Menu

EAGAINST.com

Εκδήλωση της Άπατρις με θέμα της καταλήψεις, στο Άνευ Αρχών

Στην Ισπανία, όπως και στην Ελλάδα, οι καταλήψεις, οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, οι κοινωνικές (αντι)δομές έχουν μπει στο στόχαστρο των κατασταλτικών μηχανισμών του Κράτους, που εν μέσω της όξυνσης των οικονομικών και κοινωνικών αντιθέσεων επιδιώκει να συντηρηθεί, επιτιθέμενο σε ό,τι του αντιστέκεται.

Τον περασμένο Μάη πραγματοποιήθηκε η εκκένωση τoυ κοινωνικού κέντρου της Can Vies στη Βαρκελώνη, που ανακαταλήφθηκε και ανακατασκευάζεται, συσπειρώνοντας ένα μαζικό κίνημα αλληλεγγύης. Στα τέλη Δεκέμβρη, έπειτα από την ψήφιση του αυταρχικού Νόμου Φίμωτρου, που ποινικοποιεί ουσιαστικά την πολιτική δράση, το ισπανικό κράτος εξαπολύει την «επιχείρηση Πανδώρα», στοχοποιώντας το αναρχικό κίνημα, εισβάλλοντας σε καταλήψεις και φυλακίζοντας συντρόφους/ισσες. Όλα αυτά, φυσικά, σε συνεργασία με τα κυρίαρχα ΜΜΕ, που ανέλαβαν την υπεράσπιση της κρατικής τρομοκρατίας.

Αντίστοιχα, στην Ελλάδα,οι καταλήψεις, που αποτελούν απ’ τη μία εστίες αντίστασης στην επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας κι απ’ την άλλη ψήγματα αντιπρότασης για την οικοδόμηση της ελευθεριακής κοινωνίας, βρίσκονται διαρκώς αντιμέτωπες με το μακρύ χέρι του κράτους καθώς η επίθεση στις ζωές μας, απ’ την Kasa de la Muntanya μέχρι τη Villa Amalias, πρέπει να περάσει και πάνω από το τσάκισμα των αντιστάσεων, του ριζοσπαστικού λόγου και πράξης.

Η συζήτηση/προβολή που συνδιοργανώνουν οι Συντακτικές Ομάδες Θεσσαλονίκης, Ιωαννίνων και Λάρισας της εφημερίδας δρόμου Άπατρις, την Παρασκευή 09/01/2015 στις 19:00, στο Άνευ Αρχών, έχει ως βασικές θεματικές:

– Can Vies: Εκκένωση / Ανακατάληψη / Ανακατασκευή
– Καταλήψεις και Καταστολή σε Ελλάδα και Ισπανία
– Νόμος Φίμωτρο, Επιχείρηση Πανδώρα στην Ισπανία

Θα υπάρξει τηλεφωνική συνομιλία με σύντροφο απ’ το συνδικάτο Solidaridad Obrera

*Θα ακολουθήσει καφενείο οικονομικής ενίσχυσης της εφημερίδας Άπατρις

afisa-web

Τι συμβαίνει με τα σπίτια: κατασχέσεις, πλειστηριασμοί και αλλαγή υποδείγματος στην αγορά στέγης

sax3-poreia-oi-katalhpseis-swzoun-4-10-14-03

«which side are you on?», στίχοι εργατικού τραγουδιού

Ξεκινώντας να μιλήσουμε για τα κατειλημμένα σπίτια δε θα μπορούσαμε να μη μιλήσουμε για το ζήτημα της κατοικίας στον καπιταλισμό, καθώς και για τη βασική του αρχή, την ιδιοκτησία. Όλα αυτά θα τα κάνουμε από τη δικιά μας πλευρά, ως μισθωτοί σκλάβοι, προλετάριοι.

Πολύ χοντρικά, στον καπιταλισμό είμαστε αποκομμένοι από τα μέσα παραγωγής και αναπαραγωγής της ζωής, πράγμα που μας επιβάλει να πουλάμε την εργατική μας δύναμη έναντι ενός μισθού σε κάποιο αφεντικό. Με το μισθό αποκτούμε αγαθά για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας, που οι ίδιοι (σαν τάξη) έχουμε παράξει, τα οποία όμως ανήκουν στα αφεντικά μας. Ο μισθός αυτός είναι πάντοτε υπολειπόμενος σε αξία σε σχέση με την αξία των προϊόντων που παράγουμε, για να μπορούν έτσι να κερδοφορούν τα αφεντικά. Τα αγαθά στον καπιταλισμό μετατρέπονται σε εμπορεύματα, τα οποία υπόκεινται –εκτός των άλλων- σε 2 βασικούς νόμους. Στο νόμο του κέρδους, δηλαδή παράγεται μόνο ό,τι θεωρείται πως μπορεί να αποφέρει κέρδος και στο νόμο της προσφοράς και της ζήτησης, δηλαδή η τιμή τους καθορίζεται στην αγορά από τις δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης. Η παραγωγή πραγματοποιείται βάση αυστηρού καταμερισμού των έργων και η θέση του καθενός μας στην παραγωγή καθορίζει εν πολλοίς και την κοινωνική μας θέση. Τα αγαθά, εκτός από αξία χρήσης έχουν κατά κύριο λόγο ανταλλακτική αξία. Με την εξέλιξη του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας τα αφεντικά μας κρίνανε ότι από το να παράγουμε αποκλειστικά για λογαριασμό τους, μπορούν να μας χαρίσουν και την «ελευθερία» στην κατανάλωση, είτε μέσω του μισθού, είτε μέσω δανείων. Έτσι, γύρω από την απόκτηση ενός αγαθού έχουν αναδυθεί γενικότερες φαντασιακές, φετιχιστικές, ταυτοτικές παραδηλώσεις, που συσκοτίζουν τις ταξικές αντιθέσεις και επιδιώκουν να μας καταστήσουν ισότιμους παίχτες στον καπιταλιστικό αγώνα δρόμου με έπαθλο την ιδιοκτησία.

Τα λόγια που ακολουθούν περιγράφουν εκείνη την καταναλωτική φιγούρα, -που ενσωματώνοντας τις προσταγές του κεφαλαίου- δεν αντιμετωπίζει την οικία ως αγαθό ικανό να καλύψει την ανθρώπινη ανάγκη για στέγη. Νομίζουμε πως αυτή η φιγούρα είναι η κυρίαρχη που καθόρισε τις εξελίξεις σχετικά με τη στέγη.

Το κείμενο, που υπογράφει η κατάληψη στέγης Σαχίνη 3, δημοσιεύτηκε στο φύλλο 27 της εφημερίδας δρόμου Άπατρις και παρουσιάστηκε κατά το τριήμερο «οι καταλήψεις σώζουν» που συνδιοργάνωσε η Σαχίνη 3 και η Σ.Ο Ιωαννίνων της Απατρις.

Παρέμβαση σε εκδήλωση για ΜΜΕ στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Σήμερα, 26/11, το Αυτόνομο Ραδιόφωνο Ιωαννίνων, η συντακτική ομάδα Ιωαννίνων της εφημερίδας δρόμου Άπατρις και σύντροφοι/ισσες, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στην εκδήλωση που διοργάνωσε το τμήμα Νηπιαγωγών του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, σε συνεργασία με την Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, με τίτλο «τα ΜΜΕ σε καιρούς κρίσης: εκπαιδεύουν ή χειραγωγούν». Μοιράστηκε το κείμενο της παρέμβασης, το οποίο αναγνώστηκε στο αμφιθέατρο, κείμενα αυτοπαρουσίασης του Αυτόνομου Ραδιοφώνου, καθώς και φύλλα της Άπατρις.

Το κείμενο που μοιράστηκε, σε PDF

Κοίτα να δεις ποιοί μάς μιλούν…

Αφού προώθησαν επικοινωνιακά την κατάργηση του ασύλου και τη βίαιη εισβολή των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας στους πανεπιστημιακούς χώρους, αφού πανηγύρισαν για την καταστολή αυτοοργανωμένων μέσων αντιπληροφόρησης, όπως το athens.indymedia κι ο 98fm στην Αθήνα ή ο ραδιοφωνικός σταθμός του 1431am στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, κι αφού στήριξαν, απ’ το δικό του πόστο και με το δικό του τρόπο ο καθένας, τις πολιτικές επιλογές που λειαίνουν το έδαφος για την αναδιάρθρωση του Κεφαλαίου, έρχονται σήμερα ν’ απαντήσουν σ’ ένα ερώτημα που έχει πολλάκις απαντηθεί.

• Απαντήθηκε όταν το Mega διαστρέβλωνε το βίντεο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από ένστολους δολοφόνους του Κράτους.
• Απαντήθηκε όταν οι δημοσιογράφοι του ΣΚΑΪ μιλούσαν για διαμάχη μεταξύ οπαδών, την επομένη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα από νεοναζί της Χρυσής Αυγής.
• Απαντήθηκε όταν η ευθύνη της κατάρρευσης του ελληνικού καπιταλισμού χρεώθηκε στους «τεμπέληδες εργάτες», στις «ακριβοπληρωμένες καθαρίστριες» και στους διαδηλωτές που
«κλείνουν τους δρόμους».

Tα κυρίαρχα ΜΜΕ χειραγωγούν. Εκπροσωπόντας συγκεκριμένα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, έχουν ως πάγια τακτική τους την αλλοίωση της εκάστοτε πληροφορίας και την προσαρμογή της στα σχέδια των συμφερόντων αυτών. Έτσι, στο MEGA θ’ ακούσουμε για «οργανωμένες μειοψηφίες που αντιτίθενται στην οικονομική ανάπτυξη της Χαλκιδικής μέσω της εξόρυξης χρυσού», ενώ στις ειδήσεις του ΣΚΑΪ θα έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε πως οι τράπεζες κι οι υπερχρεωμένοι εργάτες «όλοι μαζί μπορούμε». Οι απεργίες θα βαφτιστούν, πέρα από παράνομες και αντισυνταγματικές, και «εργατικοί εκβιασμοί», ενώ οι ναζιστές θα έχουν την ευκαιρία να παριστάνουν τους καλούς Σαμαρείτες. Τελικά, όποιο κουμπί κι αν πιέσουμε στο τηλεκοντρόλ, όποια φυλλάδα κι αν ανοίξουμε, σ΄όποια συχνότητα κι αν γυρίσουμε το διακόπτη, θα έρθουμε αντιμέτωποι με μια διαφορετική «αλήθεια», που θα εκφράζει τα συμφέροντα και τους σκοπούς των ιδιοκτητών ή διαχειριστών των μέσων και της οικονομικής τους τάξης. Η ατζέντα της δημόσιας συζήτησης τίθεται απ’ αυτούς, είτε δίνοντας υπερβολικά μεγάλη διάσταση σε ασήμαντες ειδήσεις, είτε αποκρύπτοντας άλλες, με εντολή του καναλάρχη και των μεγαλοδημοσιογράφων (όπως στην περίπτωση των αγώνων στην Κερατέα) ή με εντολή των κρατικών φορέων (όπως πχ η απαγόρευση απ’ το ΕΣΡ της προβολής εικόνων φτώχειας κι εξαθλίωσης στου δρόμους της χώρας).

Με τη σημερινή εκδήλωση του ΠΤΝΕ, σε συνεργασία με την Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, επιχειρείται η νομιμοποίηση των κυρίαρχων μέσων, των μεθόδων και των στοχεύσεων τους απ’ το φοιτητικό πληθυσμό, με αντάλλαγμα μια βεβαίωση παρακολούθησης, ένα απ’ τα πολλά πιστοποιητικά σκουπίδια που παράγει η ακαδημαϊκή βιομηχανία τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Αναγνωρίζεται έτσι απ’ τους ακαδημαϊκούς φορείς του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, μέσω της επιλογής των προσκεκλημένων της, η αποκλειστικότητα των ειδικών στη διαδικασία της ενημέρωσης, η διαχείριση της πληροφορίας που αφορά όλες τις διακλαδώσεις της κοινωνικής ζωής από μία χούφτα έμμισθων υπαλλήλων, κρατικών ή ιδιωτικών. Φυσικά, δεν πέφτουμε απ’ τα σύννεφα, όπως δεν πέσαμε ακούγοντας τον αντιπρύτανη του Α.Π.Θ να ομολογεί κυνικά την αθλιότητα των ακαδημαϊκών κύκλων λέγοντας: «ας φασιστοποιηθούμε επιτέλους»! Βέβαια, κάθε δράση (φασιστοποίηση), θα συναντήσει και την ανάλογη αντίδραση…

Να πάρουμε την ενημέρωση στα χέρια μας!

Αν τελικά ο αγώνας ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στην λήθη, τότε η συλλογική μνήμη και η κινηματική καταγραφή έχουν σαν βασικό εργαλείο τα μέσα αντιπληροφόρησης. Τα μέσα αυτά δεν βαφτίζουν την προπαγάνδα «αλήθεια», δεν αναγνωρίζουν στην πληροφόρηση το αντικειμενικό. Το αντικειμενικό όπως και η κοινή γνώμη, η πλειοψηφία και ή ομοφωνία είναι υποσύνολα της «κοινωνικής ειρήνης» και όλα μαζί κατασκευάσματα της κυρίαρχης προπαγάνδας. Δεν διαφοροποιούνται από τα κυρίαρχα μέσα γιατί λένε περισσότερη «αλήθεια» αλλά γιατί διαχειρίζονται την πληροφορία διαφορετικά: καταργούν την σχέση πομπού-δέκτη, αφού λειτουργούν ως ιμάντες μεταφοράς της πληροφορίας μεταξύ δρώντων, δημιουργώντας ένα ψηφιδωτό διαφορετικών οπτικών και απόψεων του ίδιου γεγονότος, πάντα από την πλευρά των αυτοοργανωμένων αγώνων κατά της κυριαρχίας και της επιβολής. Ως έννοια πολιτική η αντιπληροφόρηση, δεν αρκεί να αντιπροσωπεύει μια αντιεξουσιαστική διαχείριση της πληροφορίας. Προϋποθέτει την αυτοοργάνωση ως διαχειριστική δομή του μέσου που την πραγματώνει. Αποδίδει και εξελίσσεται όσο έχει δεσμούς και αναφορές με τα κοινωνικά κομμάτια που επιδιώκουν να συλλογικοποιήσουν την ζωή τους αντιιεραρχικά ενάντια στον κανιβαλικό ατομικισμό και την ταξική εκμετάλλευση. Στο μαινόμενο κοινωνικό/ ταξικό πόλεμο, τα μέσα αντιπληροφόρησης αποτελούν προκεχωρημένες θέσεις εφόδου ενάντια στα media του ψεύδους.

Η σημερινή μας παρουσία, λοιπόν, δεν είναι ούτε αποσπασματική, ούτε τυχαία. Είναι μέρος της καθημερινής μας δράσης στο ευρύ πεδίο της αντιπληροφόρησης. Είναι κομμάτι της προσπάθειας μας για τη συγκρότηση μιας σταθερής απάντησης στην ανάγκη των εν δυνάμει ανταγωνιστικών υποκειμένων να πληροφορούν και να πληροφορούνται, μέσα από δύο (αντι)δομές που ενισχύουν την κυκλοφορία των αγώνων, αποφεύγοντας τη δημιουργία ωραιοποιημένων εικόνων κι εμπεριέχοντας το σπέρμα της αμφισβήτησης και της ουσιαστικής ρήξης με το υπάρχον. Προσπαθούμε ν’ απαντήσουμε στη σιωπή στην οποία μας έχει καταδικάσει ο, πανταχού παρόν, κυρίαρχος μιντιακος λόγος, αναζητώντας, όχι εναλλακτικούς διαύλους, αλλά τρόπους αυτοθέσμισης, με τους οποίους σχεδιάζουμε την επίθεση, με τα δικά μας μέσα, για την επίτευξη των δικών μας σκοπών: την ατομική και κοινωνική απελεύθερωση.

Είτε μέσα από τη διαδικτυακή συχνότητα του Αυτόνομου Ραδιοφώνου Ιωαννίνων (radio-i.org), είτε μέσα απ’ τις σελίδες της εφημερίδας δρόμου Άπατρις, ξηλώνουμε τους μανδύες των ειδικών, αποεμπορευματοποιούμε την πληροφορία, τη μουσική, τη γνώση και ανοίγουμε το πεδίο της συνδιαμόρφωσης σε όλους/ες, ανεξαρτήτως ταυτότητας φύλου, γλώσσας, εθνικότητας, σεξουαλικών προτιμήσεων. Καλούμε σε συμμετοχή όχι μόνο στο επίπεδο της σκέψης και της πληροφόρησης, αλλά και προτάσσοντας την άμεση δράση και παρέμβαση στον πραγματικό χώρο, δημιουργώντας τις καταστάσεις αυτές που συνάδουν με τη δική μας ηθική, τις δικές μας στοχεύσεις, χρησιμο-ποιώντας τα δικά μας μέσα.

Αναδημοσίευση από radio-i.org και apatrisioannina.espivblogs.net

Atenistas-TEDx: Όταν η ανθρώπινη βλακεία συναντά την νεοφιλελεύθερη επέλαση

TEDxAmsterdam_Stadsschouwburg

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο valuewhatworths και στο φύλλο #25 της εφημερίδας δρόμου Απατρις.

Tον τελευταίο καιρό βλέπουμε συνεχώς νέες μορφές εθελοντισμού να εμφανίζονται και νέα προσχήματα να αναδύονται για την θεμελίωση τους. Το κράτος αφού έχει ισομοιράσει την ευθύνη τις οικονομικής κρίσης, άρχισε να θέτει και νέους όρους για την υπέρβαση αυτής της κρίσης. Η νέα νοοτροπία που αναπτύσσεται μετά την αφομοίωση και την εσωτερίκευση αυτής της ευθύνης από τα παντός είδους φιλήσυχα και ειρηνοποιά κοινωνικά υποκείμενα είναι η προσπάθεια διαχείρισης αυτής της κρίσης και η υποκατάσταση του κράτους εκεί που ηθελημένα απουσιάζει. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος που ορίζει την επαναστατικότητα σαν εργαλείο διαχείρισης της κρίσης και ως το χρύσωμα του χαπιού στην αρρώστια του συστήματος και όχι σαν μια πρακτική για  την ανατροπή του. Αυτή είναι όμως η μια όψη του νομίσματος.

Εθελοντισμός και ανθρώπινη βλακεία

Η άλλη όψη του νομίσματος που πραγματώνεται πάνω στην ηλιθιότητα και λειτουργεί περισσότερο σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι η κατευθυνόμενη αποβλάκωση. Αυτή δεν καλείται να διαχειριστεί την υπάρχουσα κρίση αλλά καλείται να αποβλακώσει και τον τελευταίο ζωντανό περιτυλίγοντάς τον με σερπαντίνες, χρώματα και μπουκάλια αναψυκτικών για την διάσωση της φώκιας στη Χονολουλού. Παραδείγματα ταξικά ασυνείδητων υποκειμένων με ψυχοτραυματικούς συνδέσμους ηλιθιότητας όπως οι ατενίστας και οι ΜΚΟ ή οι φοιτητικοί οργανισμοί που μαζεύουν τις τσίχλες από τα παγκάκια περισσεύουν.

Οι λοβοτομημένοι είναι αρκετοί μόνο που δεν υπάρχουν περιθώρια για χαζοχαρούμενα παιδάκια που δεν ξέρουν που να ξοδέψουν το παραπάνω χαρτζιλίκι που τους έδωσε ο μπαμπάς. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους ψυχασθενικούς που επειδή είχε τελειώσει το τσάι από φύκι Νεκράς Θάλασσας ή η ζεστή σοκολάτα με τριμμένη ταραμοσαλάτα αποφάσισαν να βγούν στο δρόμο και να βαφτίζουν το μάζεμα τσίχλας από παγκάκια σε προσπάθεια ενασχόλησης με τα κοινά. Και για να τελειώνουμε.

Το να ξύνεις τσίχλες από τα πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες τη στιγμή που στο διπλανό στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι’ αυτό δεν είναι ακτιβισμός. Είναι κοινωνική αφασία. Και σε κάνει να φαίνεσαι απάνθρωπος. Και κτήνος. Τα τετ-α-τετ με τον Καμίνη ο οποίος λέει δημόσια ότι οι ατενίστας είναι η αγαπημένη του ομάδα πολιτών  δεν είναι ακτιβισμός, είναι ψυχιατρική νόσος. Το να ντύνεις με πουλόβερ τα δέντρα στην πλατεία Κλαυθμώνος, εκεί που ο Καμίνης τα Χριστούγεννα του 2011 είχε ξηλώσει τα παγκάκια για να μην κοιμούνται εκεί οι άστεγοι, ενώ το 2012 βρέθηκαν σε κάδους σκουπιδιών δίπλα στο Δημαρχείο πεταμένες κουβέρτες, ρούχα και παιχνίδια που είχαν συγκεντρωθεί για άπορα παιδιά με τον Καμίνη να δηλώνει ότι τα πέταξαν γιατί ήταν τόσα πολλά που δε χωρούσαν στις αποθήκες του δήμου, δεν είναι ακτιβισμός.

Είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης.Και καθώς αλλάζουν οι λέξεις αλλάζουν και οι έννοιες, αλλάζει και η κοινωνική αφομοίωση των εννοιών. Οι ατενίστας λοιπόν βαφτίζονται ακτιβιστές όπως οι Χρυσαυγίτες βαφτίζονται αγανακτισμένοι πολίτες, όπως η αλλοτρίωση του κέντρου και το rethinkAthens βαφτίζονται εξευγενισμός, όπως οι κοινωνικοί αγωνιστές βαφτίζονται τρομοκράτες, όπως ο Θεοφίλου βαφτίζεται ένοχος, όπως τα σχέδια για την Λαμπεντούζα βαφτίζονται σχέδια διάσωσης.

palia_voyli_3

Νεοφιλελεύθερη επέλαση και Εθελοντισμός-Βλέπε TEDx

Ας περάσουμε όμως τώρα στον άρδην νεοφιλελεύθερο εθελοντισμό και την διαστρεβλωμένη έννοια του εθελοντισμού που προωθούν τα απανταχού αφεντικά για να εκμεταλλευθούν ημιμαθή παιδάκια που ψάχνουν μια κοινωνική διέξοδο. Mια καλυμμένη μορφή στυγνής εκμετάλλευσης που προωθείται με το με το επιχείρημα της απόκτησης εμπειρίας και προϋπηρεσίας είτε σε μεγάλες εταιρείες, είτε σε δικηγορικά γραφεία ή ακόμη -και ως επί το πλείστον- σε Μ.Κ.Ο, η εργοδοτική πλευρά επιλέγει να απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού της αμισθί με κάποιες ίσως στοιχειώδεις παροχές, περνώντας μάλιστα αυτή την τακτική ως αυτονόητη και απαραίτητη.

Μπορούμε να εστιάσουμε στο φαινόμενο TEDx,το οποίο είναι το παράδειγμα που καθρεφτίζει ιδεολογικά όλες τις παραπάνω τακτικές αποπροσανατολισμού απο την καθημερινόητα βαφτίζοντας μιζέρια όσους αντιτάσσονται στην νεοφιλελεύθερη επέλαση. Οι διοργανωτές του ΤΕDxπροσπαθούν να μας πείσουν ότι μια αχτίδα αισιοδοξίας έχει αρχίσει να ξεπροβάλλει. Πρόκειται για μια ιδέα του αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Σαούλ Γούρμαν, ο οποίος στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ξεκίνησε την οργάνωση συνεδρίων με θέμα «Ιδέες που αξίζει να διαδοθούν». Το 2001, ο εκδότης Κρις Άντερσον αγόρασε τα δικαιώματα της διοργάνωσης και μετέτρεψε τις μέχρι τότε σκόρπιες συναντήσεις στη σφιχτή λειτουργία μιας Μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης. Η Κοινωνία των Πολιτών, έρχεται για ακόμα μια φορά, ως Μεσσίας, να μας γλιτώσει από το τέλμα των παραδοσιακών δομών.

Η περιγραφή του ιδανικού ομιλητή αυτού του αφήνει λίγες αμφιβολίες για τον προσανατολισμό αυτού του event και η θεοποίηση της επιχειρηματικότητας και του ιδιωτικού τομέα σαν τους μοναδικούς τομείς προόδου και ευημερίας (ανεξάρτητα από τις κοινωνικές και τις περιβαλλοντολογικές συνέπειες) μας προϊδεάζουν για το ποιόν των ομιλητών. Τις υποψίες μας έρχεται να επιβεβαιώσει και ο αμερικανός Νικ Χανάουερ, ο οποίος το 2012, κατήγγειλε ότι λογοκρίθηκε και η ομιλία του δεν ανέβηκε ποτέ στον ιστότοπο της διοργάνωσης, γιατί αναφερόταν στην οικονομική ανισότητα των ΗΠΑ και τις καταστροφικές συνέπειες που είχαν οι φοροαπαλλαγές του μεγάλου κεφαλαίου στο σύνολο της οικονομίας.

Ένα άλλο παράδειγμα ομιλητή που μας υποδεικνύει τον ρόλο που ήρθε να διαδραματίσει το TEDxείναι αυτό του Ματθαίου Γιωσαφάτ, ο οποίος είναι κατά πολλούς ο επιφανέστερος εκ των ψυχαναλυτών στην Ψωροκώσταινα. Η επιλογή του Γιωσαφάτ δεν ήταν τυχαία καθώς μαθαίνουμε από το βιβλίο του «Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια», πως οι μπαχαλάκηδες (sic) είναι ψυχικώς διαταραγμένα παιδιά των Βορείων Προαστίων που οι μαμάδες τους δεν τα θήλασαν και δεν τα αγάπησαν όσο έπρεπε στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, με αποτέλεσμα να εκθρέψουν ένα μίσος για την κοινωνία, το οποίο και εξωτερικεύουν με το να σπάνε τράπεζες και… γήπεδα.

Η ομιλία του είχε ως κεντρικό νόημα την Παγκάλια ρήση «Μαζί τα φάγαμε». Ο στοχαστής Γιωσαφάτ μίλησε για μια κοινωνία σε διάλυση, χωρίς να αναφέρεται στις οικονομικές προεκτάσεις του όλου προβλήματος. Περιγράφει μια κατάσταση ανομίας (όχι φυσικά από την πλευρά του κράτους και της εξουσίας), όπου οι βασικές παθογένειες της κοινωνίας αφορούν τονυπερκαταναλωτισμό και την απουσία ομαδικού πνεύματος. Αυτή τη δεύτερη έρχεται να διορθώσει το TEDx, που μπορεί να μας βοηθήσει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Αξίζει τώρα να αναφέρουμε ότι το αντίτιμο της εισόδου στoΤEDxAcademyανέρχεται στα 50 ευρώ ενώ το αντίτιμο της εισόδου σε ένα TEDxeventανέρχεται στα 65 ευρώ. Στα πλαίσια της διοργάνωσης αυτής θεσπίστηκε και ένα νέο εισιτήριο, του δωρητή-χορηγού, στην τιμή των 200 €, ενώ υπάρχουν διάφορα «επίπεδα» συνδρομής που κυμαίνονται από 3.750$ για την απλή συμμετοχή έως και 125.000$, ποσό που σας χρήζει «ευεργέτη». Τέλος, αν δεν θέλετε να περιμένετε με τον λαουτζίκο μέχρι να ανέβουν κάποια από τα πολυπόθητα βίντεο με ομιλίες στο You Tube, μπορείτε να παρακολουθήσετε ζωντανά ένα συνέδριο, για το συμβολικό ποσό των 600$, ενώ τα δύο κοστίζουν 1.000$.

Όσον αφορά τους εθελοντές που τρέχουν από πίσω όλη την διοργάνωση, πάντα με το προκάλυμμα της ανιδιοτελούς προσφοράς, της υποτιθέμενης κοινωνικής αλληλεγγύης, αυτοί αναδεικνύονται, όπως πάντα τελικά, σε προνομιακά «θύματα» εργασιακής εκμετάλλευσης. Η εύλογη απορία που δημιουργείται, εφόσον πρόκειται για μη κερδοσκοπικό οργανισμό, ο οποίος δεν πληρώνει τους ομιλητές, δουλεύει ως επί το πλείστον με εθελοντές, υποστηρίζεται από ένα ιδιαίτερα εκτενές δίκτυο χορηγών (εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, πολυεθνικές, αλυσίδες καταστημάτων σίτισης, εφημερίδες, ξενοδοχεία, τράπεζες, αυτοκινητοβιομηχανίες ακόμα και πρεσβείες), είναι το πού διοχετεύονται τα χρήματα που προκύπτουν από όλα αυτά τα είδη συνδρομών;

Το TEDxπάντως δεν μένει μόνο εκεί. Η πρωτοβουλία Human Grid που προωθεί, αφορά τη χαρτογράφηση των εθελοντικών οργανώσεων και των συλλογικών πρωτοβουλιών, προκειμένου οι ενδιαφερόμενοι πολίτες να ξέρουν που μπορούν να απευθυνθούν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Φυσικά, οι περισσότερες από τις θέσεις όπου κάποιος μπορεί να προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του, δεν αφορά την πραγματική προσφορά σε αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας ή στη διάσωση του περιβάλλοντος αλλά στην εξοικονόμηση πόρων των ίδιων των ΜΚΟ (γραμματειακή υποστήριξη, τηλεφωνικά κέντρα, στελέχωση γραφείων κλπ).

humangrid

Και αν η απλή καταγραφή των εθελοντικών οργανώσεων σε ένα διαδικτυακό χάρτη, φαίνεται σχετικά αθώα, δεν συμβαίνει το ίδιο με το workshop εκπαίδευσης ΜΚΟ για την αξιοποίηση των εθελοντών τους, που διοργάνωσε το Volunteer4Greece, μια διαδικτυακή πλατφόρμα αναζήτησης εθελοντικής εργασίας. Είναι πασιφανές πως το TED περνά στην επόμενη πίστα: από την απλή προώθηση της ιδέας του εθελοντισμού, στη δημιουργία της αντίστοιχης φάμπρικας.

Γιατί στην Ελλάδα των 1.345.387 (καταγεγραμμένων) ανέργων, είναι μιζέρια, σπατάλη δημιουργικών δυνάμεων, ακόμα και ένδειξη αντικοινωνικής συμπεριφοράς των πολιτών να διεκδικούν θέσεις εργασίας, αξιοπρεπή αμοιβή και όρους εργασίας, συλλογικές συμβάσεις εργασίας αλλά δεν είναι επουδενί ντροπή και πλήρης υποταγή στα συμφέροντα των κάθε είδους αφεντικών, η διαφήμιση της δωρεάν εργασίας και τα προγράμματα εκπαίδευσης των πολύ συχνά κρατικοδίαιτων και κατά τα άλλα Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για την εύρεση και την αξιοποίηση δωρεάν ανθρώπινου δυναμικού. Όχι. Αυτό είναι φρέσκο, χαρούμενο, ακομπλεξάριστο, τρέντι.

ValueValuer

Υ.Γ. Οι πληροφορίες για το TEDx πάρθηκαν απ’ το freequencyradio.wordpress.com και αξίζει να ανατρέξετε εκεί για περισσότερες πληροφορίες.

Συνέντευξη με συντρόφισσα απ’ την κατάληψη Can Vies της Βαρκελώνης

1401550818-activists-gather-to-rebuild-can-vies-social-center--barcelona_4889926

Στις 26 Μαϊου του 2014, μία μέρα μετά τις ευρωεκλογές, το ισπανικό κράτος εξαπέλυσε την κατασταλτική του επίθεση κατά του ελεύθερου κοινωνικού χώρου Can Vies, στη γειτονιά Sants της Βαρκελώνης. Ένα ισχυρό κίνημα σύγκρουσης και αλληλεγγύης κατάφερε να ανακαταλάβει το χώρο και να προχωρήσει στην ανοικοδόμηση του. Η συνέντευξη με τη συντρόφισσα Elba Mansilla από τη Βαρκελώνη, αποσπάσματα της οποίας δημοσίεύουμε εδώ*, φωτίζει διάφορες πλευρές του μετώπου αντίστασης στην Ισπανία, μεταφέροντας μας μια εικόνα των μεθόδων, πρακτικών και στοχεύσεων των γειτόνων μας στις όχθες της Μεσογείου.

Απ: Θα θέλαμε να μάθουμε την ιστορία της Can Vies. Πότε ξεκίνησε, με ποιό τρόπο, από ποιούς;

Ελ: Ο κοινωνικός χώρος της Can Vies ξεκίνησε τη λειτουργία του το Μάη του 1997, από τη Συνέλευση Καταληψιών της Βαρκελώνης, στο πλαίσιο κάποιων ευρύτερων δράσεων με κεντρική θεματική τη διεκδίκηση κοινωνικών κέντρων σε διάφορα σημεία της πόλης. Την ονομάσαμε Σπίτι των Γραμμών (Can Vies) καθώς παλιότερα ήταν ιδιοκτησία των εργαζομένων του μετρό, ενώ επίσης στα καταλανικά η λέξη αυτή σημαίνει και αλλαγή.

Αν υπάρχει κάποιο κοινό χαρακτηριστικό μεταξύ όσων καταλάβαμε την Can Vies είναι ότι ήμασταν όλοι νέες και νέοι της γειτονιάς, είχαμε εξαρχής στο μυαλό μας ότι η γειτονιά μας είναι η αρχή και ο προορισμός όλων των δραστηριοτήτων μας. Όλοι εμείς, λοιπόν, σχηματίσαμε ή στεγάσαμε εκεί διάφορες πολιτικές ομάδες, από ομάδες αναρχικών, αναρχικών αυτονομιστών, όπως η συλλογικότητα Μαύρες Καταιγίδες, και φεμινιστικές οργανώσεις, όπως η Guerrilla Trabolaca έως κοοπερατίβες, ομάδες αντιπληροφόρησης, όπως της εφημερίδας La Burxa, ομάδες αυτομόρφωσης ή ακόμη και παραδοσιακές πολιτιστικές ομάδες όπως οι diablos και οι bastonets. Δεν υπήρχε δηλαδή κάποια ξεκάθαρη ιδεολογική ταύτιση μεταξύ όλων, αλλά κάποια ευδιάκριτα κοινά χαρακτηριστικά όπως ο αντικαπιταλισμός, η αυτοδιαχείριση, η οριζοντιότητα, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα λόγω φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού.

Απ: Το σύνθημα που μαθαίνουμε πως κυριάρχησε απέναντι στο ισπανικό κράτος ήταν το εξής: «αν αγγίξετε την Can Vies, μας αγγίζετε όλες». Αυτό φανερώνει μια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ της κατάληψης, της γειτονιάς και της πόλης. Θα ήθελες να μας μιλήσεις για τη σχέση αυτή, πώς καλλιεργήθηκε;

Eλ: Αρχικά, θ’ αναφερθώ στη Sants. Είναι είναι μια από τις γειτονιές της ευρύτερης περιοχής της Βαρκελώνης που είχαν τη μεγαλύτερη δημογραφική και πολεοδομική ανάπτυξη, συνδεδεμένη με τις βιομηχανικές δραστηριότητες στα τέλη του 19ου αιώνα, και ειδικοτερα με την κλωστοϋφαντουργία. Επομένως, η γειτονιά μας, που τώρα έχει γύρω στους 200.000 κατοίκους, με ένα 17% με 20% να είναι μετανάστες, και έναν δείκτη ανεργίας κοντά στο 15%, είχε ιστορικά έναν έντονο λαϊκό και εργατικό χαρακτήρα. Πλέον ο χαρακτήρας της γειτονιάς έχει αλλάξει σ’ ένα βαθμό, κάτι που σχετίζεται με κάποιες μεγάλες υποδομές της Βαρκελώνης, και συγκεκριμένα με τρεις: α) τον κεντρικό σταθμό του τρένου, που είναι και η απευθείας σύνδεση με το αεροδρόμιο και από όπου μπαίνει η γραμμή του τρένου ταχείας κυκλοφορίας, β) η  Έκθεση της Βαρκελώνης, που είναι συνδεδεμένη με μεγάλες επιχειρηματικές δραστη-ριότητες, όπως το Mobile World Congress, και γ) η λεγόμενη Πόλη της Δικαιοσύνης, δηλαδή τα δικαστήρια.

Είναι, όμως, ιστορικά μια γειτονιά με πολύ πλούσια δράση πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών συλλόγων. Υπάρχει έντονη δραστηριοτητα σε συνδικαλιστικό επίπεδο, σε επίπεδο κοοπερατίβων εργασίας, καθώς κι ένα από τα κινήματα γειτονιάς με την πιο ανυπάκουη και ριζοσπαστική διαδρομή, το ιστορικό κίνημα άρνησης στράτευσης, πολύ δυνατά κατειλημμένα κοινωνικά κέντρα, εφημερίδες και περιοδικά όλων των ειδών, δημόσια σχολεία με αγωνιστικούς συλλόγους γονέων. Όλα αυτά είναι μια σταθερά από τότε που υπάρχει η γειτονιά, στους αγώνες της οποίας οφείλονται πολλές απ’ τις δημοτικές υποδομές της. Πολύ σημαντικοί θεσμοί για την οργάνωση και τη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των κατοίκων της Sants είναι η Συνέλευση Γειτονιάς και η Αντιφασιστική Πλατφόρμα, που ενεργοποιούν δίκτυα αλληλεγγύης, αλλά και αυτοάμυνας απέναντι στην κρατική καταστολή. Ιδιαίτερης σημασίας είναι επίσης και η Εναλλακτική Μεγάλη Γιορτή της Sants, που φέτος έκλεισε τα 20 χρόνια, μέσω της οποίας συγκεντρώνουμε και χρήματα για συλλογικές δράσεις, για δικαστικά έξοδα και για την έκδοση της, χωρίς αντίτιμο, εφημερίδας La Burxa.

990_1401257981canvies-excavadora

Απ: Μίλησε μας για την εκκένωση της Can Vies. Ποιές μέθόδους ακολούθησε το Κράτος και ποιές οι αντιστεκόμενοι και οι αλληλέγγυοι της κατάληψης;

Ελ: Eϊναι κάπως ειρωνικό το ότι ακριβώς την επόμενη μέρα της…γιορτής της δημοκρατίας, γίνεται αυτή η μετωπική επίθεση σ’ ένα μέσο της κοινότητας. Ένα κυβερνών κόμμα που γνωρίζει πως θα χάσει τις επόμενες δημοτικές εκλογές, η Convergencia i Unió, αμέσως μετά τη δημοκρατική παράσταση, ξεκινά το μόνο έργο που ξέρει να επιτελεί καλά: να κλέβει ένα αγαθό μιας γειτονιάς.

Όμως, οι εξελίξεις έκαναν σε όλους φανερό πως οι δημοτικές αρχές δε γνωρίζουν καθόλου καλά τις περιοχές που αναλαμβάνουν να διοικήσουν. Αυτό που μας φαίνεται κεντρικής σημασίας είναι το ότι η Can Vies μάζεψε τους καρπούς δύο σχεδόν δεκαετιών δουλειάς και αντίστασης στη γειτονιά, με μια κοινότητα εμπλεκόμενη σε τοπικές δράσεις και δικτυώσεις.

Η εκκένωση της κατάληψης ξεκίνησε στις μία το μεσημέρι της 26ης Μάη και αντιμετώπισε ένα πολύμορφο μέτωπο αντίστασης. Στο εσωτερικό της Can Vies δημιουργήθηκε ένα καταφύγιο από μπετόν και φιάλες υγραερίου ενώ στην αστυνομοκρατούμενη Sants σχηματίστηκαν άμεσα οδοφράγματα από τους γείτονες και τις γειτόνισσες. Η κανονικότητα της γειτονιάς είχε σπάσει για τα καλά και ο κόσμος που συνέθετε τα 40 συνεργατικά εγχειρήματα της ήταν εκεί, στο δρόμο, δημιουργώντας και φυσικά δίκτυα αντιπληροφόρησης, πέρα από τα διαδικτυακά, και αντιμετωπίζοντας τις βάρβαρες επιθέσεις των αστυνομικών, οργανώνοντας τις ομάδες αυτοάμυνας της γειτονιάς.

Το ίδιο απόγευμα καλέστηκε συγκέντρωση, που μάζεψε 4 χιλιάδες κόσμο και μετέτρεψε τη θλίψη σε οργή, με τον εμπρησμό του εκσκαφέα το βράδυ. Ακολούθησε μια δεύτερη βραδιά με συγκρούσεις, που εξαπλώθηκαν και σε άλλες περιοχές της Βαρκελώνης και το βράδυ της 28ης Μαϊου πραγματοποιήθηκε μια συγκέντρωση 8.000 ατόμων του Μαύρου Μπλοκ, η οποία επιτέθηκε στοχευμένα σε τράπεζες και συγκρούστηκε με την αστυνομία. Ήταν σίγουρα η πιο σκληρή διαδήλωση που έχει ποτέ λάβει χώρα στη γειτονιά.

Σ’ αυτό το σημείο, διαχέεται και η αλληλεγγύη από κάθε σημείο της Βαρκελώνης, της Ισπανίας αλλά και διεθνώς. Το Κράτος αντιμετωπίζοντας το πλατύ αυτό μέτωπο σταμάτησε την εκκένωση ήδη από τη δεύτερη μέρα.

30 mai Barcelone. Manifestation contre la destruction de Can Vies

Απ: Υπήρξαν τραυματίες και συλλήψεις όλες αυτές τις μέρες;

Ελ: Ναι, η βιαιότητα της αστυνομίας ήταν πρωτοφανής για μας, παρότι έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια σε σοβαρούς τραυματισμούς διαδηλωτών ή και δολοφονίες από αστυνομικούς. Συνολικά είχαμε 200 τραυματίες και 70 συλληφθέντες, εκ των οποίων οι 2 προφυλακίστηκαν.

Απ: Θα ήθελες να μας πεις σε ποια κατάσταση βρίσκεται τώρα η Can Vies, σε ποια φάση βρίσκεται η ανακατασκευή;

Ελ: Η κατάληψη έχει εκκενωθεί από μπάζα, μάλιστα μια ανθρώπινη αλυσίδα δύο χιλιομέτρων μετέφερε μέρος αυτών στην είσοδο του Δημοτικού Συμβουλίου της γειτονιάς. Έχουμε σχεδιάσει ένα νέο πρόγραμμα χρήσης, σύμφωνα με το οποίο στο χώρο του γκρεμισμένου παρεκκλησιού (που χρησίμευε σαν χώρος συναυλιών) θα φτιάξουμε μια ανοιχτή, δημόσια πλατεία, για τις υπαίθριες δραστηριότητες μας.

Η χρηματοδότηση της ανα-κατασκευής πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο του crowdfunding, με τη συνεισφορά δηλαδή πολλών μικροχρηματοδοτών. Με τη διαδικασία αυτή μαζέψαμε 89.760 ευρώ, 19.760 παραπάνω από όσα είχαμε υπολογίσει αρχικά, και συνεισέφεραν 2.260 άτομα και 70 συλλογικοί φορείς, ανάλογα με τη δυνατότητα τους.

Απ: Κατά τη φάση της ανα-κατασκευής υπήρχαν απειλές, επιθέσεις κτλ.από το κράτος, απ’ την αστυνομία;

Επ: Όχι, από τη μεριά του κράτους δεν υπήρξαν ξανά προβλήματα μέχρι στιγμής. Προβλήματα αντιμετωπίσαμε όμως, αν και όχι πολλά, με τους φασίστες. Δε χωνεύουν το ότι κερδίσαμε στη διαμάχη με το δήμο. Βέβαια, η ισπανική και η καταλανική ακροδεξιά δεν έχουν ούτε κατά διάνοια τη δύναμη και το οργανωτικό επίπεδο που έχει η ακροδεξιά στην Ελλάδα, όμως  ανασυγκροτούνται. Δη-μιούργησαν μια πλατφόρμα, που λέγεται Ισπανία en marcha, όπου όλες οι μικρές ομάδες, οι οποίες δεν είχαν καμία δύναμη μόνες τους, αρχίζουν να ενώνονται και να προσπαθούν να ξεπεράσουν τις διαφορές που είχαν παλιότερα

Απ: Ολοκληρώνοντας, θα ήθελες να μας πεις δύο λόγια για την PAH και για τους αγώνες διεκδίκησης μιας αξιοπρεπούς κατοικίας;

Επ: Η PAH είναι ένα νέο κοινωνικό κίνημα που πέτυχε να αγωνιστούν μαζί ντόπιοι και μετανάστες, ένα φοβερό αντίδοτο για το ρατσισμό και ένας μηχανισμός χαρη στον οποίο πολλά σπίτια απελευθερώθηκαν. Είναι μια πρακτική ρήξης που έχει άμεση σχέση με τις καταλήψεις και τα κοινωνικά κέντρα. Στη Σαμπαντέλ, πόλη κοντά στη Βαρκελώνη, όπου υπάρχει ένας από τους πιο ισχυρούς πυρήνες της PAH, κερδήθηκε πρόσφατα από μία τράπεζα ένα συγκρότημα κτιρίων όπου μένουν 40 οικογένειες ενώ έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες παρεμβάσεις σε τράπεζες, περιφρουρήσεις κατοικιών που κιινδύνευαν με εξώσεις κτλ.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε απ’ τη Συντακτική Ομάδα Ιωαννίνων της Άπατρις, στις δομές του Αυτόνομου Ραδιοφώνου Ιωαννίνων, σε συνεργασία με το τμήμα Διεθνών Σχέσεων της Ε.Σ.Ε.

*Εδώ θα βρείτε ολόκληρη την ηχογραφημένη μετάφραση της συνέντευξης, που παρουσιάστηκε στα πλαίσια της εκδήλωσης «οι καταλήψεις σώζουν» σε συνεργασία με την κατάληψη στέγης Σαχίνη 3.