Θέλεις Παπαδόπουλο μαλάκα;

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Εν έτει 2012, διαπιστώνεται για µια ακόµη φορά πως, δυστυχώς, οι νόµοι της φυσικής δεν ισχύουν για τον Μαλάκα. Κι έτσι, µόλις 38 έτη µετά την πτώση της τελευταίας εν Ελλάδι δικτατορίας, διαβάζουμε σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων για «το πραξικόπημα που δεν έγινε» (εφημερίδα Το Βήμα), ή για την ανάγκη «να βγει ο στρατός στο δρόμο»(εφημερίδα Πρώτο Θέμα), πράγμα που ούτε λίγο ούτε πολύ έχει γίνει, καθώς στις τελευταίες στρατιωτικές παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου φήμες κάνουν λόγο για την χρήση του στρατού σε περίπτωση που η αστυνομία δεν καταφέρει να καταστείλει διαδηλώσεις, αλλά και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της Γερμανίας Καγκελαρίου, Α.Μέρκελ, σε διάφορες φωτογραφίες που αναπαράγονται εντός των ιστοτόπων κοινωνικής δικτύωσης, στρατιωτικοί με αυτόματα εμφανίζονται να αντικαθιστούν τον ρόλο της αστυνομίας. Ακούμε συχνά για τα «παραμύθια του Πολυτεχνείου» (δήλωση του βουλευτή Άδωνι Γεωργιάδη) που µάλιστα στη σηµερινή συγκυρία βρίσκουν υποστηρικτές σε ένα διευρυνόμενο (ευτυχώς μειοψηφικό) μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Το κλισέ «ένας Παπαδόπουλος µας χρειάζεται» είχαµε συνηθίσει να το ακούµε από γραφικούς παππούδες που νοσταλγούσαν τις µέρες που ήταν είτε ρουφιάνοι, είτε βασανιστές, είτε ευνοούµενοι µε διάφορους τρόπους (όπως θα δούµε παρακάτω) από το στρατιωτικό καθεστώς. Κανείς δεν έδινε σηµασία, είτε διότι οι ιστορικές µνήµες της οδυνηρής επταετίας ήταν πρόσφατες, είτε διότι η µετέπειτα κοινοβουλευτική δηµοκρατία άνοιξε τον κρατικό µπουφέ για µεγάλο µέρος του πληθυσµού, δηµιουργώντας το ολοδικό της πελατειακό κράτος, διεφθαρµένων υπερκαταναλωτών και χειροκροτητών ψηφοφόρων.

Με την οικονοµική (και όχι μόνο) κρίση, όµως, η απαθής ελληνική κοινωνία ξεβρακώθηκε, αποκαλύπτοντας την πνευµατική και πολιτισµική της γύµνια στον εαυτό της. Το προαναφερθέν κλισέ έγινε για κάποιους «Χρυσή Αυγή που σας χρειάζεται», ο άλλοτε γραφικός Χριστιανικός όχλος αποκτά πλάτες με την βοήθεια της ναζιστικής αυτής γκρούπας, επιχειρώντας να λιντσάρει τους ηθοποιούς του Corpus Cristi για λόγους «βλασφημίας» (όπως ακριβώς συμβαίνει και σε πολλές θεοκρατικές κοινωνίες). Η συγκέντρωση µεγάλου αριθµού µεταναστών στα αστικά κέντρα, σε συνδυασμό  µε την τεράστια ανεργία, η αύξηση της εγκληµατικότητας ως συνέπειας της  ανέχειας και της ανισότητας, και την προσεκτική ρατσιστική προπαγάνδα  των ΜΜΕ (που τώρα παρουσιάζονται δήθεν “έκπληκτα” µε την άνοδο του  φασισµού) εδώ και αρκετά χρόνια σε συνεργασία µε τους τηλεµαϊντανούς του  ΛΑ.ΟΣ (που τώρα μεταπήδησαν στην κυβερνώσα ακρο(κεντρο)δεξιά παράταξη),  οδήγησε ένα σηµαντικό πληθυσµό νέων, ως επί το πλείστον, ανθρώπων στις  αγκάλες του έως τότε αφανούς από την κεντρική πολιτική σκηνή,  νεοναζιστικού μορφώματος. Έτσι, μετανάστες μαχαιρώνονται καθημερινά από ακροδεξιά κακοποιά στοιχεία, υπό την ανοχή της αστυνομίας, οι συνωμοσιολόγοι δημαγωγοί αποκτούν όλο και περισσότερους οπαδούς, την ίδια στιγμή που άνθρωποι αυτοκτονούν ο ένας μετά τον άλλον, μην μπορώντας να αντέξουν τα αβάσταχτα χρέη.

Κάποιοι άλλοι (πιο ισχυροί), όμως, αυτο-αποκαλούμενοι πραγματιστές ή ρεαλιστές βρήκαν την ευκαιρία να βαφτίσουν ως ρεαλιστική και σίγουρη επιλογή τον συμβιβασμό με την μιζέρια και την εξαθλίωση επιστρέφοντας, παράλληλα, στην ιστορικά οικεία «θεωρία των άκρων», σύμφωνα με την οποία οι κοινωνικοί αγωνιστές εξισώνονται με τις ακροδεξιές οργανώσεις και βαφτίζεται ως απειλή για την κοινωνία και τους «δημοκρατικούς» της θεσμούς: δεν μας ξεκαθάρισαν βέβαια, (ποιοί είναι αυτοί οι δημοκρατικοί θεσμοί οι οποίοι σώπασαν κατά τη διάρκεια του κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος του Λουκά Παπαδήμου[1]). Έτσι, το Κράτος και οι μηχανισμοί εξουσίας που διαθέτει στο οπλοστάσιο του, βρήκαν το κατάλληλο όπλο ώστε α) να διαιρέσουν την ήδη διαιρεμένη κοινωνία, καλλιεργώντας εμφυλιοπολεμικό κλίμα, β) να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από τα πραγματικά συστημικά προβλήματα στα απλά συμπτώματα της καπιταλιστικής κρίσης, και γ) να προβάλλουν την απειλή της πολιτικής σταθερότητας και ομαλότητας, ώστε να σπείρουν τον φόβο και την ανησυχία.

Έτσι, ο αγαπηµένος µας Μαλάκας παράλληλα µε την δήθεν εξυψωµένη, λόγω κρίσης πάντα, εθνική του περηφάνια, γίνεται ταυτόχρονα και νοσταλγός  της δικτατορίας  του Παπαδόπουλου, ή του Μεταξά (χωρίς, ωστόσο, κανείς να τον εμποδίζει να μεταναστεύσει σε μια χώρα που ένα τέτοιο καθεστώς έχει εδραιωθεί), αναπαράγοντας τις ψευδολογίες των φασιστολογίων που έχουν κατακλύσει το διαδικτυακό χώρο, χωρίς να αναζητήσει φυσικά πηγές και χωρίς να αναπτύξει έστω στο ελάχιστο την κριτική ιστορική γνώση, εξαργυρώνοντας µε χουντολαγνεία την χρόνια αποπολιτικοποίηση του. Η µπροσούρα, λοιπόν, αυτή απευθύνεται κυρίως στον Μαλάκα, και έχει ως βασικό της στόχο να αποτελέσει σηµείο προβληµατισµού γι’ αυτόν, και όχι προϊόν εκ νέου αναπαραγωγής και παπαγαλισµού επιχειρηµάτων.

Ο ΜΑΖΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τα απολυταρχικά καθεστώτα δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς την κοινωνία αυτή που θα στηρίξει τον ολοκληρωτισμό. Ο Χίτλερ, σε ομιλία του προς τα S.A είπε: «Ό,τι είσαστε, το είσαστε χάρη σ’ εμένα. Ό,τι είμαι, το είμαι χάρη σ’εσάς και μόνο». Ο ανθρωπολογικός τύπος που συμβάλει περισσότερο στην κυριαρχία και διαιώνιση των ολοκληρωτικών καθεστώτων, δεν είναι τόσο αυτός του κτήνους του βασανιστή ή του χαφιέ, αλλά ο μαζάνθρωπος, βασικό χαρακτηριστικό του οποίου είναι ο εθισμός στο lifestyle, στην εύκολη και ανέμελη ζωή, στο θέαμα και η απομόνωση ή έλλειψη φυσιολογικών κοινωνικών σχέσεων. Οι φασιστική δικτατορία του Μουσολίνι, τα στρατιωτικά καθεστώτα του Σαλαζάρ, του Πινοσέτ και του Παπαδόπουλου βάσιζαν την κυριαρχία τους όχι μόνο στις διώξεις των πολιτικών τους αντιπάλων, αλλά στην καλλιέργεια ενός ξένιαστου lifestyle, μιας συνεχόμενης και επαναλαμβανόμενης εικόνας μιας ατέλειωτου πανηγυριού, σαν να πρόκειται για το ακριβό περιτύλιγμα ενός  χαλασμένου προϊόντος, μια βιτρίνα που κρύβει τις πληγές μιας κοινωνίας  που αιμορραγεί αλλά όντας υπνωτισμένη από τα καταναλωτικά ναρκωτικά. Προκειμένου να καταλάβουμε καλύτερα, θα πρέπει να θυμηθούμε αρχικά την ταινία Roma  του Φεντερίκο Φελίνι, που απεικονίζει την ζωή των Ιταλών κάτω από το  φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Φελίνι περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια το πρώτο βασικό στοιχείο που  συναντά κανείς στον φασισμό: η υλιστική ζωή, η πληθώρα των απολαύσεων  και οι θεατρικές επιθεωρήσεις μας δίνουν την εντύπωση ότι οι άνθρωποι κάτω από ένα τέτοιο καθεστώς ζουν ευχάριστα. Η κρατική βία και οι  διώξεις έρχονται σε δεύτερη μοίρα και συχνά δεν αγγίζουν τον όχλο ο οποίος έχει κυριολεκτικά παραλύσει (γι’ αυτό και άλλωστε είναι όχλος και  όχι πια πολίτες) μέσα σ’ ένα βαθύ κλίμα απο-πολιτικοποίησης, απάθειας ή  στείρας αναπαραγωγής κρατικής προπαγάνδας. (Η απο-πολιτικοποίηση  αποτελεί βασικό στοιχείο που οδηγεί στον ολοκληρωτισμό για την Hannah  Arendt). Τα θεάματα που τα καθεστώτα αυτά προσφέρουν είναι είτε αστείες παρωδίες δίχως πολιτικό περιεχόμενο, είτε προπαγανδιστικά show, με σκοπό να προσελκύσουν τον όχλο στο πανηγύρι του lifestyle. Οι μάζες αυτές προέρχονται από μια διάτρητη κοινωνία, στις οποίες έρχεται το εθνικιστικό συναίσθημα (ο εθνικισμός αποτελεί πάντοτε πεμπτουσία των περισσότερων στρατιωτικών καθεστώτων) να συγκολλήσει.

Η χρόνια αποπολιτικοποίηση, ο ζαμανφουτισμός, το κλείσιμο του καθενός στην ιδιωτική του σφαίρα, και η αποξένωση συνθέτουν το παζλ της κρίσης της δυτικής κοινωνίας, και της ελληνικής συμπεριλαμβανομένης. Τόση απο-πολιτικοποίηση και εθισμό στην κουλτούρα του κιτς και της ξενοιασιάς, πραγματικά θα τη ζήλευαν ακόμα και οι στρατιωτικοί δικτάτορες. Σε μια σύγχρονη Δυτική κοινωνία δεν χρειάζεται κάποιο καθεστώς να ασκήσει σωματική βία από τη στιγμή που τα ελέγχει τα Μέσα Ενημέρωσης και Ψυχαγωγίας, τα οποία έχουν πετύχει ν’ απομακρύνουν τον καθένα μας από την πολιτική σφαίρα, βομβαρδίζοντάς μας καθημερινά με εικόνες lifestyle, δημιουργώντας ψεύτικες ανάγκες, χτυπώντας την πιο κεντρική δομή του ανθρώπινου ενστίκτου, την ψυχή, όπως θα έλεγε και ο Φρόιντ, και ελέγχοντας τα συναισθήματα μέσα από προβαλλόμενες εικόνες, καλλιεργώντας το φαντασιακό της υπερκατανάλωσης. Έτσι το πολιτικό όν ο άνθρωπος μετατρέπεται σε μαζάνθρωπος, εθίζεται στον καταναλωτισμό και την απάθεια, αναζητώντας διεξόδους μέσα από τις διάφορες φετιχιστικές εικόνες και διαφημίσεις. Είχε άδικο, συνεπώς, ο Ουμπέρτο Έκο, όταν έλεγε πως σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν πραξικοπήματα με τανκς, όταν υπάρχει τηλεόραση; Μιλάμε, συνεπώς, για την κρίση σαν να πρόκειται για ένα φαινόμενο των τελευταίων δύο-τριών ετών, αποφεύγοντας να εξετάσουμε τα μικρές φυσαλίδες της φούσκας που μόλις έσκασε. Η συστηματική διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων, η δημιουργία εθνικών μύθων, οι κατά καιρούς «μεγάλες ιδέες» (οι οποίες ξεκινούν από τη«πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικιά μας θα ναι» και φτάνουν στην Ευρωζώνη και τους Ολυμπιακούς Αγώνες), η διαχρονική ανευθυνότητα και υποκειμενικότητα στη διαχείριση και μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος, η καλλιέργεια του πολιτισμού του σκυλάδικου, η συνολική απαξίωση της πολιτικής και η μετάλλαξη της σ’ ένα σόου τηλεκαρναβάλων, καθώς και πολλές άλλες φυσαλίδες αιωρούνται γύρω μας, καθώς εμείς συνεχίζουμε να βυθιζόμαστε όλο και πιο βαθιά στην ιδιωτική μας ζωή, αποστρεφόμενοι την συμμετοχή, την κοινωνικοποίηση και συνεχίζοντας την διαίρεση της κοινωνίας σε εκατομμύρια μικροσκοπικά «εγώ».

Όταν, όμως, έσκασε η μεγάλη φούσκα της κατανάλωσης, ο μαζάνθρωπος αυτός, ο άγνωστος μεταξύ αγνώστων, αναζητά μια νέα φούσκα για να κουρνιάσει μέσα της, να βρει την ασφάλεια που έχει χάσει, να πατήσει στη γη που έφυγε από τα πόδια του. Πώς, λοιπόν, θα αποφύγει ο μαζάνθρωπος το αυτομαστίγωμα στον οποίο καθημερινά τον καλούν η πολιτική τάξη, oι διεθνείς κι εγχώριες οικονομικές ελίτ, τα ΜΜΕ; ΄Πως θα ξεπεράσει και την ίδια του τη φυσική του ροπή προς την ιδιοτέλεια, την αδράνεια, τον φετιχισμό και την ασημαντότητα; Πώς θα απαλύνει τον πόνο της υπευθυνότητας, της αυτοκριτικής, πώς θ’ απομακρυνθεί και πάλι απ΄ τον δύσβατο δρόμο της κοινωνικής δημιουργίας που απλώνεται ανοιχτός μπροστά του; O εθνικιστικός ναρκισσισμός, και πάλι, θα του προσφέρει χείρα βοηθείας… έτσι ώστε να τον διαχωρίσει απ΄το γείτονα του, να του προσφέρει το βάθρο της (τάχα μου) φυλετικής ανωτερότητας, να δικαιολογήσει τα λάθη του παρελθόντος ρίχνοντας τις ευθύνες σε Εβραίους, ιλλουμινάτι, ψεκασμούς αεροπλάνων, μετανάστες και αριστερούς ή αναρχικούς.

Ο μαζάνθρωπος, λοιπόν, είναι εδώ. Είναι ο γείτονας με τον οποίο δεν έχουμε ανταλλάξει καλημέρα, είναι ο συνάδελφος στη δουλειά με τον οποίο δεν έχουμε πιει ποτέ ένα καφεδάκι, είναι η φουρνάρισσα την οποία δεν ρωτήσαμε ποτέ αν είναι καλά. Είναι μέσα σε σπίτι με κλειστά παντζούρια, σε αγέλαστο τραπέζι στο καφενείο, σε οθόνη υπολογιστή που μένει ανοιχτή εικοσιτετράωρα ολόκληρα. Κι όσο δεν κοινωνικοποιείται, όσο δεν ψάχνει για ζωή, τόσο η νέα φούσκα του εθνικού παραληρήματος τον παρασύρει εντός της. Ο μαζάνθρωπος δεν είναι πάντα ο Μαλάκας της ιστορίας μας. Ο Μαλάκας όμως είναι πάντα μαζάνθρωπος.

ΠΟΥΛΑ ΜΟΥ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Ο Μαλάκας της ιστορίας μας είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει ακόμη απογαλακτιστεί. Όπως στα πρώτα χρόνια της ζωής του, περίμενε το παραμύθι της μητέρας για να γλυκοκοιμηθεί, έτσι και στην ενήλικη ζωή του αναζητά το παραμύθι αυτό που θα τον κοιμίσει για τα καλά και θα τον ξεκουράσει στις αγκάλες, όχι του Μορφέα, αλλά του εκάστοτε εξουσιομανή. Τα απλοϊκά επιχειρήματα που θέτει ο Μαλάκας μας, κινούνται από το «τουλάχιστον τότε κοιμόμουν ήσυχα» και το «επί χούντας φτιάχτηκαν δρόμοι» έως το «δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο». Θα επιχειρήσουμε παρακάτω, όσο πιο σύντομα γίνεται, να εκθέσουμε τα χιλιοειπωμένα παραμύθια των χουντολάγνων.

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου

Είναι τουλάχιστον προσβολή προς τις οικογένειες ανθρώπων που έδωσαν τη ζωή τους για τη δημοκρατία, έστω κι αν ακόμη συνεχίζεται ο αγώνας γι’ αυτή, ν’ αναφέρονται απαξιωτικά σ’ αυτούς γνωστοί τηλεμαϊντανοί βουλευτές και κάθε λογής φασιστοειδή , άνθρωποι που δεν έχουν αγωνιστεί για τίποτε απολύτως στη ζωή τους, και να τους αποκαλούν «παραμύθια». Πέραν των νεκρών, χιλιάδες αγωνιστές βασανίστηκαν, πολλοί περισσότεροι αντιμετώπισαν την καθημερινή Κρατική Τρομοκρατία, τη ρουφιανιά, τη λογοκρισία, το κυνήγι, είτε επειδή αντιστέκονταν στο αυταρχικό καθεστώς, είτε απλά έτυχε να συγγενεύουν με κάποιον αγωνιστή, είτε επειδή απλά τολμούσαν να πουν ό,τι σκέφτονταν. Χωρίς να επεκταθούμε στο ζήτημα των μεθόδων τρομοκρατίας της Χούντας, καθώς και η βιβλιογραφία είναι μεγάλη, αλλά και το ζήτημα εκτενές, παραθέτουμε τη λίστα των νεκρών αγωνιστών του Πολυτεχνείου.

Σπυρίδων Κοντομάρης (ετών 57, δικηγόρος, 16.11.1973, ώρα 20.30)
Διομήδης Κομνηνός (ετών 17, μαθητής, 16.11.1973, ώρα 21.30)
Σωκράτης Μιχαήλ (ετών 57, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας , 16.11.1973, ώρα μεταξύ 22.30 & 23.00)
Βασίλειος Φάμελλος (ετών 26, ιδιωτικός υπάλληλος, 16.11.1973, ώρα 23.30)
Torill Engeland Magrette (ετών 22, 16.11.1973, φοιτήτρια, ώρα 23.30)
Γεώργιος Σαμούρης (ετών 22, 16.11.1973, φοιτητής ώρα 24.00)
Δημήτριος Κυριακόπουλος (ετών 35, οικοδόμος 16.11.1973, βραδυνή ώρα )
Σπύρος Μαρίνος (Γεωργαράς) (ετών 35, ιδιωτικός υπάλληλος, 16.11.1973, βραδυνή ώρα)
Νικόλαος Μαρκούλης (ετών 24 , εργάτης, 17.11.1973, πρωινή ώρα)
Αικατερίνη Αργυροπούλου (ετών 76, 17.11.1973, ώρα 10.00)
Στυλιανός Καραγεωργής (ετών 19, οικοδόμος, 17.11.1973, ώρα 10.15)
Μάρκος Καραμανής (ετών 23, ηλεκτρολόγος, 17.11.1973, ώρα 10.30)
Αλέξανδρος Σπαρτίδης (ετών 16, μαθητής 17.11.1973, ώρα 10.30-11.00)
Δημήτριος Παπαϊωάννου (ετών 60, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, 17.11.1973, ώρα 11.30)
Γεώργιος Γερτζίδης (ετών 48, εφοριακός υπάλληλος, 17.11.1973, ώρα 11.30)
Βασιλική Μπεκιάρη (ετών 17, μαθήτρια, 17.11.1973, ώρα 12.00)
Δημήτρης Θεοδωράς (ετών 5 1/2, 17.11.1973, ώρα 13.00)
Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας (ετών 43, ταχυδακτυλουργός, 17.11.1973, ώρα 13.00)
Αλέξανδρος Παπαθανασίου (ετών 59, συνταξιούχος εφοριακός, 18.11.1973, ώρα 10.00)
Ανδρέας Κούμπος (ετών 63, βιοτέχνης, 18.11.1973, ώρα 11.00)
Μιχαήλ Μυρογιάννης (ετών 20, ηλεκτρολόγος, 18.11.1973, ώρα 12.00)
Κυριάκος Παντελεάκης (ετών 43, δικηγόρος, 18.11.1973, ώρα 12.00-12.30)
Ευστάθιος Κολινιάτης (ετών 47, 18.11.1973)
Ιωάννης Μικρώνης (ετών 22 φοιτητής, συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών)

Η οικονομία επί χούντας

Η ελληνική ακροδεξιά, έχοντας εξασφαλίσει την συμμετοχή του Κράτους και των ΜΜΕ στην συστηματική συσκότιση της Ιστορίας, διατείνεται πως η (αμερικανοκίνητη) χούντα των συνταγματαρχών αποτέλεσε ένα «οικονομικό θαύμα», ενώ στην πραγματικότητα κατά την περίοδο αυτή επικράτησε η συνέχεια της πορείας που είχε αρχίσει να διαγράφεται από την αρχή της δεκαετίας του 60.  Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες προέβαλαν ως επιχείρημα για το πραξικόπημα (εκτός από τον «κομμουνιστικό κίνδυνο») το φόβο του «οικονομικού χάους». Η οικονομική πραγματικότητα όμως της εποχής περιγράφεται ως εξής: «Η πρόοδος των τελευταίων πέντε ετών, όσον αφορά την αύξηση του εθνικού εισοδήματος και την βελτίωση του επιπέδου ζωής, βασίστηκε στη νομισματική σταθεροποίηση που επιτεύχθηκε τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 50’ και ήταν συνέπεια των μηχανισμών αναπτύξεως που μπήκαν σε κίνηση και ενισχύθηκαν επιτυχώς στη δεκαετία 1957-1966. Στο τέλος του 1966 τα αποθέματα χρυσού και εξωτερικού συναλλάγματος ήταν εξαιρετικά μεγάλα. Κάτω από τέτοιες συνθήκες και με τέτοια ώθηση, η περαιτέρω πρόοδος της οικονομίας ήταν σχεδόν βέβαιη»[2]. Συνεπώς καταλαβαίνουμε ότι πραγματικά «φόβος οικονομικού χάους», δεν υπήρξε ποτέ (όπως ούτε «κομμουνιστικός κίνδυνος» απεδείχθη ποτέ πως υπήρξε).

Παρόλα αυτά η επιβολή του στρατιωτικού καθεστώτος, δημιούργησε κλίμα αβεβαιότητας προς την Ελλάδα διεθνώς. Κι έτσι υπήρξε πτώση στα έσοδα απ’ τον τουρισμό, μεταξύ 1967-1971, της τάξης των 200.000.000 δολαρίων. Συνυπολογίζοντας και τα κεφάλαια ύψους 200.000.000 δολαρίων που θα παραχωρούσε η Ε.Ο.Κ, μέσα στην τετραετία αυτή, τα οποία δεν δόθηκαν, το σύνολο φτάνει στα 400.000.000 δολάρια. Έτσι το στρατιωτικό καθεστώς προχώρησε σε «ενέργειες εκτάκτου ανάγκης» με βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα δάνεια με σκοπό την κάλυψη του ελλείμματος στο ισοζύγιο πληρωμών. Με αυτόν τον τρόπο και μέσα σε μια πενταετία (1966-1971), το εξωτερικό χρέος υπερδιπλασιάστηκε και συνολικά υπολογίζεται ότι έφτασε το ύψος των 2,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ο παρακάτω πίνακας  αποδεικνύει ξεκάθαρα τα κοινά χαρακτηριστικά της ευρύτερης περιόδου 60-73. Όπως βλέπουμε, το δημοσιονομικό έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ βρισκόταν στο 1,22% το 1966, ενώ το 1974 έφτασε το 2,76% του ΑΕΠ…Το 1961- 1966 οι ετήσιοι ρυθμοί ανάπτυξης κυμάνθηκαν από το 6,5% έως το 13,2%, και ο πληθωρισμός από 0% μέχρι 4,8% . Το 1967 -73 οι ρυθμοί ανάπτυξης «έτρεχαν» με ετήσιους ρυθμούς από 5,7% μέχρι 11,6%, ενώ πληθωρισμός με 0,3% έως το αρνητικό ρεκόρ 15,55% (το 1973).

Άλλο επιχείρημα των χουντολάγνων που υποστηρίζει την επταετή δικτατορία, είναι τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας της εποχής. Φυσικά, αποκρύπτεται το γεγονός πως α)τα επίπεδα της ανεργίας κινούνταν στα ίδια περίπου επίπεδα και πριν το πραξικόπημα και β) πως η στατιστική της ανεργίας ήταν τεχνητή, αφού οι εν δυνάμει εργαζόμενοι πολίτες μετανάστευαν μαζικά προς το εξωτερικό, όπως δείχνει και ο παρακάτω πίνακας.

¨Έτος

Χιλιάδες

¨Έτος

Χιλιάδες

1963 67,7 1967 30,8
1964 63,8 1968 56,9
1965 54,9 1969 90,3
1966 23,3 1970 83,6

Όσον αφορά τους «υψηλούς μισθούς» επί χούντας, η σκόπιμη διασπορά ψευδών πληροφοριών από φασιστολόγια μπορεί εύκολα να διαπιστωθεί με μία ματιά στον παρακάτω πίνακα. Οι μόνοι μισθοί που στην αυξήθηκαν ήταν αυτοί των χρήσιμων υπαλλήλων του καθεστώτος: των στρατιωτικών…(έτσι εξηγούνται και οι «κόκκινες γραμμές» του Μιχαλολιάκου αποκλειστικά στις περικοπές στις ένοπλες δυνάμεις και τις δυνάμεις καταστολής-όπως περιγράφτηκαν στο λογύδριο του εντός του Κοινοβουλίου)

Συγκριτική αύξηση αποδοχών

                                                                           1963-66

1967-70

1968-71

Δημόσιοι υπάλληλοι 9 7,5
Στρατιωτικοί 10 13
Υπάλληλοι δημοσίων επιχειρήσεων-τραπεζών 8,8 4,7
Ωραία αμοιβή στη Βιομηχανία 9,3 8,8 6,3
Εβδομαδιαίες αποδοχές στη Βιομηχανία 8,8 8,6 8,6
Μηνιαίοι μισθοί στη Βιομηχανία 7,8 7,7 6,9
Μίνιμουμ μισθοί (άνδρες) 8 8,4 5,4

 

Μέσα διακυβέρνησης της χούντας

Αν συνοψίζαμε τα μέσα διακυβέρνησης της χούντας σε δέκα λέξεις, αυτές θα ήταν οι εξής: lifestyle, καλλιέργεια ενός κλίματος απο-πολιτικοποίησης, εθνικιστικός λαϊκισμός, υποσχέσεις, τρομοκρατία, διώξεις, μεταθέσεις, εκκαθαρίσεις, παροχές, λογοκρισία, απειλές.

Η δικτατορία της 21ης Απρίλη για να μπορέσει να μπορέσει να κυβερνήσει, απαγόρευσε τα πολιτικά κόμματα, διέλυσε τα εργατικά και επαγγελματικά σωματεία, διέλυσε κάθε οργάνωση που είχε κάποιο κοινωνικό περιεχόμενο. Στη συνέχεια απέλυσε τους υπάρχοντες δικαστικούς ώστε να τρομοκρατήσει και τους υπόλοιπους και προώθησε αυτούς που είχαν δεθεί με την δική τους πολιτική. Παρόλα αυτά η χούντα δεν μπορούσε να έχει εμπιστοσύνη στους τακτικούς δικαστές κι έτσι, εγκατέστησε στρατοδικεία σε ολόκληρη τη χώρα, που θα εφάρμοζαν πιστά τις εντολές της.

Η ίδια τακτική ακολουθείται και στους υπαλλήλους του κρατικού μηχανισμού σε κάθε κλίμακα. Απολύουν μερικούς και τρομοκρατούν τους άλλους. Στο στρατό το παιχνίδι τους είναι περισσότερο πολύπλοκο. Μετά το βασιλικό πραξικόπημα της 13/12/67 έχουν όλη την άνεση να τον εκκαθαρίσουν από τα στοιχεία που δεν θα πειθαρχήσουν σ’ αυτούς. Μα δεν αρκούνται μόνο σ’ αυτό. Πρέπει να προωθήσουν και να αποστρατεύσουν όλους τους αξιωματικούς που είχαν μεγαλύτερο βαθμό από αυτούς, γιατί διαφορετικά οι ανώτεροι αξιωματικοί ποτέ δε θα πειθαρχούσαν σε κατώτερούς τους. Η επετηρίδα έχει μεγάλη σημασία γι’ αυτούς. Αλλά δεν περιορίζονται μόνο σ’ αυτό. Αποστρατεύουν και μια σειρά καθαρά χουντικούς αξιωματικούς για να τους χρησιμοποιήσουν αμέσως σε επίκαιρα σημεία του κρατικού μηχανισμού. Οι αξιωματικοί που επιλέγονται για το σκοπό αυτό προάγονται, παίρνουν μια καλή σύνταξη και στη συνέχεια διορίζονται σε υψηλές δημόσιες  θέσεις με πολύ μεγάλο μισθό. Προωθεί γρήγορα νεότερους αξιωματικούς σε ανώτερους βαθμούς και φυσικό είναι, οι αξιωματικοί αυτοί να γίνονται πιστοί και αφοσιωμένοι στη χούντα. Και θα υποστηρίζουν τη χούντα, γιατί αν ανατραπεί και επανέλθουν οι διωγμένοι αντίθετοι της χούντας, θα πρέπει να υποβιβασθούν. Με παρόμοιο τρόπο λειτουργούν και με τους πολίτες της χώρας, έτσι ώστε να έχουν όση περισσότερη απήχηση και ανοχή από μέρος αυτών. Έτσι δεν λείπουν και τα ρουσφέτια προς μέρος της κοινωνίας που είναι φιλικά προσκείμενοι προς το στρατιωτικό καθεστώς, όπως χορήγηση χαριστικών δανεικών-κι αγύριστων από το Κράτος προς υποστηρικτές του καθεστώτος, χορήγηση αδειών κτλ.

Η χούντα χρησιμοποιεί το δημόσιο χρήμα για να δημιουργήσει γύρω της αφοσιωμένους ανθρώπους. Τον πρώτο καιρό μετά τη μεταπολίτευση το θέμα απασχόλησε επανειλημμένα τα ΜΜΕ, για προφανείς όμως λόγους οι σχετικές κατηγορίες ουδέποτε ερευνήθηκαν σε βάθος. Αποκαλυπτικά είναι δύο έγγραφα του τότε αρχηγού της ΚΥΠ Μιχαήλ Ρουφογάλη που αποκάλυψε ο «Ταχυδρόμος» (29/8 και 12/9/74), με το ενδοκαθεστωτικό φακέλωμα «δανείων άτινα θεωρούνται χαριστικά ή επισφαλή», καθώς και των παραγόντων που «παρενέβησαν» για τη χορήγησή τους. Το συνολικό ύψος των «χορηγηθέντων» δανείων ήταν 1.519.000.000 δρχ. και των «υπό έγκρισιν» 1.644.000.000 δρχ.Τα δισεκατομμύρια σκορπιούνται σε φίλους και γνωστούς, που υποτίθεται ότι κάνουν κάποια δημόσια έργα ή έχουν κάποια αποστολή. Μισθοδοτούν ένα πλήθος χαφιέδων που παρακολουθούν τους ανθρώπους σε κάθε τους βήμα. Όλοι όσοι θα περάσουν σαν στρατιώτες από την ΕΣΑ του Λαδά και του αρχιβασανιστή Ιωαννίδη θα μισθοδοτούνται σε συνέχεια σαν πληροφοριοδότες.Με τον τρόπο αυτό, δένει τους βασικούς κρίκους της διοίκησης με ανθρώπους αφοσιωμένους στη χούντα.

Λογοκρισία

«Έχετε υποχρέωσιν να δεχθήτε την σοβαρότητα της εγχειρήσεως και να μας βοηθήσετε», ήταν το πρώτο διάγγελμα του Παπαδόπουλου προς τους δημοσιογράφους, λίγες μέρες μετά την επιβολή της δικτατορίας.

Η πανομοιότυπη εμφάνιση των εφημερίδων που κυκλοφόρησαν από τη μεθεπόμενη του πραξικοπήματος, έδειχνε ξεκάθαρα την υποταγή τους στην άγρια λογοκρισία. Ίδια πρωτοσέλιδα, ίδιες επίσημες ανακοινώσεις και υπαγορευμένα δημοσιεύματα, ίδια σχόλια. Πέντε εφημερίδες έλειπαν από τις πρώτες κυκλοφορίες. Η «Αυγή» και η «Δημοκρατική Αλλαγή» που κάλυπταν τον αριστερό πολιτικό χώρο, των οποίων απαγορεύτηκε η κυκλοφορία, η «Ελευθερία», καθώς και οι συντηρητικές «Καθημερινή» και η «Μεσημβρινή». Από τις εφημερίδες που εκδόθηκαν, οι ακροδεξιές «Ελεύθερος Κόσμος» και «Εστία» υποστήριξαν ανοιχτά το καθεστώς (και η κυκλοφορία των οποίων δεν ξεπέρασε ποτέ τις τελευταίες θέσεις). Οι συντηρητικές και φιλοβασιλικές, «Ακρόπολις», «Απογευματινή» και «Βραδυνή» υποτάχτηκαν πλήρως στο καθεστώς λογοκρισίας. Δυσάρεστη έκπληξη προκάλεσαν στους αναγνώστες τους οι τέσσερις εφημερίδες, «Αθηναϊκή», «Βήμα», «Έθνος» και «Νέα», οι οποίες στην αρχική φάση τουλάχιστον αποδέχτηκαν τη λογοκρισία των συνταγματαρχών. Λίγες μέρες μετά, η κεντροαριστερή «Αθηναϊκή» σταμάτησε την έκδοσή της.  Η εφημερίδα «Έθνος» χτυπημένη από τα βαριά πρόστιμα και τη φυλάκιση των εκδοτών της ,λόγω της έντονης κριτικής στο καθεστώς και της δημοσίευσης συνέντευξης του οικονομολόγου Ζίγδη για το κυπριακό ζήτημα, σταμάτησε την έκδοσή της την 1.4.1970.

Τα «καθαρά χέρια» της χούντας

Μπορεί οι στρατιωτικοί δικτάτορες να μη χαιρετούσαν ναζιστικά, όπως οι σημερινοί νοσταλγοί τους στο κοινοβούλιο, όμως ούτε «καθαρά χέρια» είχαν (όπως φυσικά ούτε οι μαχαιροβγάλτες της νεοναζιστικής συμμορίας έχουν). Τα σκάνδαλα της χούντας δεν ήταν ούτε λίγα, ούτε ασήμαντα (όπως ούτε αυτά των κοινοβουλευτικών συνεχιστών τους φυσικά).

Το πρώτο πράγμα που φρόντισαν να νομοθετήσουν ήταν η αύξηση του μισθού τους.  Με τον Α.Ν. 5 του 1967, ο μισθός του πρωθυπουργού υπερδιπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ θεσπίστηκαν -για πρώτη φορά- ημερήσια «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα («Πολιτικά Θέματα» 5/10/73). Ακολούθησαν, φυσικά, κι άλλες «τακτοποιήσεις», όπως η καταχρηστική στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα με ειδική ρύθμιση του 1970 («Πολιτικά Θέματα» 8/2/75).

Ο πρώτος νόμος «περί ευθύνης» υπουργών δεν είναι προϊόν των σημερινών συγκυβερνώντων ΝΔ-Πασοκ, αλλά της δικτατορίας των συνταγματαρχών που φρόντισαν να θεσμοθετήσουν τη μελλοντική ασυλία τους.Η χουντική νομοθεσία «περί ευθύνης υπουργών» (Ν.Δ. 802 της 30/12/1970) περιείχε «μεταβατική διάταξη» (§ 48) βάσει της οποίας δίωξη υπουργού ή υφυπουργού της χούντας μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των… συναδέλφων του. Επιπλέον, όλα τα «εγκλήματα διά τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» της μελλοντικής Βουλής θεωρούνταν αυτομάτως παραγεγραμμένα! Όλα αυτά θα μπορούσαν, βέβαια, να επιτευχθούν με μία ομαλή μετάβαση σε ένα ψευδοδημοκρατικό καθεστώς, σχέδιο που τίναξε στον αέρα η εξέγερση του Πολυτεχνείου και το έγκλημα που διέπραξαν στην Κύπρο.

Από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα ήταν αυτό του Τομ Πάπας και της εταιρείας Esso Pappas. Σύμφωνα με κατάθεση του δημοσιογράφου Η. Δηματρακόπουλου στο αμερικάνικο κογκρέσο, η χούντα διοχέτευσε στο ταμείο της εκστρατείας του Νίξον 549.000 δολάρια σε μετρητά για τη προεκλογική εκστρατεία του το 1968. Το ποσό αυτό προερχόταν από τα κονδύλια που η CIA διοχέτευσε στην ελληνική ΚΥΠ, για την αντικομουνιστική της εκστρατεία. Η χρηματοδότηση γινόταν με εντολή του Παπαδόπουλου, μέσω του διοικητή της ΚΥΠ Μιχάλη Ρουφογάλη (δηλαδή ξέπλυμα χρημάτων μέσω του Πάπας). Το αντάλλαγμα για τον Πάπας από τη Χούντα ήταν ευνοϊκές συμβάσεις με το ελληνικό δημόσιο (οι οποίες είχαν αμφισβητηθεί από την Ένωση Κέντρου). «Το μερίδιό του στην Ελλάδα περιλαμβάνει την πολυδιαφημισμένη προνομιακή σύμβαση για την COCA-COLA, μονοπώλιο του δικαιώματος αγοράς της ντομάτας της Δυτικής Ελλάδας, και ένα σύμπλεγμα πολλών εκατομμυρίων δολαρίων από χημικές και χαλυβουργικές εγκαταστάσεις, διυλιστήρια και στόλους πετρελαιοφόρων» (ριζοσπάστης, 29.4.2000). Από τα μεγαλύτερα επιχειρηματικά «επιτεύγματά» του ήταν η εξασφάλιση άδειας για τη δημιουργία εργοστασίου εμφιάλωσης της Κόκα-Κόλα στην Ελλάδα. Η αμερικανική πολυεθνική προσπαθούσε για μια δεκαετία να μπει στην ελληνική αγορά, χωρίς αποτέλεσμα. Επίσης, ένας προσωπάρχης του Τομ Πάπας με σκανδαλώδες παρελθόν, ο Παύλος Τοτόμης, διορίστηκε το 1967 υπουργός Δημόσιας Τάξης και κατόπιν πρόεδρος της ΕΤΒΑ.

Χαρακτηριστικός ήταν και ο νεποτισμός των δικτατόρων:

  • Ο Μακαρέζος διόρισε υπουργό Γεωργίας (κι αργότερα Βορείου Ελλάδος) τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου.
  • Ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του διοικητή της ΑΣΔΕΝ και τον άλλο γ.γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών.
  • Ο γαμπρός του Παττακού Αντρέας Μεϊντάσης επιδόθηκε σε μπίζνες με το Δήμο Αθηναίων από την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ της Κλαυθμώνος μέχρι μια τεχνική μελέτη αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου, ύψους 1.109.000 δρχ.
  • Τα αδέρφια του αρχηγού βολεύτηκαν κι αυτά. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ως στρατιωτικός ακόλουθος, γ.γ. του υπ. Προεδρίας, περιφερειακός διοικητής Αττικής και «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ». Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναρριχήθηκε αστραπιαία στην υπαλληλική ιεραρχία για να αναλάβει γ.γ. Δημ. Τάξεως. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα βαθμοφόρου υφισταμένου του, «μένει γνωστός σαν “μπον φιλέ” γιατί, τυλιγμένος σε χειμωνιάτικο παλτό, τρέχει νύκτα μαζί με αξιωματικούς αστυνομίας πόλεων στα καμπαρέ σαν γκάγκστερς και τρώγουν φιλέτο» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ. 118)

Η αισθητική των καραβανάδων

«Καλή τέχνη είναι αυτή που είναι καλή για την Μητέρα Πατρίδα» γράφει ο συνταγματάρχης Λαδιάς. Και όπου «Μητέρα Πατρίδα» μπορείτε ελεύθερα να συμπεράνετε το στρατιωτικό καθεστώς. Αποδεκτή μορφή τέχνης για την δικτατορία είναι αυτή που εξυμνεί το καθεστώς ή τουλάχιστον δεν το ενοχλεί.Τα αυταρχικά καθεστώτα συνήθως φροντίζουν με φτηνά υποκατάστατα κουλτούρας να κρατούν «τις μάζες σε κατάσταση ικανοποιημένης νάρκης», όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Ρ. Ρούφος, δείχνοντας  ανοχή σε «ουδέτερες» εκδηλώσεις.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η κυριολεκτικά «πτωχή τω πνεύματι» κληρονομιά που άφησε πίσω της η Χούντα, ενθαρρύνοντας κάθε είδους ανόητη δημιουργία μόνο και μόνο επειδή αυτή τύχαινε να την εγκωμιάζει ή να κρατά τον κόσμο μακριά από επικίνδυνους στοχασμούς, μας εκπλήσσει ακόμα και σήμερα. Σε κάποιες περιπτώσεις δε, έχει αφήσει ευδιάκριτα τα ίχνη της, κυρίως στον κόσμο της τηλεόρασης και στον πολεοδομικό σχεδιασμό. Ως προς την αισθητική της αρχιτεκτονικής των «ψηλών κτιρίων», που χτίστηκαν κατά κόρον την περίοδο της δικτατορίας κι έχουν ταυτιστεί με τον αυταρχικό χαρακτήρα του καθεστώτος (κοντινότερο στους φοιτητές παράδειγμα, το γυάλινο κτίριο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο), αρκεί να υπενθυμίσουμε τη δήλωση του Παττακού, που υποστηρίζει ότι οι επόμενες γενιές θα τον ευγνωμονούν για την απόφασή του να αυξήσει κατά 40% το επιτρεπόμενο ύψος δόμησης [3]

Η δικτατορία φρόντιζε να χαρίζει δωρεάν θέαμα στο κοινό, με τις θρυλικά αντιαισθητικές  εκδηλώσεις  της στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου προσπαθούσε να «εξυψώσει το πατριωτικό συναίσθημα» σε δίχως αρχή και τέλος δρώμενα, όπου συνευρίσκονταν σπαρτιάτικες φάλαγγες, βυζαντινοί αυτοκράτορες, τσολιάδες, γιγάντιοι αστραφτεροί φοίνικες-άρματα, ενώ στην άλλη άκρη του γηπέδου χόρευαν καλαματιανό και τσάμικο…με σκοπό το«ομαδικό τραγούδι να διαλύσει την ατομικότητα εντός του συνόλου και να επισφραγίσει το ψυχολογικό ενιαίο των ατόμων» . Σταθμός, όμως, στην πνευματική ζωή της χώρας και ένδειξη των «υψηλών» αισθητικών κριτηρίων που διέθετε η Χούντα αποτελεί η «ποιητική έξαρση» που παρατηρήθηκε τα πρώτα χρόνια μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα, την οποία αξιοποίησε η κυβέρνηση εκδίδοντας το 1969 τη «Λαϊκή Μούσα», συλλογή στίχων από υποστηρικτές του καθεστώτος σε όλη τη χώρα. Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα είναι το εξής:

«Μεσ’ τον Απρίλη έφθασαν
τρεις μάγοι με τα δώρα
Ο Γιώργος Παπαδόπουλος
κι ο Παττακός στην ώρα.
Ακόλουθα στέκει πιστός
ο Νίκος Μακαρέζος
που στάθηκε στο ραντεβού
και τώρα σαν Εγγλέζος».
(Πρόδρομος Σακελάριος Μιχαηλίδης, ιερέας)

Η ΧΟΥΝΤΑ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΕΝΑ ΠΡΩΙ

«Για ένα απροσδιόριστο ακόμη χρονικό διάστημα, την Ιστορία θα κινούν οι δυνάμεις της βίας και του χρήματος, ενάντια στα συμφέροντα των λαών και στην αλήθεια των ανθρώπων» (Albert Camus)

Σ’ έναν κόσμο που βαλτώνει στην καταπίεση, την ανισότητα, την εξαθλίωση, οι κάθε λογής τσοπάνηδες βγαίνουν στο λιβάδι προσπαθώντας να μαντρώσουν όσο περισσότερους μπορούν, γύρω από τα (παρα)πολιτικά τους μαντριά. Αν, λοιπόν, αγαπητέ Μαλάκα της ιστορίας έχεις σκοπό να σταματήσεις βελάζεις, ν΄ αρχίσεις να μιλάς, κι από υπήκοος να πάρεις το ρόλο του Πολίτη, τότε καλό θα ΄ταν  να μην ψάχνεις την ασφάλεια σε Φούσκες. Το μόνο στήριγμα στο οποίο μπορείς να βασιστείς είναι ο ίδιος σου εαυτός, και η συλλογικότητα των ανθρώπων γύρω σου. Ο Παπαδόπουλος ψόφησε, οι μικροί δικτάτορες όμως ζουν και βασιλεύουν, δημιουργώντας μεγάλες ολιγαρχίες. Καιρός να σταματήσουμε ν’ αναζητούμε δικτάτορες κι ολιγαρχίες. Καιρός να ζήσουμε… «Η εσχάτη ταπείνωση, θα οδηγήσει σε κάποια αντίδραση» (Κ.Παλαμάς)

Σημειώσεις:
[1] Να υπενθυμίσουμε πως όποιος θα χαρακτήριζε υπερβολική την κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας που σχηματίστηκε εκτάκτως από τον τεχνοκράτη Λ.Παπαδήμο, ανατρέποντας τον Γ.Παπανδρέου, πως τα δικτατορικά πραξικοπήματα στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχαν διάρκεια ζωής έξι μηνών (περίπου) και κύριο χαρακτηριστικό τους δεν ήταν η καταστολή όσο ο σφετερισμός μιας νόμιμης εξουσίας. Τα καθεστώτα αυτά συνήθως επικαλούνταν κάποια έκτακτη ανάγκη που με την περάτωσή της, έκλειναν τον κύκλο τους και παρέδιναν την εξουσία πάλι στους νόμιμους θεσμούς. Οποιαδήποτε ομοιότητα με την περίπτωση Μ.Μόντι και Λ.Παπαδήμου δεν είναι τυχαία.
(2)Γιώργου Γιαννόπουλου – RichardClogg 1976 «Η Ελλάδα κάτω από στρατιωτικό ζυγό»
(3)Εμμανουήλ Τραχανάς (2009), «Οικονομετρική ανάλυση των δυναμικών χαρακτηριστικών των διδύμων ελλειμμάτων: Η περίπτωση της Ελλάδας», Μεταπτυχιακή Διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (link)
(3)Το Κιτς της Χούντας, Κλεονίκη Αλεξοπούλου
(4) Περικλής Ροδάκης, Η δικτατορία των συνταγματαρχών
(5) Σόλωνος Γρηγοριάδη, Ιστορία της δικτατορίας
(6) Χαρίτου Κορίζη, Το αυταρχικό καθεστώς 67-74
(7) Χάνα Αρέντ, Το ολοκληρωτικό σύστημα
(8) Βίλχελμ Ράιχ, Η μαζική ψυχολογία του φασισμού
(9) Ελευθεροτυπία,Ιός της Κυριακής, Εφτά χρόνια αρπαχτή

Συγγραφή: Μιχάλης Θ., Efor., Χριστοφορος Π.

Print Friendly

93 comments / Σχολια

  1. Τέλεια μελέτη Μάγκες, αυτά τα στοιχεία ακριβώς έψαχνα, έτσι συνοπτικά, για να τα δείξω σε κάτι ηλίθιους που μιλάνε για τιμιότητα της Χούντας και τρίχες κατσαρές….Συγχαρητήρια.
    Πάντως Θα τρελαθούμε τελείως, παιδιά έχουν ξεφύγει τα πράγματα…Δεν περίμενα ποτέ το μέτωπο να μετατοπιστεί τόσο γρήγορα και σε τόσο διαφορετικό επίπεδο…Δεν φτάνει που είχαμε τα δικά μας…έχουμε και τους μαλάκες τώρα. Σπαταλάμε απίστευτη ενέργεια να αμυνόμαστε σε ηλίθια υποκείμενα….έχουμε γίνει "σύμμαχοι-συναγωνιστές" με ΚΚΕέδες, Συριζαίους, Ανταρσύες κ.λ.π. εναντίον φασιστοειδών. Απίστευτο!!

    • Το θεωρώ, άλλωστε, λογικό όταν συμμαχήσει κάποιος με ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να εναντιωθεί στον φασισμό. Μπορεί με πολλά που αυτές τις παρατάξεις (ιδίως ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ) δημοσιεύουν να διαφωνώ ακόμα και στις τελείς και τα διαλυτικά, αλλά, τουλάχιστον μια συζήτηση μπορεί να επιτευχθεί με κάποιο ενεργό μέλος τους (εφόσον, φυσικά, δεν στοχεύει να περιφρουρήσει την βουλή δια της βίας), έστω και κάτω από αντίξοες συνθήκες, μιας το ίδιο ρεπερτόριο-κασέτα επαναλαμβάνεται συνεχώς. Μπορείς, όμως, ν΄ ανοίξεις συζήτηση με κάποιον Χρυσαυγήτη; Δεν μιλάω, φυσικά, για κάποιον απολιτίκ ψηφοφόρο της Χρυσής Αυγής, αλλά για έναν ενεργό ακροδεξιό, με παλούκια και μαχαίρια…

    • CHARALAMPOS MPAMPIS

      ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ Η ΜΕΛΕΤΗ ΣΟΥ ΚΙ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΟΥ….ΓΙΑ ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΧΟΥΝΤΑ….ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΤΟΤΕ ΕΠΟΧΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ….ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΟΤΕ ΖΟΥΣΑΝΕ ΚΑΛΥΕΤΡΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ…..ΤΟΤΕ??? ‘Η ΣΗΜΕΡΑ???
      ΚΑΙ Η ΜΕΛΕΤΗ ΣΟΥ ΝΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ….ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ…..ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ…..ΤΑ ΕΞΙΜΗΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΝΑ ΤΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΟΚΤΩ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ!!!
      ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ…!!!

      • Michael Theødosiadis

        ΓΙΑ ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΧΟΥΝΤΑ

        Θεωρώ τελείως ηλίθιο, πέρα για πέρα, να βαφτίζει κάποιος το σύγχρονο καθεστώς χούντα. Όχι δεν ζούμε σε χούντα αλλά σε ένα καθεστώς αυστηρά ολιγαρχικό. Ας μην πέφτουμε στην παγίδα της υπερβολής. Αν πραγματικά θέλεις να δεις τί είναι μια χούντα, κάνε μια βόλτα σε χώρες όπως η Βόρεια Κορέα, η Κούβα, το Ιράν, την Σαουδική Αραβία, την Λιβύη. Δες εκεί τί θα πει κρατικός έλεγχος. Το να αναπαράγουμε ότι ακούμε στους Λαζόπουλους στους Τράγκες και σε κάθε κάκιστου πολιτικά επιπέδου πολιτική δεν είναι και ότι καλύτερο. Έχουν υπάρξει βασανισμοί σε αστυνομικά τμήματα, έχει η αστυνομία κάνει χρήση βίας σε διαδηλωτές και αντιφρονούντες; Σαφέστατα ναι. Αυτό, όμως, δεν εξισώνει την ολιγαρχία με τη στρατιωτική δικτατορία. Αυτό αποκαλείται: αποτυχημένο κράτος (failed state)

        ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΤΟΤΕ ΕΠΟΧΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ….ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΟΤΕ ΖΟΥΣΑΝΕ ΚΑΛΥΕΤΡΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ…..ΤΟΤΕ??? ‘Η ΣΗΜΕΡΑ???

        Δεν νομίζω ότι οι δύο αυτές εποχές μπορούν να συγκριθούν έτσι απλά. Όπως λες, έχουμε να κάνουμε με διαφορετικά δεδομένα και όχι μάλιστα σε εθνικό αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Πλέον δεν έχεις ψυχρό πόλεμο, δεν έχεις ΕΣΣΔ, έχεις Ισλαμικό φονταμενταλισμό, έχεις Νεοφιλελευθερισμό, αλλά ΔΕΝ έχεις το γνωστό δίπολο ΕΣΣΔ -ΗΠΑ. Έχεις, επίσης, και μια οικονομική κρίση η οποία είναι ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ, μια κρίση αρκετά σκληρή και αδυσώπητη, που έχει αφήσει εκατομμύρια ανθρώπους άνεργους όχι μόνο στην Ελλάδα, όχι μόνο στις χώρες του Νότου, όχι μόνο στις ΗΠΑ και τις αδύναμες οικονομικά χώρες, αλλά ακόμη και στην Βρετανία, τον Καναδά, τις Σκανδιναβικές χώρες. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, αν, δηλαδή, οι ισχυρές χώρες υποφέρουν, φαντάσου πως θα υποφέρει η Ελλάδα. Συνεπώς, το να νοσταλγείς μια εποχή λέγοντας απλά και μόνο «τότε ζούσαμε καλύτερα από οικονομικής πλευράς», επειδή τότε δεν υπήρχαν μνημόνια κτλ, αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με τη φύση του καθεστώτος ούτε με την οικονομία μιας χώρας η οποία διαμορφώνεται βάση διεθνών συνθηκών. Και ο λόγος που μια τέτοια κρίση βαθαίνει όλο και περισσότερο οφείλεται στις εφαρμογές όλου αυτού του φάσματος των Νεοφιλελεύθερων πολιτικών, σε αντίθεση με τη δεκαετία του 70 όπου η επιστροφή στο Κευνσιανικό μοντέλο κατάφερε και μπάλωσε μεγάλο κομμάτι του προβλήματος. Συνεπώς, τίποτα δεν έχει να κάνει με την φύση της δικτατορίας του 70, εφόσον μιλάμε για χώρες θύματα συνθηκών. Έπειτα, το Κευνσιανικό μοντέλο και η σοσιαλδημοκρατία ήταν αποτέλεσμα των αγώνων της εργατικής τάξης. Ούτε κατά διάνοια δεν θα παίρνονταν τέτοια μέτρα τότε, διότι ο κόσμος απαιτούσε, έβγαινε στους δρόμους (μιλάω για τις άλλες χώρες της Ευρώπης και όχι την Ελλάδα που είχε την δικτατορία). Τότε υπήρχε μια σταθερή οικονομία, ένα κράτος πρόνοιας, και για όλα αυτά βοήθησε ο μύθος της Ρωσίας, που πίστευε πολύς κόσμος ότι εκεί είχε οικοδομηθεί ένα καθεστώς δίκαιο που θα πρέπει έτσι να γίνουμε κι εμείς για να απελευθερωθούμε (ασχέτως και αν το καθεστώς της ΕΣΣΔ ήταν ένα έκτρωμα). Κοινώς, το ότι τότε είχες λιγάκι ψωμί να φας οφείλεται σε όλα αυτά τα πράγματα και όχι σε μια μεμονωμένη περίπτωση. Οφείλεται στους αγώνες, κοινώς σε αξίες και ιδανικά αντίθετα με αυτά που πρέσβευε η χούντα ή ίδια. Στο θέμα πολιτικών ελευθεριών δεν νομίζω ότι αξίζει να το συζητάμε καν.

        Προσπάθησε να κρίνεις μια κατάσταση έχοντας κατά νου τις διεθνείς συγκυρίες αντί να απομονώνεις μια δεδομένη στιγμή σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική Ήπειρο. Με λίγα λόγια, ένας Παπαδόπουλος σήμερα θα ήταν 100 φορές χειρότερος από τον τότε και όχι μόνο γιατί ο ίδιος είναι παράφρονας, αλλά γιατί πλέον οι αξίες που κυριαρχούν παντού (και φυσικά διαμορφώνουν και διαμορφώνονται παράλληλα από την πολιτική σκηνή) είναι οι αγορές πάνω από την κοινωνική αλληλεγγύη. Το ίδιο ίσχυε και τότε αλλά σε μικρότερο βαθμό και αυτό, ξαναλέω, δεν οφείλεται σε καμία χούντα, αλλά σε κοινωνικές δυνάμεις που πάλευαν ενάντια στον ίδιο τον καπιταλισμό, τον οποίο προσπαθούσε η χούντα να σώσει.

        Δεν υπάρχουν ηγέτες, κόμματα, καθοδηγητές, πρωτοπορίες κτλ… Υπάρχουμε μόνο εμείς. Αν περιμένεις από ένα τέτοιο καθεστώς για να σωθείς, τότε σου έχω άσχημα νέα. Θα είναι ακόμη χειρότερο. Μπορείς να κάνεις ένα ταξίδι αν θέλεις σε χώρες που έχουν χούντα. Κανείς δεν σου στερεί το δικαίωμα αυτό.

        Παρεμπιπτόντως, γιατί το σχόλιό σου το βάζεις ως απάντηση στο σχόλιο κάποιου άλλου; Και τί εννοείς άρθρο σου; Είναι συνδιαμόρφωση δεν το βλέπεις: Συγγραφή: Μιχάλης Θ., Efor., Χριστοφορος Π.

        313776_549342345088747_269140000_n

        • Χουντάρα έχουμε σήμερα Θεοδοσιάδη!!!Όταν οι αγανακτισμένοι είχαν κλείσει την πλατεία Συντάγματος και η εξουσία έβαλε τους κουκουλοφόρους να παζίουν ξύλο με τους αστυνομικούς και να πετάγονται δακρυγόνα και ”υποτίθεται” ξόφλατσες μπουνιές στο πλήθος για να φοβηθούν και να φύγουν….μοιάζει ολίγον με το τάνκς που μπήκε στο Πολυτεχνείο. Απλά εδώ προσπαθούν να το καλύψουν. Δεν πρέπει να έχουμε διαφορετική γνώμη από το Πανανδρέου, Σαμαρά, Μπόμπολα, Μελισσανίδη και λοιπούς που έχουν τα κονέ και τη βολεψή τους.

          • Michael Theødosiadis

            Όχι φίλε μου δεν έχουμε χούντα. Δες λιγάκι παρακάτω τί θα πει χούντα

            Μιλάς για διαφθορά, θα πεις για βασανισμούς σε αστυνομικά τμήματα… ΝΑΙ, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Είναι όμως ίδιας κλίμακας η βία που ασκείται από το σημερινό καθεστώς σε σχέση με τα παραπάνω; Πήγαινε αν θέλεις στην Συρία, στη Βιρμανία, στην Κούβα και προσπάθησε να καθυβρίσεις βουλευτή ή πολιτικό δημόσια. Μέσα στις επόμενες ημέρες θα πάψεις να υπάρχεις πίστεψέ με. Κανείς δεν αμφισβητεί το μέγεθος του προβλήματος. Η εξίσωσή του όμως, όχι μόνο με τα καθεστώτα των χωρών που προανέφερα αλλά ακόμη και με τη δικτατορία των συνταγματαρχών είναι τραγικά ισοπεδωτική.

            Όταν οι αγανακτισμένοι είχαν κλείσει την πλατεία Συντάγματος και η εξουσία έβαλε τους κουκουλοφόρους να παζίουν ξύλο με τους αστυνομικούς και να πετάγονται δακρυγόνα και ”υποτίθεται” ξόφλατσες μπουνιές στο πλήθος για να φοβηθούν και να φύγουν….

            Τέρμα λαϊκισμός! Αυτήν την καλοπροωθούμενη θεωρία συνωμοσίας αναπαράγει και η μισή μπλογκόσφαιρα για να πείθεται ο κάθε απολιτίκ. Εδώ και 3 χρόνια οι μισοί bloggers μιλούν για Νέες Τάξεις, για αεροψεκασμούς. Λες και δεν υπάρχουν ομάδες που επιδίδονται σε κλεφτοπόλεμο με τις αστυνομικές δυνάμεις, λες και δεν υπάρχουν μεμονωμένα άτομα (ή και συλλογικότητες) που πιστεύουν ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος πολιτικής σύγκρουσης και αντιπαράθεσης! Αλλά φυσικά είναι ευκολότερο να πλάθουμε σενάρια εύπεπτα από το να διαυγάζουμε την εν γένει κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, μιλώντας με αποδείξεις και βάσιμα στοιχεία.

            Αναφορικά με τις θεωρίες συνωμοσίας και την κατάντια του διαδικτύου: εδώ κι εδώ

        • Νομίζω ότι η προσπάθεια να αναλυθεί η οικονομική κατάσταση σχεδόν αποκλειστικά με βάση τη διεθνή συγκυρία είναι εσφαλμένη επειδή στη μία περίοδο υπήρξε βελτίωση της θέσεως στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, ενώ σήμερα υπάρχει υποβάθμιση.
          Από τα στοιχεία του πίνακος για την περίοδο 1960-2007 φαίνεται ότι την περίοδο 1966-1974 αλλά και μέχρι το 1989 το εμπορικό έλλειμμα ήταν μικρότερο από 9% του ΑΕΠ, την περίοδο 2000-2007 είναι όλα τα έτη άνω του 9%. Το 1961- 1966 οι ετήσιοι ρυθμοί ανάπτυξης κυμάνθηκαν από το 6,5% έως το 13,2%, και ο πληθωρισμός από 0% μέχρι 4,8% . Το 1967 -73 οι ρυθμοί ανάπτυξης «έτρεχαν» με ετήσιους ρυθμούς από 5,7% μέχρι 11,6%, ενώ πληθωρισμός με 0,3% έως το αρνητικό ρεκόρ 15,55% (το 1973).
          Σε άλλο πίνακα φαίνεται ότι στις ονομαστικές αποδοχές υπήρξε αύξηση τουλάχιστον 4,7%.
          Όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι η Ελλάδα την περίοδο αυτή είχε ρυθμό ανάπτυξης μεγαλύτερο από αυτό του παγκόσμιου μέσου όρου και επομένως βελτίωσε συγκριτικά τη θέση της. Ας σημειωθεί ότι δεν υπήρχαν εκείνη την περίοδο εισροές από κοινοτικά κονδύλια και ο λόγος δημόσιο χρέος/ΑΕΠ ήταν μικρότερος του 15%, ενώ ο αντίστοιχος από 120% το 2009 έχει ξεπεράσει το 170% και έχει αυξητικές τάσεις.
          Την περίοδο 2010-2013 υπάρχει όχι αύξηση, αλλά μείωση του ΑΕΠ σχεδόν κατά 30%, κάτι που αποτελεί ρεκόρ για περίοδο ειρήνης στην Ευρώπη. Ούτε στη μεγάλη ύφεση του 1930 δεν υπήρξε τόσο μεγάλη πτώση του ΑΕΠ. Ούτε σε άλλη χώρα έχει υπάρξει τόσο μεγάλης διάρκειας ύφεση τους τελευταίους 2 αιώνες και με προοπτική να διαρκέσει 1-2 έτη επιπλέον και στη συνέχεια να υπάρξει στασιμότης. Ακόμα και στη Ρωσία του Γιέλτσιν που υπήρξε συγκρίσιμο ποσοστό μειώσεως του ΑΕΠ, η ύφεση είχε μικρότερη διάρκεια. Υπάρχει παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, αλλά η μείωση του ΑΕΠ στην Ελλάδα είναι πολύ μεγαλύτερη όχι μόνο από τον μέσο όρο παγκοσμίως, αλλά και από τις άλλες χώρες του ευρωπαικού νοτου. Αν αυτό συνδυαστεί με την αύξηση της ανισοκατανομής των εισοδημάτων, είναι εμφανές ότι για την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων υπάρχει εξαιρετικά μεγάλη μείωση των πραγματικών εισοδημάτων τους. Την περίοδο 1967-1970 που επικρίνεται υπήρξε αύξηση ονομαστικών αποδοχών ενώ τώρα υπάρχει μείωση που για τους περισσότερους υπερβαίνει το -20%. Εννοείται ότι χρειάζεται ανάλυση για να ερμηνευθούν τα παραπάνω στοιχεία, αλλά δεν μπορούμε να παραβλέπουμε την πραγματικότητα.

          • Michael Theødosiadis

            Νομίζω ότι η προσπάθεια να αναλυθεί η οικονομική κατάσταση σχεδόν αποκλειστικά με βάση τη διεθνή συγκυρία είναι εσφαλμένη επειδή στη μία περίοδο υπήρξε βελτίωση της θέσεως στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, ενώ σήμερα υπάρχει υποβάθμιση.

            Καθόλου εσφαλμένη δεν είναι. Δεν μπορούμε να αναλύσουμε την κατάσταση μιας χώρας δίχως να κοιτάμε τί συμβαίνει στο παγκόσμιο (έστω και πανευρωπαϊκό) πολιτικό σκηνικό. Δεν μπορούμε να μην παραβλέψουμε το γεγονός ότι σήμερα δεν υπάρχει κανένα κίνητρο για πολιτικές κινητοποιήσεις, κανένα ερέθισμα, κανένα ενδιαφέρον ενασχόλησης με τα κοινά (ζούμε στην εποχή της αποθέωσης του ψευδο-ατομικισμού άλλωστε) ενώ 40 χρόνια πριν υπήρχαν ακόμα δυνατές αντιστάσεις και κινήματα σε ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο. Είναι τελείως παράλογο να λέμε ότι μια χώρα μένει αδιάβροχη από τις συνθήκες που επικρατούν στο συνολικό παγκόσμιο πολιτικό γίγνεσθαι (συνθήκες που διαμορφώνονται φυσικά από τις ίδιες τις κοινωνίες). Από τη μια λοιπόν η απουσία των κινημάτων και η υποχώρηση στον κομφορμισμό αφήνει το πεδίο ανοιχτό για να κυριαρχήσουν στην πολιτική σκακιέρα φωνές οι οποίες κάνουν λόγο για περιορισμό βασικών δικαιωμάτων, για αύξηση των ωρών εργασίας και μείωση των μισθών κ.ο.κ, φωνές που ούτε κατά διάνοια δεν θα τις έπαιρνε κανείς στα σοβαρά 50 χρόνια πριν. Από την άλλη, η γεωπολιτική διαμόρφωση δεν έχει καμία σχέση με αυτήν πριν από 60 χρόνια. Δεν υφίσταται καν η ΕΣΣΔ και συνάμα όλος αυτός ο μύθος ότι εκεί έχει γεννηθεί ένα κράτος δίκαιο, ότι εκεί ο εργάτης έχει χειραφετηθεί και μακάρι και όλος ο υπόλοιπος κόσμος να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο. Η διάλυση της ΕΣΣΔ σηματοδοτεί και το τέλος αυτού του μύθου και συνεπώς την υποχώρηση των εργατικών κινημάτων. Με την κατάρρευση του κομμουνισμού (και καλά έκανε και κατέρρευσε δε λέω) ο καπιταλισμός παρουσιάζεται ως ο δήθεν θριαμβευτικός νικητής, ως το μόνο σύστημα που μπορεί να εγγυηθεί την κοινωνική, οικονομική και πολιτική ισορροπία και ευημερία. Έτσι, έχουμε ως άμεσο αποτέλεσμα την (επ)άνοδο του Νεοφιλελευθερισμού, τη διάλυση του κράτους πρόνοιας, με ότι αυτά συνεπάγονται.

            Εν ολίγοις, δεν μπορούμε να διαυγάζουμε την κατάσταση που επικρατεί σε μια συγκεκριμένη χώρα απομονώνοντάς την από το παγκόσμιο σκηνικό, και πολύ περισσότερο η μονομερής έρευνα και όλα τα συμπεράσματα που βγάζουμε μέσα από οικονομικές προσεγγίσεις δεν φτάνουν για να μας δώσουν μια πλήρη εικόνα αναφορικά με το τί πραγματικά ισχύει. Επιπλέον, οι κοινωνίες δεν ρυθμίζονται από μαθηματικές εξισώσεις και στατιστικές ούτε υπάγονται σε αδήριτους νόμους. Απεναντίας δημιουργούν τους δικούς τους θεσμούς μέσα από τη συλλογική δράση που πολλές φορές εντός της οποίας εμφωλεύουν βαθιές αντιφάσεις και αντικρουόμενα ρεύματα. Με άλλα λόγια, μπορεί κάποιες στατιστικές να δείχνουν μια Α ευημερία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάτι τέτοιο αντικατοπτρίζει την εν γένει πραγματικότητα. Ως εκ τούτου, οι λανθασμένες στατιστικές που μου δίνεις (οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ μας λένε ότι η Ελλάδα επί χούντας δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια Ελβετία) δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί τη εξα­ε­τία 1967-1972 οι δη­μό­σιες δα­πά­νες για τους με­γα­λο­ερ­γο­λά­βους δι­πλα­σιά­στη­καν, γιατί την ίδια πε­ρί­ο­δο η χω­ρη­τι­κό­τη­τα του ελ­λη­νι­κού στό­λου υπερ­δι­πλα­σιά­στη­κε, ενώ οι φόροι των εφο­πλι­στών μειώ­θη­καν σχε­δόν τέσ­σε­ρις φορές (είναι γνωστό εξάλλου ότι οι εφοπλιστές ουδέποτε έκρυψαν τη συμπάθειά τους στην Ελληνική δεξιά), γιατί ένα δι­υ­λι­στή­ριο χα­ρί­στη­κε στον Λάτση κι άλλο ένα στον Βαρ­δι­νο­γιάν­νη (πηγή). Επίσης ας μην ξεχνάμε ότι στον αμε­ρι­κα­νό McDonald πλη­ρώ­θη­καν 39 εκατ. δο­λά­ρια για να… μη φτιά­ξει την Εγνα­τία Οδό και 406 εκατ. δραχ­μές φα­γώ­θη­καν, για να… μη χτι­στεί ο πε­ρι­βό­η­τος Να­ός-Τά­μα στα Τουρ­κο­βού­νια. Χρέη στο δη­μό­σιο χα­ρί­στη­καν στον ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νό Πάπ­πας της ESSO, ενώ ο… προ­σω­πάρ­χης του, ο Το­τό­μης, διο­ρί­στη­κε υπουρ­γός Δη­μό­σιας Τάξης! Τέλος, δη­μό­σια γη δω­ρί­στη­κε στην Πε­τρό­λα, και οι τρα­πε­ζί­τες λή­στευαν τα ασφα­λι­στι­κά Τα­μεία, τα ερ­γο­δο­τι­κά χρέη πά­γω­ναν και οι ει­σφο­ρές μειώ­νο­νταν κατά 20%. Πώς να μην ανα­κη­ρύ­ξουν τον Πα­πα­δό­που­λο Ισό­βιο Πρό­ε­δρο της Ένω­σης Εφο­πλι­στών τον Μάρτη του ’72 και πώς να μην του πα­ρα­χω­ρή­σει τη βίλα του στο Λα­γο­νή­σι ο Ωνά­σης; Μην εξαιρούμε φυσικά και τη δια­φθο­ρά και τον νε­πο­τι­σμό της Χού­ντας, εν­δη­μι­κά φαι­νό­με­να που δεν μπορούν με τίποτα να εξηγηθούν μέσα από στείρες οικονομικές προσεγγίσεις. Επιπλέον (ο.π):

            ο Πα­πα­δό­που­λος εκτό­ξευ­σε το δηλω­μέ­νο ει­σό­δη­μά του στα 4.310.000 δρχ (μι­σθός ερ­γά­τη 4.000 δρχ), χρέ­ω­νε το δη­μό­σιο με 600.000 το μήνα για το φω­τι­σμό και την ασφά­λεια των βιλών του και διό­ρι­ζε τα αδέρ­φια του υπουρ­γούς και γε­νι­κούς γραμ­μα­τείς υπουρ­γεί­ων! Ο «αντι­πρό­ε­δρος» Μα­κα­ρέ­ζος έκανε τον κου­νιά­δο του υπουρ­γό Γε­ωρ­γί­ας, ο γα­μπρός του Πατ­τα­κού ανα­λάμ­βα­νε έργα του δη­μο­σί­ου ένα­ντι εκα­τομ­μυ­ρί­ων και ο υπουρ­γός Ναυ­τι­λί­ας Ι.Χο­λέ­βας έγινε ξαφ­νι­κά… εφο­πλι­στής με 40 πλοία.

            Με αυτά τα μέσα ο δεί­κτης κερ­δο­φο­ρί­ας κα­τέ­κτη­σε ένα ιστο­ρι­κό ρεκόρ που δια­τη­ρεί ως σή­με­ρα, την ίδια στιγ­μή που η φτώ­χεια κι οι ανι­σό­τη­τες εξα­πλώ­νο­νταν. Οι προ­σπά­θειες προ­σε­ται­ρι­σμού μι­κρο­α­στι­κών στρω­μά­των δεν κά­λυ­πτε την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Για πα­ρά­δειγ­μα, η δια­τυ­μπα­νι­σμέ­νη δια­γρα­φή των αγρο­τι­κών χρεών αφο­ρού­σε κυ­ρί­ως συ­νε­ται­ρι­σμούς με… διο­ρι­σμέ­νες διοι­κή­σεις (384 εκατ. δρχ) και ελά­χι­στα (7,4 εκατ. δρχ) τους φτω­χούς αγρό­τες. Εξάλ­λου, το αγρο­τι­κό ει­σό­δη­μα επέ­στρε­ψε το 1972 στα χα­μη­λά του 1960.

            Ελέω αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας και μεί­ω­σης ελ­λείμ­μα­τος και εξω­τε­ρι­κού χρέ­ους (που το φα­γο­πό­τι αύ­ξη­σε 40 φορές), ο μι­σθός εξαρ­τή­θη­κε από την πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τα, σχε­διά­στη­καν συγ­χω­νεύ­σεις ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων και κα­τάρ­γη­ση της επι­κου­ρι­κής ασφά­λι­σης. Η δραχ­μή υπο­τι­μή­θη­κε μετά το ’71 και αυ­ξή­θη­καν τρο­μα­κτι­κά οι τιμές. Το κρέας ανα­τι­μή­θη­κε 38%, ο ετή­σιος πλη­θω­ρι­σμός απ’ το 4,4 αυ­ξή­θη­κε στο 15,6 και μετά εκτι­νά­χθη­κε στο 26,9%. Συ­νο­λι­κά το με­ρί­διο ερ­γα­σί­ας στο πα­ρα­γό­με­νο προ­ϊ­όν έπεσε από 40,2% το 1967 σε 32,2% το 1971, ενώ η με­τα­νά­στευ­ση γνώ­ρι­σε νέα ρεκόρ το ’69 και το ’70. Το 1971 έφυ­γαν 136.000 με­τα­νά­στες.

            Συνέχεια (πηγή):

            Στην Ελλάδα της λεγόμενης «χρυσής οικονομικής περιόδου», δηλαδή των ετών 1960- 1973, η ανεργία κυμαινόταν σε χαμηλά επίπεδα, συν τοις άλλοις επειδή τεράστιο τμήμα του οικονομικώς ενεργού πληθυσμού εργαζόταν – για να θυμηθούμε τον Καζαντζίδη- «στις «φάμπρικες της η Γερμανίας και του Βελγίου τις στοές». Κι ακόμη, στη Γαλλία, την Αυστραλία, την Αμερική και τον Καναδά.

            Κάποια στιγμή, μάλιστα, στη δεκαετία του ’60, ο οι μισοί σχεδόν άντρες ηλικίας 20-40 ετών δούλευαν ως μετανάστες στο εξωτερικό!

            Η μετανάστευση διατηρήθηκε σε δυσθεώρητα ύψη μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’70. Υποχώρησε με γρήγορους ρυθμούς στην μεταπολιτευτική Ελλάδα διότι, είτε αρέσει είτε όχι στους πάσης φύσεως υμνητές της χούντας, τότε άρχισε να γίνεται περισσότερο ανεκτή -εδώ- η ζωή των εργαζομένων, των μικρομεσαίων – εν πάση περιπτώσει, του φάσματος της κοινωνίας που κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου προσδιόρισε ως «μη προνομιούχους».

            Τρίτη παράμετρος: Εξυπακούεται πως δεν ευημερούν πάντοτε οι άνθρωποι, όταν ευημερούν οι αριθμοί. Υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και χαμηλό πληθωρισμό εμφάνιζε η Ελλάδα από τις αρχές της δεκαετίας του ’60. Ενίοτε μάλιστα τα ποσοστά πληθωρισμού ήταν πολύ μικρότερα από το αντίστοιχα μεγάλων, ανεπτυγμένων χωρών, στις οποίες οι θείοι, γονείς ή παππούδες μας εργάζονταν ως μετανάστες. Ε, και;

            Και όπως λέει και το πρώτο άρθρο: «η Χού­ντα επι­χεί­ρη­σε να βάλει τα­φό­πλα­κα στο κοι­νω­νι­κό κί­νη­μα, για να μην ανα­κο­πεί η κερ­δο­φο­ρία των Κροί­σων». Αυτό που γνωρίζω βέβαια είναι ότι η χούντα επιβλήθηκε ελέω «κομμουνιστικού κινδύνου». Όποιος φυσικά έχει στοιχειώδης γνώσεις ελληνικής και ευρωπαϊκής ιστορίας γνωρίζει πολύ καλά τί θα πει «κομμουνιστικός κίνδυνος» και πόσα καθεστώτα «εκτάκτου ανάγκης» (και κατ’ επέκταση εξαίρεσης) βασίστηκαν πάνω σε αυτό το ψέμα. Με λίγα λόγια, κομμουνιστικός κίνδυνος σημαίνει απλά κίνδυνος όχι των πολιτικών ελευθεριών από τους κακούς μπολσεβίκους (το αν τα κομμουνιστικά κόμματα υπήρξαν ολοκληρωτικά και αυταρχικά ακόμα και στην ίδια την εργατική τάξη την οποία υποτίθεται πρέσβευαν αυτό είναι άλλο κεφάλαιο), αλλά κίνδυνος των κερδών της ολιγαρχίας από το ίδιο το εργατικό κίνημα και όλα τα κοινωνικά κινήματα που έδρασαν την ίδια στιγμή. Δεν είναι λίγες οι καταγραφές που δείχνουν ξεκάθαρα ότι μεγαλοβιομήχανοι χρηματοδοτούν φασιστικά καθεστώτα με σκοπό να αυξήσουν τα κέρδη τους, μειώνοντας τα μεροκάματα και, ταυτόχρονα, μέσω της κρατικής τρομοκρατίας εξασφάλιζαν την πλήρη οικονομική κυριαρχία τους. Αυτό που πραγματικά δεν ήθελε η δικτατορία (και σαφέστατα και ολόκληρη η ελληνική ελίτ) είναι εργατικά κεκτημένα πράγμα που φυσικά το πέτυχε (αυτό άλλωστε εξηγεί και το κύμα μετανάστευσης του ’71). Γι’ αυτό τέλος και η μοναδική εποχή όπου η Ελλάδα κατάφερε και έζησε μια Α ευημερία ήταν τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όπου για πρώτη φορά βλέπουμε και πραγματικά δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις (σε όλους τους τομείς: κοινωνία, οικονομία, συμμετοχή στα κοινά) να λαμβάνουν χώρα. Όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις δεν έγιναν φυσικά γιατί ο παπατζής Παπανδρέου και οι πολιτικάντιδες της μεταπολίτευσης ενδιαφέρονταν πραγματικά για το λαό και τους φτωχούς. Ήταν αποτέλεσμα χρόνιων πιέσεων: από τα πρώτα χρόνια που αναπτύχθηκε εγχώριο εργατικό κίνημα βλέπουμε συνέχεια πιέσεις για διεκδικήσεις (βλ. Κορδάτος, Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος) και από την άλλη τη δεξιά και το κράτος να καταστέλλουν συνεχώς. Το τέλος της δικτατορίας σηματοδοτεί εν μέρη και το τέλος του κράτους της δεξιάς, και ως εκ τούτου το άνοιγμα σε κάποια στοιχειώδη κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα.

            Ένα από τα βασικότερα στοιχεία όμως του εργατικού κινήματος είναι η αυτο-οργάνωση. Γι’ αυτό εξάλλου και δίνω ιδιαίτερη έμφαση στις αναλύσεις μου στην κατάσταση που επικρατούσε στη Θεσσαλονίκη μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου βλέπουμε συνελεύσεις εργατών, διαλέξεις κτλ, δηλαδή μια πραγματικά δημόσια σφαίρα. Σε όλες τις ιστορικές στιγμές όπου το εργατικό κίνημα έφτασε στο απόγειό του (βλ. Ισπανία του 1936, Ουγγαρία του 1956, βλ. Παρισινή Κομμούνα) αυτό που βλέπουμε είναι συνελεύσεις πολιτών, συνελεύσεις φοιτητών, κοινώς λήψη αποφάσεων μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Αυτό είναι (για μένα) το μεγάλο κληροδότημα των εργατικών κινητοποιήσεων: ότι κάποιοι άνθρωποι κατάφεραν να αυτο-οργανωθούν, δηλαδή πήραν στα χέρια τους τη διαχείριση της παραγωγής μέσα από συλλογικές αποφάσεις, μέσα από μια δημόσια σφαίρα, δίχως να εξαρτώνται από κόμματα, ηγέτες, είτε φορείς εξουσίας που ανήκουν στους λίγους. Αυτό ήταν και το βασικό διακύβευμα των πρώτων χρόνων των εργατικών συμβουλίων στη Θεσσαλονίκη (βλ. Άγις Στίνας: Αναμνήσεις), η αυτο-οργάνωση και άμεση συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων, ένα στοιχείο το επανεμφανίζεται μέσα στις απόπειρες για πανεργατικών κινητοποιήσεις πριν την χούντα, και τέλος το ξαναβλέπουμε και πάλι στην εξέγερση του Πολυτεχνείου (βλ. Γιώργος Οικονόμου: Πολυτεχνείο 1973, η απαρχή ενός αυτόνομου κινήματος). Τί συνέβη όμως στην πορεία; Το πράγμα πήρε λάθος στροφή όταν μετά την πτώση της χούντας τα κινήματα αντί να προβάλλουν την αυτο-οργάνωση, άρχισαν να εξασθενούν, και οι μάζες παγιδεύτηκαν και πάλι στις βαρύγδουπες δηλώσεις των δημαγωγών, όπως ο Παπανδρέου και η παρέα του.

            Συνεπώς, η πραγματική πάλη (δημοκρατίας ενάντια στην ολιγαρχία) συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Όσο πιο έντονη είναι η πάλη τόσο πιο ‘εύκολες’ γίνονται και οι διεκδικήσεις. Στη σημερινή όμως πραγματικότητα σε καμία χώρα δεν υπάρχουν πραγματικά δημοκρατικά κινήματα ώστε να διεκδικήσουμε έστω και κάτι (έστω και σε οικονομικό σοσιαλδημοκρατικό επίπεδο). Όταν βλέπω μια χώρα διεθνώς στιγματισμένη, με την παγκόσμια μιντιακή ιντελιγκέντσια να της δείχνει το δάχτυλο, και μια δύση να ζει μέσα στη βαθιά της αποσύνθεση τότε δεν μπορώ παρά να είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος.

          • Πέραν της χωρίς επιχειρήματα διαπίστωσης σου αρχικά, δεν λες κάτι διαφορετικό απ’ όσα λέμε στο κείμενο…

            Από τα στοιχεία προκύπτει ότι η οικονομία επί χούντας λειτούργησε με τον «αέρα» που της είχε δωθεί απ’ τα προηγούμενα χρόνια μέχρι να καταρρεύσει με τη διαχείριση των στρατοκρατών μια και καλή. Μάλιστα, τα χατήρια της χούντας προς τους δικούς της ανθρώπους (διυλιστήρια, άδειες, ξενοδοχεία κτλ) τα πληρώνουμε ακόμη και σήμερα και δεν μπορούν καν να υπολογιστούν. Δεν είπαμε πως δεν υπήρξε ανάπτυξη, ούτε πως δεν αυξήθηκαν οι μισθοί, είπαμε ΓΙΑΤΙ υπήρχε ανάπτυξη, εξηγήσαμε με στοιχεία πως αυτή δεν είναι αποτέλεσμα της χουντικής διαχείρισης και προυπήρχε και εξηγήσαμε επίσης ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ακριβώς υπήρχαν αυξήσεις στους μισθούς.

            Απορώ πραγματικά γιατί έκανες τον κόπο να σχολιάσεις.

      • Ο εμού του ιδίου

        Πάω στοίχημα ότι δεν διάβασες ΚΑΝ αυτά που έγραψαν τα παιδιά και απλά έγραψες την μαλακία σου από κάτω όπως κάθε ελληναράς που σέβεται τον εαυτό του.

        Γιατί δεν κάνεις και εσύ μια μελέτη και μια έρευνα για να βρεις στοιχεία για την τεκμηρίωση της και να την ανεβάσεις κάπου και μετά να δούμε την κριτική που θα λάβεις και που θα είσαι λάθος και πως?

        Και δεύτερον, πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουν όλοι ότι δεν υπάρχουν μόνο 2 ‘δρόμοι’ στην πολιτική. Υπάρχουν και άλλα πράγματα που μάλλον δεν έχεις μπει καν στο κόπο να ψάξεις ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ…
        Όπως την ιστορία της μπάσταρδης της χώρας σου, την γαμημένη την θρησκεία σου, τον ηλίθιο τρόπο σκέψης που φαίνεται ότι έχεις και την έλλειψη κριτικής σκέψης (που είναι σαν μάστιγα στην Ελλάδα εδώ και κάποια χρόνια). Όπως σου την έδωσα έτσι την κατάπιες, γιατί σε βολεύει και γουστάρεις.

        Από εκεί και ύστερα όλα γυρνάνε γύρω από το ίδιο κέντρο. ΕΜΑΣ!!
        Εμείς φταίμε που τα πράγματα είναι έτσι. Για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικό βάρος ο καθένας, αλλά ΕΜΕΙΣ!

        Εμείς που βολευόμαστε, εμείς που εθελοτυφλούμε για τα προβλήματα, εμείς που αδιαφορούμε, εμείς που πάντα τα φορτώνουμε σε άλλους, εμείς γιατί είμαστε ευθυνόφοβοι, εμείς γιατί δεν θέλουμε να έχουμε το βάρος των ίδιων μας των πράξεων, εμείς γιατί δεν μπορούσαμε να δούμε την σαπίλα πίσω από τα βύσματα, εμείς που δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε και που δεν καταλαβαίνουμε ακόμα…

        Και όταν λέω εμείς εννοώ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ χωρίς κανένα φυλετικό, θρησκευτικό, εθνικό διαχωρισμό.

        Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι η ΑΝΑΡΧΙΑ. Πράγμα που δεν πρόκειται αυτή τη στιγμή να κάτσω να σου αναλύσω κυρίως γιατί όπως και με το συγκεκριμένο άρθρο ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ…

        Δεν ευχαριστώ.

        ΥΓ
        Μάθε να χρησιμοποιείς τον γραπτό λόγο και μην γράφεις με κεφαλαία όλη την ώρα. Έλεος

        • Μπάσταρδη χώρα, γαμημένη θρησκεία, ηλίθιος τρόπος σκέψης… Ότι κι αν πεις φιλαράκι από κει και πέρα άδικο έχεις..

          • Ο εμού του ιδίου

            Έχεις μία μπάσταρδη χώρα από την οποία ξεκίνησε η “δημοκρατία” αλλά πάντα μέσα της είχε δυνάστες, δικτάτορες, στρατηλάτες, εθνικιστές, και ‘εφιάλτες’.

            Έχεις μια γαμημένη θρησκεία που στην έχουν χώσει μέσα στο στόμα από την στιγμή που γεννιέσαι χωρίς να μπορείς να πάρεις ανάσα και σε τρομοκρατούν με αυτή για να είσαι καλός άνθρωπος(όπως θέλουν εκείνοι βέβαια) και σε εκβιάζουν για μια κόλαση την στιγμή που μόνο αυτό δεν έχεις ανάγκη για να είσαι ένας. (Πράγμα που έρχεται και συνδέεται και με την “δημοκρατία” από πάνω)

            Και τέλος έχεις έναν ηλίθιο τρόπο σκέψης που βλέπει μόνο την πάρτη σου, πριν (την κρίση) ήταν το δικό σου βόλεμα και τώρα είναι το δικό σου σώσιμο.

            Αν οι “κακές κουβέντες” είναι αυτές που σε χαλάνε και αυτές που πιστεύεις ότι θα κρίνουν την ορθότητα ή το λάθος μου τότε τι να σου πω?
            Είσαι και εσύ άξιος/α της μοίρας σου.
            Συν ότι δεν αναφέρθηκα σε προσωπικό επίπεδο με αυτές τις λέξεις στον Mpampis, παρά μόνο όταν τον είπα ελληναρά…
            Με λίγα λόγια όποιος/α έχει την μύγα να την φέρει πίσω.

        • Νικόλαος

          Μπάσταρδη χώρα, γαμημένη θρησκεία, ηλίθιος τρόπος σκέψης… Ό,τι κι αν πεις φιλαράκι από κει και πέρα, έχεις ήδη ένα μεγάλο δίκιο…

  2. εξαιρετική αποδόμιση της παπάρας μία χούντα σας χρειάζεται. Ευχαριστώ από καρδιάς. Ιωάννα Κουτουρελάκη.

  3. Σας ευχαριστώ από καρδιάς, για την σταθερή και τελειωτική αποδόμηση του εμμετικού επιχειρήματος "μιά χούντα σας χρειάζεται. Σας ευχαριστώ από καρδιάς, καθώς δεν είχα ούτε τις γνώσεις ούτε την μεθοδολογία για μία τέτοια εμπεριστατωμένης έρευνας. Ιωάννα Κουτσουρελάκη.

    • Ιωαννα μου επειδη σε νιωθω καθως ολοι μας εχουμε γυρω μας καποιον ξεφτιλα που φωναζει αιμα τιμη χρυση αυγη και αλλες τετοιες βλακειες, ενα θα σου πω, εμενα η μητερα μου στην περιοδο της χουντας ηταν εγκυος και ειχε ηδη γεννησει ενα παιδι, μια νυχτα το νεογεννητο αρρωστησε και βγηκε η μητερα μου να περασει τη λεωφορο καβαλας οπου τοτε ηταν γεματη με στρατιωτικους για να περασει στο αιγαλεω να παει στο μονο νοσοκομειο που ηταν διαθεσιμο και εφημερευε εκεινη τη νυχτα. Δεν την αφησαν να περασει παροτι ειδαν το αρρωστο μωρο να αιμοραγει απο τη μυτη, η μητερα μου ετρεξε να τους προσπερασει και δεν διστασε ο ενας απο αυτους να ανοιξει πυρ με αποτελεσμα να δολοφονησει το νεογεννητο και να χαθει και το αλλο στην κοιλια. Τον αντρα της τον σκοτωσαν.. Τα εγκληματα τους μεινανε κρυφα… Οπως λεει και το αρθρο μονο χαφιεδες, δοσυλογοι, και οσοι ειχαν κερδος… και ποιος στις μερες μας ειναι χαφιες? αυτος που δεν εχει τα ''οπλα'' να κανει κατι στη ζωη του.. Το βλημα που δεν επαιρνε τα γραμματα και εγινε σεκιουριτακι και επαιζε ξυλο μπας και βγαλει γκομενα..και ξερει πως κατι καλυτερο δεν θα γινει, και ζηλευει οσους γινουν, ακομα και οι αλλοδαποι εχουν καλυτερες πιθανοτητες να εξελιχθουν, και τον ενοχλει…Τα εγκληματα μενουν θαμενα. Οπως μενουν και τωρα παρα το ιντερνετ, την τηλεοραση και ολα τα μεσα ο κοσμος σιωπα! (Σε μια φωτια βοηθησανε ολη κι ολη, την ημερα των εκλογων, που ειπε μαρτυρας οτι δεν αφησανε κανεναν να περασει απο ενα σημειο και μετα και ολοι σκεφτηκαμε οτι η φωτια μπηκε για να καλυψει κατι) Οταν μιλαγαμε για χουντα με κατι παπαρες χρυσαυγιτες ειπαν πως και εκεινοι το ιδιο θα κανανε στην μητερα μου. Ειπαν πως και τη μανα τους θα σκοτωσουνε… Και να σημειωσουμε οτι η πλειοψηφια τους ειναι αγραμματοι, ανιστοριτοι, τουβλα! Δεν εχουν καμια θρησκευτικη γνωση (τους θεωρω ισα με τους ταλιμπαν), απλα ειναι μισανθρωποι που εχουν την χουντα ως μεσον για το μισος τους που δεν καταφεραν να γινουν ποτε ανθρωποι…. που δεν θα εξελιχθουν ποτε και η μονη αξια που θα παρουν στη ζωη τους θα ειναι να αφαιρουν ζωες, γιατι η δημιουργια ειναι κατι που ποτε δεν θα καταφερουν. Μη σπαταλησεις το χρονο σου, μαθε την ιστορια για σενα, και μετεφερε την στους ανθρωπους που μπορεις.. Στα τουβλα οσο και να μιλησεις τουβλα θα μεινουν. Φιλικα, Στελλα Βογιατζακη

    • Επειδή αυτό το εμετικό επιχείρημα «μιας χούντα μας χρειάζεται» ή «επί χούντας ήταν καλύτερα» ακούγεται συνεχώς, η δική μου πρόταση, – όπως, πάνω κάτω, λέει και το κείμενο – είναι απλή και ξεκάθαρη. Όποιος θέλει χούντα, πηγαίνει σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο, κλείνει μια αεροπορική one way θέση για Ιράν, Κούβα, Σαουδική Αραβία ή σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου ηγεμονεύουν καθεστώτα σαν αυτά του Παπαδόπουλου και του Μεταξά, ετοιμάζει βαλίτσες και μόλις προσγειωθεί το αεροπλάνο, επιχειρεί να ξεκινήσει εκεί μια νέα ζωή. Τόσο απλό είναι τελικά…

      • βασιλης

        ki εγω φιλε αυτα τους λεω αλλα σιγα μην πανε οι θρασυδειλοι

      • αγγελος

        Michael, αλλα μπορει να κατσει και ελλαδα για να παρει μια δοση ολιγαρχιας,παρτακισμου,μπουρδελου με ΑΡΩΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!

  4. Εξαιρετικό

  5. Μπράβο για την πολύ εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία που ξεγυμνώνει τους φασίστες…

    Όμως αποκαλύπτεται την μία όψη του νομίσματος που μας έχει οδηγήσει στον κίνδυνο της αναβίωσης του ζωφερού παρελθόντος. Θα έπρεπε να συμβεί κάτι ανάλογο και με την άλλη…

    Αυτή της ψευτοκουλτουροαναρχοαριστερομαλακισμένης ιδεολογίας με την οποία φλέρταρε όλη η πολιτική σκηνή της χώρας από την μεταπολίτευση και μετά…

    Αυτή η οποία κατέστησε στο υποσεινήδυτο του Έλληνα ως κάτι το εντελώς φυσιολογικό, την αντίσταση & αδιαφορία στην νομιμότητα και στις κάθε είδους ηθικές αξίες και την απέχθεια σε οτιδήποτε προάγει τον ελληνισμό και τον ελληνικό πολιτισμό…

    Αυτή που μας φόρτωσε στην πλάτη τους εργατοπατέρες που δεν δούλεψαν ποτέ και διέλυσαν όλες τις μεγάλες βιομηχανίες της Ελλάδας για να γλύψουν το κόμμα τους και να βγούνε βουλευτές…

    Αυτή που διέλυσαν τα πανεπιστήμιά μας και την εκπαίδευσή μας με την δημιουργία της κάθε χαϊδεμένης, βολεμένης και ατιμώρητης πολιτικής νεολαίας που τα τακίμιασε με τον κάθε ρουφιάνο εργολάβο πρύτανη και έκανε το κάθε ίδρυμα αυτό το μπουρδέλο και το μπάχαλο που είναι σήμερα…

    Αυτή που κατέστησε ως το υπέρτατο όνειρο της νεολαίας το να γίνουν χαραμοφάηδες κρατικοδίαιτοι που θα κάνουν πως δουλεύουν και θα πληρώνονται με δανεικά από την Ευρώπη…

    Μην αγνοείται και τους άλλους ΜΑΛΑΚΕΣ λοιπόν… γιατί η καταστροφή που ζούμε είναι η δική τους παραμύθα και ΑΥΤΗΝ την χορτάσαμε… ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΆΛΛΟ…

    Θέλουμε να ζήσουμε ως πολίτες τα αυτονόητα όπως σε κάθε σοβαρό κράτος… την ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ… και όταν λέμε ΑΛΗΘΙΝΗ εννοούμε ΑΛΗΘΙΝΗ και όχι αυτή που βολεύει τον ΚΑΘΕ ΜΑΛΑΚΑ που νομίζει ότι μπορεί να στερήσει από τον κάθε πολίτη το οποιοδήποτε δικαίωμα… από την ΕΡΓΑΣΙΑ έως την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ, έτσι γιατί έχει μάθει τόσα χρόνια να τα κάνει μπάχαλο ως χαϊδεμένο παραπαίδι μιας ιδεολογίας ταϊσμένης από φούμαρα και δανεικά ιδανικά….

    ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΆΛΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑΛΑΚΕΣ ΛΟΙΠΟΝ!!!

    • Ποιά είναι η ψευτοκουλτουροαναρχοαριστερομαλακισμένη ιδεολογία και σε τί διαφέρει από την πραγματική αριστερή αναρχική; Πώς ορίζεται ο Ελληνισμός και τί σημαίνει Ελληνικός πολιτισμός για εμάς σήμερα και για τον υπόλοιπο κόσμο; Ποιοί είναι οι εργατοπατέρες που «δεν δούλεψαν ποτέ» και τί σημαίνει εργασία και παραγωγή; Τί σημαίνει παροχή υπηρεσιών και σε τί διαφέρει αυτό το καθεστώς εργασίας από την αρχαία Αθηναϊκή δουλεία, όπου οι λεγόμενοι δούλοι θεωρούνταν όντα μή-πολιτικά, που η γνώση τους αρκούσε μόνο και μόνο να εξασφαλίζουν τα βασικά για την συντήρηση του ανθρώπου (φαί, νερό, καθαριότητα κτλ); Είναι η εργασία εντός της καπιταλιστικής πραγματικότητας, της απεριόριστης συσσώρευσης κεφαλαίων, του οικονομισμού και του καταναλωτισμού, της ασημαντότητας και του πολιτισμικού μηδενισμού, δικαίωμα ή καταναγκασμός; Κοινώς, τί σχέση έχει η αληθινή δημοκρατία, η κληρονομιά της Αθηναϊκής πολιτείας βάση του ανθρωπολογικού τύπου πολιτικό όν, με την παροχή υπηρεσιών στον καπιταλισμό, όπου ο άνθρωπος μετατρέπεται από homo politicus σε homo economicus; Τί είναι η ηθική της εργασίας στον καπιταλισμό, από πού πηγάζει και τί εξυπηρετεί σήμερα; Ποιές είναι οι πολιτικές νεολαίες (αν τις θεωρήσουμε πολιτικές, μιας και αυτό που κάνουν ελάχιστη σχέση έχει με την πολιτική) που κατέστρεψαν τα πανεπιστήμια;

      Κύριε diSitUp, ΔΙΑΒΑΣΜΑ…

      Μεταμοντέρνα κομφούζια και μαλακίες στο τετράγωνο λέω εγώ…

      • Μου έχεις αραδιάσει ένα κάρο φιλοσοφικά ερωτήματα για τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ,όπως τί είναι ο Ελληνισμός, τί η παραγωγη και η εργασία , τί η νομιμότητα και τί η δημοκρατία!

        Μου έχεις αραδιάσει ένα σωρό δοκιμια (όλως τυχαίως όλα εδώ δημοσιευμένα), μόνο επειφανειακώς σχετικά με τα γραφόμενά μου, για να δώ και εγώ υπό το δικό σου ιδεολογικό πρίσμα αυτά τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ πράγματα!

        Εγώ στηλιτεύω τα πεπραγμένα σε ένα κράτος μπουρδέλο και τους κίνδυνους που ανακύπτουν από αυτά για την αναβίωση ακραίων και αναχρονιστικών καταστάσεων και εσύ μου κάνεις διάλεξη για την ηθική της εργασίας στον καπιταλισμό…

        Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι εγκλωβισμένος σε μια θεωρητική και ανεφάρμοστη ιδεολογία για να απαιτεί δημοκρατία, ισονομία, κοινωνική δικαιοσύνη, δικαίωμα στην εργασία και ούτε αυτό έρχεται σε αντίθεση και αντίφαση με τα όποια όνειρά του, όπως το να μπορεί να ορίζει αυτός το μέλλον του και να έχει φιλοδοξίες για υλικά και άυλα επιτεύγματα…

        Μέχρι να μετατρέψετε τους ανθρώπους σε άγιους και αγγέλους της Κοινωνικής Θρησκείας σας, γιατί τότε μόνο θα μπορούν να επιβιώσουν μικρές αυτάρκεις κοινωνικές ομάδες χωρις Αρχες και Ιδιοκτησίες, αφήστε εμάς που δεν είμαστε εγκλωβισμένοι στο αναχρονιστικό δίπολο Δεξιάς – Αριστεράς (ΚΕ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ) να επιζητούμε πιο άμεσες και πιο εφαρμόσιμες ιδέες για ένα κράτος πιο δίκαιο και πιο λειτουργικό, έχοντας πρότυπα χώρες που έχουν επιδείξει επιτυχίες σε αυτόν τον τομέα, όπως πχ.οι Σκανδιναβικές και κρατήστε μακριά μας τους ΜΑΛΑΚΕΣ της μεριάς σας!!!

        • Ποιά είναι τα αυτονόητα πράγματα; Ποιές είναι οι ανεφάρμοστες ιδεολογίες; Με ποιό κριτήριο κατατάσσουμε κάτι ως άνομο και αντικοινωνικό; Ποιά είναι η κοινωνική θρησκεία μας; Ποιός μίλησε για κατάργηση αρχών και ιδιοκτησίας; Πόσο λειτουργικό ήταν το Σκανδιναβικό μοντέλο;

          Συνεχίζω να θέτω ερωτήσεις σε αυτά που θεωρείς «αυτονόητα» μήπως μπορέσεις και σκεφτείς τίποτα παραπάνω από αυτά που σου έχουν μάθει να σκέφτεσαι. Τώρα, αν δεν σου αρέσει η φιλοσοφία υπάρχει και ο Κωστόπουλος. Δεν είσαι υποχρεωμένος να διαβάζεις τα άρθρα που δημοσιεύουμε. Τόσο απλό τελικά!

          Στείλε πάντως κανένα βιογραφικό στο Mega.

        • Μάλλον τα αυτονόητα είναι καλό να αραδιάζονται όπως είπες γιατί μερικές φορές αγνοούνται.
          Π.χ. αγνοείται το αυτονόητο ότι η αριστερή ιδεολογία (αυτό που αποκάλεσες “ψευτοκουλτουροαναρχοαριστερομαλακισμένη ιδεολογία”) καμία σχέση δεν είχε με τον κομματικό στρατό ημετέρων που με όποιο ιδεολογικό μανδύα απλά λυμαίνονταν το κράτος και τα προνόμια του όπως μόνο η χούντα δίδαξε. Φυσικά υπήρξε ρεβανσισμός και ακρότητα από αυτούς που βγήκαν στην εξουσία και θεώρησαν και αυτοί το κράτος φέουδο.
          Αν όμως θεωρείς ότι αυτοί είναι η “άλλη πλευρά” από αυτή που ο αρθρογράφος προβάλει (δηλαδή την φαυλοκρατία) για την χούντα τότε τι να πω…
          Α το βρήκα: Τίποτε δεν είναι αυτονόητο.

          Υ.Γ.: Όταν θα προσπαθήσεις να λαδώσεις για το μαγαζάκι σου και δεν έχεις αρκετά, όταν κλαφτείς στον βουλευτή σου για την μετάθεση και δεν σου δώσει σημασία, όταν ο κολλητός σου στο νοσοκομείο δεν σου βρει ούτε ράντζο για τον πατέρα σου που πεθαίνει, τότε μπορεί να καταλάβεις γιατί ήταν κακό να είσαι με τους από πάνω στους κοινωνικούς αγώνες. Εκτός κι αν μας τιμά με σχόλια ο γιος του εθνικού εργολάβου ή του εθνικού εφοπλιστή οπότε…ζητώ ταπεινά συγγνώμη.

      • βασιλης

        ΟΠΩΣ ΤΑ ΛΕΣ ΕΙΝΑΙ

      • βασιλης

        Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008
        Νικόλαος Ρεβελάκης: Μαρτυρική μαρτυρία.
        Όταν έγινε το πραξικόπημα
        του Νίκου Ρεβελάκη (τότε φοιτητής Πολυτεχνείου, σήμερα δημόσιος υπάλληλος)

        Όταν έγινε το πραξικόπημα (21-4-1967) πήγαινα στην Α΄ Λυκείου. Παρακολουθούσα ως μαθητής τους αγώνες του Γεωργίου Παπανδρέου και της Ένωσης Κέντρου ενάντια στο βασιλιά και στην ξενοκρατία.
        Μου έκανε εντύπωση ότι οι πρώτες τους ενέργειες ήταν να καταργήσουν το μάθημα «Στοιχεία Δημοκρατικού Πολιτεύματος και Δικαίου» και ερωτώ γιατί; Δεν πρέπει τα Ελληνόπουλα να παίρνουν δημοκρατική αγωγή από το σχολείο ή πρέπει να γίνουμε όλοι φασίστες;
        Είναι αλήθεια, οι συνταγματάρχες δεν κατάργησαν τη δημοκρατία.
        Η δημοκρατία είχε προ πολλού καταργηθεί από τους ίδιους τους Ηρακλείς της. Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια.
        Εν πάση περιπτώσει όμως, μετά τη συνεννόηση βασιλιά – Παπανδρέου – Κανελλόπουλου πηγαίναμε για εκλογές στις 28 Μαΐου. Στις 21 Απριλίου έγινε το πραξικόπημα, και ερωτώ: Γιατί; Ποιος ο λόγος;
        Ο λαός δεν αντέδρασε στη δικτατορία. Ελάχιστες είναι οι φωτεινές εξαιρέσεις. Μόνο η νεολαία από το 1970 και μετά, άρχισε να αντιδρά.
        Αποκορύφωμα όλης της αντίδρασης της νεολαίας και του λαού, που άρχισε να ξυπνά, ήταν το Πολυτεχνείο.
        Το Πολυτεχνείο δεν έπεσε από τον ουρανό, χρειάστηκε πολύς κόπος να πειστούν οι νέοι μας ότι υπάρχουν και άλλα ενδιαφέροντα πέρα από το ποδόσφαιρο.

        Είχα την τύχη και την τιμή να πρωτοστατήσω στα γεγονότα του Πολυτεχνείου και της νεολαίας. Ήμουν πρόεδρος των Τοπογράφων Μηχανικών όταν μπήκαν τα τανκς.
        Είχα διαδεχθεί τον στρατευθέντα πρόεδρο Γιάννη Αλαβάνο στην ηγεσία του συλλόγου.
        Κρατήθηκα πέντε, έξι μέρες στην Ασφάλεια, όπου εδάρην ανηλεώς, παραπέμφθηκα στο στρατοδικείο μαζί με τον Λαφαζάνη και το Βαρλάμη για «απείθεια εις διαταγήν στρατιωτικής αρχής και σύστασιν συμμορίας».
        Η κατηγορία ήταν αστήρικτη και κατόπιν πιέσεως του πρύτανη αθωώθηκα.
        Αποκορύφωμα όλης αυτής της ιστορίας ήταν ο εγκλεισμός μου στο ψυχιατρείο από τα όργανα του διαβόλου, όπου παρέμεινα δεμένος χειροπόδαρα για ένα εικοσιτετράωρο.
        Ο πρύτανης Λοϊζος, ο κοσμήτορας Αργυράκης, ο συγκλητικός Θεοχάρης, ο επιμελητής Λαϊπέτης, ο πατέρας μου, ο μπάρμπας μου ο Γιώργης Σκουλάκης, ο αδελφικός μου φίλος Κώστας Ζάμπας και ο επίσης φίλος μου Δημήτρης Ηλίας ήρθαν, Κύριος οίδε πως, και με απελευθέρωσαν από τα νύχια του διαβόλου.
        Αυτά συνέβησαν στα τέλη του Μάρτη του 1973.
        Έκτοτε, σακάτης και συντροφιά με τα ηρεμιστικά που μου χορηγούν για αποτοξίνωση, σαν αντίδοτο περιμένω να κλείσει η βιολογική παρένθεση Ρεβελάκη και να περάσω στην αιωνιότητα.
        (Από το βιβλίο «Το Πολυτεχνείο ζει; Όνειρα –Μύθοι – Αλήθειες»
        Επιμέλεια Δημήτρης Παπαχρήστος – Εκδόσεις Λιβάνη -2004)

  6. Ανάμεσα στους νεκρούς τους Πολυτεχνείου θα σας παρακαλούσα να περιλάβετε σαν παράπλευρη απώλεια τον 14χρονο Αλέξανδρο Σπαρτίδη, μαθητή της Λεοντείου που ήταν σε ταράτσα απέναντι του Πολυτεχνείου και χτυπήθηκε από αδέσποτη σφαίρα. Πέθανε από ακατάσχετη αιμορραγία πριν προλάβουν να τον πάνε στο νοσοκομείο.

  7. Εξαιρετική δουλειά παιδιά! Μόνο ένα καλοπροαίρετο σχόλιο, θα ήθελα να υπήρχαν πηγές και κάποιες περαιτέρω εξηγήσεις στους πίνακες που παραθέτετε -ειδικά στον πίνακα με τις αυξήσεις στους μισθούς, τα ποσοστά αύξησης που δίνετε δεν μπορώ να καταλάβω πως υπολογίζονται. Συγγνώμη για τον "επιστημονισμό" αλλά καλό θα είναι να παρουσιάζονται όσο το δυνατόν πιο "σφιχτά" και τεκμηριωμένα τα όσα πρέπει να ειπωθούν, αφενός για να το βουλώσουν πιθανοί αριθμολάγνοι-απολογητές του καθεστώτος και αφετέρου να μπορούν να χρησιμοποιηθούν και από άλλους σε αντίστοιχες δουλειές. Αν θέλετε μπορώ να βοηθήσω.

  8. Για το κείμενο δεν έχω παρά να δώσω συγχαριτήρια . Τα στοιχεία αυτά είναι πάντοτε χρήσιμα . Το καλύτερο όμως , θα μου επιτρέψουν οι συγγραφείς , είναι το τελευταίο σχόλιο του Julien . Ο φίλος diSitUp μάλλον είναι στη φάση του "είμαι αριστερός ή δεξιός". Γι' αυτό όπως λέει και ο Julien ΔΙΑΒΑΣΜΑ φίλε , ΔΙΑΒΑΣΜΑ . ΧΑ!ΧΑ!

  9. Agapi Travlou-Schult

    Συγχαρητήρια. Τρομερό άρθρο. Για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, μπορείτε να διαβάσετε και εδώ http://news247.gr/eidiseis/ereyna_aytoi_einai_oi_
    Βασίζεται σε μια ιστορική έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

  10. Πολύ καλή και σφαιρική προσέγγιση. Αναδημοσιεύουμε (αν δεν σας πειράζει) εδώ anti-texni.blogspot.com.

  11. Kαθε διακυβερνηση εχει τα θετικα και τα αρνητικα της.
    Δεξια-Αριστερα-Κεντρο,ειναι ακριβως το ιδιο φουστανι,με διαφορετικο χρωμα.
    Δεν υπαρχει σωτηρια με μια ψηφο,οπως και δεν υπαρχει σωτηρια με μια σφαιρα.
    Το νοημα δεν ειναι η ανανεωση,της πιστης η της καθημερινοτητας.
    Το νοημα ειναι η αλλαγη,νοησης και κατανοησης.
    Για να κανουμε το επομενο βημα,σαν λαος,σαν εθνος,σαν χωρα,σαν Ευρωπη,σαν Γη,ειναι να αλλαξουμε.
    Θα μπορουσα να αναλυσω για το πως,αλλα δεν νομιζω οτι ειναι εντος θεματος.

    Οσο για το αρθρο σου μπραβο.
    Αλλα οπως προ-ειπα,παντα υπηρχαν και θα υπαρχουν θετικα/αρνητικα σε οποιαδηποτε κατασταση.

  12. ''Παρόλα αυτά η επιβολή του στρατιωτικού καθεστώτος, δημιούργησε κλίμα αβεβαιότητας προς την Ελλάδα διεθνώς. Κι έτσι υπήρξε πτώση στα έσοδα απ’ τον τουρισμό, μεταξύ 1967-1971, της τάξης των 200.000.000 δολαρίων. Συνυπολογίζοντας και τα κεφάλαια ύψους 200.000.000 δολαρίων που θα παραχωρούσε η Ε.Ο.Κ, μέσα στην τετραετία αυτή, τα οποία δεν δόθηκαν, το σύνολο φτάνει στα 400.000.000 δολάρια.''

    Σορρυ κιόλας αλλά η Έλλάδα έγινε μέλος της ΕΟΚ το 1981…Γιατί θα παραχωρούσε η ΕΟΚ 200000000 δολλάρια σε μία χώρα που θα γινόταν μέλος της 14 χρόνια μετά;

    Όπως είπε και ένας άλλος αναγνώστης πιο πάνω, χρειάζεται περισσότερη επιμέλεια στην παράθεση αριθμητικών δεδομένων. Κατα τ'άλλα ωραίο άρθρο αν και πολύ αριστερόστροφο για τα γούστα μου…

    • H EOK δεν επιχορηγούσε μόνο τις χώρες-μέλη. Ακριβώς όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχορηγούσε βαλκανικές χώρες επίσημα, πριν την ένταξη τους σε αυτή….Τα αριθμητικά δεδομένα είναι ακριβή, για οποιαδήποτε διαφωνία θα παρακαλούσα να τίθεται κάποιο επιχείρημα ή πηγή.Όλα όσα αναφέρονται στο άρθρο μπορούν να διασταυρωθούν είτε στην αναφερόμενη βιβλιογραφία, είτε σε άλλα ιστορικά ντοκουμέντα

  13. Πολύ καλή δουλειά. Το επιχείρημα και η γνώση είναι ο εχθρός του φασίστα.

    Keep on!

  14. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΙΚΑΚΗΣ

    Πολύ ωραίο το όλο κείμενο,αλλά δεν πρέπει να μας διαφεύγει όμως το βασικώτερο το οποίο είναι πως ο φασισμός είναι το πιο σκληρό και συνάμα το πιο λαϊκιστικό πρόσωπο του συστήματος.Ακόμα δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ίδια είναι τα αφεντικά δεξιά και αριστερά!

  15. Δεν πρέπει να παραληφθεί ο σημαντικότατος παράγοντας παραμονής της Ελλάδας στην Αμερικάνικη επιρροή μεταπολεμικά και την απορρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης. Τις συνέπειες αυτών των επιλογών πληρώνει ακόμη ο Ελληνικός λαός όπως και οι λαοί των χωρών της Λατινικής Αμερικής που υπέστησαν τη βιαιότητα των μέτρων των “παιδιών του Σικάγο”, τα οποία σήμερα ομιλούν (ΔΝΤ και λοιποί Ευρωπαίοι συνεργάτες τους) για λάθος δημοσιονομική πολιτική της Ευρώπης προς την Ελλάδα.
    Βέβαια έχουμε όλοι γνώση και κρίση και καταλαβαίνουμε τι επιδιώκεται και πώς. Η αντίδραση μας πρέπει να είναι άμεση για την προστασία των συμφερόντων μας ως ίσων εταίρων.

  16. Τελικά μόνο μια χουντα σας χρειάζεται

    • Michael Theødosiadis

      Λοβοτομή ή έπεσες από σκάλα;

    • Mάλλον λοβοτομή. Ας πέσει κι από τη σκάλα να “ξεβρωμίσει ο τόπος”

      • βασιλης

        μπα η λοβοτομη χρειαζεται κι εγκεφαλο απλος κοινος ΜΑΛΑΚΟΤΡΟΛΛ

    • Εσένα σου χρειάζεται Μελιγαλάς. Πήγαινε πέσε μόνος σου. Εμείς βαριόμαστε να ασχολούμαστε μαζί σου.

      • Κύριοι ..προς τί το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός για να πεισθεί καποιος περι του σφαλματος της ουτοπικης και κρετινικής ιδαιολογίας του. Αλλωστε το αρχικό άρθρο μιλά σαφεστατα για τον ΜΑΛΑΚΑ. ! Σωστά..?

    • βασιλης

      πηγαινε λοιπον ασπονδυλο σε χωρα δικτατορικη να ζησεις εκει,εσενα ουτε η οβοτομη δε σε κανει καλα καθως ως γνωστον οι φασιστες πασχουν εγκεφαλικα.εσενα σου χρειαζεται μια χουντα,φτιαξτην με τον περιγυροσ ου και ζηστε στο μικροκοσμο σας.οση λασπη και προπαγανδα να κανετε η Ιστορια εχει γραφτει,παρτε τωρα τα πανω σας γιατι αργα ή γρηγορα θα ξαναμπειτε στις; τρυπες σς.εμεις στους δρομους κατεβαινουμε κι ειμαι περηφανος που ειμαι αναρχικος.Κατεβειτε ρε σε μια γενικη απεργια αν εχετε τα κοτσια κι οχι μονο στα Ιμια,αφου με το λαο(χαχαχ) ειστε.η ελλαδα εχει φαει το φασισμο στη μαπα.ηττηθηκε οπως ηττηθηκε και η χουντα(απο μεοψηφιες ολα ξεκινησαν) αλλιως βουλωστο ακι κανε σχολια στους ομοιδεατες σου ακι μην τρολαρεις; εδω γαι να μας θυμωνεις και να ανταπαντααμε.ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΤΟΥ ΠΗΓΑΔΙΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΟ ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ.αντε τωραστη συναξη των χρυσαυλουλων να φωναξεις εμα τιμοι χρισι αβγη

  17. γιατι ειμαι σιγουρος ολοι οι αλλοι εκτος του μαλακα θα το διαβασουν? εξαιρετικο παντως

  18. βασιλης

    ΤΟ ΡΕΒΕΛΑΚΗ ΤΟΝ ΑΝΕΦΕΡΑ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΚΟΛΛΗΤΟ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ Ο ΝΙΚΟΣ ΟΜΩΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΚΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΣΧΕΙ ΑΠΟ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΞΥΠΝΙΟ ΤΟΥ(μου εχει μεινει μια σκηνη χαρακτηριστικη που μου εκανε ιδιαιτερα στα μαθηματικα στην α λυκειου το 1990)ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΥΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΟΣΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ ΔΕ ΜΑΘΑΜΕ

  19. εγω θελω να ρωτησω σχετικα με τον πινακα για τους μισθους: οι αριθμοι αντιστοιχουν σε δραχμες ή ειναι το ποσοστο αυξησης ή μειωσης μισθου; επισης αναφερεται σε ημερομισθιο;

  20. Συγχαρητήρια! άλλο ένα εξαιρετικό και εμπεριστατωμένο άρθρο/μελέτη. Να τα βλέπουν αυτά οι αμαθής/ανεγκέφαλοι χουντολάγνοι…

  21. Το τραγικότερο, σαν συμπέρασμα, δεν είναι ότι οι “γερμανοτσολιάδες” έχουν πολιτικούς απογόνους, αλλά ότι είχαν φυσικούς απογόνους. Είναι αυτοί οι φυσικοί απόγονοι ανάμεσα στους υπόλοιπους που κυβέρνησαν και συνεχίζουν να κυβερνούν την Ελλάδα. Με την ψήφο μας!

  22. Καλό ανάγνωσμα είναι το βιβλίο του (ίσως αμετανόητου) παλαιοπασόκου Γιάννη Κάτρη, “Η Γέννηση του Νεοφασισμού στην Ελλάδα”, μέσα στο οποίο μιλά ξεκάθαρα για τις ακρότητες της ΕΡΕ πριν και μέχρι το πραξικόπημα, τη διαπλοκή των δεξιών και ακρο-δεξιών πριν το ’67 αλλά και τα οικονομικά και όχι μόνο πάρε-δώσε των χουντικών κατά τη διάρκεια της 7ετίας.

    http://www.scribd.com/doc/71037675/Γιάννης-ΚΑΤΡΗΣ-Η-γέννηση-του-νεοφασισμού-στην-Ελλάδα

  23. πολυ καλο το κειμενο και αγιο,ομως απατάσθαι οτι ο καθε νεοφασιστας θα κατσει να το διαβασει και ακομα και αν το εκανε σιγουρα δεν θα το βουλωνε.και βασικα αναρωτιέμαι αν ειναι ιάσιμοι ολοι αυτοι οι νεοφασιστες.εγω νομιζω πως ναι αλλα η λυση δεν προκειται να ερθει συντομα.ολοι αυτοι που προσφατα στραφηκαν προς τον φασισμο και στα ακρα γενικοτερα(εμενα με ενοχλουν σχεδον το ιδιο και οι ακρα αριστεροι) ειναι λογω μεγαλης ανασφαλειας,κοινωνικης,προσωπικης ελειψης σταθεροτητας και γενικοτερης υποβαθμισης του πολιτισμου.Ο μονος τροπος να δουν την αληθεια θα ηταν η οποιαδηποτε κυβερνηση να μπορουσε να προσφερει δικαιοσυνη και σταθεροτητα,ελπιδα….ετσι θα απο-φανατιζονταν.

  24. Μπράβο,Αναδημοσιεύουμε

  25. Γεώργιος Παπαδόπουλος

    ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

    Το λάθος του Γεωργίου Παπαδόπουλου ήταν ότι δεν εκτέλεσε πολιτικούς όπως μια σοβαρή δικτατορία αντίθετα τους άφησε και διέλυσαν την χώρα μόλις ο Παπανδρέου λεηλάτησε το εκλογικό σώμα της αριστεράς με την συνθηματολογία και τους διορισμούς.

    Παρόλα αυτά έπρεπε να αποτραπεί η επικράτηση του κομμουνισμού τότε καθώς οι συνέπειες ένταξης της Ελλάδας στην Σοβιετική Ένωση θα ήταν καταστροφικές. Δυστυχώς ήτανε ολέθρια η μη έγκαιρη απόσυρση των στρατιωτικών από την εξουσία.

    Σήμερα είναι η ζημιά που θα κάνει μια κομμουνιστική κυβέρνηση είναι κάπως μικρότερη, και πρέπει επιτέλους η αριστερά να αναλάβει την εξουσία για να αντιληφθούν όλοι όσοι περιμένουν την ανάσταση του Αντρέα και την μετεμψύχωση του στον Τσίπρα και τις αριστερές συνιστώστες πόσο κωλοτούμπες και φαιδροί είναι.

    • Michael Theødosiadis

      Τυπικό δείγμα κάποιου που περιγράφει το παραπάνω κείμενο, ούτε παραγγελία να κάναμε!!!

      Μπράβο λοιπόν καλό παιδάκι…. (ακολουθεί χάιδεμα στο κεφαλάκι…)

      Σου προσφέρω μια βοήθεια πάντως εδώ.

    • Εγώ πιστεύω πως ο φίλος της σελίδας, Γεώργιος Παπαδόπουλος, είναι ο αρχηγός των ιντιμίντια τρολς και τον συγχαίρω για το, κατά πάσα πιθανότητα, πιο σουρρεαλιστικό σχόλιο που έχω διαβάσει ποτέ εδώ.

    • Φοβερή η ανάλυσή σου. Ενώ άμα αναλάβει την εξουσία η Χρυσή Αυγή , θα έχουμε ξανά βασανιστήρια, διωγμό του κάθε διαφορετικού και φυσικά φίμωση κάθε διαφορετικής φωνής. Α ρε Ελληνάρες, δε σώζεστε με τίποτα!

  26. Θοδωρής

    Συμφωνώ με τα επιχειρήματα του κειμένου και γενικά συγχαρητήρια διότι πλέον σπανίζει το να γράφει κάποιος υπέυθυνα τα επιχειρήματά του και μετά από έρευνα.

    Με προβληματίζει όμως μετά από ανάγνωση και άλλων δημοσιευμάτων της ιστοσελίδας η γενικότερη “αρνητικότητα” προς τον φιλελευθερισμό.

    Κατα τη γνώμη μου ο φιλελευθερισμός είναι αποτέλεσμα των κοινωνικών αγώνων και όχι απαραίτητα εργαλείο της εξουσίας του κράτους ή των οικονομικών λόμπυ, παρότι βαδίζει χέρι-χέρι με τον καπιταλισμό. Θεωρώ οτι οι κοινωνίες προσπαθόντας για δικαιότερη ζώη κέρδισαν το να πλησιάσουν προς το λεγόμενο κέντρο και φεύγοντας από δεξιούς και αριστερούς ολοκληροτισμούς.

    Οι ενδιαφερόμενοι για εκμετάλευση της μάζας θα είναι εκεί πιέζοντας οποιαδήποτε κυβέρνηση κομμουνιστική, στρατιωτική, θρησκευτική, δημοκρατική κ.ο.κ. Στο πεδίο του φιλελευθερισμού, δομικά/νομικά τουλάχιστον εδραιώθηκε το δικαίωμα της διαμαρτυρίας, απεργίας κλπ και η ενδεχόμενη αλλαγή σε μια κατάσταση μη αποδεκτή από μία κοινωνική ομάδα είναι εφικτή με λιγότερο φόρο αίματος από ότι στα χουντικά, σταλινικά ,θεοκρατικά και οποιασδήποτε μορφής καθεστώτα.

    Πιστεύω πως αυτό που βιώνουμε είναι άλλη μια απόπειρα της εξουσίας να επιβάλει τα ιδιωτικά συμφέροντα αλλά αυτή τη φορά φορώντας το προσωπείο του λεγόμενου “κέντρου” και όχι έκφραση του πραγματικού κέντρου.

    Σαφώς και θα εναντιονώμαστε στην καταστολή, αλλά ας προσέξουμε μην καταλήξει η βία της αντίστασης σαν εκείνη της Γαλλικής επανάστασης.

    Πιστεύω πως η λύση είναι να βελτιώσουμε το κέντρο και όχι να κινηθούμε προς τα άκρα. Να χρησιμοποιήσουμε τα θετικά των δεξιών και αριστερών προτάσεων με διάλογο μέσα από την ατομικότητα και την προσωπική αναζήτηση (πολιτική, φιλοσοφική, κοινωνική). Δεν βρίσκω την απόλυτη λύση ούτε δεξιά ούτε αριστερά.

    Επίσης θα ήθελα να επισημάνω μετά από ανάγνωση άλλου δημοσιεύματος της σελίδας σας, μία παρατήρηση/σχόλιο για το “μόχθο”.

    Θεωρώ πως ο μόχθος έαν συνοδεύεται από πολιτική και φιλοσοφική αναζήτηση μπορεί να είναι εργαλείο για καλύτερη ατομική αλλά και κοινωνική ζωή και όχι βάρος.

    Ευχαριστώ θα σας παρακολουθώ με ενδιαφέρον,

    Ένας φιλικά προς τον φιλελευθερισμό και την αναρχία (ω ναί είναι δυνατόν) αναγνώστης :)

    • Michael Theødosiadis

      Ανοίγεις μεγάλη συζήτηση και φοβάμαι ότι θα χρειαστούμε κατεβατά για να καταλήξουμε κάπου

      Με προβληματίζει όμως μετά από ανάγνωση και άλλων δημοσιευμάτων της ιστοσελίδας η γενικότερη “αρνητικότητα” προς τον φιλελευθερισμό.

      Κεντρικό σημείο της κριτικής μας δεν είναι ο φιλελευθερισμός καθ’ αυτός, όπως εκφράστηκε από τους φιλοσόφους του Διαφωτισμού αλλά πάνω απ’ όλα ο Νεοφιλελευθερισμός (που είναι η πιο ακραία εκδοχή του οικονομικού φιλελευθερισμού) από αξιακή σκοπιά και η σύγχρονη πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί λόγω της επικράτησης των αγορών έναντι κάθε κοινωνικού δεσμού. Τώρα αν θα πρέπει να συζητήσουμε διαφορές και ομοιότητες μεταξύ φιλελευθερισμού και Νοφιλελευθερισμού (εννοώ Chicago Consensus) εδώ το πράγμα περιπλέκεται πολύ. Καλύτερα να γράψουμε βιβλία!

      Θα σου πρότεινα ένα βιβλίο (αλλά δεν ξέρω αν μπορείς να το βρεις στα Ελληνικά): Citizenship and Social Class – T.H. Marshall & Tom Bottomore. Εκεί μέσα γίνεται ένας διαχωρισμός τί εννοούμε δικαιώματα: αστικά δικαιώματα (civil rights) όπως το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, στην νομική προστασία και στην ελευθερία του τύπου, αυτά είναι αστικά δικαιώματα. Υπάρχουν όμως και κοινωνικά δικαιώματα: όπως το δικαίωμα στην παιδεία και στο κράτος πρόνοιας και τέλος τα πολιτικά: συμμετοχή στην άσκηση της εξουσίας.

      Αρχικά μπορούμε να πούμε ότι η διεύρυνση των δικαιωμάτων οφείλεται στις συγκρούσεις της μπουρζουαζίας με την αριστοκρατία, τους φεουδάρχες και το ancien regime. Στην συνέχεια μεγάλο ρόλο έπαιξαν τα εργατικά κινήματα που τον 19ο αιώνα διεύρυναν τα κοινωνικά δικαιώματα και, στη συνέχεια, τα πολιτικά τον 20ο. Το αν το εργατικό κίνημα εκφυλίστηκε, αυτό οφείλεται στις Λενινιστικές ιντελλιγκετσίες που προωθούσαν το δόγμα περί οργάνωσης και κομματικής καθοδήγησης, με αποτέλεσμα να καταπιέσουν τους ίδιους τους εργάτες που υποτίθεται αντιπροσώπευαν. Εν ολίγοις, δικαιώματα κερδήθηκαν τόσο από τον ίδιο τον φιλελευθερισμό, όσο και ενάντιά του. Και το δικαίωμα της διαμαρτυρίας κατά μεγάλο ποσοστό οφείλεται στα εργατικά κινήματα. Κανείς δεν ξέρει, επίσης, πως θα είχαν εξελιχθεί και τα Σταλινικά καθεστώτα αν κι εκεί ο κόσμος δεν έβγαινε στους δρόμους ζητώντας δικαιώματα. Ήδη στην Κούβα γίνονται ανοίγματα (σε πολιτικό επίπεδο), και αυτό οφείλεται στη εσωτερική δυσφορία που όσο και αν αντιμετωπίζεται κατασταλτικά, φτάνει, ως ένα βαθμό, να ανοίξει δρόμους.

      Δεν είναι φυσικά, μόνο, τα εργατικά κινήματα. Υπάρχουν και άλλα, όπως οι διαμαρτυρίες πολλών Γάλλων πολιτών ενάντια στα δημόσια βασανιστήρια (βλ Φουκώ: Επιτήρηση και Τιμωρία). Υπάρχουν και τα κινήματα γυναικών, μειονοτήτων κτλ. Όλα αυτά δεν ήταν κινήματα φιλελεύθερα. Είχαν, όμως, φιλελεύθερα στοιχεία (ιδίως τα κινήματα των γυναικών δεν μπορώ να πω ότι βασίστηκαν στον Διαφωτισμό, δεδομένου ότι οι περισσότεροι φιλόσοφοι του Διαφωτισμού δεν αναγνώριζαν τις γυναίκες ως ίσες με τους άνδρες).

      Σαφώς και θα εναντιονώμαστε στην καταστολή, αλλά ας προσέξουμε μην καταλήξει η βία της αντίστασης σαν εκείνη της Γαλλικής επανάστασης.

      Γι’ αυτό έχουμε γράψει πολλά. Είναι η φτώχεια που οδηγεί στην βία και αυτό που έσπρωξε την Γαλλική Επανάσταση στην καταστροφή. Μιλάω φυσικά για την απόλυτη φτώχεια, την μαζική εξαθλίωση που σπάνια έδωσε επαναστάσεις πετυχημένες, όπως είχε γράψει η Arnedt στο On Revolution. Διάβασε και αυτό το άρθρο.

      Το θέμα το δικό μου δεν είναι κατά πόσο κακός ή καλός είναι ο φιλελευθερισμός. Τον εξετάζω κριτικά, όπως και παρόμοια άλλα ιστορικο-πολιτικά ρεύματα. Για μένα το μείζον πρόβλημα στον φιλελευθερισμό ξεκινά από τους πρώτους φιλοσόφους του Διαφωτισμού, κυρίως από τον Λοκ και τους ακόλουθούς του, που ενώ αμφισβήτησαν την απόλυτη εξουσία των παπάδων και των βασιλιάδων εμπνεόμενοι από τους αρχαίους, δεν μπόρεσαν να συλλάβουν το αληθινό πνεύμα της αρχαίας δημοκρατίας. Αντιθέτως, είδαν περισσότερο ως πρότυπο την Ρωμαϊκή ρεπουμπλικανική θέσμιση. Έπειτα η αμφισβήτηση της απόλυτης εξουσίας δεν έφτασε σε τόσο βαθύ σημείο, ώστε να μιλάμε για πραγματική δημοκρατία κι έτσι γεννήθηκε η αντιπροσώπευση, σαν ένα μπασταρδεμένο τέκνο της αρχαίας δημοκρατίας με την απολυταρχία, η οποία αντιπροσώπευση έχει μετατραπεί σήμερα σε ολιγαρχία.

      Γι’ αυτό καλούμε για γενική αναθεώρηση όλων των θεωριών που έχουν υπάρξει μέχρι τώρα και δίνουμε βάση, πάνω απ’ όλα, στα πολιτικά δικαιώματα. Οι έννοιες, όπως, αστικά και κοινωνικά δικαιώματα είναι υποκατάστατες. Η κοινωνική ισότητα, ισηγορία και ισοπολιτεία δίχως πολιτική ισότητα είναι αφέλεια. Η ελευθερία του λόγου δίχως συμμετοχή στην πολιτική ζωή είναι κενή νοήματος. Ή θα υπάρξει άμεση δημοκρατία ή ολιγαρχία. Σίγουρα προτιμούμε τις φιλελεύθερες ολιγαρχίες από ότι τα Σταλινικά και χουντικά εκτρώματα, αλλά δεν σταματάμε εκεί. Πάμε παραπέρα.
      Προτείνω επίσης: Κ.Καστοριάδης – Η Ελληνική Ιδιαιτερότητα. Πολύ βασικό βιβλίο για να κατανοήσει κανείς την εξέλιξη της πολιτικής θεωρίας από την αρχαία Ελλάδα μέχρι και σήμερα, όπως και της Arendt, Η Ανθρώπινη Κατάσταση.

  27. Μα, είναι μπισκότα αυτά που κάνει;;;

  28. EINAI KAΛΟ, ΓΙΑΤΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

  29. μαλακismenh

    Νομικά:
    Οι επισκέπτες/χρήστες συμφωνούν αυτόματα ότι οι συγκεκριμένοι Όροι Χρήσης υπόκεινται στους Νόμους της πολιτείας της Florida, του Texas και των Η.Π.Α της οποίας τη νομοθεσία υπακούει ο server στον οποίο φιλοξενείται αυτό το ιστολόγιο. ****************
    Τι ωραία κουρέλια και υπηρέτες του ιμπεριαλισμού είσαστε… κατα τα άλλα λέτε @@ρίλες… με απύθμενο θράσος και έλλειψη ισορικής γνώσης αλλά μαεστρία στη διαστρέβλωση… γνώρισμα της παλιάς αριστεράς.

    • Α ρε κάτι ζόμπι που κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Που θέλεις να τον στείλουμε τον server για να μην είμαστε «υπηρέτες του ιμπεριαλισμού»? Στην Β.Κορέα, στην Κούβα ή μήπως στις εταιρίες του Κόκκαλη? Στην τελική, το gmail που χρησιμοποιείς πού ακριβώς έχει τους σέρβερ οεο?

      Όσο για την «διαστρέβλωση», την «έλλειψη ισορικής»(όχι ιστορικής) γνώσης, θα απαντούσα αν έδινες έστω και ένα αντεπιχείρημα.

      Εν ολίγοις, δεν σώζεσαι.Ψεκάστηκες :)

    • Michael Theødosiadis

      Αφού απέκλεισες το ενδεχόμενο να είναι ο server στο συγκεκριμένο μέρος (Florida, Texas) που συνήθως οι περισσότεροι βρίσκονται εκεί, και φυσικά είναι και πιο φτηνοί από τις διπλάσιες και τριπλάσιες προσφορές που συναντά κανείς για hosting σε άλλα μέρη του κόσμου, αφού απέκλεισες και το ενδεχόμενο η νομοθεσία βάση της οποίας λειτουργεί μια ιστοσελίδα να υπακούει σε αυτήν όπου έχει γίνει hosting, κατέληξες στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για πράκτορες του ιμπεριαλισμού… καίω τα μεταπτυχιακά μου όλα!!!

      Να υποθέσω ότι είμαστε και τσιράκια της Νέας Τάξης Πραγμάτων, και πράκτορες των αστών και Νειφελήμ, και Σερουβήμ και μας ψεκάζουν και έχουμε χούντα και μας χρηματοδοτούν οι Εβραίοι και ο Σόρος… όλα αυτά τα ξέχασες… πού πας; Στα όπλα Χριστιανοί!

      Διάβασε και αυτό το κείμενο που σου πάει κουτί.

      Και όχι ΔΕΝ είμαστε αριστεροί. Πόσες φορές πρέπει να το πούμε αυτό;

      Άμεσα τηλέφωνο τον γιατρό και ξεκίνα από χαμηλές δόσεις.

    • Δεν είμαστε κουρέλια και υπηρέτες του ιμπεριαλισμού εμείς! Απλοί υπάλληλοι της “Αεροψεκασμοί Α.Ε.” είμαστε αγαπητή μαλακismenh.

  30. Εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο. Όποιος θέλει να μάθει περισσοτερα για τα οικονομικά σκάνδαλα κατά την επταετία μπορεί να διαβάσει το παρακάτω (από τον “Ιό”):
    http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100725.htm

  31. δυσπιστος

    Ωραιοι οι μονολογοι, αλλα δεν οδηγουν καπου, αγαπητε αρθρογραφε! Θα ηταν πολυ ενδιαφερον, εφοσον θεωρεις οτι εχεις ατρανταχτα στοιχεια για αυτα που λες, να ερθεις σε μια διαδικτυακη αντιπαραθεση με τον Μανο Χατζηδακη, τον πλεον ειδικο ερευνητη της επταετιας, ωστε να βλεπαμε ποιος εχει δικιο στο ζητημα της οικονομιας, των σκανδαλων κλπ ζητηματων της επταετιας, τα οποια θιγεις στο αρθρο σου…

    • Michael Theødosiadis

      1) Αν έμπαινες στον κόπο να διάβαζες έστω και στο ελάχιστο το κείμενο τότε ίσως να καταλάβαινες ότι ΔΕΝ υπάρχει αρθρογράφος αλλά ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. Από αυτό καταλαβαίνω ότι δεν διάβασες τίποτα, συνεπώς δεν βρίσκω το σόχλιό σου ως ιδιαίτερα άξιο για περαιτέρω κουβέντα.

      2) Δεν έχω σκοπό να παρακολουθήσω τον εθνικιστικό όχλο του διαδικτύου και τους μαφιόζους που στήνουν το ένα μπλογκ πίσω από το άλλο, γεμάτο συνωμοσιολογίες. Με ενδιαφέρει η πολιτική ανάλυση, η φιλοσοφία και κυρίως η άμεση δημοκρατία και η αυτονομία, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας. Διότι έχει καταστεί πολύ της μόδας τελευταία να ανοίγει ο κάθε παρανοϊκός κομπορρήμονας μια ιστοσελίδα προσπαθώντας να τραβήξει την προσοχή του κάθε πρώην απολιτίκ με θεωρίες συνωμοσίας, ανακρίβειες, μη αποδεδειγμένες πληροφορίες και οτιδήποτε χωρά ο νους του ανθρώπου.

      3) Εφόσον πιστεύεις κι εσύ, όπως και πολλοί άλλοι, ότι στην χούντα τα πράγματα ήταν τόσο ρόδινα, λοιπόν, αεροπλάνο και κατευθείαν για Ιράν, Κούβα, Σαουδική Αραβία και οπουδήποτε έχει τέτοιο καθεστώς. Εισιτήρια θα βρεις online σε χαμηλές τιμές. Εκμεταλλεύσου την πτώση στις τιμές του πετρελαίου.

      4) Εν κατακλείδι, σε περιόδους κρίσεων, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι αντί να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες θα αναζητούν σωτηρίες από ηγέτες, προφήτες και διαφόρων ειδών ιδεολογικά αποκούμπια. Μια τέτοια περίοδος είναι και η σημερινή. Και ένα τέτοιο πρόσωπο είναι ο Παπαδόπουλος. Παπαδόπουλοι κυβερνούν σε πολλές χώρες του κόσμου ακόμη. Πάτε να ζήσετε εκεί. Τόσο απλό…

      • δυσπιστος

        και μονο που μου λες για “εθνικιστικα μπλογκ”, “συνωμοσιολογιες” κλπ, δειχνει οτι μαλλον εσυ δεν μπηκες στον κοπο να διαβασεις αυτα που σου λεω! Απο εκει και περα, το αν υπαρχει ενας αρθρογραφος η δυο(δυο ονοματα φαινονται στο τελος), μικρη σημασια εχεις! Εγω σου ανεφερα κατι συγκεκριμενο! Εφοσον θεωρεις οτι εχεις στοιχεια και επιχειρηματα σε αυτα που λες κι εφοσον δεν μιλας (μονο) με κραυγες και συνθηματολογια, αλλα αναφερεσαι σε συγκεριμενα οικονομικα ζητηματα, σκανδαλα,παραθετεις υποτιθεται πηγες κλπ, καλο ειναι για εμας τους “αδαεις”, απο το να βλεπουμε τον μονολογο σου, να βλεπαμε μια αντιπαραθεση επιχειρηματων με τον Μανο Χατζηδακη, ο οποιος τελος παντων, δεν ειναι συνωμοσιολογος, αλλα ο πιο εξειδικευμενος μελετητης εκεινης της περιοδου κι εχει συγγραψει τα βιβλια “Η Ιδεολογια της 21ης Απριλιου” και “4η Αυγουστου-21η Απριλιου, Συγκριτικη Μελετη”!
        Ενδεχομενως να μην θες να “συζητας με φασιστες”, αλλα μονο μεσω του διαλογου, μπορουν να βγουν χρησιμα συμπερασματα σε αυτα τα ζητηματα και με δεδομενο, οτι ο Χατζηδακης, ειναι ευγενικος και ηπιος ανθρωπος, ο διαλογος θα ωφελησει και τους αναγνωστες σου και εσενα τον ιδιο…

        • Michael Theødosiadis

          Η πλειοψηφία των «έγκυρων» ιστοσελίδων της Ελληνικής μπλογκόσφαιρας είναι τέτοιου είδους περιεχομένου, που ξαφνικά ανακάλυψε μυστικά που δεν τα έβλεπε ο ήλιος. Δώσε μου link από το συγκεκριμένο κι εγώ ευχαρίστως θα το μελετήσω. Από εκεί και πέρα, αν πρόκειται για τα γνωστά περί Νέες Τάξεις και δεν συμμαζεύεται, με συγχωρείς αλλά δεν με ενδιαφέρει.

          Σε ότι αφορά το βιβλίο Η Ιδεολογια της 21ης Απριλιου” και “4η Αυγουστου-21η Απριλιου, Συγκριτικη Μελετη, με μια γρήγορη ματιά στο διαδίκτυο είδα ότι το προτείνουν, ως επί τω πλείστον, εθνικιστικές ιστοσελίδες. Αυτό δεν σημαίνει, φυσικά, ότι το απορρίπτω. Αλλά κάτι που προωθείται από έναν πολιτικό χώρο ο οποίος δεν φημίζεται και ιδιαίτερα για την ικανότητά του να διασταυρώνει πληροφορίες, δεν μπορώ να το εκλάβω ως θετικό.

          Ενδεχομενως να μην θες να “συζητας με φασιστες”, αλλα μονο μεσω του διαλογου, μπορουν να βγουν χρησιμα συμπερασματα σε αυτα τα ζητηματα και με δεδομενο, οτι ο Χατζηδακης, ειναι ευγενικος και ηπιος ανθρωπος, ο διαλογος θα ωφελησει και τους αναγνωστες σου και εσενα τον ιδιο…

          Δεν διαφωνώ ότι μέσω του διαλόγου θα βγουν χρήσιμα συμπεράσματα, για όλους. Όμως δεν ξέρω κατά πόσο ένας διάλογος θα μπορούσε να είναι εφικτός με απολογητές καθεστώτων όπως του Παπαδόπουλου, ή του Στάλιν, του Χόνεκερ, του Πινοσέτ, έχουμε πολλούς τέτοιους στην Ελλάδα, προφανώς περισσότερους και από ότι στις αντίστοιχες χώρες. Επιπλέον, το 90% αυτών των συζητήσεων καταλήγουν σε ad hominem επιθέσεις, ύβρεις και απειλές πράγμα που δεν μας αφορά, όπως επίσης δεν μας ενδιαφέρει ούτε το online group therapy και οι διαδικτυακοί τσακωμοί για να περνάει η ώρα. Έχ(ω)ουμε πολύ πιο σημαντικά πράγματα να ασχοληθούμε. Τέλος, δεν επιθυμούμε καμία συναίνεση ή συμφωνία με ανθρώπους που με την πρώτη ευκαιρία θα μας στερούσαν αυτό που δεν τους στερήσαμε εμείς ποτέ, το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης.

          • δυσπιστος

            Φιλε μου, ο Χατζηδακης προφανως και συμπαθει το καθεστως στο οποιο αναφερομαστε, αλλα τα βιβλια του διαθετουν πληθος στοιχειων, απο τις πλεον πρωτογενεις(αλλα και αποκλειστικες) πηγες, καρπος ερευνας 15 ετων! Δικαιωμα σου απο πολιτικης η φιλοσοφικης πλευρας να μην συμπαθεις τα απολυταρχικα καθεστωτα, αλλα εγω αναφερομαι για τα στοιχεια που παραθετεις σχετικα με οικονομια, σκανδαλα κλπ! Αυτα τα πραγματα, δεν ειναι ζητημα “κοσμοθεωριας” κλπ, αλλα ειτε συνεβησαν ειτε οχι, κοινως, ειναι πραγματα αποδειξιμα! Γι’αυτο λεω οτι η μελετη αυτων των βιβλιων, η μια απευθειας συζητηση με τον Χατζηδακη, θα ειχε ενδιαφερον!
            Απο εκει και περα, το να κανουμε αχταρμα καθεστωτα οπως του Παπαδοπουλου και του Σταλιν(που δεν ειχαν καμια σχεση μεταξυ τους), και να τα παρουσιαζουμε κατω απο μια ταμπελα(“απολυταρχικα”) προδιδει, ελλειψη γνωσεων τοσο σε ιστορικο, οσο και σε πολιτικο επιπεδο

            • Michael Theødosiadis

              το να κανουμε αχταρμα καθεστωτα οπως του Παπαδοπουλου και του Σταλιν(που δεν ειχαν καμια σχεση μεταξυ τους), και να τα παρουσιαζουμε κατω απο μια ταμπελα(“απολυταρχικα”) προδιδει, ελλειψη γνωσεων τοσο σε ιστορικο, οσο και σε πολιτικο επιπεδο

              Συγνώμη, το να κρίνουμε ένα καθεστώς αναγνωρίζοντας ως αφετηρία τους βασανισμούς, τις διώξεις, την λογοκρισία, αυτά προσδίδουν έλλειψη γνώσεων; Με συγχωρείς αλλά δεν μπορώ να το συλλάβω αυτό! Τί είναι τα εγκλήματα και οι παραβιάσεις βασικότατων ανθρωπίνων ελευθεριών; Ασήμαντη λεπτομέρεια; Ψιλά γράμματα; Τα ολοκληρωτικά και αυταρχικά καθεστώτα από τη στιγμή που είναι τέτοια έτσι θα πρέπει και να λέγονται. Και δεν μας ενδιαφέρει στο συγκεκριμένο σημείο αν η καταστολή του Παπαδόπουλου ήταν πιο ήπια από του Βιντέλα, ούτε και αν ο Πολ Ποτ χειρότερος από τον Μάο… δεν μπαίνουν σε ζυγαριά τα εγκλήματα πολέμου, δεν θα κάνουμε διαγωνισμό ποιός έσφαξε περισσότερους και ποιός βασάνισε λιγότερους! Ούτε συγχωροχάρτι θα δώσουμε ούτε θα αναγνωρίσουμε ελαφρυντικά σε κάποιον δικτάτορα λέγοντας απλά και μόνο «οι συνθήκες ήταν έτσι» και καθαρίσαμε!

              Πάμε πάλι στο θέμα οικονομικών σκανδάλων κτλ… ας πούμε ότι ο Χατζηδάκης έχει δίκιο (που δεν έχει), ότι η επταετία άφησε πίσω της λιγότερα σκάνδαλα από ότι ο κΥνοβουλευτισμός. Αυτό, όμως, δεν δικαιώνει ούτε θα πρέπει να δικαιώνει το συγκεκριμένο καθεστώς σε σύγκριση με το σημερινό τρισάθλιο χάλι. Διότι πολύ απλά, έχεις διαφορετικό διεθνές σκηνικό, διαφορετικούς ανθρωπολογικούς τύπους και συνεπώς διαφορετική συλλογική συνείδηση από ότι τώρα. Βρισκόμαστε στο 60-70, υπάρχει ακόμη το δίπολο ΕΣΣΔ – ΗΠΑ, ο κόσμος είναι πιο πολιτικοποιημένος, πιο συνειδητοποιημένος, ενώ από τα τέλη του 80 κι έπειτα αρχίζει το μεταμοντέρνο lifestyle, η απάθεια, η απο-πολιτικοποίηση, η ιδιώτευση, η αδιαφορία και η ανευθυνότητα. Αυτά δεν είναι δημιουργία ούτε της μεταπολίτευσης ούτε της χούντας, ούτε των προηγούμενων καθεστώτων από την χούντα. Είναι αποτέλεσμα της μετάλλαξης του κοινωνικού προσανατολισμού, της υποχώρησης των πολιτικών και κοινωνικών κινημάτων με την άνοδο της ασημαντότητας. Βυθιστήκαμε στην αδιαφορία για το τί πραγματικά συμβαίνει γύρω μας, αρκεί οι τσέπες μας να είναι γεμάτες και το καταναλωτικά σκουπιδο-προϊόντα δυο βήματα απ’ την πόρτα μας. Μέσα σε όλη αυτήν την καταναλωτική φρενίτιδα, σημασία δεν δίνουμε για το τί κάνουν οι πολιτικοί μας «αντιπρόσωποι». Και να είσαι σίγουρος ότι αυτό το lifestyle ήθελα να προωθήσει η χούντα, όπως και κάθε μή πολεμικό δικτατορικό καθεστώς. Βασική του επιδίωξη είναι να προωθεί συνεχώς την εικόνα ότι «όλα είναι καλά και ωραία», ότι «όλοι χαίρονται» (δες την ταινία του Φελίνι: Ρόμα, [απόσπασμα έχω και στο άρθρο] και θα καταλάβεις), προσπαθεί να σπάσει τους κοινωνικούς δεσμούς και να ενώσει τα άτομα κάτω όχι από κοινωνικές και ηθικές αξίες, αλλά από ασήμαντες υλικές εφήμερες απολαύσεις. Να είσαι σίγουρος ότι αυτός ήταν ο άμεσος στόχος της χούντας (όπως και κάθε χούντας).

              Υ.Γ.
              Συμβουλή μου: διάβασε Hannah Arendt (Χάνα Άρεντ) Oι Ρίζες Tου Ολοκληρωτισμού (εγώ στα αγγλικά το ξέρω ως The Origins of Totalitarianism) αν και είμαι λιγάκι επιφυλακτικός σε ότι έχει να κάνει με την απόδοση στα Ελληνικά.

      • «Συγνώμη, το να κρίνουμε ένα καθεστώς αναγνωρίζοντας ως αφετηρία τους βασανισμούς, τις διώξεις, την λογοκρισία, αυτά προσδίδουν έλλειψη γνώσεων;»… Τα ολοκληρωτικά και αυταρχικά καθεστώτα από τη στιγμή που είναι τέτοια έτσι θα πρέπει και να λέγονται. Το κριτήριο σας (καθεστώτα δημοκρατικά και μη αδιαφορώντας για τις κοινωνικές σχέσεις) είναι εσφαλμένο. Το θεμελιώδες σε ένα καθεστώς είναι ποια τάξη κυριαρχεί. Πέρα από τις πολιτικές ελευθερίες και την ελευθερία έκφρασης, υπάρχουν και κοινωνικά δικαιώματα. Σε καθεστώτα όπως της Κούβας που επικρίνετε υπάρχουν κοινωνικά δικαιώματα για όλους(πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, στέγη, εξασφάλιση διατροφής κλπ.), κάτι που δεν ισχύει για πολλές δημοκρατίες της μπανανίας στη Λ. Αμερική.

        • Michael Theødosiadis

          Εννοείται ότι δεν συμφωνώ σε αυτό, δίχως ωστόσο να διαφωνώ με το ότι σε κάποια καθεστώς υπάρχουν κοινωνικά δικαιώματα που δεν τα βλέπουμε σε άλλες (αν και σε ότι αφορά το συγκεκριμένο παραμένω ιδιαίτερα δύσπιστος). Πρώτα απ’ όλα τί εννοούμε ποιά τάξη κυριαρχεί; Δεν υπάρχει καθεστώς όπου πραγματικά ασκεί εξουσία η εργατική τάξη σε καμία γωνιά του πλανήτη πλέον (ίσως με εξαίρεση τις Ζαπατιστικές κοινότητες του Μεξικού, αλλά επί του θέματος αυτού δεν έχω πολλές γνώσεις είναι η αλήθεια). Σε κάθε ιεραρχημένη κοινωνία δεσπόζει και μια ολιγαρχία, μια γραφειοκρατία αντίστοιχα, είτε μιλάμε για τη Βολιβία, είτε για τη Βενεζουέλα, είτε για τη Χιλή, είτε για τη Γερμανία, είτε για την Ελλάδα, είτε για την Κίνα. Το πού έχουν οι πολίτες πρόσβαση και το πού όχι αυτό δεν αναιρεί την ιεραρχική δόμηση των εκάστοτε κοινωνιών. Αυτό που διαφέρει είναι ότι σε κάποιες περιπτώσεις οι ολιγαρχίες είναι φιλελεύθερες (βλ. Ευρώπη) ενώ αλλού πιο αυταρχικές. Επιπλέον, δεν υπάρχουν τάξεις με την παλιά έννοια: η μαζική κουλτούρα του δυτικού κιτς (που πλέον όλες οι χώρες προσπαθούν να μιμηθούν) έχει καταστρέψει κάθε ταξική πολιτιστική μορφή και πρότυπο. Έτσι αυτό που λέγαμε παλιότερα εργατική τάξη, προλεταριάτο, αστική τάξη, αριστοκρατία, έχει αντικατασταθεί από έναν γενικό μέσο όρο ο οποίος αντικατοπτρίζει την συνολική πολιτισμική, πολιτική και κοινωνική φθορά και συνάμα εκτελεί τις οδηγίες μιας τεχνοκρατικής ελίτ. Είτε έτσι είτε αλλιώς έχουμε τις ίδιες κοινωνικές διεργασίες με απλά διαφορετικό τρόπο.

    • Απ΄ότι βλέπεις δεν υπάρχουν μονόλογοι, υπάρχει ενα κείμενο με στοιχεία και επιχειρήματα και μια ανοικτή συζήτηση από κάτω στην οποία δεν αποφεύγουμε τη συμμετοχή.Αν και δύσπιστος, θα έπρεπε να πιστέψεις πως κατά την έρευνα των στοιχείων αναλύσαμε όλη τη διαθέσιμη σχετική βιβλιογραφία και όχι μόνο αυτά που παρατίθενται.

      Το «πλέον ειδικός ερευνητής» είναι απλά ένας δικός σου ισχυρισμός.Ο συγκεκριμένος τύπος αναφέρει πως « η αλλαγή ήλθε από τον όγκο των μικρομεσαίων αξιωματικών εκφράζοντας όλα τα λαϊκά στρώματα. Όχι ως συντηρητικό πραξικόπημα “εκ των άνω”, αλλά ως μεταρρυθμιστική επανάστασις «εκ των κάτω». Λοιπόν, ο «πλέον ειδικός» που μας προτείνεις δεν μπορεί καλά καλά να ξεχωρίσει την εννοια του πραξικοπήματος από αυτή της επανάστασης, δεν μπορεί να διαχωρίσει το «από τα πάνω» και το «από τα κάτω», αδυνατεί μέσα στην ιδεολογική του τυφλότητα να δει τους βασανισμούς,τις εξορίες,τη λογοκρισία,το αστυνομικό κράτος,την πολιτιστική κτηνωδία,την ρουφιανοποίηση μεγάλου μέρους της κοινωνίας κτλ.

      Άλλωστε και ο ίδιος λέει σε συνέντευξη του πως διαβάζοντας κάποιος το βιβλίο θα νιώσει σαν να του μιλάει ο ίδιος ο Παπαδόπουλος. Μακριά από εμάς λοιπόν οι αναθεωρητές της ιστορίας, και οι φανφάρες των παντελών άσχετων.

      ΥΓ.Σε αντιπαράθεση με κάθε λογής φασιστο/συντηρητικό καρύδι είμαστε κάθε μέρα. Δώσε μας στοιχεία που να αντιπαρατίθενται σ’αυτά που παραθέτουμε και τότε μπορούμε να κάνουμε συζήτηση…Διαφορετικά είσαι απλώς κακοπροαίρετος

  32. Michael Theødosiadis

    Θερμή παράκληση: Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο εθνικιστικός όχλος έχει την τάση να γράφει πάντα με κεφαλαία γράμματα.

    Ενημερώνουμε αναφορικά με τους όρους χρήσης:

    Δικαιούμαστε να διαγράψουμε οποιοδήποτε σχόλιο:
    Είναι γραμμένο σε κεφαλαία: παρακαλούμε, απενεργοποιήστε το πλήκτρο CapsLock.

  33. καλησπερα και ενω εχω ανεβασει ενα σχολιο εχει κατεβει!!!
    αυτο ειναι ανθρωπισμος και δημοκρατια?? ωραια!!
    για δωσε λιγο το προφιλ σου στον κοσμο τι κανεις με τι ασχολησε σπουδαζεις ειναι σημαντικο!!!
    και κατι αλλο αυτο για τα χρεη ρε παιδι μου ακουγετε οτι τελικα το χρεος ηταν μηδενικο και κανεις δεν το αμφισβιτει!! τι γινεται μηπως μπορεις να μας εξηγησεις??
    ευχαριστω και ελπιζω να μην κατεβει κα αυτο το σχολιο!!

    • Michael Theødosiadis

      Αντιγράφω από τους όρους χρήσης:

      Δικαιούμαστε να διαγράψουμε οποιοδήποτε σχόλιο:
      [...]
      5. Είναι γραμμένο σε κεφαλαία: παρακαλούμε, απενεργοποιήστε το πλήκτρο CapsLock.

      Από το να γκρινιάζουμε ότι είναι “αντι-δημοκρατική” πράξη η διαγραφή ενός σχολίου, καλό θα ήταν να κοιτάμε λιγάκι και τους όρους συμμετοχής σε κάποιον διάλογο. Ή μήπως η δημοκρατία δεν προϋποθέτει κανόνες; Έπειτα, η ισότητα αποτελεί την ουσία της δημοκρατίας. Τα κεφαλαία γράμματα, εκτός απ’ το ότι είναι αντί-αισθητικά, προσδίδουν επιθετικότητα στο λόγο, ενώ αποσκοπούν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, στο να τραβήξουν την προσοχή κάποιου άλλου αναγνώστη, υποβιβάζοντας άλλους σχολιαστές. Είναι σαν να συζητάμε σε κάποιον ανοιχτό χώρο και ο ομιλητής μας να προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί μας με κραυγές. Τέλος, οι όροι χρήσης είναι απόφαση της συλλογικότητας. Ελπίζω να είναι κατανοητό αυτό.

      για δωσε λιγο το προφιλ σου στον κοσμο τι κανεις με τι ασχολησε σπουδαζεις ειναι σημαντικο!!!

      Σε ποιόν αναφέρεσαι;

      • 5. Είναι γραμμένο σε κεφαλαία: παρακαλούμε, απενεργοποιήστε το πλήκτρο CapsLock.
        ΔΟΞΑ ΣΤΟ ΘΕΟ!!!!!! ειμαι νοημων ανθρωπος και ξερω ποιο κουμπακι απενεργοποιει τα κεφαλαια γραμματα!!
        Τι σε ποιον αναφερμαι στο αρθρογραφο φυσικα!!
        Επεισης δεν ξερω αν ειδες και το ερωτημα μου περι χρεους αν οχι να το ξαναγραψω!!

        ” και κατι αλλο αυτο για τα χρεη ρε παιδι μου ακουγετε οτι τελικα το χρεος ηταν μηδενικο και κανεις δεν το αμφισβιτει!! τι γινεται μηπως μπορεις να μας εξηγησεις?? ”
        Επεισης μια που εχω ορεξη και γραφω τωρα θελω να ετοιμασεις και ενα αρθρο για αυτους που κυβερνησαν απο την ΜΕΤΑΠΟΛΥΤΕΥΣΗ εως ΣΗΜΕΡΑ!!!
        Εγω φιλε να δεχτω οτι ο Κ.Παπαδοπουλος επραξε τα χειροτερα εγκληματα ολων τον εποχων!!! Για τα εγκληματα τοσων χρονων τι εγινε παραγραφηκαν ? γιατι δεν μιλησε ποτε κανεις ? (δεν ξερω φιλε μου για σενα και ποια η οικονομικη δυναμη της οικογενιας σου στην κοινωνια το μονο που μπορω να σου πω ειναι οτι η δικη μου οικογενεια τα βγαζει περα τοσα χρονια με το ζορυ ΤΗΝ ΩΡΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΡΩΓΑΝΕ ΤΡΩΓΑΝΕ ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΤΙς ΠΛΑΤΕς ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΗς ΔΙΚΗς ΜΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΑΛΛΑ ΟΛΩΝΩΝ)
        συγνωμη για τα κεφαλαια αλλα δεν γινεται!!!!

        • Michael Theødosiadis

          Τι σε ποιον αναφερμαι στο αρθρογραφο φυσικα!!

          Αυτό ξαναρωτάω κι εγώ: Στα τρία άτομα που έγραψαν το άρθρο; Σε εμένα προσωπικά; Και γιατί πρέπει να δώσω το προφίλ μου στον κόσμο; Στο μανιφέστο λέμε το εξής:

          Πολλοί από εμάς, είμαστε ανώνυμοι (ή, έστω, ψευδώνυμοι), άλλοι όχι. Η ανωνυμία, όμως, είναι κάτι ιδιαίτερα συκοφαντημένο στις μέρες μας καθώς εκλαμβάνεται από την κυρίαρχη ιδεολογία ως δειλία. Εμείς, που παρόλ’ αυτά επιλέγουμε την ανωνυμία έχουμε τους εξής λόγους: α) δεν πιστεύουμε ότι ζούμε σε μια δημοκρατική κοινωνία όπου κάθε γνώμη και άποψη γίνεται απόλυτα σεβαστή έτσι ώστε να αποφύγουμε την στοχοποίηση κάθε φορά που προσπαθούμε να θίξουμε τα κακώς κείμενα β) δεν βλέπουμε τις προσπάθειές μας ως μια μορφή προσωπικής μας ανάδειξης και γ) δεν έχει καμία σημασία το ποιοι τελικά είμαστε. Σημασία έχουν οι ιδέες που αν πραγματικά αξίζουν, αποκτούν αξία δίχως την ανάγκη της στήριξης από κάποια αυθεντία.

          Συνεπώς, ούτε Βαρουφάκιδες θέλουμε να γίνουμε, ούτε πιστεύουμε ότι το φετίχ της προσωπικότητας, το prestige και το κοινωνικό status καθιστούν μια γνώμη περισσότερο ή λιγότερο έγκυρη. Αξιολογούμε την άποψη κάθε ανθρώπου ανεξάρτητα με το αν είναι καθηγητής πανεπιστημίου, άνεργος, άστεγος, εργάτης, δημόσιος υπάλληλος, διαβασμένος ή όχι, εφόσον δεν αναπαράγει μισανθρωπικά παραληρήματα και ad hominem επιθέσεις σε άλλους σχολιαστές. Τώρα, αν επιμένεις για μένα, αρκεί να πατήσεις πάνω στο όνομά μου και θα σου εμφανίσει περισσότερα.

          και κατι αλλο αυτο για τα χρεη ρε παιδι μου ακουγετε οτι τελικα το χρεος ηταν μηδενικο και κανεις δεν το αμφισβιτει!! τι γινεται μηπως μπορεις να μας εξηγησεις

          Το χρέος της Ελλάδα ποτέ δεν ήταν μηδενικό. Η Ελλάδα πάντοτε χρωστούσε και πάντα δανειζόταν, εκτός από μια μοναδική στιγμή στην ιστορία κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής.

          Επεισης μια που εχω ορεξη και γραφω τωρα θελω να ετοιμασεις και ενα αρθρο για αυτους που κυβερνησαν απο την ΜΕΤΑΠΟΛΥΤΕΥΣΗ εως ΣΗΜΕΡΑ!!!

          Ποιό είναι το πολίτευμα που εφαρμόστηκε επισήμως στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση κι έπειτα; Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία ονομάζεται – ή αλλιώς αστική δημοκρατία – (εγώ, φυσικά δεν το αποκαλώ δημοκρατία διότι έχω δικό μου ορισμό για το τί πραγματικά η δημοκρατία είναι. Το αποκαλώ, όπως και ένας από τους ανθρώπους που θαυμάζω ιδιαίτερα, φιλελεύθερη ολιγαρχία). Αν κάνεις έναν κόπο, τα μισά και παραπάνω άρθρα στην ιστοσελίδα αυτή είναι κριτικές στην αστική “δημοκρατία”, όπως εφαρμόστηκε μέχρι σήμερα, καί στην Ελλάδα αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά βλέπεις είναι εύκολο να αναπαράγουμε την λογική του «όποιος ασκεί κριτική σε κάτι, είναι στους απέναντι». Δηλαδή, ή κομμουνιστής ή φασίστας, ή φιλελεύθερος ή σοσιαλδμοκράτης, ή Χριστός ή Σατανάς! Δεν νομίζω ότι έχω καμία απολύτως υποχρέωση (ούτε διαθέτω και τον απαιτούμενο χρόνο, άλλωστε) ούτε άρθρο να ετοιμάσω ούτε και να καθίσω να εξηγήσω στον καθένα τις απόψεις μου από τη στιγμή που έχουν ήδη αποτυπωθεί στο παρελθόν και μάλιστα κατ’ επανάληψη. Ο αναγνώστης εδώ μπορεί να βρει πάρα πολλά άρθρα που κριτικάρουν τις σύγχρονες κοινωνικές παθολογίες. Δεν είμαστε ούτε ιεραπόστολοι ούτε μας καθοδηγεί κάποιο ιερό καθήκον να σώσουμε τον κόσμο. Μιλάμε, κρίνουμε, και βοηθάμε έτσι να προτάξουμε κάποιες άλλες λύσεις, οι οποίες φυσικά δεν είναι θέσφατα.

          Τι θέλετε λοιπόν; Ν’ αλλάξετε την ανθρωπότητα; – Οχι, κάτι απείρως πιο μετριοπαθές: ν’ αλλάξει η ίδια η ανθρωπότητα τον εαυτό της, όπως το έχει ήδη πραγματοποιήσει δυο-τρεις φορές. (Κορνήλιος Καστοριάδης: Οι ομιλίες στην Ελλάδα, Υψιλον, 1990).

          Από εκεί και πέρα αν ο κόσμος δεν θελήσει να αλλάξει τον εαυτό του, λυπάμαι αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Δεν είμαστε υπεράνθρωποι!

          Για τα εγκληματα τοσων χρονων τι εγινε παραγραφηκαν ? γιατι δεν μιλησε ποτε κανεις ? (δεν ξερω φιλε μου για σενα και ποια η οικονομικη δυναμη της οικογενιας σου στην κοινωνια το μονο που μπορω να σου πω ειναι οτι η δικη μου οικογενεια τα βγαζει περα τοσα χρονια με το ζορυ ΤΗΝ ΩΡΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΡΩΓΑΝΕ ΤΡΩΓΑΝΕ ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΤΙς ΠΛΑΤΕς ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΗς ΔΙΚΗς ΜΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΑΛΛΑ ΟΛΩΝΩΝ)

          Χούντα και Μεταπολίτευση: Έχουμε να κάνουμε με διαφορετικά δεδομένα και όχι μάλιστα σε εθνικό αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Πλέον δεν έχεις ψυχρό πόλεμο, δεν έχεις ΕΣΣΔ, έχεις Ισλαμικό φονταμενταλισμό, έχεις μια Βόρεια Κορέα, αλλά ΔΕΝ έχεις το γνωστό δίπολο ΕΣΣΔ -ΗΠΑ. Έχεις, επίσης, και μια οικονομική κρίση η οποία είναι ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ, μια κρίση αρκετά σκληρή και αδυσώπητη, που έχει αφήσει εκατομμύρια ανθρώπους άνεργους όχι μόνο στην Ελλάδα, όχι μόνο στις χώρες του Νότου, όχι μόνο στις ΗΠΑ και τις αδύναμες οικονομικά χώρες, αλλά ακόμη και στην Βρετανία, τον Καναδά, τις Σκανδιναβικές χώρες. Έπειτα, το Κευνσιανικό μοντέλο που, κατά κάποιον τρόπο, μπορούσε να εξασφαλίσει πέντε δέκα βασικά πράγματα, δεν υπάρχει τώρα. Έχει αντικατασταθεί από το οικονομικό δόγμα που ονομάζεται Νεοφιλελευθερισμός (βλ Milton Friedman, Margaret Thatcher). Το Κευνσιανικό μοντέλο και η σοσιαλδημοκρατία ήταν αποτέλεσμα των αγώνων της εργατικής τάξης, των μειονοτήτων, των γυναικών και όλων των μη ευνοημένων κατά τους προηγούμενους αιώνες. Ούτε κατά διάνοια δεν θα παίρνονταν τέτοια μέτρα στην μεταπολεμική Ευρώπη, όπου το κράτος πρόνοιας ήταν ισχυρό. Διότι ο κόσμος απαιτούσε, έβγαινε στους δρόμους (μιλάω για τις άλλες χώρες της Ευρώπης και όχι την Ελλάδα που είχε την δικτατορία), εν ολίγοις, ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΝ για τα κοινά. Και αυτό το ενδιαφέρον δεν μπόρεσε να το σπάσει καμία δικτατορία, κανένας έλεγχος, καμία καταστολή. Το Κευνσιανικό μοντέλο εξασφάλισε σε μεγάλο ποσοστό ανθρώπων μια θεσούλα, μια Α σιγουριά ότι, πλέον, έχουμε εξασφαλισμένα τα πάντα, ακόμα και για τις δύσκολες στιγμές. Έτσι αρχίζει η αδιαφορία (ποιός ο λόγος να αναζητήσει κανείς περισσότερα εφόσον βολεύτηκε στην κατανάλωση;) Έτσι καλλιεργείται ο ψευδο-ατομικισμός στην εποχή των παχέων αγελάδων του καπιταλισμού. Το μοντέλο αυτό εισήλθε και στην Ελλάδα μετά το 80, όπου τα ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο αντικαταστάθηκαν από Ευρώπη ή καταστροφή, όπου προσπαθούσε ο καθένας να μιμηθεί το Δυτικό μοντέλο ζωής που για πολλά χρόνια θεωρούσαμε ως ιδανικό (βλ επίσης Για την διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την άμεση δημοκρατία, παρ. 7-11). Κάτω από αυτές τις συνθήκες, όταν φτάνουμε στο σημείο να μην μας απασχολεί τίποτα περισσότερο παρά μόνο η τσέπη μας, το γλέντι του Σαββατόβραδου, δεν είναι άξιο απορίας που κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε για όλους αυτούς που τα τρώγανε. Η ευθύνη είναι 100% δική μας (όχι μόνο ως Ελληνικός λαός, αλλά και των υπόλοιπων Ευρωπαίων επίσης που με την απάθειά τους φτάσανε στο σημείο να βλέπουν βασικά κοινωνικά δικαιώματα να εξανεμίζονται). Κανείς δεν μας έβαλε το περίστροφο στο κεφάλι να ψηφίσουμε αυτούς που «τα τρώγανε». Εμείς τους ανεχτήκαμε και συναινέσαμε στο έγκλημα. Και συναινούμε με την απάθειά μας, αφήνοντάς τους όχι μόνο να μας κλέβουνε, αλλά να μας χλευάζουν και από πάνω. Χρειαζόμαστε ηγέτες σαν τον Στάλιν ή τον Μουσολίνι να μας σώσουν; Χρειαζόμαστε χούντες ή “δημοκρατικές” λύσεις από τα πάνω (που φυσικά καμία λύση από τα πάνω δεν είναι και δημοκρατική); Δεν νομίζω!

          • τι να πω καλυψες ολα οσα ειπα!! τελος παντων εγω με τα φιλοσοφικα δεν τα παω πολυ καλα!!
            κατι τελαυταιο φιλε μου και αν θες σχολιασε το με ενδιαφερει η αποψη σου σαν αποψη ετσι!!!
            Ετσι οπως φαινονται τα πραγματα πρεπει να γινουν κινησεις μαχαιρι γιατι διαφορετικα ετσι θα παει εις τον αιωνα τον απαντα δεν αλαζει κατι περνεις δινεις περνεις δινεις αυτο ειναι και αυτοι που κυβερνουν αυτη τη στιγμη ειναι σαν αθλητες που δεν τους εχει μεινει κουραγιο να τρεξουν και κανουν μετα βιας οσες κινησεις μπορουν

            Χρειαζόμαστε ηγέτες σαν τον Στάλιν ή τον Μουσολίνι να μας σώσουν; Χρειαζόμαστε χούντες ή “δημοκρατικές” λύσεις από τα πάνω (που φυσικά καμία λύση από τα πάνω δεν είναι και δημοκρατική);

            ουτε το ενα ουτε το αλλο απλα πρεπει να παρθουν αποφασεις τα αλλα ολα ναχαμε να λεγαμε ειναι!!!!

            • Διάβαζα όλα τα σχόλια, μετά το νεκρανάσταση που πήρε η ανάρτηση αυτή με την αναπροβολή της στο blog και τελικά το μόνο που θέλησα να (ξανά)σχολιάσω ήταν αυτή η αποστροφή του μα ί κ:
              “ουτε το ενα ουτε το αλλο απλα πρεπει να παρθουν αποφασεις τα αλλα ολα ναχαμε να λεγαμε ειναι!!!!”

              Μαζί σου! Να παρθούν αποφάσεις!
              Τώρα!!!
              Απλά τώρα που πήραμε απόφαση να πάρουμε αποφάσεις…τι να αποφασίσουμε;
              Εσύ (και δεν είσαι μόνος) που “δεν τα πας καλά με τα φιλοσοφικά” και απλά θες “ηγέτες” και “αποφάσεις” δεν καταλαβαίνεις ότι με αυτό τον τρόπο πουλάς την ελεύθερη σκέψη σου, γίνεσαι δούλος του “ηγέτη”; Γιατί θα ταχθείς πίσω από κάποιο ηγέτη; Επειδή είναι το άλφα αρσενικό και σε έπεισε ότι μπορεί να σε δείρει; Αν δεν έχεις φιλοσοφία και ιδεολογία τότε σου αξίζει ο Σόιμπλε, και η Μέρκελ και παλαιότερα η Θάτσερ και ο Ρήγκαν με το Top Gun για ιδεολογικό πρόταγμα.
              Για να κλείσω και να σου πω γιατί επέλεξα να απαντήσω σε σένα: Αντιπροσωπεύεις την κρατούσα νοοτροπία της σημερινής Ελληνικής κοινωνίας. Δεν διαβάζω, δεν οργανώνομαι, δεν πολιτεύομαι…αλλά έχω άποψη. Η οποία είναι ένα συνοθύλευμα από “ο κολλητός μου είπε ότι η χώρα δεν έχει χρέος”, “προχτές άκουσα ότι αν μας ξεπληρώσουν τα ομόλογα της τράπεζας της ανατολής θα μας χρωστάνε 700 τρισεκατομμύρια αριανές κορώνες” και άλλα τέτοια γραφικά. Μάλιστα στο τέλος όταν κάποιος απευθύνει επιχείρημα απέναντι σε αυτή την αμάθεια υπάρχει η απάντηση: “Εγώ δεν ξέρω αλλά…” Στο οποίο η απάντηση είναι αν δεν ξέρεις μάθε ή σώπα γιατί αλλιώς κάνεις μόνο θόρυβο και υπηρετείς και όλους αυτούς που βρίζεις.

              • ειπα και γω ρε παιδι μου ειναι δυνατον να ειμαι ο τελευταιος σχολιαστης σε αυτο το φορουμ και ναι σημερα καταλαβα οτι δεν προκειτε να κλεισει αυτη η συζυτηση εκτος αν παρει αποφαση ο διαχειρηστης να τη κλεισει και παντα θα υπαρχει καποιος να πει κατι!!
                ειπα σε αυτα που ανεφερα πιο πανω να κρατησω μια ουδετερη σταση γιατι παω στοιχιμα οτι καποιος θα βγει να αντικρουσει αυτα που λεω και μπλα μπλα μπλα παλι απο την αρχη!!
                !!!!!!!!!Εσύ (και δεν είσαι μόνος) που “δεν τα πας καλά με τα φιλοσοφικά” και απλά θες “ηγέτες” και “αποφάσεις” δεν καταλαβαίνεις ότι με αυτό τον τρόπο πουλάς την ελεύθερη σκέψη σου, γίνεσαι δούλος του “ηγέτη”; Γιατί θα ταχθείς πίσω από κάποιο ηγέτη; Επειδή είναι το άλφα αρσενικό και σε έπεισε ότι μπορεί να σε δείρει; Αν δεν έχεις φιλοσοφία και ιδεολογία τότε σου αξίζει ο Σόιμπλε, και η Μέρκελ και παλαιότερα η Θάτσερ και ο Ρήγκαν με το Top Gun για ιδεολογικό πρόταγμα.!!!!!!!!
                ενοειτε οτι πρεπει να υπαρξει ενας ηγετης για να σωσει την χωρα απο αυτη την κατρακυλα που εχει παρει και αυτοι οι ανθρωπομορφοι που εχουν την κυβερνηση της χωρας σαφως και δεν ειναι ηγετες εκτος αν εχουμε την ψευδεστηση οτι εμεις μπορουμε να διαπραγματευθουμε για την χωρα!! ο ηγετης δεν πρεπει σονυ και καλα να ειναι ο τυρανος των ελληνων!!ισα ισα ηγετης για μενα ειναι ο αντιπρωσοπως μιας χωρας κατι που η χωρα μας ειχε μονο μια φορα! Δεν ξερω τι ειναι αυτο το προταγμα που λες!!(σιγουρα για τους ιδεολογους θα κριθω αδιαβαστος αλλα νεβερ μαϊν)!!!!!!!!!!!!!! Για να κλείσω και να σου πω γιατί επέλεξα να απαντήσω σε σένα: Αντιπροσωπεύεις την κρατούσα νοοτροπία της σημερινής Ελληνικής κοινωνίας. Δεν διαβάζω, δεν οργανώνομαι, δεν πολιτεύομαι…αλλά έχω άποψη. Η οποία είναι ένα συνοθύλευμα από “ο κολλητός μου είπε ότι η χώρα δεν έχει χρέος”, “προχτές άκουσα ότι αν μας ξεπληρώσουν τα ομόλογα της τράπεζας της ανατολής θα μας χρωστάνε 700 τρισεκατομμύρια αριανές κορώνες” και άλλα τέτοια γραφικά. Μάλιστα στο τέλος όταν κάποιος απευθύνει επιχείρημα απέναντι σε αυτή την αμάθεια υπάρχει η απάντηση: “Εγώ δεν ξέρω αλλά…” Στο οποίο η απάντηση είναι αν δεν ξέρεις μάθε ή σώπα γιατί αλλιώς κάνεις μόνο θόρυβο και υπηρετείς και όλους αυτούς που βρίζεις.!!!!! λοιπον φιλε μου δεν επελεξες να απαντησεις μονο σε μενα αλλα και σε αλλους που τυχον βλεπουν την κουβεντα μας αλλα οπως λεει ο λαος τα λεω στην νυφη να τα ακουει η μανα.. Εχω αποψη ασχολουμε με τα γεγονοτα εχω ανυσηχιες! απλα ηθελα να κρατησω μια ουδετερη σταση γιαυτο δεν αναφερθηκα περετερο. Τωρα οσο γιαυτο που σου ειπε ο φιλος σου για το χρεος τουλαχιστον απο τι ξερω ειναι αληθεια επεισης αυτο το χρεος που λενε δεν θα ξεπληρωθει ποτε αμα ξεπληρωθει σιγουρα θα κοιταμε τα ραδικια απο τη ριζα!! τωρα οσο για την τραπεζα της ανατολης δεν εχω ακουσει κατι!! και το τελευταιο που λες απαντιεται και θα χρησημοποιησω βεβαια τον θεσμο της δημοκρατιας: Δημοκρατια εχουμε φιλε μου ο καθενας μπορει να λεει οτι του κατεβει στο κεφαλι!!!
                Γνωριζω οτι σιγουρα αν δεν εισαι εσυ τοτε καποιος θα ειναι που θα αντικρουσει αυτα που γραφω γιαυτο ειπα στην αρχη: (πρεπει να βγουν – βρεθουν ηγετες να παρουν σωστες και κοφτες αποφασεις για την χωρα και για το λαο των Ελληνων και μονο οι οποιες ειναι αυτες ευκολες επιπονες αν ειναι για καλο να τις παρουν ας τις παρουν!!) αλλιως και μπλα μπλα μπλα και οταν ερθει η ωρα το χερι να παει εκει που πηγαινε τοσα χρονια γιαυτο λεω ναχαμε να λεγαμε!!!

                • Michael Theødosiadis

                  Τα περί ηγετών τα θεωρώ τελείως αντι-πολιτικά. Κανέναν ηγέτη δεν χρειαζόμαστε. Η πραγματική δημοκρατία δεν γνωρίζει τί θα πει αντιπροσώπευση. Η αρχή της αντιπροσώπευσης αντανακλά την τελείως διαστρεβλωμένη έννοια της αρχαίας Ελληνικής δημοκρατίας που οι φιλόσοφοι του Διαφωτισμού παρερμήνευσαν ή δεν κατάφεραν να συλλάβουν όντας εγκλωβισμένοι μέσα στον δικό τους κοινωνικο-κεντρισμό. (Φυσικά δεν τους κατηγορώ: δεν είναι και ιδιαίτερα εύκολο ζώντας σε μια ήπειρο που για αιώνες βρίσκονταν κάτω από την κυριαρχία μιας απόλυτης πατριαρχικής μοναρχίας ξαφνικά να ξεπηδήσει το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας που ακόμη και σήμερα αμφισβητείται από πολλούς «προοδευτικούς» «στοχαστές».)

                  • Πωλινα

                    Ακουσον ακουσον.. Μια κυρια που γνωριζω ονοματι ´λιτσα, μολις χθες εμαθα που γιορταζε το πως εχει βαφτιστει. Εικοστη πρωταπριλιτσα. Και ειδα και ταυτοτητα. . Για καποιους τελικα μονο λοβοτομη..

  34. Τιντονη πωλινα

    Συγχαρητηρια σε οσους γραφουν! Δυνατα παιδια συνεχιστε. Καλη δυναμη!

  35. Άρης Φ.

    Το άρθρο είναι εξαιρετικό. Είναι πραγματικά άψογη δουλειά, συγχαρητήρια στους αρθρογράφους!
    Μου έκανε πάρα πολύ καλή εντύπωση, πέρα απ’ την αριστουργηματική ανάλυση στην οποία προχωρά το άρθρο, η απάντηση στα σχόλια από έναν απ’ τους αρθρογράφους που κάνει και εκεί τρομερή δουλειά!

    Συνεχίστε έτσι!

  36. ρε βλακα ωραια τα ψευτικα στοιχεια που δημοσιοποιεις και κατι χαιβανια οπως οι παραπανω σε πιστευουν

    • Michael Theødosiadis

      Γιατί ρε φίλε ψεύτικα τα στοιχεία; Επειδή σκιαγραφούν μια πραγματικότητα που δεν αρέσει σ’ εσένα; Δεν σε σώζει πάντως ο ad hominem εμετός.

Have Your Say


*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

• EN: Your comment will be visible after approval. Please check the terms of use.

• EL: Τα σχόλια δημοσιεύονται κατόπιν έγκρισης. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε τους Όρους χρήσης.