Tag αναρχισμός

Ποιοι και γιατί εχθρεύονται την αυτοδιαχείριση;

Το εγχείρημα της αυτοδιαχειριζόμενης ΒΙΟΜΕ έχει βρεθεί αντιμέτωπο όχι μόνο με τους “φύσει” και “θέσει” εχθρούς της αυτοδιαχείρισης, τα αφεντικά και το κράτος, αλλά και με δυνάμεις της αριστεράς, κομμουνιστικές και αντικαπιταλιστικές, ακόμη και του αναρχικού κινήματος. Παρά τις διαφορές τους, οι δυνάμεις αυτές φαίνεται να συμφωνούν ως προς το ότι εντός του καπιταλισμού η αυτοδιαχείριση δεν μπορεί παρά να είναι ένα είδος “αυτοεκμετάλλευσης” των εργαζομένων, μια μορφή “συλλογικού κεφαλαιοκράτη”. Και επομένως, όχι μόνο δεν έχει να προσφέρει τίποτα στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης, αλλά, ακόμη χειρότερα, “απαλλάσσει” τον καπιταλισμό από την …υποχρέωσή του να βρίσκει δουλειά και να τρέφει όλους τους εργαζόμενους.

Ερρίκο Μαλατέστα – Χωρίς εξουσία

«Τι είναι κυβέρνηση; Υπάρχει μια αρρώστια του ανθρώπινου μυαλού που ονομάζεται μεταφυσική τάση, η οποία κάνει τον άνθρωπο, αφού αφαιρέσει την ποιότητα από ένα αντικείμενο με λογική διαδικασία, να υπόκειται σ’ ένα είδος παραίσθησης του τον κάνει να συγχέει την αφαίρεση με το πραγματικό πράγμα». αναρωτιέται ο Ιταλός αναρχικός, εξηγώντας πώς η θεώρηση αυτή παρά του ότι έχει δεχθεί πλήγματα από τη θετικιστική σκέψη και την επιστήμη, παραμένει ακόμα γερά ριζωμένη στο μυαλό της ευρύτερης πλειοψηφίας των σημερινών ανθρώπων. Η ιδέα αυτή περί αναγκαιότητας του κράτους και της ποινικής καταστολής έχει τέτοια επιρροή, που αρκετοί θεωρούν την κυβέρνηση σαν μια ηθική και πραγματική οντότητα, με ιδιότητες λογικής, δικαιοσύνης, ανεξάρτητα απ’ τους ανθρώπους που τη συγκροτούν.

Επαναστάτες- Eric Hobsbawm

Ο E. J. Hobsbawm γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1917, από πατέρα βρετανό πολωνικής καταγωγής και μητέρα αυστριακή εβραϊκής καταγωγής, και σπούδασε στη Βιέννη, το Βερολίνο, το Λονδίνο και το Καίμπριτζ. Ήταν μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών, επίτιμο μέλος του King’s College στο Καίμπριτζ και επίτιμος διδάκτωρ πολλών πανεπιστημίων σε αρκετές χώρες. Δίδαξε ως τη συνταξιοδότησή του στο Birkbeck College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου… Το βιβλίο «Οι επαναστάτες» (εκδ. Θεμέλιο, 2008) αποτελείται από μια σειρά δοκιμίων με θέματα σχετικά μεταξύ τους. Το πρώτο μέρος πραγματεύεται την ιστορία του κομμουνισμού και των Κομμουνιστικών Κομμάτων, κυρίως κατά την περίοδο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Το δεύτερο μέρος πραγματεύεται τον αναρχισμό -ένα κίνημα για το οποίο έχει αναζωπυρωθεί τον τελευταίο καιρό το ενδιαφέρον-, και το τρίτο μέρος διάφορες πτυχές του διεθνούς διαλόγου γύρω από τον Μαρξ και το μαρξισμό, που διεξάγεται με ζωηρότητα από τα μέσα της δεκαετίας του ’50…

Ελπίδα στο σκοτάδι, η άγνωστη ιστορία της δύναμης των ανθρώπων – Solnit, Rebecca

H Rebecca Solnit συστήνεται ως αναρχική ακτιβίστρια και αδέκαρη συγγραφέας. Ζει σε ένα δωμάτιο με νοίκι στο Σαν Φρανσίσκο, δεν έχει εξαρτώμενα απ’ αυτήν πρόσωπα ούτε δουλειά με κανονικό ωράριο, προκειμένου να γράφει όποτε επιθυμεί «Εδώ, σε αυτό το βιβλίο, θέλω να προτείνω ένα νέο όραμα για το πώς επέρχεται η αλλαγή, θέλω να απαριθμήσω λίγες από τις νίκες που παραβλέπονται ή έχουν λησμονηθεί, θέλω να προσδιορίσω τον ξέφρενα μεταβαλλόμενο κόσμο όπου ζούμε. Θέλω να διαλύσω τις παραλυτικές παραδοχές που εμποδίζουν πολλούς απο εμάς να γίνουν μια φωνή μέσα σε αυτό τον κόσμο. Επιθυμώ να κάνω μια νέα αρχή, με μια φαντασία ικανή να χωρέσει τις δυνατότητες, το απρόβλεπτο και τους κινδύνους αυτής της Γης, αυτή ακριβώς τη στιγμή».

Ρωμανός – Στα όρια της αγωνίας

. Ο Νίκος δεν είναι κάποιο τυχαίο παιδί, είναι η αρχή και το τέλος μιας κοινωνικής εξέγερσης, αυτής του Δεκεμβρίου του 2008, όπου η αδικημένη νεολαία βγήκε στους δρόμους, τρομάζοντας τους πάντες, για να φωνάξει ότι υπάρχουν ακόμα ιδανικά άξια να αγωνιστεί κανείς, μέσα στη σαπίλα μιας κοινωνίας που συνεχώς καταρρέει. Είναι το 15χρονο παιδί που εκείνον τον παγωμένο Δεκέμβρη, έχασε τον καλύτερο του φίλο, ξεψυχώντας στην αγκαλιά του, από σφαίρες μπάτσου. Είναι εκείνος που βίωσε στο πετσί του (και όχι μέσα από μια αφηρημένη νουβέλα), την άβυσσο του θανάτου, την κρατική βία, την αδιαφορία, τη υπαρξιακή εγκατάλειψη, τον σαδισμό, ολόκληρο τον κοινωνικό κυνισμό. Τον κατηγορούν για αναρχικό μηδενιστή, αλλά ξεχνούν ότι Μηδενιστής δεν είναι εκείνος που δεν πιστεύει σε τίποτα, αλλά εκείνος που δεν πιστεύει σε αυτό που υπάρχει.

Κροπότκιν – Αλληλοβοήθεια

Η μελέτη του Πέτρου Κροπότκιν «Αλληλοβοήθεια: Ένας παράγοντας εξέλιξης», που δημοσιεύθηκε το 1902, αποτελεί μια απάντηση σ’ αυτή τη μονόπλευρη αντίληψη της εξέλιξης, ειδικά όπως αυτή παρουσιάστηκε από τον διάσημο συνεργάτη του Δαρβίνου, τον Τόμας Χάξλεϋ. Ο τελευταίος είχε γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Ο αγώνας για την επιβίωση στην ανθρώπινη κοινωνία» (1888). Αυτό το άρθρο είχε εξοργίσει πάρα πολύ τον Κροπότκιν. Το θεώρησε ως μια ωμή έκφραση της φιλοσοφίας του οικονομικού φιλελευθερισμού και ως έναν εκφυλισμό των ιδεών του Δαρβίνου. Έτσι, στο έργο του «Αλληλοβοήθεια» ο Κροπότκιν προσπάθησε να δείξει ότι και στο ζωικό βασίλειο και στις ανθρώπινες κοινωνίες, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας

Εισήγηση της Αναρχικής Ομάδας Αμαρουσίου

Δεν είναι η κρίση. Δεν είναι η φτωχοποίηση και η περιστολή των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Δεν είναι η καταστροφή των δημόσιων υποδομών υγείας. Δεν είναι η εξαφάνιση των επιδομάτων προνοίας και η μείωση των συντάξεων. Δεν είναι η εξάλειψη της παιδείας αλλά και η καταρράκωση της εκπαίδευσης. δεν είναι η ένταση της καταστολής, η ποινικοποίηση της καθημερινής ζωής , της έκφρασης, της διαδήλωσης, της εναλλακτικής και αλληλέγγυας στάσης. Δεν είναι η σύσταση των φυλακών της υψίστης ασφαλείας. Δεν είναι η λεηλασία της φύσης, η δηλητηρίαση των ρεμάτων, η μόλυνση του αέρα, η ιδιωτικοποίηση των παραλιών και το μπάζωμά τους. Τίποτα απ΄ όλ’ αυτά δε μας εκκίνησαν ώστε να δεσμευθούμε σε αυτό το εγχείρημα.

Οι διαμάχες της CNT-FAI, και ο ρόλος των σταλινικών και ρεπουμπλικανικών δυνάμεων στην αντεπανάσταση. Μία συνέντευξη του José Peirats στον Josep Alemany

Ένα ολοκληρωμένο αντίγραφο μίας συνέντευξης του 1977 με τον José Peirats, στην οποία ο Ισπανός ιστορικός και πρώην μαχητής της CNT και της FAI αναπολεί τη νεότητα του και συζητάει πολλές από τις διαμάχες που μάστισαν τη CNT πριν και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, συμπεριλαμβάνοντας και την επιρροή της Ρωσικής Επανάστασης, την αποστολή του Angel Pestaña στη Ρωσία το 1920, την εξέγερση της Αστουρίας τον Οκτώβρη του 1934, την πολιτική συνεργασίας της CNT με την κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του πολέμου, και το ρόλο των Σταλινικών στην αντεπανάσταση του ρεπουμπλικανικού κυβερνητικού συνασπισμού ενάντια στα επιτεύγματα της αναρχικής επανάστασης του Ιούλη του 1936.

Το Φάντασμα του Αναρχοσυνδικαλισμού (μέρος πρώτο)

Αυτό που βρίσκω ενοχλητικό με τις αναρχοσυνδικαλιστικές αφηγήσεις είναι η τάση τους να ισχυρίζονται ότι ο αναρχοσυνδικαλισμός είναι το άλφα και το ωμέγα του «αληθινού» αναρχισμού, σε αντίθεση με άλλες ελευθεριακές τάσεις που περιλαμβάνουν μια πιο ευρεία προσέγγιση αναφορικά με τους κοινωνικούς αγώνες, αντί να επικεντρώνονται σε μεγάλο βαθμό στις παραδοσιακές συγκρούσεις μεταξύ μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου. Σίγουρα δεν είναι όλοι οι αναρχοσυνδικαλιστές εχθρικοί, ας πούμε, στον οικοαναρχισμό ή τον κοινοτιστικό αναρχισμό που έχει να κάνει με τις συνομοσπονδίες χωριών, κωμοπόλεων και πόλεων, αλλά μεταξύ των αναρχικών που επικεντρώνονται στον εργάτη επικρατεί μια τάση δογματισμού και βαριάς στερεότητας που δεν πιστεύω ότι θα πρέπει να χαρακτηρίζει τους αριστερούς ελευθεριακούς.

Κόλιν Γουώρντ – Ο Αναρχισμός ως μια θεωρία οργάνωσης

Γιατί οι άνθρωποι συναινούν στο να κυβερνώνται; Δεν είναι μόνο ο φόβος: τι μπορεί να έχουν να φοβηθούν εκατομμύρια ανθρώπων από μια μικρή ομάδα πολιτικών; Είναι γιατί ενστερνίζονται τις ίδιες αξίες με τους κυβερνήτες τους. Κυρίαρχοι και κυριαρχούμενοι πιστεύουν στις αρχές της εξουσίας, της ιεραρχίας, της δύναμης. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της πολιτικής αρχής. Οι αναρχικοί, η οποίοι πάντα έκαναν τον διαχωρισμό μεταξύ τους κράτους και της κοινωνίας, εμμένουν στην κοινωνική αρχή, η οποία μπορεί να ιδωθεί όποτε οι άνθρωποι ενώνονται σε σχέσεις βασισμένες στην κοινή ανάγκη η το κοινό συμφέρον.