελευθερία σημαίνει οι άνθρωποι να οργανώνουν μόνοι τους τις κοινωνικές τους σχέσεις χωρίς την παρέμβαση και τη μεσολάβηση αλλότριων μηχανισμών. Σύμφωνα με αυτό το πνεύμα, οι αντίπαλοι της εργασίας θέλουν να δημιουργήσουν νέες μορφές κοινωνικού κινήματος και να ορθώσουν τα προγεφυρώματα για μία αναπαραγωγή της ζωής πέραν της εργασίας. Το ζήτημα τώρα είναι να συνδυάσουμε την πρακτική της αντι-κοινωνίας με μία επιθετική άρνηση της εργασίας.

Ζίγκμουντ Μπάουμαν – Η εργασία, ο καταναλωτισμός και οι νεοπτωχοι

Όσοι από εμάς διατηρούν ακόμη τις ηθικές τους ευαισθησίες απέναντι σε φαινόμενα φτώχειας μέσα σε μια κοινωνία υπερβολικού πλούτου, όσοι ασχολούνται με την κοινωνιολογία, την πολιτική επιστήμη και την κοινωνική πολιτική θα ανακαλύψουν ότι αυτό το κείμενο, γραμμένο με τη γλαφυρότητα και την πυκνότητα ύφους που χαρακτηρίζει το συγγραφέα…

Lafargue, Paul – Το δικαίωμα στην τεμπελιά

Το μικρό αυτό βιβλίο (που εκδόθηκε το 1880) προκάλεσε αμηχανία στους σοσιαλιστές και τους δίχασε. Προκάλεσε αμηχανία, γιατί ήταν γραμμένο από τον γαμπρό του Μαρξ και πήγαινε κόντρα στα συνθήματα των εργατικών αγώνων της εποχής εκείνης, που ήταν “Δουλειά για όλους!” κτλ. Τους δίχασε, γιατί άλλοι έκριναν ότι εναντιωνόταν στους εργατικούς αγώνες…

Συνέντευξη του Αντρέ Γκόρζ: Άτομο, κοινωνία, κράτος (I)

Ο ΓΑΛΛΟΣ φιλόσοφος Αντρέ Γκορζ, ο συνιδρυτής του «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» το 1964, έφυγε από την ζωή σε ηλικία 84 ετών αυτοκτονώντας με την σύντροφο της ζωής του Ντορίν στην κατοικία τους στο Βοσνόν (στ’ ανατολικά του Παρισιού) – μετά από μία αρμονική συμβίωση 58 ετών. Ο Αντρέ Γκορζ ήταν 84 ετών, ενώ η σύζυγος Ντορίν ήταν 83, ήταν αγγλικής καταγωγής…

Ο Πωλ Λαφάργκ, η τεμπελιά και η εργασιακή προπαγάνδα του καπιταλισμού

Αν ο Λαφάργκ προτείνει το 1880 την τρίωρη εργασία ως αρκετή για την παραγωγή των απαραίτητων αγαθών, το 2012 οικονομολόγοι, πολιτικοί και πολυεθνικές κάνουν τα πάντα για να μας πείσουν ότι η κατάργηση ωραρίων, αργιών κλπ είναι η μόνη λύση. Εξάλλου «arbeit macht frei» (Η δουλειά απελευθερώνει) όπως έγραφαν και οι ναζί έξω από όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Δουλειά, ένα ολέθριο δόγμα

Οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να δουλεύουν πάνω από 3 ώρες την ημέρα, η παραγωγή είναι σε υψηλά επίπεδα και τα αγαθά φτάνουν να ντύσουν και να ταΐσουν 2 πλανήτες σαν τη Γη, άσχετα αν ο καπιταλισμός κρατά σε συνθήκες ανέχειας και πείνας τα 2/3 του πλανήτη για να ελέγχει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και να κερδοσκοπεί ασύστολα. Αυτή πρέπει να είναι και η βασική απαίτηση των εργαζομένων. Λιγότερη δουλειά, περισσότερη ελευθερία για γλέντια, περισσότερος χρόνος για πραγματική ζωή. Aς είμαστε τεμπέληδες σε όλα, εκτός από τον έρωτα, το πιοτό και τη τεμπελιά ! Όσο για τα αφεντικά;

Ή δουλειά ή αξιοπρέπεια… και τα δύο μαζί δεν γίνονται!

Η ανεργία είναι σίγουρα ασθένεια. Ο άνεργος αρρωσταίνει και πρώτα απ’ όλα ψυχικά. Ποιό είναι το φάρμακο της ανεργίας; Eδώ βρίσκεται το φάρμακο για την ανεργία: η συλλογική διαχείριση, και μια νέα ηθική, όχι της εργασίας αλλά της δημιουργίας ή, διαφορετικά, μια νέα νοηματοδότηση πάνω στην ίδια την εργασία, ως πράξη που έχει να κάνει με την ανθρώπινη φαντασία, τον αυτο-προσδιορισμό του τί είναι ο άνθρωπος, αντί να μας βυθίζει στον βούρκο της ασημαντότητας και στην δικτατορία των βιολογικών αναγκών. Γιατί δουλειά και αξιοπρέπεια είναι ασύμβατες έννοιες.

Η Γερμανία της φτώχειας

Το κακό μάλιστα δεν ξεκίνησε επί συντηρητικής Μέρκελ και Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών, αλλά επί «σοσιαλδημοκράτη» Σρέντερ, με τη ψήφιση του περιβόητου νόμου Χαρτς IV. Όπως διαβάζουμε σε δημοσίευμα του «Σπίγκελ»(30/04/2012), «υπάρχουν σήμερα ένα περίπου εκατομμύριο εργαζόμενοι σε προσωρινές θέσεις εργασίας στην Γερμανία, οι οποίοι συχνά κάνουν την ίδια δουλειά όπως οι πλήρως απασχολούμενοι συνάδελφοί τους με πολύ χαμηλότερη αμοιβή. Σε πολλές περιπτώσεις, δεν γνωρίζουν που ακριβώς θα δουλέψουν μέσα στην εβδομάδα ή αν θα κρατήσουν τη δουλειά τους…

Ολική επιστροφή της δουλείας;

Ή θα αμφισβητήσουμε την προπαγάνδα τρόμου και θα συγκρουστούμε με τις κυρίαρχες αξίες που διέπουν την κοινωνία μας (το κέρδος και την αλόγιστη συσσώρευση κεφαλαίων), με τους θεσμούς που διαιωνίζουν την θεσμισμένη ετερονομία (όπως το κράτος και τις μεγάλες επιχειρήσεις) απαιτώντας άμεση δημοκρατία και ισότητα σε όλα τα εισοδήματα, ή θα υπομένουμε μαρτυρικά και σιωπηλά τις συνέπειες της απάθειάς μας. Καί τα δυο μαζί δεν γίνονται…