Menu

EAGAINST.com

Ημερολόγια για μια φωτεινή νύχτα και μια “πεφωτισμένη” φυγομαχία

???????? ?????? ????????????

Ένα (ανορθόδοξο) δελτίο τύπου για τα ΜΑΤ της Νομικής, το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο και τους Ναπολέοντες της ήττας

Είναι πραγματικά τρομερές οι εποχές που ζούμε… Ζούμε πάνω στο μεταίχμιο ανάμεσα σε δύο κόσμους, που για τον πρώτο (αυτόν που μας αφήνει χρόνους) δεν μπορούμε να μιλήσουμε με διαύγεια και αυτόν που μας έρχεται δεν μπορούμε εκ των πραγμάτων να τον ορίσουμε. Ζούμε με λίγα λόγια σε εποχές μετάβασης… Το τι θα έρθει από την άλλη πλευρά του τούνελ καθορίζεται από δεκάδες παράγοντες. Και είναι ακριβώς αυτό που προσπαθεί σήμερα το κράτος να εμπεδώσει. Τους νέους όρους με τους οποίους θα συνδιαλέγεται με την κοινωνία και τα δείγματα γραφής τους είναι μέχρι στιγμής ξεκάθαρα. Η βίαιη επιβολή πάνω σε διευρυνόμενα κοινωνικά κομμάτια, η οικονομική επίθεση και εξαθλίωση που επιβάλει και η οριοθέτηση και στρατιωτικοποίηση κάθε πεδίου ελεύθερης δράσης και δημόσιου χώρου είναι το προεικόνισμα της νέας επιθετικής κρατικής πολιτικής.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αναγνώσουμε και την τακτική που ακολουθείται τους τελευταίους μήνες στο χώρο του πανεπιστημίου. Η επιβολή των διαγραφών, η εγκατάσταση security στις πύλες των πανεπιστημίων, οι φαιδρές τηλεοπτικές εξαγγελίες περί «επιβολής του νόμου και της τάξης» από ακόμη πιο φαιδρούς ανθρώπους (τύπου φορτσάκης), τα συμβούλια ιδρύματος και οι νέες ολιγαρχικές διοικητικές δομές των ιδρυμάτων, οι απολύσεις εργαζομένων και όλες οι σπασμωδικές κινήσεις που βλέπουμε από τη μεριά των κυβερνώντων συμπυκνώνουν την εικόνα ενός νέου πανεπιστημίου, που θα ανταποκρίνεται απόλυτα στον αναδυόμενο κρατικό ολοκληρωτισμό. Αποκορύφωμα όλης αυτής της διαδικασίας ήταν η συμβολικά και ιδεολογικά φορτισμένη απόφαση της νέας πρυτανικής αρχής να κηρύξει λοκ-άουτ κεντρικά κτήρια του ΕΚΠΑ εν όψει των καταλήψεων και της επετείου του Πολυτεχνείου.

Από το βράδυ της Τετάρτης (12/11) διμοιρίες ΜΑΤ είχαν αποκλείσει τις εισόδους του κτηρίου της πρυτανείας και της νομικής σχολής, ούτως ώστε να εμποδίσουν την απόφαση του φοιτητικού συλλόγου για κατάληψη της σχολής την Παρασκευή. Στον χορό μπήκαν και οι γνωστοί από παλιά πρυτάνεις της ΑΣΟΕΕ και του ΠΑΜΑΚ που ακολούθησαν αντίστοιχες τακτικές. Ως απάντηση σε αυτήν την προκλητική απόφαση φοιτητές μαζεύτηκαν από το πρωί της Πέμπτης έξω από τη νομική σχολή, αλλά δέχτηκαν κατευθείαν την απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ, η οποία προκάλεσε και δύο βαρύτατους τραυματισμούς φοιτητών, ενώ ταυτόχρονα καλέστηκε πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο για το απόγευμα της ίδιας μέρας.

Η μαζικότητα και ο παλμός της διαδήλωσης που ακολούθησε υπήρξε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη σε σχέση με το σκηνικό των τελευταίων εβδομάδων και έδειχνε την προοπτική μιας αναζωπύρωσης κινητικότητας του φοιτητικού κινήματος, μιας κινητικότητας που, αν δε θέλουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας, απουσιάζει εκκωφαντικά παρά την οξύτητα της εποχής. Μέσα σε ένα αστυνομοκρατούμενο κέντρο η διαδήλωση έδειξε μια αναξιοποίητη δυναμική στο εσωτερικό του φοιτητικού σώματος και διατήρησε τη μαχητικότητά της μέχρι την κατάληξή της στο Πολυτεχνείο. Και όλα αυτά παρά τις γνωστές συνθηματολογίες και τις γραφικότητες των εξίσου γνωστών αριστερών γραφειοκρατιών, που δεν μπορούν να κρύψουν τη λαχτάρα τους να πνίξουν το μέλλον στα νερά του βολικού παρελθόντος.

Αυτό ωστόσο που δίνει ξεχωριστή νότα στη βραδιά είναι τα όσα ακολούθησαν από εκεί και ύστερα. Μετά την πορεία ήταν προγραμματισμένο το συντονιστικό των φοιτητικών συλλόγων, το οποίο θα γινόταν μέσα στο Πολυτεχνείο, το οποίο ωστόσο ήταν κλειδωμένο μέσα στο πλαίσιο της γενικότερης περίφραξης των σχολών του κέντρου. Αφού λοιπόν έφυγε η πρώτη σύγχυση και μετά από αρκετές διαπραγματεύσεις αριστερών συνδικαλιστών με τους φύλακες, πάρθηκε η πρωτοβουλία από ορισμένους/ες φοιτητές/ριες για το αυτονόητο: Να επιβάλλουν δηλαδή τις συλλογικές αποφάσεις ενάντια στη μόνιμη επιθετική αυθαιρεσία της νέας ακαδημαϊκής εξουσίας, σπάζοντας την πόρτα του πολυτεχνείου. Και έτσι έγινε… Στα επόμενα λεπτά υπήρξε σκληρή επίθεση αστυνομικών δυνάμεων, με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος των φοιτητών να μπουν μέσα στο πολυτεχνείο, ενώ όσοι δεν πρόλαβαν δέχτηκαν δακρυγόνα και ξυλοδαρμούς…

Το διακύβευμα της στιγμής αυτής ήταν το αν αυτό που θα επικρατούσε θα ήταν ο πανικός, η σύγχυση και ο φόβος ή αν θα καταφέρναμε να συντονίσουμε μέσα στο πολυτεχνείο τις δυνάμεις μας, να προστατεύσουμε το δημόσιο χώρο και να δοθεί επιτέλους μία ηχηρή και αξιοπρεπής απάντηση υπό τον ήχο των κρότου-λάμψης και των αστυνομικών ασυρμάτων. Το διακύβευμα αυτό ωστόσο ποτέ δεν τέθηκε, γιατί μέσα σε μισή ώρα πεφωτισμένοι στρατηλάτες του φοιτητικού κινήματος, μεγάλες κεφαλές των ΕΑΑΚ, εκμεταλλευόμενοι την αναμπουμπούλα της στιγμής, κάλεσαν τους φοιτητές σε άτακτη και «συντεταγμένη» αποχώρηση. Όταν μάλιστα τους ζητήθηκε να περιμένουν, να γίνει μια συζήτηση πρώτα και να αποφασιστεί τι ακριβώς πρέπει να γίνει, αυτοί απάντησαν ότι «δεν αναγκάζουμε κανέναν να φύγει, αλλά παίρνουμε τα πανό μας και φεύγουμε».

Αναρωτιέται κανείς από πιο σημείο της όλης χυδαιότητας να ξεκινήσει. Από το ύφος ανθρώπων που, επειδή πήραν μια ντουντούκα στα χέρια τους, νομίζουν ότι μπορούν να θεωρούν τα μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων ιδιοκτησία τους ή από την ξεκάθαρα κατευναστική και ηττοπαθή λογική που προωθούν οι συγκεκριμένοι αριστεροί χώροι σε κάθε σχεδόν βήμα που τολμάει το φοιτητικό κίνημα. Και όλα αυτά από τους ίδιους ανθρώπους που τραγουδούσαν επί τρεις ώρες ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο μονοτονίας και κοινοτοπίας για «τα Πολυτεχνεία της γενιάς μας».

Και εδώ ερχόμαστε σε μία άλλη πλευρά αυτού που λέγαμε στην αρχή: Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά αυτής της μεταβατικής εποχής είναι ότι εκτός από το να αναδιατάσσει το στρατόπεδο των κυρίαρχων, αποκαλύπτει και τις λανθάνουσες τάσεις των φαινομενικά αντίπαλών τους. Το παραδοσιακό μοτίβο κινητοποίησης του αριστερού συνδικαλισμού, που ακολουθούσε το τροπάρι γενική συνέλευση-συλλαλητήρια-εκλογές μοιάζει σήμερα να φτάνει στο πιο οριακό του σημείο. Οι φοιτητικοί σύλλογοι σήμερα, εκτός του ότι πέφτουν στο κενό μέσα στα πλαίσια του νέου καθεστώτος, βιώνουν και μια πρωτοφανή κρίση κοινωνικής νομιμοποίησης, στην οποία οι πρακτικές καπελώματος και καιροσκοπισμού των αριστερών κομματικών γραμμών έχουν συμβάλλει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Οι γραφικότητες και τα παιχνίδια νομιμότητας και συνδιαλλαγής με τα θεσμικά όργανα φαίνονται σαν παλιό αστείο στις βίαιες εποχές βαρβαρότητας που ζούμε.

Εμείς από την πλευρά μας δε θεωρούμε ότι οι εποχές γεννιούνται από τους κυρίαρχους. Θεωρούμε ότι μπορούμε να διαμορφώσουμε το δικό μας λόγο σε αυτήν την ασταθή και ρευστή περίοδο. Κανένας πλέον δεν πείθεται (και πολύ άργησε) από τις «πρωτοπορίες» και τις γερασμένες ρητορείες των ΕΑΑΚιτών. Η επαναδιεκδίκηση και η επανανοηματοδότηση του δημόσιου χώρου και χρόνου, η δημιουργία αυτόνομων και οριζόντιων συμμετοχικών συνελεύσεων είναι οι άξονες γύρω από τους οποίους μπορεί να περιστραφεί ένα σύγχρονο και ζωντανό πρόταγμα, μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που πνίγεται από τον κτηνώδη ολοκληρωτισμό και την αστυνομικοποίηση της καθημερινότητας.

Το σπάσιμο της πόρτας του πολυτεχνείου και το αυθόρμητο σύνθημα «Αλήτες, λέρες, φοιτητοπατέρες», τη στιγμή της φυγομαχίας σηματοδοτούν μια ρωγμή, η οποία όσο μικρή και ανολοκλήρωτη κι αν έμεινε, κρατά το πάγιο χαρακτηριστικό της: Δεν κλείνει, ούτε συμμαζεύεται εύκολα…

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Ελευθεριακή Παρέμβαση Φιλοσοφικής

Πολυτεχνείο 13/11:γιατί πρέπει να τελειώνουμε με τα πτώματα του παρελθόντος

17_07150953-thumb-large

Ονειρώξεις ενός φοιτητικού κινήματος που ζέχνει πτωμαΐνη

Σήμερα (13/11) συνέβησαν πρωτοφανή πράματα, ακόμη και για τα δεδομένα του ελλαδικού σουρεαλισμού. Πρυτάνεις έκλεισαν πρυτανείες και σχολές, τις οχύρωσαν με ματ, ενώ ταυτόχρονα μπάτσοι έσπαγαν στο ξύλο κόσμο σε παγκάκια και σκάλες μετρό, επειδή τολμούσαν να ξεφωνήσουν μέσω τηλεφώνου λέξεις όπως «σύντροφος» ή «αναρχικός». Μ’ αφορμή αυτά καλείται πανεκπαιδευτική πορεία Προπύλαια. Υγιή αντανακλαστικά ως εδώ.

Καθώς η πορεία περνούσε από την κλειστή κι οχυρωμένη από μπάτσους Νομική, δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από τις δυνάμεις καταστολής δίχως να σπάσει. Συνεχίζει ως το Πολυτεχνείο, με σκοπό να διεξαχθεί το συντονιστικό γενικών συνελεύσεων, όπως είχαν αποφασίσει οι σύλλογοι. Η σχολή όμως βρισκόταν σε καθεστώς «λοκ-άουτ», δηλαδή κλειδαμπαρωμένη. Μετά τη μισάωρη καθυστέρηση από παρακάλια κάποιων «συντρόφων» να μας ανοίξουν οι φύλακες κι οι καθηγητές τους, σπάμε την πόρτα. Τα ΜΑΤ σ’ αυτόν το χρόνο έχουν προλάβει να στηθούν δεξιά κι αριστερά. Επιτίθενται και χτυπάνε κόσμο. Προλαβαίνουν να μπουν οι μισοί. Όσοι βρίσκονται μέσα αρχίζουν να οχυρώνουν το μέρος. Εδώ θα μπορούσε να ‘ναι η αρχή μίας τριήμερης κατάληψης, ως την 17η Νοέμβρη, που θα κλιμάκωνε τον αγώνα και θα επέφερε σημαντικές νίκες. Ή τουλάχιστον θα μπορούσε να δώσει το στίγμα μιας μη-φοβικής μάζας που ετεροκαθορίζεται απ’ τις προθέσεις των μπάτσων. Δίνεται δηλαδή μια ακόμη, πολύτιμη ευκαιρία στο φοιτητικό κίνημα ν’ αντισταθεί ουσιαστικά στη νοοτροπία κανιβαλισμού και σκλαβιάς που οι κυρίαρχοι εμποτίζουν την κοινωνία. Κι όμως, δεν προλαβαίνουν να περάσουν λίγα λεπτά απ’ τη στιγμή που μπήκαμε πολυτεχνείο κι ήδη κάποιοι (αλήτες, λέρες) φοιτητοπατέρες, αποφασίζουν αυτόκλητα πως είναι καλύτερο να βγούμε και να φύγουμε! Μέσα σ’ ένα κλίμα πανικού που οι ίδιοι δημιούργησαν, ξεκινάνε οι ίδιοι να φεύγουν, καλώντας τον κόσμο μαζί τους με ντουντούκες και διαδίδοντας ανυπόστατες πληροφορίες. Υπάρχουν ενστάσεις και μεγάλη μερίδα κόσμου τους καλεί σε συζήτηση, για το αν θα μείνουμε ή θα βγούμε. Δε δέχονται να συζητήσουν. Η διάσπαση αυτή προκαλεί αναταράξεις. Πέφτει τρομοκρατία και ψευδής ενημέρωση για το τι γίνεται έξω. Στους έξω γίνεται ψευδής ενημέρωση για το τι παίζει μέσα˙ ότι και καλά παίζουν συγκρούσεις μέσα στο Πολυτεχνείο και να φύγουν, ενώ είχε ανοιχτεί η πόρτα από Τοσίτσα στην οποία η πρόσβαση ήταν δυνατή και περιφρουρούνταν από μας. Τελικά ο μέσα κόσμος συμπαρασύρεται έξω από το Πολυτεχνείο. Σε λίγο βρίσκεται στο σταθμό Βικτώριας. Η πορεία τέλειωσε. Αρκετά επαναστατήσαμε και σήμερα. Καιρός να πάμε σπίτι για καφέ.

Σημειώσεις κάποιων προβοκατόρων πάνω στη φοιτητική αθλιότητα

Η μεταφυσική του μορφωμένου ανθρώπου

Στην πορεία έβλεπες κυρίως πρόσωπα από κινήσεις και παρατάξεις. Τ’ ότι κάποιοι φοιτητές ξυλοκοπήθηκαν από μια άγρια καταστολή που πλέον έχει το ακαταλόγιστο για ό,τι κάνει, δεν ενδιαφέρει όλο τον υπόλοιπο φοιτητικό μαζόκοσμο. Αυτός αλήθεια έχει φτάσει να ενδιαφέρεται μόνο για το αν έγινε κατάληψη στη σχολή του κι έχασε το μάθημα; Τα μυαλά του έχουν πολτοποιηθεί στο μπλέντερ της βλακείας που του προσφέρει απλόχερα το κεφάλαιο; Έχει συμβιβαστεί με τ’ ότι θα ζήσει σα δουλικό σκυλί; Έστω κι έτσι, η πορεία ήταν μαζική.

Το φοιτητικό κίνημα είναι νεκρό κι εμείς κανιβαλίζουμε το πτώμα του :-)

Ένα πρόβλημα ήταν ότι η πορεία θύμιζε περισσότερο επιτάφιο, παρά πορεία. Τη συνθηματολογία την έχουμε μάθει όλοι απ’ έξω τόσα χρόνια. Απ’ τον Τεμπονέρα στο η χούντα δεν τελείωσε το ’73 (και επίκαιρο) και ξανά απ’ την αρχή. Συνθήματα που πλέον δεν είναι φορείς οποιουδήποτε ριζοσπαστικού νοήματος. Συνθήματα που λειτουργούν για να βαυκαλίζουν μια μάζα που δεν είναι κίνημα και που δεν έχει προταγματικά σημεία αναφοράς που να συνδέουν παρελθόν, παρόν και μέλλον. Η φαντασία μας είναι νεκρή. Ο παλμός μας νωχελικός. Η νοοτροπία στείρα κι η δράση δανεισμένη από φετίχ του παρελθόντος. Οι όποιες νέες ιδέες εκτελούνται στο βωμό της συντήρησης του πτώματος της μεταπολίτευσης. Και βρωμάμε όλοι πτωμαΐνη.

«Εμπρός για τα πολυτεχνεία της γενιάς μας» – εαακ 2014.

Κι όμως ήταν συγκεκριμένοι «σύντροφοι» της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, που όταν ήμασταν μέσα στο πολυτεχνείο της γενιάς μας, μας ζητούσαν να βγούμε έξω, μας παραπληροφορούσαν και μας τάιζαν τρόμο. Ήταν αυτοί που έκαναν τη δουλειά των ματ και καπέλωσαν 300 περίπου άτομα που τους ζητούσαν να συνδιαμορφώσουν εκείνη τη στιγμή τη στάση που θα κρατούσαμε. Βέβαια, η συνδιαμόρφωση είναι ωραία σαν ιδέα, μόνο μέχρι κάποιος να διαφωνήσει με την κυρίαρχη γραμμή. Αυτό φαίνεται να ‘χουν στο κεφάλι τους πολλοί «σύντροφοι», που θεωρούν εαυτούς ως το περιούσιο κομμάτι του «κινήματος». Ενός «κινήματος» που υπάρχει μόνο στη φαντασία μας κι όταν πάει κάπως μέσα από βιώματα να δημιουργηθεί το ταΐζουνε σκατά, για να ‘ναι σίγουροι ότι παραμένει ένα πτώμα που ελέγχουν. Βλέπεις, το ζητούμενο τελικά είναι ο έλεγχος κι όχι η ριζοσπαστική θεωρία και δράση˙ μια φτηνή παραλλαγή του πατριαρχικού «ποιος την εχει μεγαλύτερη» στο και καλά ριζοσπαστίκ «ποιος οδηγεί το κίνημα». Κι αν πεις και τίποτα η απάντηση που παίρνεις είναι «ο εχθρός είναι εκεί έξω, όχι εμείς». Κι αυτό ισχύει εν μέρει. Όμως η πράξη είναι που καθορίζει την πραγματικότητα. Κι όταν αυτή ορίζεται από προβληματικές νοοτροπίες αβανγκαρντισμού, παίρνει κι άλλους στο λαιμό της λειτουργώντας ως κρέας στις μηχανές του εχθρού. Όταν δε μπορείς να διαχειριστείς μια κατάσταση που σε ξεπερνά, το έντιμο είναι να το αναγνωρίσεις και να συνδιαλλαγείς με τους ανθρώπους που βρίσκεσαι εντός της.

Καταναλώνουμε αργά το θάνατό μας ή σκοτώνουμε αυτά που μας σκοτώνουν

Όσο ζούμε με ψευδαισθήσεις, τόσο περισσότερο θα χάνουμε έδαφος. Τόσο περισσότερο θα μας βιάζουν οι καπιταλιστές, οι λοβέρδοι κι οι φασίστες. Οι αγώνες του παρελθόντος ανήκουν στο παρελθόν. Πρέπει να τελειώνουμε με τα πτώματα. Οι αγώνες μας δε μπορούν να νοηματοδοτούνται εξ ολοκλήρου από το τι συνέβη 30, 40 ή 500 χρόνια πριν. Η ιστορική εμπειρία έχει σημασία όταν χρησιμοποιείται με βάση τις ανάγκες του σήμερα κι όχι για τη συντήρηση του χθες. Το χθες δε μπορεί ν’ απαντήσει στο σήμερα˙ κρίνεται ανεπαρκές. Οι κυρίαρχοι το ‘χουν καταλάβει αυτό κι εξελίσσονται. Εμείς απ’ την άλλη, ή πετάμε τους σκελετούς απ’ τις ντουλάπες μας ή βουλιάζουμε. Έχουμε μια καίρια ιστορική επιλογή να κάνουμε. Ας αποφασίσουμε να σοβαρευτούμε και να διεκδικήσουμε όσα θα κάνουν τη ζωή μας ανθρώπινη, σοβαρά, συλλογικά κι αυτό-οργανωμένα. Ας μην πετάμε στα σκουπίδια τις ευκαιρίες. Ας μάθουμε να διαχειριζόμαστε τις νίκες μας κι ας μην τις μετατρέπουμε σε ήττες. Κι ας τελειώνουμε επιτέλους με τους θεολόγους, τους μεσσίες και τις πρωτοπορίες κάθε είδους.

Αλληλεγγύη – Αυτοοργάνωση – Αντιιεραρχία

Για τον καθορισμό των ζωών μας από εμάς τους ίδιους

Και το τσάκισμα όσων μας σκοτώνουν

Vita Activa

Wikileaks: Αναρχικοί και Πανεπιστήμια στην Αθήνα

Το κείμενο στα αγγλικά μπορείτε να βρείτε εδώ

Β.Α1. Περίληψη: Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Χ είπε στον PAO (Programs Abroad Officer) και στον CAO (Cultural Affairs Officer) στις 9 Ιουνίου ότι η αποστροφή των φοιτητών για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, την οικονομία, την έλλειψη θέσεων εργασίας, έχει οδηγήσει σε αυξημένη βία ακόμα και από παραδοσιακά μετριοπαθείς πολιτικά φοιτητικές παρατάξεις.

Παραπονέθηκε ότι οι τακτικές που προτιμά η αστυνομία, να κυκλώνει και να κρατά τους ταραχοποιούς εντός των πανεπιστημιακών χώρων, ώστε να περιοριστούν οι ζημιές στους δρόμους της Αθήνας και στα καταστήματα, είναι μια δειλή προσέγγιση που προωθείται από τους πολιτικούς. Ο Χ έχει αναλάβει προσωπική πρωτοβουλία να διαπραγματευτεί απευθείας με τους φοιτητές που διαδηλώνουν, ώστε να περιοριστούν οι ζημιές στο πανεπιστήμιο, που όπως λέει βολεύουν μια χαρά την αστυνομία και την ηγεσία του υπουργείου παιδείας. Κατηγόρησε το υπουργείο για τη χαμένη ευκαιρία το 2004, να κάνει ριζικές αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένης της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου και της αδειοδότησης ιδιωτικών πανεπιστημίων[1]. Τέλος περίληψης.

Β.Α2. Σε μια συνάντηση εκτός πρωτοκόλλου και χωρίς περιορισμούς, στις 9 Ιουνίου, όπου άσκησε κριτική εξίσου στα πολιτικά κόμματα, στην αστυνομία και στους φοιτητές ταραχοποιούς για τις αυξανόμενες βίαιες διαδηλώσεις που έχουν καταστρέψει πανεπιστημιακή περιουσία και έχουν στείλει τον Χ οκτώ φορές στο νοσοκομείο, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Χ προειδοποίησε ότι η απογοήτευση των φοιτητών από το εκπαιδευτικό σύστημα και την οικονομία αυξάνεται.

Όπως στοχοποιήθηκε και ο Χ κατά τη διάρκεια των βίαιων μαθητικών διαδηλώσεων του περασμένου Δεκεμβρίου, ο Χ έχει βιώσει μια έξαρση του φοιτητικού εξτρεμισμού που δεν υπόσχεται πολύ καλά πράγματα για το μέλλον. Μόνο τα τελευταία έξι χρόνια, ο αριθμός των αναρχικών στη φοιτητική κοινότητα του Πανεπιστημίου Αθηνών έχει αυξηθεί από 450 σε 5,000, σύμφωνα με τον Χ. Οι αναρχικοί έχουν ιδρύσει ακόμα και πολιτικό κόμμα [2], το οποίο συμμετείχε στις πρόσφατες ευρωεκλογές και κατάφερε να αποσπάσει 7,000 ψήφους στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας. Από τους 180 πρωτοετείς φοιτητές ιατρικής (που παραδοσιακά είναι η αφρόκρεμα της φοιτητικής κοινότητας), το ένα τρίτο ψήφισε για το αναρχικό κόμμα στις πρόσφατες φοιτητικές εκλογές. Αυτό, σύμφωνα με τον Χ, σημαίνει ότι υπάρχουν δραματικά εκπαιδευτικά και κοινωνικά προβλήματα, τα οποία μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με μια μόνιμη διακομματική κοινοβουλευτική επιτροπή και ένα μόνιμο υφυπουργό Παιδείας, που να είναι διατεθιμένοι να ξεπεράσουν τις πολιτικές των κομμάτων και να εφαρμόσουν πολύ αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Β.Α3. Σύμφωνα με τον Χ, η Ελλάδα έχει πολύ μεγάλο αριθμό φοιτητών (περίπου το 70% των αποφοίτων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης εγγράφεται σε πανεπιστήιο), που δεν μπορεί να απορροφηθεί από την αγορά εργασία με το πέρας των σπουδών.Ο Χ δήλωσε πως στην Ελλάδα υπάρχουν 65.000 γιατροί, όταν μόνο οι μισοί από αυτούς είναι απαραίτητοι. Το εκπαιδευτικό σύστημα χρειάζεται να αναδιαρθρωθεί, δήλωσε ο Χ, ώστε να παρέχει εκτεταμένες και υψηλής ποιότητας επαγγελματικές και τεχνικές ευκαιρίες εκπαίδευσης. Χωρίς αυτές τις αλλαγές, η Ελλάδα θα συνεχίσει να παράγκει ένα διογκούμενο αριθμό άνεργων και χωρίς δικαιώματα νέων.

Β.Α4. (C) Ο Χ τόνισε τη χαμένη ευκαιρία της κυβέρνησης να εφαρμόσει εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις το καλοκαίρι του 2004, μετά την μεθυστικό επιτυχία των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Είχε προτείνει στην τότε τότε υπουργό Παιδείας, Μαριέττα Γιαννάκου, πέντε τροπολογίες στο βασικό νόμο για την εκπαίδευση που θα είχαν λύσει βασικά θέματα, όπως το πανεπιστημιακό άσυλο και ηαδειοδότηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Ο Χ είπε πως η Γιαννάκου συμφώνησε με αυτές τις προτάσεις, ωστόσο, την τελευταία στιγμή αποφάσισε να ανοίξει έναν ευρύ διάλογο για τη μεταρρύθμιση , που όπως είπε ο Χ ήταν η αφορμή για τους φοιτητές να οργανωθούν και να αντιταχθούν στις προτεινόμενες αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα, και προκάλεσε επίσης το κόμμα της αντιπολίτευσης το ΠΑΣΟΚ να αποσύρει την υποστήριξή του για τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις. Αυτό ήταν και το σημείο εκκίνησης των φοιτητικών κινητοποιήσεων που βιώνουμε σήμερα, κατέληξε ο Χ.

Β.Α5. (Γ) Όσον αφορά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008, ο Χ δήλωσε πως η αστυνομία περιόρισε τους βίαιους διαδηλωτές διαδηλωτές στο κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημιου Αθηνών, αφήνοντας τον X και τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας να διαπραγματευτούν μαζί τους,κάτι το οποίο τελικά συνέβη. XXX (σύμφωνα με τη νομοθεσία περί ασύλου, αυτό μπορεί να ανακληθεί κατά τη διάρκεια των πράξεων βίας, κατι το οποίο δίνει στην αστυνομία το δικαίωμα να εισέλθει εντός των ζωνών του πανεπιστημίου ώστε να σταματήσει η τη βία και να συλλάβει διαδηλωτές). XXX. Ωστόσο, ο Χ παραπονέθηκε πως η αστυνομία – σε συμφωνία με την κυβέρνηση – συνεχίζουν να προτιμούν να περιορίζουν τους διαδηλωτές στα πανεπιστήμιο κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων, ώστε οι ζημιές να περιορίζονται στους χώρους του πανεπιστημίου, αντί για τους δρόμους και τα καταστήματα της Αθήνας. Οι φοιτητικές διαδηλώσεις περνούν μέσα από την Αθήνα μπροστά από την αστυνομία, η οποία ξεκινά να πετά δακρυγόνα στους διαδηλωτές μόνο όταν αυτοι βρίσκονται κοντά σε χώρους του πανεπιστημίου. Σε περιπτώσεις όπουη είσοδος της αστυνομίας στο πανεπιστήμιο είναι αναγκαία, οι πρυτάνεις έχουν μετατραπεί σε αποδιοπομπαίους τράγους, αφού πρέπει να εγκρίνουν οποιαδήποτε αστυνομική είσοδο, ακόμη και ερευνά ήσσονος σημασίας εγκλήματα, όπως οι διαρρήξεις.

Β.Α6. (C) Ο Χ προέβλεψε ακόμη περισσότερες διαμάχες με τους φοιτητές εάν κυβέρνηση προσπαθεί να καταργήσει πανεπιστημιακό άσυλο. Περιέγραψε μια συνάντηση που είχε με τους ηγέτες των φοιτητών XXX, στους οποίους ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να άρει το άσυλο, ώστε η αστυνομία να εισέλθει στην πανεπιστημιούπολη για να αποκαταστήσει την τάξη. Όλες οι ομάδες φοιτητών, με εξαίρεση την φοιτητική παράταξη που συνδέεται με την κυβερνούσα Νέα Δημοκρατία, δήλωσαν ότι θα συστρατευθούν με τους αναρχικούς αν προχωρήσει σε αυτό το βήμα. Ο Χ δήλωσε πως γενικά η επιλογή του ήταν ή να συζητήσει με τους φοιτητές, ή να τους αφήσει να καταστρέψουν τα κτίρια.

Β.Α7. (C) [..στο κομμάτι αυτό ο αποστολέας σχολιάζει τον Χ, ως εξαιρετικά ειλικρινή στην κριτική του για τα πολιτικά κόμματα, την αστυνομία και τους φοιτητές. Αναφέρει πως ο Χ βρίσκει αποκαρδιωτική την κατάσταση στην εκπάιδευση κ.α]

[1] Παρατηρούμε πως οι απόψεις της αμερικανικής διπλωματίας εκφράζονται στην Ελλάδα από νεοφιλελεύθερους, που πολλές φορές φλερτάρουν με την ακροδεξιά. Η κατάργηση του ασύλου αποτελούσε εδώ και χρόνια διακαή πόθο όλων των ακροδεξιών, με πρόσχημα τα επεισόδια εντός του προαύλιου χώρου των πανεπιστημίων. Στο παρών κείμενο, όμως, καταρρίπτεται ακόμη και το πρόσχημα, αφού τονίζεται ξεκάθαρα πως η τακτική της αστυνομίας ήταν τέτοια, ώστε να οδηγήσει τους φοιτητές στο χώρο του ασύλου…Επίσης, η αδειοδότηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων ή ακόμη και η επιβολή διδάκτρων στα δημόσια πανεπιστήμια, μπορεί να μην πέρασε ως νόμος το 2007, ο νόμος που μόλις ψηφίστηκε όμως άνοιξε το δρόμο για την ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση.

[2] Προφανώς, οι αμερικανοί διπλωμάτες εννοούν τους συνασπισμούς αριστερών κομμάτων, οι οποίοι δεν εκφράζουν τους αναρχικούς γενικά. Τα συγχέουν, μάλλον, λόγω της αντικαπιταλιστικής δράσης και των δυο, και από ότι φαίνεται δεν γνωρίζουν τις διαφορές μεταξύ αναρχισμού και αριστεράς…