Tag αναρχισμός

Ερρίκο Μαλατέστα – Χωρίς εξουσία

«Τι είναι κυβέρνηση; Υπάρχει μια αρρώστια του ανθρώπινου μυαλού που ονομάζεται μεταφυσική τάση, η οποία κάνει τον άνθρωπο, αφού αφαιρέσει την ποιότητα από ένα αντικείμενο με λογική διαδικασία, να υπόκειται σ’ ένα είδος παραίσθησης του τον κάνει να συγχέει την αφαίρεση με το πραγματικό πράγμα». αναρωτιέται ο Ιταλός αναρχικός, εξηγώντας πώς η θεώρηση αυτή παρά του ότι έχει δεχθεί πλήγματα από τη θετικιστική σκέψη και την επιστήμη, παραμένει ακόμα γερά ριζωμένη στο μυαλό της ευρύτερης πλειοψηφίας των σημερινών ανθρώπων. Η ιδέα αυτή περί αναγκαιότητας του κράτους και της ποινικής καταστολής έχει τέτοια επιρροή, που αρκετοί θεωρούν την κυβέρνηση σαν μια ηθική και πραγματική οντότητα, με ιδιότητες λογικής, δικαιοσύνης, ανεξάρτητα απ’ τους ανθρώπους που τη συγκροτούν.

Επαναστάτες- Eric Hobsbawm

Ο E. J. Hobsbawm γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1917, από πατέρα βρετανό πολωνικής καταγωγής και μητέρα αυστριακή εβραϊκής καταγωγής, και σπούδασε στη Βιέννη, το Βερολίνο, το Λονδίνο και το Καίμπριτζ. Ήταν μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών, επίτιμο μέλος του King’s College στο Καίμπριτζ και επίτιμος διδάκτωρ πολλών πανεπιστημίων σε αρκετές χώρες. Δίδαξε ως τη συνταξιοδότησή του στο Birkbeck College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου… Το βιβλίο «Οι επαναστάτες» (εκδ. Θεμέλιο, 2008) αποτελείται από μια σειρά δοκιμίων με θέματα σχετικά μεταξύ τους. Το πρώτο μέρος πραγματεύεται την ιστορία του κομμουνισμού και των Κομμουνιστικών Κομμάτων, κυρίως κατά την περίοδο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Το δεύτερο μέρος πραγματεύεται τον αναρχισμό -ένα κίνημα για το οποίο έχει αναζωπυρωθεί τον τελευταίο καιρό το ενδιαφέρον-, και το τρίτο μέρος διάφορες πτυχές του διεθνούς διαλόγου γύρω από τον Μαρξ και το μαρξισμό, που διεξάγεται με ζωηρότητα από τα μέσα της δεκαετίας του ’50…

Ελπίδα στο σκοτάδι, η άγνωστη ιστορία της δύναμης των ανθρώπων – Solnit, Rebecca

H Rebecca Solnit συστήνεται ως αναρχική ακτιβίστρια και αδέκαρη συγγραφέας. Ζει σε ένα δωμάτιο με νοίκι στο Σαν Φρανσίσκο, δεν έχει εξαρτώμενα απ’ αυτήν πρόσωπα ούτε δουλειά με κανονικό ωράριο, προκειμένου να γράφει όποτε επιθυμεί «Εδώ, σε αυτό το βιβλίο, θέλω να προτείνω ένα νέο όραμα για το πώς επέρχεται η αλλαγή, θέλω να απαριθμήσω λίγες από τις νίκες που παραβλέπονται ή έχουν λησμονηθεί, θέλω να προσδιορίσω τον ξέφρενα μεταβαλλόμενο κόσμο όπου ζούμε. Θέλω να διαλύσω τις παραλυτικές παραδοχές που εμποδίζουν πολλούς απο εμάς να γίνουν μια φωνή μέσα σε αυτό τον κόσμο. Επιθυμώ να κάνω μια νέα αρχή, με μια φαντασία ικανή να χωρέσει τις δυνατότητες, το απρόβλεπτο και τους κινδύνους αυτής της Γης, αυτή ακριβώς τη στιγμή».

Κροπότκιν – Αλληλοβοήθεια

Η μελέτη του Πέτρου Κροπότκιν «Αλληλοβοήθεια: Ένας παράγοντας εξέλιξης», που δημοσιεύθηκε το 1902, αποτελεί μια απάντηση σ’ αυτή τη μονόπλευρη αντίληψη της εξέλιξης, ειδικά όπως αυτή παρουσιάστηκε από τον διάσημο συνεργάτη του Δαρβίνου, τον Τόμας Χάξλεϋ. Ο τελευταίος είχε γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Ο αγώνας για την επιβίωση στην ανθρώπινη κοινωνία» (1888). Αυτό το άρθρο είχε εξοργίσει πάρα πολύ τον Κροπότκιν. Το θεώρησε ως μια ωμή έκφραση της φιλοσοφίας του οικονομικού φιλελευθερισμού και ως έναν εκφυλισμό των ιδεών του Δαρβίνου. Έτσι, στο έργο του «Αλληλοβοήθεια» ο Κροπότκιν προσπάθησε να δείξει ότι και στο ζωικό βασίλειο και στις ανθρώπινες κοινωνίες, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας

Οι διαμάχες της CNT-FAI, και ο ρόλος των σταλινικών και ρεπουμπλικανικών δυνάμεων στην αντεπανάσταση. Μία συνέντευξη του José Peirats στον Josep Alemany

Ένα ολοκληρωμένο αντίγραφο μίας συνέντευξης του 1977 με τον José Peirats, στην οποία ο Ισπανός ιστορικός και πρώην μαχητής της CNT και της FAI αναπολεί τη νεότητα του και συζητάει πολλές από τις διαμάχες που μάστισαν τη CNT πριν και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, συμπεριλαμβάνοντας και την επιρροή της Ρωσικής Επανάστασης, την αποστολή του Angel Pestaña στη Ρωσία το 1920, την εξέγερση της Αστουρίας τον Οκτώβρη του 1934, την πολιτική συνεργασίας της CNT με την κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του πολέμου, και το ρόλο των Σταλινικών στην αντεπανάσταση του ρεπουμπλικανικού κυβερνητικού συνασπισμού ενάντια στα επιτεύγματα της αναρχικής επανάστασης του Ιούλη του 1936.

Αναρχισμός, Πώς άρχισαν όλα

Με το κείμενο του Μάρκος Μάγιερ και τα σχέδια του Σανγιού, το βιβλίο αυτό ξαναθυμάται τις απαρχές του κινήματος, τις αντιφάσεις, τις ανατροπές, της ήττες του, αλλά και το ακατάβλητο αγωνιστικό του πνεύμα και τη φαντασία του, που ακόμα το κρατούν στη σύγχρονη παγκόσμια σκηνή.

Constructive anarchism,G.P. Maximov

The development of anarcho-syndicalist ideas on working class organisation and the revolutionary struggle for the libertarian reconstruction of society, from the 1st International to the 1930’s. A defence of anarcho-syndicalism against ‘Platformism’ and ‘Synthetical’ anarchism. g Source: libcom.org

Ο Μαρξ θεωρητικός του Αναρχισμού

Ο κομμουνισμός για τον Μαρξ, λοιπόν, δεν είναι η ελευθερία καθ’ εαυτή, αλλά δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ελευθερία, αφού η ελευθερία σημαίνει πάνω απ’ όλα ΕΥΘΥΝΗ. Ο κομμουνισμός καθ’ εαυτός μπορεί να πάρει και αυταρχικές μορφές. Αυτός ο κομμουνισμός το μόνο που καταφέρνει είναι να πνίγει την αυτενέργεια της κοινωνίας και να διαιωνίζει την ατομική και κοινωνική ετερονομία.

Αναρχισμός: εικονογραφημένος οδηγός, Clifford Harper

Όπως όλες οι πραγματικά καλές ιδέες, η αναρχία είναι αρκετά απλή όταν ασχοληθεί κανείς σοβαρά μαζί της-είναι ό,τι καλύτερο για τους ανθρώπους το να ζουν χωρίς εξουσία, αποφασίζοντας μόνοι τους για τα πράγματα που τους αφορούν, παρά να δέχονται διαταγές. Αυτό σημαίνει η λέξη-“χωρίς κυβέρνηση”. Συνήθως, οι περισσότεροι από εμάς το γνωρίζουν αυτό ούτως ή άλλως (αν και υπάρχουν και κάποιοι ιδιόρρυθμοι στον κόσμο οι οποίοι πραγματικά απολαμβάνουν το να καταπιέζονται)…

“Για να τελειώνουμε με τους τρελούς καιρούς”

Ο ζωντανός ιστός που το ελευθεριακό κίνημα δημιουργεί μέσα στην κοινωνία της αλλοτρίωσης δεν εξαντλείται σε κάποιο πρόγραμμα, μεθοδολογία, πολιτική οργάνωση, ατομικό ή συλλογικό βολονταρισμό, παρ’ όλο που τα έχει ανάγκη όλ’ αυτά – και πολλά περισσότερα ακόμη. Το ελεύθερο πνεύμα, η αγάπη για τον άνθρωπο, η αντιεξουσιαστική ηθική, η ικανότητα για προσωπική δέσμευση, καθώς και η αποφασιστικότητα και η τόλμη που γεννιούνται από το δίκιο και τη συλλογική δύναμη είναι που δίνουν περιεχόμενο στις πράξεις. Οι εκδοτικές προσπάθειες, οι απόπειρες πολιτικής συγκρότησης, τα δίκτυα πρακτικής αλληλεγγύης, ο συνδικαλισμός βάσης, οι κουζίνες ανέργων, οι ομάδες συγγένειας…

  • 1 2 6