Ολυμπιακές αυταπάτες

Το τελευταίο δεκαήμερο σημαδεύτηκε από τα εξής γεγονότα: 1) Την «επιπολαιότητα» της πρωταθλήτριας στίβου του άλματος τριπλούν Παρασκευής Παπαχρήστου ν’ αναρτήσει την παρακάτω προσβλητική δήλωση στο προσωπικό της Twitter profile: «με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα… τουλάχιστον τα κουνούπια του δυτικού Νείλου θα τρώνε σπιτικό φαγητό», αλλά και την συμπάθεια που έδειχνε για το κόμμα της Χρυσής Αυγής και τις ρατσιστικές του ιδέες, προξενώντας, έτσι, έντονες αντιδράσεις, με αποτέλεσμα ν’ αποκλειστεί από την Ελληνική ολυμπιακή αποστολή στους αγώνες του Λονδίνου. 2) Η ανόητη και χυδαία διαδικτυακή φάρσα κάποιων «αγνώστων» που χωρίς καμία απόδειξη, άρχισαν να διαδίδουν πως η Γερμανίδα αθλήτρια του χόκεϊ Νατάσα Κέλερ ανήρτησε status προσβλητικό για τους Έλληνες αθλητές: «Το Ολυμπιακό Χωριό έχει γεμίσει με ξυπόλητους Έλληνες αθλητές». Αμέσως και χωρίς καμία, έστω και υποτυπώδη, έρευνα, πολλά «ανεξάρτητα» και «αντικειμενικά» ιστολόγια αναπαρήγαγαν αβασάνιστα την είδηση. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει, για μια ακόμη φορά τον νεοελληνικό ανορθολογισμό, και την πατριδολαγνική τάση μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού, που καταπίνει αμάσητα ο,τιδήποτε είναι τυλιγμένο με μια γαλανόλευκη[1], 3) Το πιο σημαντικό, όμως, περιστατικό, στο οποίο και θα πρέπει να δοθεί περισσότερη προσοχή αυτές τις ημέρες, είναι τα δρακόντεια μέτρα «ασφαλείας» που αναγκάστηκε να πάρει η κεντρο(ακρο)δεξιά κυβέρνηση του David Cameron στο Λονδίνο (ανέγερση φραχτών με ηλεκτροφόρα καλώδια, θέση του στρατού και της πάνοπλης αστυνομίας σ’ επιφυλακή, με σκοπό την αποφυγή διασάλευσης της τάξης), αλλά και το προκλητικά υψηλό κόστος των αγώνων αυτών, σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης και εξαθλίωσης.

Λίγες, λοιπόν, μέρες μετά την τελετή έναρξης των 30ών Ολυμπιακών Αγώνων, το Λονδίνο έχει μετατραπεί σε μια στρατοκρατούμενη πόλη. Τις μέρες αυτές, οι Βρετανοί και οι επισκέπτες βλέπουν τη μεγαλύτερη στρατιωτική κινητοποίηση επί βρετανικού εδάφους από την εποχή του δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Ήδη, το ποσό των 700 εκατομμυρίων ευρώ, που εχει προϋπολογιστεί για την ασφάλεια των Αγώνων, έχει ξεπεραστεί και αναμένεται να σπάσει το φράγμα των 1,3 δις ευρώ που ξοδεύτηκαν τελικά για την ασφάλεια των Ολυμπιακών της Αθήνας. Όπως αναφέρει ο Stephen Graham στην Guardian, στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια των αγώνων, θα βρίσκονται στους δρόμους της πρωτεύουσας περισσότεροι στρατιώτες απ΄ ότι στο Αφγανιστάν (περίπου 13,500). Επίσης, «κατά τη διάρκεια των Αγώνων ένα αεροπλανοφόρο θα καταπλεύσει στον Τάμεση. […] μη επανδρωμένα τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη, χωρίς θανατηφόρα βλήματα, θα βρίσκονται πάνω από τα λαμπερά στάδια κατά την τελετή έναρξης και λήξης» (Stephen Graham)

Με τους ολυμπιακούς αγώνες, η Βρετανική κυβέρνηση επιδιώκει να εδραιώσει την δύναμη της διεθνώς και να δημιουργήσει τις ισχυρότερες συμφωνίες-trusts ώστε να λάβει και αυτή επάξια μέρος σε αυτόν τον ανηλεή παγκοσμιοποιημένο ανταγωνισμό. Μέσω της διοργάνωσης και διεξαγωγής των ολυμπιακών αγώνων γίνεται μιας πρώτης τάξεως υπερσυσσώρευση κεφαλαίου το οποίο κατευθύνεται από τα φτωχά στρώματα προς τα πλουσιότερα και τις ελίτ. Ταυτόχρονα, μεγάλα κομμάτια της Βρετανικής κοινωνίας και κυρίως των χαμηλότερων κοινωνικών τάξεων στενάζουν από τις περικοπές και τα διαρκώς λαμβανόμενα μέτρα λιτότητας, που έχουν καταστήσει δυσκολότερες τις συνθήκες ζωής και εργασίας. Η ανεργία πλησιάζει το 10%  (8,1 % το επίσημο ποσοστό της σήμερα) ενώ το δημόσιο χρέος άγγιξε το ποσό των £1,038.3 δισεκατομμύρια (λιρών) στα τέλη Ιουνίου. Οι έχοντες τρίβουν τα χέρια τους ατενίζοντας τον νέο επιχειρηματικό ορίζοντα που ανοίγεται. Άλλωστε γι’ αυτούς δεν είναι τίποτα παραπάνω από “business as usual”.

Οι «Ολυμπιάδες» είναι τεράστιες εμπορικές και ιδεολογικές επιχειρήσεις που εξωραΐζουν το προϊόν τους με τη φτηνή και φυσικά ψεύτικη λάμψη του «αρχαίου πνεύματος» και αποπροσανατολίζουν δισεκατομμύρια ανθρώπους από τα πραγματικά προβλήματα τους, προσφέροντάς τους, ταυτόχρονα, ένα ακίνδυνο υπνωτικό που τα κυρίαρχα Μέσα Ενημέρωσης ονομάζουν «αθλητικό ιδεώδες». Οι ολυμπιακοί αγώνες – όπως και κάθε εμπορευματοποιημένο άθλημα/θέαμα – ενισχύει σε κάποιο βαθμό το φαινόμενο της απόσυρσης ενός κομματιού της κοινωνίας από τα πεδία του πολιτικού αγώνα (από τα κάτω), μιας και όλοι εργάζονται για το «κοινό καλό» όπως αυτό προσδιορίζεται κυριαρχικά από την κυβερνώσα ολιγαρχία ανάλογα πάντα με τα συμφέροντά της). Οι ολυμπιακοί αγώνες του Λονδίνου δεν αποτελούν φυσικά εξαίρεση. Κάθε είδους εταιρίες βοήθησαν στο στήσιμο μιας ακριβής βιτρίνας, κρύβοντας την γκετοποίηση και τον αποκλεισμό που βιώνουν οι κάτοικοι των υποβαθμισμένων περιοχών του Λονδίνου όπως οι Seven Sisters, Peckham, Totenham (απ’ όπου και ξεκίνησαν οι ταραχές μόλις έναν χρόνο πριν), αποκαλύπτοντας το «άλλο πρόσωπο» της Μητρόπολης, τον πραγματικό της, σκοτεινό, εαυτό, αυτόν που οι ακριβοπληρωμένοι reporters μας έδειχναν πέρυσι τέτοια εποχή. «Οι επικείμενοι Ολυμπιακοί Αγώνες θα λάβουν χώρα σε  μια πόλη που δεν έχει αναρρώσει από τις ταραχές» (Stephen Graham).

Παράλληλα με την μιζέρια του πραγματικού Λονδίνου, όπου τα φλεγόμενα κτίρια, τα καμένα αυτοκίνητα και οι σπασμένες βιτρίνες μεγαλοκαταστημάτων τον Αύγουστο του 2011 είχαν προβληματίσει και εξοργίσει αρκετούς, την ίδια στιγμή εμείς νανουριζόμαστε μήπως και αποσπαστεί η προσοχή μας από π.χ. τους χιλιάδες συνανθρώπους μας που σφαγιάζονται από το καθεστώς της Συρίας, από τα γεγονότα στην Ισπανία, το Μεξικό και από κάθε γωνιά ενός πλανήτη που βράζει και βιώνει μια κοινωνική, πολιτισμική, αξιακή και φυσική καταστροφή. Την ίδια στιγμή που η φτώχεια επελαύνει και ολόκληρη η Ευρώπη βυθίζεται μέρα με τη μέρα στην εξαθλίωση όλο και περισσότερο, οι οικονομικές ελίτ σπεύδουν να επωφεληθούν για ακόμα μια φορά απ’  αυτή τη «πολυεθνική-παγκόσμια γιορτή», αυτό το μεγάλο φαγοπότι που γίνεται σε βάρος των λαών και μάλιστα με την απατηλή επίφαση της «ένωσής τους». Με πρόσχημα, λοιπόν, τους αγώνες, τα κακόγουστα διαφημιστικά σλόγκαν των πολυεθνικών προμοτάρονται σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου με εφιαλτική επαναληπτικότητα, αποσκοπώντας σ’ ένα και μόνο πράγμα: την κατανάλωση. Ο κόσμος του θεάματος εδώ έχει από χρόνια ρίξει την μάσκα του. Σκοπός, πάντα, είναι το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος. Μέθοδος: οποιαδήποτε. Έτσι, η καλοπέραση, το lifestyle και η απάθεια συνεχίζουν να  βυθίζουν στο  βούρκο της ασημαντότητας πληθυσμούς ολόκληρους, μετατρέποντάς τους σε  μια ομοιόμορφη καταναλωτική μάζα, σε παραγωγικά ρομπότ, που ζουν μ’ έναν και μόνο πόθο: να δουν στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς γεμάτους και να ρέει άφθονο το (εικονικό) χρήμα, ώστε οι ίδιοι να μπορούν να προμηθευτούν μια νέα τηλεόραση (που κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά με την παλιά), ένα νέο κινητό, ένα μοδάτο ντύσιμο…

Καπιταλισμός σημαίνει «πόλεμος» όλων εναντίων όλων, χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό και με μόνο στόχο την εξόντωση του αντιπάλου για την απομύζηση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου κέρδους γίνεται. Σύγχρονος καπιταλισμός, ο Νεοφιλελευθερισμός, σημαίνει εδραίωση ενός οικομενικού οικονομικού καζίνο. Η βιτρίνα του, έστω και κατ’ επίφαση, «δημοκρατικού» του προσωπείου έχει σπάσει, αφήνοντας ως μόνη ανεκτή σχέση αυτή της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, με τον ανθρωποφάγο οικονομισμό να κυριαρχεί στον κόσμο που όλα πρέπει να πληρώνονται «τοις μετρητοίς» (από τους ασθενέστερους – για τους υπόλοιπους υπάρχει και η πίστωση…)  . Έτσι, η αξιοπρέπεια κατέστη ανταλλακτέα αξία και σύντομα η ασυδοσία του κέρδους κυριάρχησε, παρασέρνοντας τα πάντα στη δύνη του. Με το πέρασμα στην καπιταλιστική υπερκαταναλωτική κοινωνία ο γιατρός, ο δικηγόρος και ο δάσκαλος, που ως τότε απολάμβαναν αναγνώριση σχεδόν θρησκευτικού τύπου, μετατρέπονται και αυτοί σε μισθωτούς εργάτες. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής μετατρέπει αργά αλλά σταθερά τον πλανήτη σε ένα απέραντο και ομοιόμορφο χώρο κερδοφορίας, όπου η εκμετάλλευση, η ανεργία, οι διχασμοί, οι ανισότητες, η κατασπατάληση των φυσικών πόρων, η απάθεια, η απο-πολιτικοποίηση και ο κρετινισμός της κουλτούρας του homo economicus συνηγορούν στην όξυνση αυτού του «πολέμου όλων εναντίων όλων»(φράση που αποδίδεται στον γνωστό φιλόσοφο υπερασπιστή της απόλυτης μοναρχίας, Thomas Hobbes), καθιστώντας τη ζωή μια διαρκή μάχη για επιβίωση, δίχως κανένα νόημα πέρα από τον πλουτισμό και το αλληλοφάγωμα.

Οι υπερασπιστές του Νεοφιλελευθερισμού υποστηρίζουν ότι δεν υφίσταται καμία καταπίεση εντός του δυτικού κόσμου. Όπως είναι φυσικό, αρνούνται όλα τα αδιάσειστα τεκμήρια από τα οποία προκύπτει πως οι φιλελεύθερες ολιγαρχίες, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, δεν διστάζουν να συνεργαστούν ακόμη και με τα πιο ανελεύθερα και καταπιεστικά καθεστώτα, ή να εκμεταλλευτούν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές άλλων κρατών, διεξάγοντας πολέμους, επεμβαίνοντας άλλοτε απροκάλυπτα και άλλοτε πιο «διακριτικά» στο εσωτερικό άλλων λιγότερο ισχυρών χωρών (είτε μέσω προπαγάνδας και εκφοβισμού – όπως ακριβώς συνέβη κατά την προεκλογική περίοδο του 2012 στην Ελλάδα – είτε με ανοιχτή στρατιωτική επιβολή). Φυσικά, για να μπορεί ο δυτικός κόσμος να απολαμβάνει μια ικανοποιητική οικονομική ευημερία πρέπει να λιμοκτονεί ο κακώς λεγόμενος «Τρίτος Κόσμος» (υπολογίζεται ότι πάνω από 10.000.000 παιδιά ετησίως πεθαίνουν λόγω της πείνας) και ο «αναπτυσσόμενος» κόσμος να δουλεύει υπό συνθήκες σύγχρονης φεουδαρχίας. Ακόμη, όμως, και αν κάποιος κλείνει τα μάτια σ’ όλα τα παραπάνω, που κάποτε συνέβαιναν μόνο «κάπου αλλού»  τίποτα δεν μπορεί να κρύψει πια από κανέναν: 1) τους θύλακες εξαθλίωσης και φτώχειας που υπάρχουν εντός των «αναπτυγμένων» χωρών (όπως και η Μ.Βρετανία), 2) ότι υπάρχουν κοινωνικές ομάδες αποκλεισμένες, όπως οι μετανάστες, που υφίστανται την πιο βάρβαρη εκμετάλλευση. Βέβαια, η εκμετάλλευση και η εξαθλίωση για εμάς δεν μετριέται μόνο σαν υπεραξία, δεν είναι μόνο οικονομική αλλά αφορά, κυρίως, την έλλειψη συμμετοχής στην πολιτική. Υπάρχει επίσης και η ψυχική έκπτωση που με βάση τον Κορνήλιο Καστοριάδη, έχει να κάνει με την μαζική απάθεια, την αδυναμία της κοινωνίας ν’ αφουγκραστεί τον εαυτό της, την παράλυση του αυθορμητισμού της και, γενικά, το σταμάτημα της δημιουργικότητας σε όλα τα πεδία. Τέλος, 3) ο καπιταλισμός (μαζί και τα Σταλινικά καθεστώτα) αποτελούν, ίσως τα μόνα συστήματα που σε λιγότερο από 200 χρόνια κατάφεραν να επιφέρουν μια -πιθανότατα ανεπανόρθωτη – οικολογική καταστροφή. Μέχρι, όμως, να συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση στην οποία έχουμε περιπέσει, μέχρι να έρθει η στιγμή όχι που θ’ αλλάξουμε εμείς τον κόσμο, αλλά (όπως έλεγε ο Ερρίκο Μαλατέστα), που η ίδια η ανθρωπότητα θ’ αλλάξει τον εαυτό της – πράγμα που σύμφωνα με τον Καστοριάδη, το έχει κάνει ήδη δύο φορές – πάντα θα υπάρχει μια «Ολυμπιάδα», ένα “Mundial”, ένα φαντασμαγορικό θέαμα, στον βούρκο του οποίου θα βυθιζόμαστε, προσπαθώντας να πείσουμε τον εαυτό μας ότι είμαστε ελεύθεροι, χαρούμενοι, ευτυχισμένοι…

[1] Παράλληλα, όλο αυτό το σκηνικό της κατανάλωσης φαντασμαγορικού θεάματος, αντανακλά τον διχασμό του πλήθους σε «εθνικά» ιδανικά:  ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η Γερμανίδα αθλήτρια δεν κατέφυγε σε τέτοιου είδους δηλώσεις (πράγμα που, μάλλον, ισχύει), κατά πόσο ένα μεγάλο ποσοστό των Γερμανών δεν ταυτίζεται με τέτοιου είδους ρατσιστικές αντιλήψεις, πως οι  Έλληνες είναι χαραμοφάηδες και τεμπέληδες;

Συγγραφή: Μιχάλης Θ, Ian Delta, Efor, Antreas Lightfire


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-b2W

10 comments / Σχολια

  1. Ευχαριστούμε για το κείμενο και το χρόνο σας. Μήπως μπορείτε να μου πείτε σε ποιές δύο φορές αναφέρεται ο Καστοριάδης όπου η ίδια η ανθρωπότητα άλλαξε τον εαυτό της?

    • Μανώλη, ο Καστοριάδης, αν θυμάμαι καλά, απαντούσε στην υποθετική ερώτηση "Τι θέλετε λοιπόν; Ν' αλλάξετε την ανθρωπότητα;" ως εξής: "Όχι, κάτι απείρως πιο μετριοπαθές: να αλλάξει η ίδια η ανθρωπότητα τον εαυτό της, όπως το έχει ήδη κάνει δυο-τρεις φορές στην ιστορία." («Οι ομιλίες στην Ελλάδα», Υψιλον, 1990).

      Σύμφωνα με τον Καστοριάδη, όλες σχεδόν οι κοινωνίες είναι ετερόνομες και μόνο δύο φορές επήλθε ρήξη με την θεσμισμένη ετερονομία.

      Η πρώτη έγινε στις πόλεις της αρχαίας Ελλάδας όπου πρωτοεμφανίστηκε το πρόταγμα της αυτονομίας το οποίο, με την ενεργή συμμετοχή και των κατωτέρων στρωμάτων, οδήγησε στην δημιουργία της δημοκρατίας. Η αυτόνομη κοινωνία δεν νοείται έξω από ένα καθεστώς άμεσης δημοκρατίας, αυτοδιεύθυνσης και αυτοκυβέρνησης. Έτσι, ο Καστοριάδης αναγνωρίζει την ύπαρξη πολλών στοιχείων της αυτονομίας στις αρχαίες ελληνικές πόλεις (κυρίως στην Αθήνα), όπου υπήρχε μια αμεσοδημοκρατική δομή και λειτουργία. Στις πόλεις αυτές, παράλληλα και ακριβώς εξαιτίας της δημιουργίας της πολιτικής και της δημοκρατίας αναπτύσσεται η φιλοσοφία, οι επιστήμες και οι τέχνες. Κατά τον Καστοριάδη, η δημιουργία της πολιτικής, της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας είναι η πρώτη ιστορική ανάδυση του προτάγματος της ατομικής και της συλλογικής αυτονομίας.

      Η δεύτερη ρήξη με την παραδοσιακή θέσμιση της κοινωνίας γίνεται, κατά τον Καστοριάδη, στην Δυτική Ευρώπη, μετά το τέλος του Μεσαίωνα, με την Αναγέννηση. Με τον Διαφωτισμό και τις αστικές επαναστάσεις τον 18ο αιώνα, παρουσιάστηκε ένα νέο κίνημα συλλογικότητας, το οποίο κορυφώνεται με την Γαλλική επανάσταση, δημιουργούμενης μιας αμφίσημης πολιτικής φιλοσοφίας. Για τον Καστοριάδη, η Γαλλική επανάσταση είναι βαθιά κριτική και απελευθερωτική, χωρίς όμως να καταφέρει ν' αποκόψει οριστικά τα δεσμά μιας ρασιοναλιστικής μεταφυσικής, αναφορικά με τις θέσεις της πάνω σε αυτό που είναι αλλά και σ' αυτό που πρέπει να είναι.

      Αυτές νομίζω είναι οι 2 φορές (το συγκεκριμένο εδάφιο στο κείμενο δεν το έγραψα εγώ). Η τρίτη, που αναφέρει εν τη ρύμη του λόγου, δεν ξέρω ποια είναι, αλλά μπορώ να υποθέσω που το πήγαινε…

      Αυτά πρόχειρα. Ελπίζω να βοήθησα. Αυτή είναι η άποψή μου, αλλά να συμπληρώσω ότι δεν είμαι ειδικός Καστοριαδολόγος…. Θαυμάζω το έργο του αλλά δεν είμαι "καστοριαδικός" (ακριβώς επειδή το θαυμάζω)….

      Ας με διορθώσει όποιος διαφωνεί και ξέρει καλύτερα τον Κ.Κ.

      Υ.Γ. Μανώλη, μόλις πρόσεξα ότι σου "χρωστάω" μια απάντηση σε μια άλλη μας συζήτηση. Μόλις βρω χρόνο, θα σου γράψω.

      • Υπέθεσα ότι η πρώτη αφορούσε την αρχαία Αθήνα αλλά δεν ήμουν σίγουρος για τη δεύτερη. Σ’ευχαριστώ Ian.

  2. Μια χαρά τα λές φίλε Ian, δεν χρειάζεσαι καμία διόρθωση.
    Πάντως για ενημερωτικούς λόγους (δεν κάνω διαφήμηση) σας πληροφορώ ότι έχει κυκλοφορήσει ένα πολύ αξιόλογο βιβλίο ενός νέου Έλληνα διανοούμενου, (νέου τουλάχιστον για μένα), με τίτλο "Άμεση δημοκρατία και Αταξική κοινωνία"- εκδόσεις Νησίδες- ένα βιβλίο ιστορικό θα έλεγα, πάνω σε όλα τα αμεσοδημοκρατικά κινήματα. Αναφέρεται σε κινήματα που δεν είναι ευρέως γνωστά στο κοινό και αποδεικνύει ότι η άμεση δημοκρατία δεν περιορίζεται μόνο στην αρχαία Ελλάδα και ούτε κινείται στη σφαίρα της ουτοπίας, όπως πιστεύουν πολλοί σύγχρονοι δουλοπρεπείς Ελληναράδες μικροαστοί, άλλα αποτελεί την διαχρονική προσπάθεια κάποιων ανθρώπων που έχουν επίγνωση της πολιτικής τους ελευθερίας και της θέλησης τους για αυτοθέσμιση και όλα αυτά μέσα από θυσίες και αιματηρούς αγώνες. Το βιβλίο έχει πλούσια βιβλιογραφία και καταλήγει στα κινήματα της πλατείας του 2011.Το προτείνω για όσους θέλουν να έχουν και μια ιστορική αναφορά πέραν της φιλοσοφικής θεμελίωσης της Δημοκρατίας από Κ.Καστοριάδη, Χ.Αρεντ κ.λ.π.
    Κατα τα άλλα το παραπάνω άρθρο περιγράφει την πραγματικότητα των Ολυμπιακών αγώνων όπως ακριβώς είναι και συμφωνώ απόλυτα. Με εξέπληξε που αναφέρετε ότι τα σχόλια της Γερμανίδας αθλήτριας ήταν όλα διαδυκτιακά ψέματα, δεν το ήξερα. Ευτυχώς γιατί πολλοί μαλακο-εθνικιστές συμπολίτες μας έβρισκαν πάτημα για να στηρίξουν την χρυσαυγήτισα αθλήτρια ότι κακώς την απέκλεισαν καθώς οι αντίστοιχες Γερμανικές και Αγγλικές Ολυμπ. επιτροπές δεν προέβησαν σε ανάλογο αποκλεισμό των εν λόγω αθλητών.

  3. Συγνώμη ξέχασα το όνομα του συγγραφέα – Κώστας Λάμπος

    • Ευχαριστώ Μίλτο για το βιβλίο. Θα πάω να το πάρω το συντομότερο (μόλις πληρωθώ…..! ).

  4. Ξέρεις, το εκπληκτικό είναι ότι κάτι παρόμοιο είχε πει – πρώτος αν δεν κάνω λάθος – ο Μαλατέστα: "Εμείς οι αναρχικοί δεν επιθυμούμε να απελευθερώσουμε τους ανθρώπους. Επιθυμούμε οι άνθρωποι να απελευθερωθούν από μόνοι τους".

    (Ξέρω, θα προσπαθήσω να πω την άποψή μου σε όσα λες στην άλλη ανάρτηση σήμερα – τώρα πάντως δεν προλαβαίνω πάλι….).

  5. ''Η καταβαράθρωση του αθλητικού ιδανικού, από τον πρω­ταθλητισμό και τον εμπορισμό'' όπως λέει ο Αλέξης Δαμιανός. Αυτό ακριβώς είναι οι ολυμπιακοί αγώνες και θα πρόσθετα στο σύνολο του ο επαγγελματικός αθλητισμός.
    Φωτεινή εξαίρεση και οδηγός για όσους αγαπάνε τον αθλητισμό παράλληλα με τον αγώνα της κοινωνικής απελευθέρωσης ο παλιός βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής Σώκρατες.

  6. Πολύ καλό το άρθρο Ian. Δυστυχώς όταν δεν υπάρχει πολιτική σκέψη, αφού όλες οι κοινωνίες δεν ενδιαφέρονται να προσφέρουν πραγματική παιδεία για να αποκτήσει ο άνθρωπος κριτική σκέψη, είναι επόμενο να δημιουργείται στον σημερινό άνθρωπο ένας μικρόκοσμος που περιλαμβάνει τα σημερινά "αγαθά" τής νεοφιλελεύθερης κοινωνίας (εργασία δίχως δημιουργία, αποχαύνωση από τα μμε, ποδοσφαιροποίηση..).
    Ξεχνάμε ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν είναι παιχνίδι, όπως και όλα τα αθλήματα, αλλά ένας αγώνας -σύμφωνα με την έννοια που υπήρχε στην αρχαία Ελλάδα. Ο σημερινός αθλητής που αγωνίζεται, είτε σε ατομικό, είτε σε συλλογικό άθλημα, συνεχώς δηλώνει ότι "παίζει μπάλα, για την χαρά τού παιχνιδιού" (τυχαίο παράδειγμα). Η κοινωνία θα τον επιβραβεύσει υλικά, για να γίνει το πρότυπο που πάνω απ' όλα "αγωνίζεται" για την φανέλα, για τον σύλλογο, για το έθνος. Μία παγκοσμιοποίηση που ζητά την συνέχιση του θεσμού: έθνος-κράτος, και ασφαλώς την μισσαλοδοξία, τον φανατισμό, τον ρατσισμό. Έτσι η κοινωνία δεν μπορεί ούτε να στοχαστεί, και ασφαλώς όπως λέει και ο Καστοριάδης, ούτε να αμφισβητηθεί για να καταφέρει να αυτοθεσμισθεί. Δεν μπορεί να νοήσει τον λόγο ύπαρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, αφού το κοινωνικό πράττειν που έχει δοθεί σε αυτούς είναι χωρίς περιεχόμενο, όπως συμβαίνει και σε όλες τις μορφές τής κοινωνίας.
    Αυτός ο ντετερμινισμός που βιώνουμε σε όλα τα επίπεδα, έχει δημιουργήσει, ή καλύτερα, έχει κατασκευάσει, έναν άβουλο άνθρωπο που τα επιχειρήματά του τελειώνουν με τις φράσεις: "μα έτσι είναι!" και "μα έτσι μου αρέσει!".
    Το βιβλίο που αναφέρθηκε λίγο πιο πάνω, από τον Κώστα Λάμπο, "Άμεση δημοκρατία και Αταξική κοινωνία"- εκδόσεις Νησίδες- είναι πράγματι πάρα πολύ καλό. Έχοντας μία γραμμική πορεία τής ιστορίας, περιγράφει με σαφήνεια όλους τούς αγώνες των λαών για την πνευματική και σωματική τους απαλευθέρωση, ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή καταπίεσης και αλλοτρίωσης. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

  7. Συγχαρητηρια για το site! Μετα το ” Εσυ που ησουν περηφανε Ελληναρα;” και το μανιφεστο σας αυτο ειναι το δευτερο κειμενο που διαβασα. Ειναι πολυ επικαιρος ο τιτλος! Το αρθρο μου αρεσε παρα πολυ, συμφρωνω σε ολα!
    Μια παρατηρηση μονο και μια ερωτηση προς τους συγγραφεις:
    Εχω την αισθηση οτι το συγκεκριμενο κειμενο εχει λιγο επιθετικη χροια. Προσωπικα θεωρω οτι αρκετα μεγαλη μεριδα του κοσμου ειναι ενημερη για αυτο το θεμα. Απλα “ενιωσα” οτι με βαζει απεναντι σας η πιθανοτητα να μην ημουν ενημερος για ολες τις λεπτομερειες. Προσωπικη αισθηση, μπορει να λεω και οτι να΄ναι!
    Για γινει πιο κατανοητο το προηγουμενο σχολιο θελω να σας ρωτησω αν εμπιτευεστε την κοινωνια. Θεωρειτε εφικτο καποιος τα γνωριζει ολα τα παραπανω και παρολα αυτα να απολαμβανει τους ολυμπιακους αγωνες επειδη ειναι αθληματα; Να του αρεσει και η τελετη εναρξης γιατι ειναι μια ευκαιρια για τη χωρα διεξαγωγης των αγωνων να παρουσιασει πολιτισμικα στοιχεια; Θεωρειτε οτι ειναι δυνατο ή υγιες να χαλαρωνει εσκεμμενα;

• EN: Your comment will be visible after approval. Please check the terms of use.

• EL: Τα σχόλια δημοσιεύονται κατόπιν έγκρισης. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε τους Όρους χρήσης.