Tag Ελλάδα

Με αφορμή το βιβλίο του Γ. Χαμηλάκη «Το έθνος και τα ερείπιά του»

Τον Αύγουστο του 2013 ξέσπασε μια μηντιακή καταιγίδα σχετικά με την δήθεν ανακάλυψη του τάφου του Μεγαλέξανδρου στην Αμφίπολη. Το σύντομο αυτό επεισόδιο, ένα ακόμη στην μακρόχρονη σαπουνόπερα του κυνηγιού του χαμένου τάφου-θησαυρού, ξεφούσκωσε λίγες μέρες μετά, αφού προκάλεσε, βέβαια, σωρεία άρθρων. Η συζήτηση για τον «Μέγα Στρατηλάτη», την ελληνικότητα της Μακεδονίας και το ιστορικό συνεχές του ελληνικού έθνους, είχαν γι’ άλλη μια φορά την τιμητική τους κι όλο το ενδιαφέρον για την αρχαιολογική ανασκαφή ενός μνημειώδους τύμβου, έμελλε να ξοδευτεί, σαν ένα ακόμη κούτσουρο, στην φωτιά της εθνικής μας υπερηφάνειας.

Ηλίας Πετρόπουλος – Η ονοματοθεσία οδών και πόλεων

Φυσικά, οι μετονομασίες των οδών και πλατειών ανάγονται στο γενικότερο θέμα των μετονομασιών των τοπονυμίων, που μέσα σε λίγες δεκαετίες άλλαξαν ριζικά (και επί το εθνικώτερον) το πρόσωπο της χώρας μας. Οι σχετικές επιτροπές, με καθοδηγητή τον αρχιπατριώτη Νικόλαο Πολίτη, εξαφάνισαν δια παντός τα σλαβικά και τούρκικα και αρβανίτικα ονόματα των χωριών και των πόλεων και των βουνών και των ποταμών της Ελλάδας, σκορπίζοντας εδώ-εκεί νέα ονόματα τελείως αρχαιοπρεπή και ηλίθια. Έτσι, η Βοστίτζα έγινε Αίγιον, το Γιδά βαφτίστηκε Αλεξάνδρεια και τα ποτάμια Βαρδάρης και Μαρίτζα απόχτησαν αντιστοίχως τα ονόματα Αξιός και Έβρος.

Δημοκρατία και απομεγέθυνση

Ακόμη ένας όρος έχει μεταφρασθεί ατυχώς στα ελληνικά, ό όρος décroissance (degrowth) ως «αποανάπτυξη», ενώ το σωστό θα ήταν απομεγέθυνση. Ο όρος «ανάπτυξη» αποδίδει συνήθως τον όρο développement (development). Όμως η μεγάλη σύγχυση δεν είναι τόσο στον όρο όσο στη χρήση του περιεχομένου του και στη σχετική συζήτηση για το πολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου μπορεί να υπάρξει η οικονομική απομεγέθυνση. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, στηριζόμενοι στις θέσεις ενός θεωρητικού της απομεγέθυνσης, του Serge Latouche.

Οι δικοί μας Παλαιστίνιοι – του Άκη Γαβριηλίδη

Στο κάτω κάτω, ο αριθμός των άοπλων «λαθρομεταναστών» που χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή, την αρτιμέλεια, την υγεία ή την ελευθερία τους χάριν της προάσπισης των ελληνικών (=ευρωπαϊκών) συνόρων και της εθνικής καθαρότητας του περιεχομένου τους, είναι μάλλον περισσότεροι από τους αντίστοιχο αριθμό Παλαιστινίων στο Ισραήλ. Κατά τα λοιπά, από κύκλους του αντιισραηλινού ή/ και (μη) αντισιωνιστικού ή/ και (μη) αντισημιτικού κινήματος, διατυπώνεται συχνά το αίτημα «Nα πάψει η Ελλάδα να συνεργάζεται με το Ισραήλ». Μήπως ήρθε η στιγμή να αναρωτηθούμε αν, με την ίδια λογική, είναι σωστό η Ελλάδα να συνεργάζεται με την Ελλάδα;

Ένα μήνυμα ενότητας και φιλίας: τίποτα δεν μας χωρίζει πια…

Όπως ακριβώς η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η υπόλοιπη Ευρώπη, έτσι και η Τουρκία βιώνει με παρόμοιο τρόπο τις συνέπειες της ανεξέλεγκτης κρατικής βίας σε συνδυασμό με μια τεράστια επίθεση στις δημοκρατικές ελευθερίες. Είναι προφανές ότι σε όλον τον κόσμο το κράτος και όλοι οι κατασταλτικοί μηχανισμοί γίνονται ολοένα πιο αυταρχικοί καθώς η πολιτική ισχύς συγκεντρώνεται ολοένα περισσότερο στα χέρια μιας ολιγαρχίας, έχοντας ταυτόχρονα ως αποτέλεσμα τη δραματική διόγκωση της ωμής βίας, του κοινωνικού αποκλεισμού, των ανισοτήτων και της αδικίας. Η αυθαιρεσία των ολιγαρχικών καθεστώτων ενάντια στα θεμελιώδη μας δικαιώματα δεν αποτελεί πλέον ψευδαίσθηση ή αποκύημα της φαντασίας, αλλά μια προφανή πραγματικότητα. Οι ειρηνικές διαδηλώσεις υφίστανται διαρκώς επιθέσεις από βαριά οπλισμένες αστυνομικές δυνάμεις – η Ελλάδα και η Τουρκία αποτελούν μόνο δύο παραδείγματα, καθώς έχουμε δει τη βίαιη καταστολή στην Ισπανία, τη Βρετανία, τη Βραζιλία.

Η μετανάστευση στην Ελλάδα – Έντεκα μύθοι και περισσότερες αλήθειες

Εδώ και είκοσι τουλάχιστον χρόνια, το μεταναστευτικό αποτελεί ζήτημα το οποίο με διαφορετικές μορφές επανέρχεται μονίμως, καταλαμβάνοντας κεντρική θέση στη δημόσια συζήτηση. Στη συζήτηση αυτή επικρατούν συνήθως στρεβλές αντιλήψεις και συσκοτίζονται τα πραγματικά δεδομένα, καθώς η μετανάστευση συνιστά αντικείμενο πολιτικής χρήσης και μιντιακής εκμετάλλευσης. Με ευθύνη των κυρίαρχων μέσων μαζικής ενημέρωσης και χάρη στη συστηματική παρέμβαση της Ακροδεξιάς, δημιουργούνται κοινωνικοί μύθοι, ενίοτε και καταστάσεις «ηθικού πανικού», πράγμα που καθιστά ολοένα και πιο δύσκολη την κατανόηση της πολυπλοκότητας του φαινομένου και, φυσικά, τη νηφάλια αντιμετώπισή του. Το βιβλιαράκι αυτό έχει διπλό στόχο. Πρώτον, να αποδομήσει με τεκμηριωμένα στοιχεία τους ποικίλους κοινωνικούς μύθους που αφορούν τη μετανάστευση, συμβάλλοντας σε μια ολοκληρωμένη και πολύπλευρη αντίληψη του μεταναστευτικού

Λάμπε ρατ – η κλιμάκωση της νεοφασιστικής βίας & η διαχείρισή της από το πολιτικό σύστημα

Μετά τις εκατοντάδες επιθέσεις και τους τραμπουκισμούς εναντίον μεταναστών, μετά τη δολοφονία του Σαχτζάτ Λουκμάν, μετά τις καταδρομικές επιχειρήσεις εναντίον στεκιών και αγωνιστών της αντεξουσίας και της αριστεράς, έφτασε η ώρα μιας εν ψυχρώ δολοφονίας με μαχαίρι ενός έλληνα υπηκόου, του Παύλου Φύσσα. Σε μια περιοχή όπου η Χ.Α. σημείωσε υψηλά εκλογικά ποσοστά και έχει απλώσει για τα καλά τα πλοκάμια της. Ήταν προφανώς θέμα χρόνου. Η νεοφασιστική βία κλιμακωνόταν για όποιον είχε μάτια για να δει και αυτιά για ν’ ακούσει.

Να μην συνηθίσουμε στην ύβρη

Άλλωστε ο εθνικισμός από μόνος του αποτελεί μια από τις πιο έντονες μορφές ύβρεως καθώς με τον τρόπο που επιβάλλεται στα κοινωνικά άτομα ευνουχίζει κάθε τάση αυτο-περιορισμού: η φυλετική ή εθνική υπερηφάνεια (που λόγω της έντασής της εκλαμβάνεται ως ανωτερότητα) ενός ανθρώπου υιοθετείται ως ύψιστο ιδανικό προσδιορίζοντας κύρος και αναγνωρισιμότητα στο ίδιο το άτομο την ίδια στιγμή που ο κόσμος γύρω του καταρρέει και οι παλιές αξίες, που για χρόνια εξαγόραζαν την θνητότητά του προτάσσοντας κατανάλωση και καριερισμό σβήνουν ολοσχερώς, αναπληρώνουν έτσι το κενό…

Εμείς και η ΕΡΤ

Ακόμα και οι τυφλοί μπόρεσαν να δουν το ρεσιτάλ χυδαιότητας και αυταρχισμού που παρέδωσε η κυβέρνηση Σαμαρά με την απόφασή της να κλείσει την ΕΡΤ, απολύοντας χιλιάδες εργαζόμενους και στέλνοντας σαφές μήνυμα προς τη μεριά της κοινωνίας: είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε στην υλοποίηση του προγράμματός μας και όποιος σταθεί εναντίον μας θα είμαστε εδώ και εν μέσω μιας νυκτίς με πυγμή, αυθαιρεσία και καταστολή, στην υπηρεσία της υπεράσπισης του καθεστώτος, θα τον εκμηδενίσουμε. Την ίδια στιγμή στο πλευρό των κυβερνητικών επιλογών στέκονται οι φασίστες της Χρυσής Αυγής αλλά και οι ανεκδιήγητοι αναγνώστες της ακροδεξιάς φυλλάδας Στόχος, οι οποίοι πανηγυρίζουν για το τέλος ενός θεσμού που, κατά τι δική τους «κρίση» αποτελεί σύμβολο της «αμαρτωλής γενιάς του Πολυτεχνείου» που ευθύνεται για όλα τα κακά του τόπου.

Resistanbul

Η εξέγερση στην Τουρκία δεν είναι ένα αποκλειστικά τουρκικό φαινόμενο, δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως μεμονωμένο, και δεν μπορεί να προβλεφθεί η συνέχεια με βεβαιότητα, καθώς η κατάσταση αυτή τη στιγμή είναι αποκλειστικά και μόνο στα χέρια της (πράγματι ετερογενούς) τουρκικής κοινωνίας. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε αν θα σβήσει σταδιακά, αφήνοντας μια σημαντική παρακαταθήκη για το μέλλον, αν θα προκαλέσει σοβαρές πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις στη χώρα ή αν θα σχηματίσει ένα γνήσια επαναστατικό κίνημα που θα συμπαρασύρει σαν ντόμινο και τις υπό ανάφλεξη ευρωπαϊκές κοινωνίες, και ειδικά τη γειτονική ελληνική κοινωνία.

  • 1 2 9