H Μετάλλαξη του Πασόκου

3 Σεπτεβρίου 1974: To ΠΑνελλήνιο ΣΟσιαλιστικό Κίνημα ιδρύεται. Ο αρχηγός του, Ανδρέας Γ. Παπανδρέου ανακοινώνει τη διακήρυξη της “3ης Σεπτέμβρη”. Οι βασικές της ιδεολογικές τοποθετήσεις καθώς και οι στόχοι του κόμματος συμπυκνώνονται στο τετράπτυχο: Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία – Κοινωνική Απελευθέρωση – Δημοκρατική Διαδικασία. Έτσι, ο Ανδρέας Παπανδρέου καλεί το λαό σε αυτο-οργάνωση και τον παρακινεί να εκφράσει δημοκρατικά αιτήματα. Ακόμη και μέρος των εξεγερμένων του Πολυτεχνείου, που μάχονταν για αυτοκυβέρνηση και αυτοδιαχείριση, εντάσσονται στην λεγόμενη «δημοκρατική παράταξη».

Το ΠΑΣΟΚ πριν αναλάβει την εξουσία είχε τα χαρακτηριστικά ενός κεντρο-αριστερού κόμματος με έντονο αντι-δεξιό, αντι-χουντικό λόγο, που έδινε έμφαση στο αίτημα για περισσότερη δημοκρατία και με κύριο πρόταγμα στην ατζέντα του την έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ. Ποιός δεν θυμάται το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο»;

Το 1981 αποτελεί ορόσημο στην νεότερη Ελληνική ιστορία. Με την άνοδο του Α.Παπανδρέου στην εξουσία η μεσαία τάξη στην Ελλάδα γιγαντώνεται και, σταδιακά, εισέρχεται στο προσκήνιο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Την χρονιά αυτή, νομιμοποιείται πλήρως η αριστερά, αναγνωρίζεται επίσημα ο ιστορικός ρόλος της Εθνικής Αντίστασης, η Νέα Ελληνική γίνεται επίσημη γλώσσα του κράτους, οι μισθοί αυξάνονται κατά 50%, καθιερώνεται η ισότητα των δύο φύλλων και νομοθετικά, ενώ μεταρρυθμίζεται ολόκληρο το οικογενειακό δίκαιο (π.χ. κατάργηση μοιχείας ως ποινικού αδικήματος, θεσμοθέτηση πολιτικού γάμου και συναινετικού διαζυγίου κλπ.). Στην πραγματικότητα, ελάχιστες από αυτές τις κατακτήσεις έχουν να κάνουν με τις «καλοπροαίρετες τάσεις» των οπορτουνιστών του ΠΑΣΟΚ. Όλες αυτές οι ελευθερίες αποτελούν, κατά βάση, τους καρπούς μεγάλων κινημάτων που έδρασαν κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, και κατάφεραν ως ένα βαθμό να δημιουργήσουν τομές στην Ελληνική κοινωνία, να σπάσουν, εν ολίγοις τα συντηρητικά ταμπού που για πάνω από έναν αιώνα ήταν βαθιά ριζωμένα μέσα της. Σε οποιονδήποτε τυγχάνει να έχει έρθει σε επαφή με τα αντιστασιακά κινήματα που αναπτύχθηκαν κατά την διάρκεια της επταετίας των συνταγματαρχών αλλά και αρκετά πριν, είναι γνωστό πως το ξέσπασμα του Πολυτεχνείου δεν έγινε από ανθρώπους που θα υποστήριζαν ένα καθεστώς φιλελεύθερης ολιγαρχίας, σαν αυτό που ήδη βιώνουμε (άλλο ζήτημα αν σιγά σιγά αρχίζει να απο-φιλελευθεροποιείται δείχνοντας την πραγματική του όψη). Έγινε από αυτούς που πρώτα από όλα απαιτούσαν ελευθερία, δημοκρατία, έγινε από αυτούς που απαιτούσαν λαϊκή κυριαρχία, αποδέσμευση από πάσης φύσεως εξωτερικά κέντρα εξουσίας και κυρίως από Ευρωπαϊκή Ένωση, Η.Π.Α και ΝΑΤΟ και όχι από μια χούφτα καιροσκόπων που δίχως άλλοθι και χωρίς καν την συγκατάθεση της πλειοψηφίας θα συμμαχούσαν με τις Βρυξέλλες, το Ευρώ, και με τόση ευκολία θα παρέδιδαν ολόκληρο τον πληθυσμό της χώρας στο έλεος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Το ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα να καθηλώσει έναν ολόκληρο λαό στα δίχτυα μιας κομματικής μηχανής, κατευθύνοντάς τον αντί αυτός (ο λαός) να κατευθύνει την πορεία των πραγμάτων. Έτσι λοιπόν, ένας αέρας ελευθερίας φάνηκε να νανουρίζει γλυκά τον “μέσο” Έλληνα που άρχισε να έχει την ψευδαίσθηση ότι σταματά επιτέλους να είναι ραγιάς. Ότι για να ζήσει δεν χρειάζεται πια να μεταναστεύσει στη Γερμανία ή την Αμερική ή να βγεί αντάρτης στα βουνά. Όμως η πραγματικότητα στο μέλλον θα αποβεί πολύ πιο δυσοίωνη!

Η δεκαετία του ’80, βέβαια,  έμεινε στην μνήμη πολλών σαν η δεκαετία της ευδαιμονίας, της καλοπέρασης και της ελευθερίας. Ήταν όμως έτσι; Το ΠΑΣΟΚ σχεδόν αμέσως μετά την άνοδό του στην εξουσία απέκτησε ένα φιλοευρωπαϊκό προσανατολισμό, ενώ, δέκα χρόνια μετά την ίδρυσή του, στο συνέδριο των Ευρωπαίων σοσιαλιστών στη Μαδρίτη ο Ανδρέας Παπανδρέου με τη γνωστή του ομιλία «Τι σημαίνει σήμερα ο σοσιαλισμός» πραγματοποιεί στροφή από τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό στη σοσιαλδημοκρατία, συνθηκολογώντας με την ιδέα της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας. Ο φανατικός ψηφοφόρος του Ανδρέα, αλλάζει κι αυτός πρόσωπο ερήμην του ίδιου του εαυτού του. Τα υποτιθέμενα προτάγματα της εκδημοκράτισης και της χειραφέτησης της χώρας αντικαθίστανται από ένα νέο ελληνικό όνειρο που μοιάζει πολύ με το αντίστοιχο αμερικάνικο αλλά εκφράζεται ακόμα μέσα από ένα θολό αντιαμερικανισμό. Ο αντεξουσιαστής – πρίγκηπας του αντιχουντικού ΠΑΚ μεταμορφώνεται σε βάτραχο που χειροκροτεί τα ΜΑΤ και τον πασόκο αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ., Νίκωνα Αρκουδέα, όταν επιχειρεί να καθαρίσει τα Εξάρχεια και τη νεολαία γενικώς, από τα «επικίνδυνα αναρχικά» στοιχεία (δεν ξεχάσαμε την επιχείρηση “Αρετή” της περιόδου 1984-1985, όταν σημερινός φασίστας – υπουργός, δρώντας παράλληλα με την Αστυνομία, σήκωνε τσεκούρια, αρχίζοντας έτσι έναν κύκλο βίας που οδήγησε στη δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά το Νοέμβριο 1985, στην κατάληψη του Χημείου και την παραβίαση του ασύλου για πρώτη φορά). Ο ιδεοτυπικός νεοέλληνας του «δαγκωτό Αντρέα» δεν μιλά πια για δημοκρατία και δεν μισεί τους τραμπούκους. Ο ίδιος εκτραμπουκίζεται…. τόσο που πρώτο του μέλημα γίνεται το Ηρεμία – Τάξη και Ασφάλεια των άλλοτε εχθρών του.

Πέντε χρόνια, σχεδόν, αργότερα, λόγω της επιδείνωσης της κατάστασης της υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου, την ηγεσία θα αναλάβει ο Κώστας Σημίτης. Έτσι, το κόμμα θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει και τις βασικές σοσιαλδημοκρατικές του θέσεις και αγκαλιάζοντας τον οικονομικό φιλελευθερισμό κάνει λόγο, πλέον, για “εκσυγχρονισμό” και οικονομική ανάπτυξη. Τα οράματα της Σοσιαλιστικής αλλαγής δίνουν τη θέση τους σε νέους εθνικούς στόχους όπως η ένταξη της Ελλάδας στην Οικονομική Νομισματική Ένωση. Έτσι, η κυβέρνηση Σημίτη εν μια νυκτί μετατρέπει την εργασία σε απασχόληση, νομοθετώντας τα πρώτα μέτρα που θα ναρκοθετήσουν τα εργασιακά δικαιώματα. Η απασχόληση πλέον μπορεί (και οφείλει…) να είναι ευέλικτη και ελαστική ενώ οι εργαζόμενοι υποαπασχολούμενοι ή νοικιασμένοι. Η εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς το πολιτικό σύστημα και την λειτουργία της πολιτείας έχει ολοένα φθίνουσα πορεία, ενώ είναι φανερή η στροφή σε “θεσμούς και αξίες” όπως η οικογένεια και η εδραίωση της πεποίθησης περί αναγκαιότητας στήριξης των σωμάτων ασφαλείας ακόμα και όταν οι πολιτικές είναι καταφανώς αντιδραστικές. Η «ταξική συνείδηση» αρχίζει να εκπίπτει, καθώς κάθε ομάδα απλώς έψαχνε ένα καλύτερο σενάριο ικανοποίησης των ιδιαίτερων αναγκών της. Πλέον ο μεταμοντέρνος κομφουζιονισμός έχει διεισδύσει για τα καλά στην Ελληνική κοινωνία, που απλά και μόνο έχει εισέλθει στη σφαίρα επιρροής της Ευρωπαϊκής έκδοσης ενός Αμερικανικού ονείρου (με μια μεγάλη δόση αναχρονισμού): δουλειά, κατανάλωση, καριερισμός.

Τέσσερις δεκαετίες μετά, και το καλοστημένο δίπολο, αριστεράς και δεξιάς ή δημοκρατικής και συντηρητικής παράταξης,δείχνει έτοιμο να καταρρεύσει. Η δεξιά, φυσικά, συνεχίζει να υπερασπίζεται (όπως πάντα) τα συμφέροντα των ισχυρών, τον περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων, την αστυνομοκρατία, την καπιταλιστική λογική, την ηθική της εργασίας, την τελετουργία της κατανάλωσης, άλλοτε τον εθνολαϊκισμό, τη δημαγωγία και τη συκοφαντία. Η (κοινοβουλευτική κυρίως) αριστερά, από την άλλη, έχει αναγκαστεί από τις συνθήκες, να χάσει στον ψηφοθηρικό της δρόμο τη μάσκα της ριζοσπαστικότητας. Όχι πως αυτό, φυσικά αποτελεί το μεγαλύτερο ζήτημα στη συγκεκριμένη περίπτωση: τα προτάγματά της (όπως έχει αποδειχθεί και ιστορικά μάλιστα) έχουν οδηγήσει στους πιο αποτρόπαιους γραφειοκρατικούς καπιταλισμούς. ΤΟ ΛΑ.Ο.Σ, από την άλλη, ξεκίνησε ως ο κύριος εκφραστής ακραίων συντηρητικών και εθνικιστικών θέσεων (κάτι αντίστοιχο του Γαλλικού Εθνικού Μετώπου του Λεπέν) αλλά, στην πορεία αναγκάστηκε να φορέσει τη μάσκα της πολιτικής ορθότητας, και να μετατραπεί σε μια λαϊκιστική φωνή διαμαρτυρίας (από εκεί που μιλούσε για άμεση απέλαση των μεταναστών και μετατροπή της Ελλάδας σε αστυνομοκρατούμενη ζώνη τύπου Μέτερνιχ, καταφεύγει στην ποσόστωση και τον Μπερλουσκονισμό). Η ΝΔ αποτελεί το κόμμα του σχετικού τίποτα. Οι θέσεις της ποικίλουν. Από την πιο συντηρητική πτέρυγα (βουλευτές να ζητούν την παρέμβαση του στρατού κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Δεκέμβρη του 2008) μέχρι και την κεντροφιλελεύθερη (Κ.Καραμανλής). Το ΚΚΕ δεν ήταν ποτέ υπέρ της λαικής κυριαρχίας αλλά άλλοτε υπέρ της Σταλινικής γραφειοκρατίας και άλλοτε έμοιαζε περισσότερο μ’ ένα μόρφωμα καιροσκόπων σαλτιμπάγκων. Ο ΣΥΝ/Σύριζα, από την άλλη, ακολουθεί τον δημαγωγικό δρόμο της «αμφισβήτησης», επικεντρωνόμενος τις περισσότερες φορές όχι σε θέματα πολιτικής αιχμής και χωρίς προτάσεις επί του πρακτέου, ζητώντας μανιωδώς εκλογές και όχι ουσιαστική κοινωνική αυτοθέσμιση και αυτοοργάνωση. Το ΠΑΣΟΚ, τελικά, δεν ήταν ποτέ σοσιαλιστικό κόμμα (ούτε καν κεντρο-αριστερό, με εξαίρεση ίσως τα δύο πρώτα χρόνια της θητείας του). Ήταν όμως, το μόνο κόμμα που μεταλλάχθηκε τόσο πολύ, σε αντίθεση με όλα τα άλλα, που η βάση τους παρέμεινε, σχεδόν η ίδια.

Σήμερα, αυτοί που κάποτε φώναζαν ρυθμικά «δώστε τη χούντα στο λαό», είναι μέρος της χούντας της εποχής μας. Αυτοί που έγραφαν στους τοίχους «Αλλαγή αλλαγή λαϊκή συμμετοχή» σήμερα υπερασπίζονται το πραξικόπημα των τραπεζιτών. Εκείνοι που αντιτάσσονταν στην εξάρτηση από «ξένα» συμφέροντα είναι υπέρμαχοι της δωρεάν παράδοσης των δημοσίων μέσων παραγωγής και της εν γένει δημόσιας (ουσιαστικά της λαϊκής) περιουσίας σε πολυεθνικές, στο όνομα της ανάπτυξης. Αυτοί που φώναζαν «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά», συνεργάζονται με φασίστες στη νέα κυβέρνηση και έχοντας βρει άλλοθι, προωθούν τον ρατσιστικό λόγο. Οι πολίτες που ζητούσαν με αυτοθυσία πραγματική δημοκρατία, προσπάθησαν με κάθε τρόπο να καταστείλουν τις αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις στις πλατείες των πόλεων. Ο πασόκος μεταλλάχθηκε σ’ ένα λυσσασμένο υπασπιστή των εξουσιαστικών θεσμών. Αφού πίστεψε πως μέσα από το τζογάρισμα στο Χρηματιστήριο θα ξεφύγει από την μεσαία τάξη, αφού κατάφερε να χτίσει το αυθαίρετο του, αφού ικανοποίησε το καταναλωτικό του όνειρο, αφού καυχήθηκε για το λαμπρό του ιστορικό παρελθόν, σήμερα έχει πάρει δύο κατευθύνσεις. Είτε στρέφεται προς άλλες κοινοβουλευτικές δυνάμεις, αναζητώντας και πάλι “ειδικούς”, ή “σωτήρες”, που θα πάρουν πίσω το μνημόνιο της οικονομικής του καταστροφής, είτε μένει προσκολλημένος στην κομματική του ταυτότητα. Οι δύο αυτοί δρόμοι, φυσικά, ταυτίζονται, καθώς εμπεριέχουν την προάσπιση της καθεστηκυίας τάξεως, την διαιώνιση της απάθειας και την άνευ όρων παράδοση των ατομικών ευθυνών σε κάποιους… αντιπροσώπους. Ο πασόκος, από βολεμένος δημόσιος υπάλληλος, δαιμόνιος “αυτοδημιούργητος” επιχειρηματιας ή μικροαπατεώνας μεταπράτης, μεταλλάσσεται (στα λόγια τουλάχιστον) σε εργασιομανή, που θεωρεί πως “δουλειές υπάρχουν, όμως ο έλληνας είναι τεμπέλης”. Όπως άλλωστε λέει και ένα γνωστό σύνθημα από τον Μάη του 68 «“Την επόμενη φορά που θα θυμηθείτε την εξέγερση, μην εμπιστευτείτε τους ειδικούς της επανάστασης…σας την έχουν στημένη στη γωνία!»

Από όλα τα παραπάνω, διαφαίνεται πόσο μικρή είναι η απόσταση ανάμεσα σε έναν μετριοπαθή αριστερό κι ένα σκληρό νεοφιλελεύθερο. Το ίδιο μικρή είναι και η απόσταση ανάμεσα σ’ ένα νεοφιλελεύθερο μ’ έναν φασίστα (με γραβάτα ή χωρίς). Η κοινωνία μας εκφασίζεται, κι αυτή την τάση οφείλουμε άμεσα ν΄ ανακόψουμε. Ή θα γίνουμε έρμαια του φτηνού λαϊκισμού, συρόμενοι και πάλι πίσω από λαοφιλείς ηγέτες, ή θα σκοτώσουμε τον πασόκο που έχουμε μέσα μας, μια για πάντα. Απορρίπτοντας την άκριτη κατάποση ενημερωτικών γευμάτων, αμφισβητώντας την «ορθολογικότητα» θεσμών και αξιών που μας περιβάλλουν, σπάζοντας τα δεσμά κάθε δόγματος που περιορίζει την ανοιχτή μας σκέψη.

Ένας καπιταλιστής σπάνια παραθέτει επιχειρήματα. Συνήθως, αμφισβητεί την βιωσιμότητα της αντιπρότασης, ρωτώντας «που αλλού έχει λειτουργήσει αυτό;» ή με έναν θεολογικό τρόπο παραβλέπει κάθε είδους εμπειρισμό, μένοντας αποκομμένος από την καθημερινότητα στις στατιστικές του, στις εξισώσεις και τις αναλύσεις περί οικονομίας, χλευάζοντας όσους στερούνται ευκαιριών ως «τεμπέληδες και ανεύθυνους» (ηθική της ενοχής και της εργασίας). Συνήθως εντοπίζει τα προβλήματα στη διαφθορά, τον κορπορατισμό – στοιχεία που ενυπάρχουν στην ίδια τη φύση αυτού που υπερασπίζεται, είτε απομονώνει περιπτώσεις ανθρώπων που παρανομούν (φοροφυγάδες, απατεώνες) τις μεγαλοποιεί και τις παραθέτει ως στοιχεία που αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα στο 100%, και αναμειγνύοντας τα ταυτόχρονα με στοιχεία των οικονομιστικών του αναλύσεων (που σπάνια μπορεί να κατανοήσει ο μέσος πολίτης, ή να τα χρησιμοποιήσει στη δουλειά του, στην καθημερινή του ζωή) με στόχο να αποδείξει την ορθότητα των επιχειρημάτων του. Η απάντηση στα (δύσκολα ομολογουμένως) ερωτήματα που τίθενται σε όσα υπερασπιζόμαστε δεν προέρχεται (και δεν θα μπορούσε να προέρχεται) από θεωρητικές αναλύσεις, γενικεύσεις και επιστημονισμούς. Η απάντηση έρχεται μέσα από την ανθρώπινη επαφή που γεννιέται στις συνελεύσεις, στην πολιτική δράση, στις ανοιχτές συζητήσεις, μέσα από τη συνεχή ανατροφοδότηση θεωρίας και πράξης. Ας εφαρμόσουμε όσα οραματιζόμαστε, έστω σε μικρή κλίμακα, διορθώνοντας, μεταλλάσσοντας, παρεμβαίνοντας συλλογικά σε ό,τι δυσλειτουργικό. Μια καλή απάντηση στο δόγμα (είτε αυτό λέγεται καπιταλισμός, είτε θρησκεία, είτε ολοκληρωτισμός) είναι το ανοιχτό πλαίσιο συνδιαμόρφωσης, η εξέλιξη που πηγάζει από την ίδια την κοινωνική δράση. Ας περάσουμε στο επόμενο βήμα, και, ίσως, ο πασόκος ενωθεί κάποτε μαζί μας.

Συγγραφή από Μιχάλης Θ, Ian Delta, Efor

13 comments / Σχολια

  1. Θεωρώ ότι δεν ''μεταλλάχθηκε'' ''ο πασόκος''που το πεδίο έκφρασης και δράσης των ιδεών και των αναγκών του ήταν και είναι ο μεσαίος χώρος δηλ η μεσαία τάξη.

    Η τάξη εκείνη που σχεδόν στο σύνολό της χρησιμοποιεί την ''ιδεολογία'' της ως άλλοθι ή το άλλοθι ως ''ιδεολογία'' της.Ο μικρέμπορας,ο υπαλληλίσκος και ο

    μικροεπιχειρηματίας λειτουργούν σχεδόν πάντοτε προς όφελος των οικονομικά

    ισχυρών και εις βάρος της εργατικής τάξης έχοντας ως άλλοθι την κοινωνική ''ευνομία''και ''τάξη'' και ως εκ τούτου την ''ασφάλεια!''!!!!!!(Δεν είναι τυχαίο που ο ψιλικατζής ψηφίζει το ίδιο κόμμα με τον εφοπλιστή).

    Ένα άλλο στοιχείο εξ ίσου καθοριστικό είναι η ανεκτικότητα και η συγκατάβαση

    προς την άρχουσα τάξη και την εξουσία, δηλ ο ραγιαδισμός και η δουλοφροσύνη της μεσαίας τάξης που έχει ως άλλοθι την ''εθνική'' υπόσταση της χώρας αλλά και τα κεκτημένα της από την μία και των αφεντικών της από την άλλη.

    Η άλλη πλευρά του νομίσματος είναι η εργατική τάξη.Άλλη πονεμένη ιστορία.

    Είναι η τάξη που έχει τον ρόλο του εξιλαστήριου θύματος σε αυτό το νόμισμα και η κορώνα του νομίσματος ο ηγέτης του πασοκ,ο αμφιλεγόμενος Ανδρέας Παπανδρέου.

    Κατά την διάρκεια της 10ετίας του ᾽60 και κυρίως στα χρόνια της χούντας ανδρώθηκε και ισχυροποιήθηκε το εργατικό λαϊκό κίνημα με αποκορύφωμα το Πολυτεχνείο.Αυτό όμως δεν άρεσε και δεν βόλευε καθόλου την Μεγάλη Πύλη και τους εδώ διαχειριστές της, έπρεπε οπωσδήποτε αυτό το κίνημα να

    μπει στο ''χρονοντούλαπο της ιστορίας''(καλό το σύνθημα).Προσπάθησε η ΝΔ να το περιορίσει αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να το κάνει δυνατότερο.Ευτυχώς που σε αυτή την χώρα υπάρχουν πάντα ''εναλλακτικές''και συμφέρουσες προς την Πύλη και όχι μόνο, λύσεις.Η λύση πολύ απλή κάποιος που να μιλάει απταίστως την Ελληνική αλλά να αγαπάει την Αμερική και τον κώλο του.Γόνος πολιτικού με μεσοβέζικη κεντρώα ''ιδεολογία'' που εκπροσωπούσε απολύτως την μεσαία τάξη.Δεν ήταν άλλος από τον Α.Π.που εύστοχα συνέπλευσε με τους νοικοκυραίους της Ένωσης Κέντρου όπου και τους διέλυσε.Στη συνέχεια συνεπικουρούμενος από τους κολλητούς του συνεργάτες και οπορτουνιστές''ιδεολόγους τύπου Κουτσόγιωργα, Τσοχατζόπουλου, Παπούλια Γεννηματά, Γιαννόπουλου, Κατσιφάρα και βέβαια για να μην ξεχνιόμαστε τον επιχειρηματία και δεξί του χέρι Λούβαρη και τον φίλο του έμπορο όπλων Χάλαγκ όπου μαζί με τον Παπούλια δάνεισαν τον ΑΠ προκειμένου να τελειώσει την ροζ βίλα .κ.α.Και με συνθήματα επαναστατικά τις περισσότερες φορές, κατάφερε να πείσει το προλεταριάτο της εποχής ότι θα χώσει την Δεξιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, στη πραγματικότητα έχωσε και μάλιστα πολύ εύκολα

    το Λαϊκό Εργατικό Κίνημα διαλύοντας συνεταιρισμούς και εξαγοράζοντας απολύτως το συνδικαλιστικό κίνημα.

    Το πασόκ ήταν και είναι το ''ιδεολογικό'' άλλοθι των μικρομεσαίων και μεσαίων ψηφοφόρων.

    Δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι συμπολίτες μας κατά 70% νοιώθουν ανακούφιση με την κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας.Άγνωστο τι πρεσβεύει ο εμποράκος,γνωστό όμως τι κάνει…

    • Παρά του ότι συμφωνώ με πολλά από αυτά που λες, δεν νομίζω ότι χρειάζεται πλέον να μιλάμε για εργατικές και μεσαίες τάξεις. Δεν βοηθάει,τουλάχιστον στον βαθμό που προσπαθούμε (αν το κάνουμε) να αναλύσουμε την αντικειμενική πραγματικότητα. Η τάξη δεν μπορεί να υπάρχει παρά μόνο εάν έχει συνείδηση του εαυτού της. Εξάλλου η επίκληση πχ στην εργατική τάξη προσδίδει συγκεκριμένους “ιστορικούς ρόλους” (σα να αναγνωρίζουμε έμμεσα δηλαδή πως έχει κάποιο αντικειμενικό σκοπό ως τάξη που δεν εκπληρώνει [επειδή είναι χειραγωγημένη πχ]) πράγμα οδηγεί σε ντετερμινιστικού τύπου προσεγγίσεις. (Γιαυτό και τα ρεύματα που διαφοροποιήθηκαν από τον μαρξισμό τον 20 αιώνα, ελευθεριακά κυρίως, μιλάνε για Πρόταγμα). Αν θέλουμε να μιλάμε για τάξεις (ή κοινώς να λέμε ότι επιθυμούμε αλλαγή του συστήματος από τα κάτω) πιστεύω ότι είναι προτιμότερο να χωρίσουμε μια κοινωνία σε αυτούς που α) με τον τρόπο τους αμφισβητούν την υπάρχουσα κοινωνική θέσμιση και παλεύουν για να την αλλάξουν συγκροτημένα, αγωνίζονται είτε για άμεση δημοκρατία, είτε για λαϊκή αντιπροσώπευση β) τον όχλο που ενώ προσπαθεί να αλλάξει τα πράγματα, λόγω του κομφουζιονισμού του αναζητεί ηγετίσκους, φυρερίσκους, μπλέκει αριστερίστικα συνθήματα με συνωμοσιολογίες και εθνικισμό, και οδηγείται στον ολοκληρωτισμό δίχως να το καταλαβαίνει και τέλος γ) σε αυτούς που δεν κάνουν τίποτα, απλά επειδή βρίσκουν νόημα στην κατανάλωση, την ηθική της εργασίας, τον παραγωγισμό, τον οικονομισμό και όλα τα φαντασιακά δημιουργήματα της καπιταλιστικής κοινωνίας από την Βιομηχανική Επανάσταση και έπειτα.

      Θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν μεταλλάχτηκε η ηγεσία του γιατί ποτέ δεν είχε σκοπό την εγκαθίδρυση της λεγόμενης λαικής εξουσίας, αλλά την χειραγώγηση. Αυτό αν το πούμε έτσι απλά μάλλον συνωμοσιολογικό σενάριο φαντάζει. Εγώ πιστεύω ότι και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ μεταλλάχτηκε αλλά και η βάση του, ως αποτέλεσμα της αλλαγής των κάποιων κοινωνικών αξιών (οι κυρίαρχες παραμένουν ίδιες, όμως δευτερεύουσες αξίες μεταλλάσονται, δημιουργώντας πάντα καινούρια πρότυπα και κανόνες γύρω από τον κεντρικό πυρήνα του κοινωνικού φαντασιακού). Θα πρέπει δηλαδή να εξετάσουμε ολόκληρο το ιστορικο-πολιτικό πεδίο και όχι να αναλωθούμε σε μια οικονομική ανάλυση. Από τα μέσα του 80 έχουμε την ιδέα-φιάσκο της Ενωμένης Ευρώπης, όπου όλοι θα μπορούσαμε να ζούμε σαν Γερμανοί, σαν Γάλλοι και όχι σαν «τριτοκοσμικοί Έλληνες» όπως μας είχαν μάθει να πιστεύουμε (θα είχαμε δηλαδή να καταναλώνουμε τα πάντα, να έχουμε όσα αυτοκίνητα θέλουμε, να ζούμε κοινώς πλουσιοπάροχα δίχως να μας ενδιαφέρει ούτε η πολιτική (το όραμα του Χομπς πραγματώνεται σιγά σιγά), ούτε η παιδεία, ούτε οι κοινωνικές σχέσεις, παρά μόνο η ιδιωτική μας σφαίρα… Έτσι, κάποιοι του ΠΑΣΟΚ μεταλλάχτηκαν, ως φυσικό επακόλουθο της αλλαγής των φαντασιακών σημασιών μέσα στην κοινωνία, (αλλά είτε για οπορτουνιστικούς λόγους), κάποιοι, όμως, θα προτίμησαν να παραμείνουν στις θέσεις τους, αλλά αναγκάστηκαν να «μετακομίσουν» σε άλλη πολυκατοικία/παράταξη ή να εγκαταλείψουν τον χώρο της πολιτικής. Το ΠΑΣΟΚ χειραγώγησε ως ένα βαθμό (αλλά και κάθε πολιτικός το ίδιο κάνει). Πήρε με το μέρος του την τάξη που επιθυμούσε δημοκρατία και δικαιώματα αλλά λόγω του ότι δεν είχε βγει από τη λογική του «αναζητώ τον κατάλληλο ηγέτη» (και βλέπεις στην Ελλάδα το αναρχικό κίνημα ήταν σχετικά μικρό εκείνη την περίοδο) μόλις αυτός ο κατάλληλος ηγέτης εμφανίστηκε, έπεσε στα δίχτυα του και τον ακολούθησε όπου πήγαινε. Κι έτσι, πολεμάμε ακόμα και σήμερα να ξεκολλήσουμε από τον πασοκισμό που παρότι δίνει βήμα στην ακροδεξιά, γλείφει τις τράπεζες και την ΕΕ, έχει ξεπεράσει σε Νεοφιλελευθερισμό την ΝΔ και την Ντόρα, ακόμα βλέπουμε να λαμβάνει ποσοστά του 20% στα προγνωστικά!

      • Η τάξη δεν μπορεί να υπάρχει παρά μόνο εάν έχει συνείδηση του εαυτού της. Εξάλλου η επίκληση πχ στην εργατική τάξη προσδίδει συγκεκριμένους “ιστορικούς ρόλους” (σα να αναγνωρίζουμε έμμεσα δηλαδή πως έχει κάποιο αντικειμενικό σκοπό ως τάξη που δεν εκπληρώνει [επειδή είναι χειραγωγημένη πχ]) πράγμα οδηγεί σε ντετερμινιστικού τύπου προσεγγίσεις. (Γιαυτό και τα ρεύματα που διαφοροποιήθηκαν από τον μαρξισμό τον 20 αιώνα, ελευθεριακά κυρίως, μιλάνε για Πρόταγμα). Συμφωνώ απολύτως με αυτές τις δύο παραγράφους που θαρρώ ότι είναι και η ουσία της απάντησής σου θέλω να σε ευχαριστήσω για τον χρόνο σου

        πήρα ένα καλό μάθημα να είσαι καλά

        • Εμμμ… συγνώμη αλλά δεν παραδίδω μαθήματα :) :) :) … είπα απλώς με βάση αυτά που έχω μελετήσει τόσο σε θεωρητικό επίπεδο και άλλο τόσο έχω αντιληφθεί στο εμπειρικό πεδίο. Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι μη αμφισβητήσιμα. Οπότε, θα σου πρότεινα, ότι διαβάζεις, να το κρίνεις και να το ξανακρίνεις μερικές φορές. Άλλωστε, αυτός είναι και ο λόγος των σχολίων στο blog. (Ασχέτως και αν σπάνια λειτουργεί έτσι, λόγω του καινούριου αθλήματος, του τρολαρίσματος). Ευχαριστώ για την ανάγνωση και το χρόνο σου.

  2. με βάση κάποια πρόχειρα στοιχεία, που έχω στη διάθεση μου, εκείνη η φουκαριάρα η εργατική τάξη, στατιστικώς είναι μικρούλα, σε σχέση με τις υπόλοιπες κακές τάξεις. Οπότε , η πλειοψηφία αποφασίζει ή η μειοψηφία πρέπει να καταργήσει κάθε έννοια δημοκρατίας, ωστε να έρθει εν τη βασιλεία της.

    Η τελευταία της αναλαμπή ήταν όταν έκαμε το πολυτεχνείο. Είχε και το πρωτοπόρο κόμμα μαζί της. Εκτοτε κοιμάται κι έτσι η πλειοψηφία των άθλιων υπαλλήλων, εμποράκων , γιατρών δικηγόρων klp στηρίζει τα σημερινά μέτρα της κυβέρνησης, ενάντια στην εργατική τάξη, που όλο και πιο πολύ συρρικνώνεται, λόγω ανεργίας.

    Ευτυχώς, οι υπόλοιπες τάξεις είναι ακόμα ισχυρές και συνεχίζουν να στηρίζουν το μεγάλο κεφάλαιο, που τώρα έγινε και διεθνιστικό.

    Και φυσικό είναι, και καταμετρημένο , βεβαίως, βεβαίως , πως το 70% του λαού είναι με την συγκυβέρνηση των τοκογλύφων.

    Οι άθλιοι εμποράκοι, τι μας κάνουν!!!

    Επειδή φοβόμαστε να πούμε πως ο λαός δεν είναι μαζί με τη μαλακία που μας δέρνει, τον τεμαχίζουμε και τον βαφτίζουμε, όπως μας γουστάρει.

    Ο ξεφτιλισμένος λαός φταίει για όλα. Όχι, όμως, η δική μας ανικανότητα, να διαυγάσουμε την πραγματικότητα και να επινοήσουμε(τρόπος του λέγειν το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο) κάτι, που να ενώνει, να συγκινεί, να διεγείρει και να σαρώνει καθεστώτα.

    Τι να κάνει κι αυτός ο εμποράκος;

    Πάει στα γήπεδα και στις παρελάσεις να εκτονωθεί κατά της χούντας, που μας κυβερνά. Βεβαίως, μόνο σε ποσοστό 30%. Οι υπόλοιποι είναι ευχαριστημένοι.

    Ή μήπως είναι η εργατική τάξη αυτή κι εγώ έκαμα λάθος στην ταξική ταυτότητα;

    και καλά το άλλο. Η εργατική τάξη της Σχολής Ευελπίδων, οι στρατόκαβλοι, όπως ορθώς τους αποκαλούμε, έκανε αντίσταση παρελαύνοντας , όταν το αντιεξουσιαστικό καθεστώς κατάργησε τις παρελάσεις.

    Σε λίγο που θα καταργηθεί η ιδιοκτησία , με τη φορολογία στα σπίτια, θα έχει ολοκληρωθεί το όραμα της κοινοκτημοσύνης ενός άδειου πουκάμισου.

    Και μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία της εγκαθίδρυσης κυβερνήσεων της trilateral ommission, θα έχουμε ξεμπερδέει με τα κράτη – έθνη και τον άθλιο εθνικισμό του εμποράκου.

    Θα καταργηθεί ταυτόχρονα και το κράτος, οπότε οι διεθνιστές όλου του κόσμου θα πανηγυρίσουν και η ΝΤΠ θα αποδειχθεί πως ήταν συνομωσιολογία του Λιακόπουλου.

    Ευτυχώς, η νέα διεθνής θα απαλλάξει την εργατική τάξη και από την καταπίεση του εμποράκου, κλείνοντας του το μαγαζί και παίρνοντας το σπίτι του, αλλά θα την απαλλάξει και από την εργασία της (αυτό είναι, όμως, παράπλευρη απώλεια).

    Οι αλήτες καλά να πάθουν. Σε ποσοστό 85% ψήφιζαν τα δύο κόμματα και τα έτρωγαν μαζί. Τώρα, που τους ήρθε ο λογαριασμός, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, εξακολουθούν να τους στηρίζουν σε ποσοστό 70%. Βελτιώνεται η κατάσταση.

    Και μη μου πει κανείς πως είμαι χυδαίος.

    Το λέω μόνος μου: Εϊμαι.

  3. Odyssey !!!!

    Σε συγχαίρω έχεις επίγνωση του εαυτού σου!!!!!!!!

    Σου πήρε πολύ χρόνο για να το επιτύχεις;;;;;;;;;;;;;;

  4. Φίλοι, ας μην τραβάμε τα πράγματα στα άκρα χωρίς λόγο.

    Η Selana Otto έκανε ένα σχόλιο που είναι εύλογο, εκφράζει τις απόψεις πολλών φίλων και συντρόφων και, κατά την άποψή μου, εμπεριέχει αρκετές αλήθειες.

    Ο Odyssey πάλι, δεν λέει τίποτα παράλογο και ουσιαστικά, αν κατάλαβα καλά, διαμαρτύρεται για την μαρξιστική ορολογία και επισημαίνει τα λάθη και τα αδιέξοδα της Αριστεράς, μη αποδεχόμενος την αναγκαιότητα του σταδίου της δικτατορίας του προλεταριάτου κλπ. και καταλογίζοντας έλλειψη συνείδησης και ευθύνες και στην εργατική τάξη ή "τάξη", προτάσσοντας την αυτονομία. Ίσως έχει οξύ ύφος αλλά δεν νομίζω ότι απευθύνεται στη Selana προσωπικά, αλλά μάλλον επιχειρεί να κάνει μια ολιστική τοποθέτηση.

    Η Selana ούτως ή άλλως συμφωνεί με το "Η τάξη δεν μπορεί να υπάρχει παρά μόνο εάν έχει συνείδηση του εαυτού της.", οπότε δεν θεωρώ ότι υπήρξε προσωπική μομφή.

    Η ιδεολογική καταγωγή, η ορολογία κλπ. κλπ., παίζουν κάποιο ρόλο, αλλά όχι τέτοιο ώστε ν' αρχίσουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας, ειδικά τη στιγμή που οι επιθυμίες μας, τα προτάγματά μας (πείτε το όπως σας αρέσει) αλλά και οι μέθοδοί μας ταυτίζονται σε μεγάλο βαθμό.

    Αν πάλι δεν κατάλαβα κάτι, ζητώ συγγνώμη και από τους δυο σας και συνεχίστε ή μην συνεχίζετε.

  5. (έχω ξεμείνει από νετ, φυλάω ένα γραφείο και δεν έχω τι να κάμω και γράφω ασυναρτησίες)

    Ian, Καλά τα είπες. Και η Σελάνα, ως προς το τι είμαι.

    Η εμμονή σε ψευδοεπιστημονικές θεωρήσεις δεν αντέχει σε κριτική, όποιο τρόπο κι αν χρησιμοποιήσω. Είναι θρησκευτική πίστη, που δεν εδράζεται πουθενά.

    Ή μάλλον, "εδράζεται" στη φαντασίωση ενός ανθρώπου, που αποφάσισε να απαντήσει στην κοινωνική "πρόσκληση" που του "απηύθυνε" ο συνδικαλισμός στην εποχή της βιομηχανικής επανάστασης.

    Αυτή η "πρωτοπορία" της τάξης ή του κόμματος πηγάζει από την αυθαιρεσία μιας σκέψης που νόμισε πως τα πάντα είναι εργασία και πως το πνεύμα είναι αντανάκλαση της ύλης και οι σκέψεις των ανθρώπων και οι σχέσεις τους, επίσης, καθορίζονται από την "ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων". Στοιχείο, που ουδέποτε μπόρεσε να "αποδείξει" επιστημονικά, και ας αποκαλείται "επιστημονική ιστορική μέθοδος". Π.χ. Η θεωρία της σχετικότητας καρφώθηκε στο μυαλό του Αϊνστάιν , σαν "αντανάκλαση της ύλης" και έχει στενή σχέση με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της εποχής.

    (Γι' αυτό ο Στάλιν, δια νόμου και διαταγμάτων, άρχισε να ορίζει τι είναι επιστήμη και τι όχι. π.χ. απαγόρευσε την θεωρία των κβάντα, επειδή δεν ήταν σύμφωνη με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της εποχής (όποιος θέλει αριθμούς τέτοιων διαταγμάτων, στη διάθεση του).

    κι άλλο π.χ. και τέλος: Η "επιστημονική" θεωρία των 5 σταδίων της ιστορίας, σκόνταφτε σ' εκείνο το πράγμα που λεγόταν "Ελλάδα". (Σκόνταφτε και σε άλλα πράγματα, αλλά να μη το κάνουμε θέμα). Το ταχτοποίησε , λέγοντας πως ήταν κάτι σαν την παιδική ηλικία της ανθρωπότητας, κάτι που είχαν διαπιστώσει και οι αρχαίοι της αυτοκρατορικής και θεοκρατικής ανατολής εκείνης της εποχής: "Έλληνες αεί παίδες".

    Όλα αυτά δείχνουν επιστημονικό βάθος.

    Παρ΄όλα αυτά, οι ψευδομαρξιστές δεν έχουν διαβάσει Μαρξ.

    Στο ευαγγέλιο τους, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, είναι σαφές τι εννοεί ο Μαρξ , όταν μιλά για προλεταριάτο. Λόγω της συγκυρίας της βιομηχανικής επανάστασης στην Αγγλία, από όπου αντλούσε υλικό για σκέψη, ο άνθρωπος έκανε διαύγαση, για να φτιάξει θεωρία, ενώ σήμερα , κάποιοι έχουν μείνει με τη θεωρία στο χέρι, χωρίς να κοιτάνε γύρω τους και οι θεωρίες διαψεύδονται με ραγδαίους ρυθμούς. Ζώντας την κατάσταση, συμπέρανε πως μια μέρα ΟΛΟΙ θα είναι προλετάριοι και κάποιοι λίγοι αστοί, περιμένοντας την προλεταριοποίηση και των μικροαστών της εποχής.

    Έβγαλε και άλλα συμπεράσματα, που δεν ήταν σωστά, αλλά αυτό ήταν σωστό. (Δεν ήταν προφήτης).

    Όταν, λοιπόν, ο Μαρξ και οι φίλοι του, στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, μίλησε για δικτατορία του προλεταριάτου, μιλούσαν για δημο-κρατία, μια και περίμεναν – προέβλεψαν το όλον του δήμου να αποτελείται από προλετάριους. Μιλούσε, λοιπόν, για μια δικτατορία των πολλών – δημοκρατία- ενάντια στους λίγους αστούς.

    Ο Μαρξ επανέλαβε με δικούς του όρους, την πανάρχαια αντίθεση Ολιγαρχία – Δημοκρατία, που επινόησε την πολιτική, σαν το εργαλείο της πόλης και των πολιτών κατα των ολιγαρχών.

    Εκτοτε, κάποιοι βολεύτηκαν ολιγαρχικά, δίνοντας άλλους ορισμούς για το τι είναι "προλεταριάτο", και κάποιοι που δεν μπορούν να έχουν αυτό-νομη σκέψη, απλώς αντιγράφουν ανοησίες, χωρίς να έχουν διαβάσει το Μαρξ. Ή κάποιοι τον έχουν διαβάσει και κάνουν το μαλάκα, όπως η Αλέκα: Βασικό συστατικό στοιχείο της πολιτικής θεωρίας του Κομμουνιστικού Μανιφέστου ήταν "ο εκφυλισμός του κράτους". Κάτι , σαν επιστροφή στην αρχαία Ελλάδα, όπου υπήρχε δημοκρατία, αλλά όχι κράτος.

    Στη συνέχεια, έχουμε τους αναρχικούς, που ονειρεύονται, όχι μια κοινωνία, που την εξουσία θα έχει ο λαός (δηλ. το προλεταριάτο) , αλλά μια κοινωνία …χωρίς εξουσία!!!!!!!!!! Κάτι σαν όχημα, χωρίς οδηγό και χωρίς τιμόνι.

    Εγώ, πάντως, φαντασιώνομαι μια κοινωνία χωρίς εργασία. Και κάποιος άλλος μια κοινωνία χωρίς χρήμα.

    Εγώ τις φαντασιώσεις μου τις έχω για προσωπική αυτοϊκανοποίηση. Κάποιοι άλλοι, αυτοϊκανοποιούνται , κάνοντας τη φαντασίωση τους, …πολιτική.

    Έτσι, ο αυνανισμός από πολύ προσωπική υπόθεση, γίνεται δημοσιο αγαθό.

    Όταν μιλούσε, λοιπόν, ο Μαρξ για την τάξη που έπρεπε να έχει συνείδηση του εαυτού της, μιλούσε για την συντριπτική πλειοψηφία του λαού, που πρέπει να έχει συνείδηση ενάντια στην ολιγαρχική μειοψηφία των βιομηχάνων της εποχής, που κακώς αποκαλούσε αστούς. (Τη σύγχιση των λέξεων πληρώνουμε ακόμα). Κι αυτή τη συνείδηση ο ΛΑΟΣ την έχει και το απέδειξε. Δεν έχει πολιτικό σχέδιο, από έλλειψη κάποιων παραμέτρων ή γνώσεων, αλλά η διανόηση είναι αλλού. Στηρίζει το σύστημα, ακόμα και όταν δηλώνει "διαφωνία", Θεωρητικώς.

    Σήμερα, ο μαρξισμός, όπως ο αναρχισμός και άλλες κλειστές "επαναστατικές" ιδεολογίες, είναι μέρος του καθεστωτικού όλου και συμβάλλει στη συντήρηση της διαίρεσης της μεγάλης τάξης του λαού και στην εκτόνωση του, μέσω της αυτοϊκανοποίησης του "εγώ δεν τα έφαγα μαζί, γιατί ήμουν Διαφωνών". Ξεχνώντας, όμως, πως κάθε άνθρωπος επί της γης είναι συνένοχος, για αυτό που βιώνουμε.

    Και κυρίως, οι φορείς και τα κόμματα που υποτίθεται πως είναι αντικαθεστωτικά. Άμα, ηλίθιε, δεν έχεις βρει τον τρόπο να συμβάλλεις να αυτοδημιουργηθεί μια απίστευτα μεγάλη ενότητα του προλεταριοποιημένου λαού και μια αντίστοιχη πολιτική ανατροπής, πήγαινε αυτοκτόνησε και μη μας ζαλίζεις. Μαλακίες κάνω και μόνος μου. Δε ζητάω να με βοηθήσουν κι άλλοι.

    Κι επειδή δεν τους ακολουθεί κανείς, βρίζουν το λαό!

    ή μήπως, κάνω λάθος στο τελευταίο;

    Η Σελάνα, για να μη τους βάλει όλους στο ίδιο τσουβάλι, τους διαίρεσε, πολύ έξυπνα σε τάξεις, ώστε να μη φανεί πως τα χώνει στην πλειοψηφία και το υποκείμενο που λέγεται λαός.

    Αυτός ο πούστης – λαός φταίει που δεν έχει τη συνείδηση που εγώ του προτείνω και που είναι επιστημονικά ορθή.

    Και δεν φταίω εγώ, ο Odyssey, που καταναλώνοντας ανώδυνες για το σύστημα λέξεις, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι τις καλό και αυτοϊκανοποιούμαι, γράφοντας το παρόν κείμενο. (όποιος το εκλάβει, σαν κάτι πιο σημαντικό από διαδικασία αυτοϊκανοποίησης, κάνει ένα ακόμα λάθος ζωής)

    Μην ανησυχείτε, πάντως: Όταν ο Λόγος θα γίνει επικίνδυνος, η Ελευθερία του Λόγου θα καταργηθεί. Όπως οι εκλογές, το κράτος, η έννοια του έθνους, και φυσικά οι ποικιλία των τάξεων. Και κάποιοι θα έχουν μείνει με την εξαθλίωση και κάποιοι ελάχιστοι, θα κάνουν επανάσταση σε αυτοδιαχειριζόμενες πολυκατοικίες.

    Οι "αντιεξουσιαστές" της εξουσίας είναι εδώ και θα υλοποιήσουν όλα τα προγράμματα των αριστερών φαντασιώσεων. και κάποιοι, με αναχωρητισμό και ανοησίες, περιμένουν κάποτε ο λαός να επαναστατήσει.

    Είναι νομοτελειακό, όσο και η Δευτέρα Παρουσία του Θεού επί της γης.

    Έχουν άγνοια κινδύνου και δεν μπορούν να δουν την ραγδαία επιδείνωση και απώλεια δημοκρατικών κατακτήσεων, η οποία μόλις περάσει το κόκκινο σημείο, δεν θα έχει επιστροφή.

    Το πολύ 10 χρόνια ζωής, ακόμα και όλα τα καθεστωτικά σύμβολα θα καταρρεύσουν και θα έχει δικαιωθεί ο "αντιεξουσιαστικός" και "αριστερός" αγώνας ενάντια στα σύμβολα και όχι ενάντια στην εξουσία. Η ιδιοκτησία, το κράτος, το έθνος θα είναι παρελθόν και ένας διεθνής στρατός θα επεμβαίνει όπου γης. (Κανείς αντιεξουσιαστής δεν ασχολείται με το γεγονός της συγκέντρωσης τόσων στόλων στην Ανατολική Μεσόγειο).

    Το Βατερλώ είναι εδώ. και δεν αναφέρομαι στην Ανατολική Μεσόγειο ή τις αραβικές χώρες. Είναι στην Ελλάδα. Αυτό που μένει, είναι να δούμε τίνος θα είναι.

    Το λένε κι άλλοι , αλλά οι θεωρητικοί της αριστεράς, της δημοκρατίας και της αντιεξουσίας κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, με τη μέθοδο του χριστιανικού αναχωρητισμού. Φτιάχνουμε κοινότητες μακριά από τον μάταιο τούτο κόσμο.

    Γουόλφ, Ζίζεκ, Γκαλεάνο και κάποιοι ακόμα έχουν δει το έργο και μας το λένε. Και δεν είναι κάποια υπαρκτή πολιτική δομή ή "αντι-δομή"(sic) ΄που δημιουργεί την ελπίδα. Είναι η 15η Ιουνίου και η 28η Οκτωβρίου, με μερικές ακόμα ενδιάμεσες ημερομηνίες. Την πρώτη φορά, παραλίγο, τη δεύτερη ο ανοργάνωτος λαός έριξε την κυβέρνηση. (Αλλά κόπηκε η οποιαδήποτε αναφορά σε αυτό, από τις "διακηρύξεις" της "άμεσης" – ολιγαρχικής δημοκρατίας. Κόπηκε και από το ΚΚΕ).

    Χωρίς ρεαλιστικό ριζοσπαστικό πολιτικό σχέδιο ρήξης, το ευρωαμερικανικο – παγκόσμιο θα θυμίζει, σε λίγο, τα ελληνικά ρετάλια, που αυτοαποκαλούνται "λαική συνέλευση".

    ΥΓ. 1. Προχτές, κάποια σπουδαία "συνέλευση" σαρώθηκε από 30 χρυσαυγίτες. Δηλ. η "συνέλευση" πόσοι ήταν; Φυσικό συμπέρασμα: "Αφού εμείς είμαστε η συνέλευση, να απαγορευθεί σε αντιδημοκρατες να έρχονται σε συνελευσεις. Η δημοκρατία δεν είναι για όλους)

    2. Ψήφισμα "αμεσοδημοκρατικής λαικής συνέλευσης: "να καλέσουμε τον κόσμο να ξεσηκωθεί, την ημέρα που θα υπογραφεί η δανειακή σύμβαση". Θυμίζει τα άλλα, μην αφήνετε τις πλατείες, μείνετε στις παρελάσεις κλπ., λες και δεν έχει κάτι καλύτερο να κάμει ο κόσμος (το προελεταριάτο που δεν έχει συνείδηση)

    Απορία, που δεν έγινε: Αν δεν μας ακούσει, τι να του κάνουμε;

    3. Στις πόσες αυτοδιαχειριζόμενες πολυκατοικίες, στα πόσα στρέμματα συλλογικών καλλιεργημένων αγρών ή στις πόσες καταλήψεις πέφτει το καθεστώς; Ρωτώ , αν υπάρχει εκτίμηση, για να υπολογίσω το χρόνο, που χρειάζεται.

    μου θυμίζει εκείνο το ιστορικό προηγούμενο, που όταν η αυτοκρατορία εδραίωσε τη θέση της κάλεσε τις κοινότητες και ανακοίνωσε "τώρα, άμεση δημοκρατία παντού".

    H AYTOY ΑΘΛΙΟΤΗΣ ΞΑΝΑΧΤΥΠΗΣΕ

  6.      Είναι γενικά εύκολο να κατηγορείς τους άλλους. Για την πορεία του ΠΑΣΟΚ κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Βέβαια υπάρχουν ιστορικοί λόγοι που διαμόρφωσαν αυτήν την κατάσταση. Ο κόσμος που ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ ήταν άνθρωποι που ταλαιπωρήθηκαν από τον αυταρχισμό της δεξιάς για 50 χρόνια (με μικρά διαλείμματα). Δεν ήταν σοσιαλιστές Είδαν πολλοί από  αυτούς "καλύτερες μέρες" . Ο λαός δεν είναι άγιος κάνει σωστές και λάθος επιλογές. Για τον τραμπουκισμό  που γράφεις δεν τον έχεις δει στα ελληνικά πανεπιστήμια από ομάδες της αριστεράς? Δεν τον έχεις δει όταν καίγονται βιβλιοπωλεία που δε σου αρέσουν ? (ούτε εμένα μου αρέσουν τα βιβλία του Γεωργιάδη αλλά οι απόψεις αντιμετωπίζονται με απόψεις) . Αλήθεια ποια εναλλακτική πορεία δείχνεις ? Στην πράξη όχι στη θεωρία.
         Πάντως συγχαρητήρια για το site

    • Δυστυχώς τους τραμπουκισμούς και τα κτηνώδη της αριστεράς τα ξέρουμε. Όχι μόνο στα πανεπιστήμια αλλά κι εκτός, για να μην μιλήσουμε για την άπλετη υποστήριξη που δίνουν στον Ισλαμικό φονταμενταλισμό ή καθεστώτα τύπου Πολ Ποτ, Στάλιν, Μάο κτλ κτλ που για αυτούς αποτελούν μια «εναλλακτική λύση». Έχουμε γράψει ένα σορό άρθρα κριτικές στον Μαρξισμό, την αριστερά, τον Λενινισμό και άλλες παρόμοιες θεολογίες. Από το ύφος του άρθρου και μόνο θα καταλάβεις ότι με την αριστερά δεν έχουμε δεσμούς, ασχέτως και αν κάποια από τα προτάγματά τους είναι υπό συζήτηση. Βέβαια το άρθρο αφορά το mainstream πολιτικό σκηνικό και όχι το τί κάνουν οι σέχτες και τα γκρουπούσκουλα μεταξύ τους.

      Η δική μας πρόταση δεν είναι μια «εναλλακτική», τουλάχιστον εγώ δε χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο που έχει ταυτιστεί με lifestyle αριστερισμό. Είναι πρόταση ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού μέσω της εγκαθίδρυσης αμεσοδημοκρατικών κοινωνικών δομών. Τα περισσότερα άρθρα μας μιλάνε για αυτό, για τη συλλογική και ατομική αυτονομία όπως εκφράστηκε από τον Κρονήλιο Καστοριάδη, αντλώντας παραδείγματα από την Αρχαία Αθηναϊκή δημοκρατία, την Παρισινή Κομμούνα, την Ισπανική Επανάσταση, την Αμερικανική Επανάσταση, την Ουγγρική Επανάσταση, το Civil Rights Movement, την Αραβική Άνοιξη. Μιλάμε για άμεση δημοκρατία και γι' αντικατάσταση όλων των ετερόνομων κοινωνικών θεσμών του με άλλους που θα είναι ικανοί να προωθούν την (πολιτική, κοινωνική και οικονομική) ισότητα και δικαιοσύνη. Για απόρριψη ντετερμινιστικών απόψεων (νόμοι της ιστορίας, πρόγονοι, ιστορική συνέχεια, νόμοι της αγοράς). Για περισσότερα, ρίξε μια ματιά εδώ http://eagainst.com/articles/%CE%B5%CF%85%CF%84%Chttp://eagainst.com/articles/revolutionary-projechttp://eagainst.com/topics/cornelius-castoriadis-http://protagma.wordpress.com/2010/11/30/%CE%B7-%
      Πολύ σημαντικό άρθρο επίσης http://eagainst.com/articles/%CF%84%CE%B9-%CE%B5%

      Καμία από τις θέσεις μας δεν αποτελούν θέσφατα. Σκοπός μας δεν είναι μόνο να τις προωθήσουμε αλλά και να τις συζητήσουμε/επεξεργαστούμμε/εξελίξουμε. Δεν θέλουμε ν' αλλάξουμε την κοινωνία μας εμείς. Θέλουμε η ίδια η κοινωνία ν' αλλάξει τον εαυτό της.

  7.      Συμφωνώ με τις βασικές  θεωρητικές αρχές της αυτονομίας (Καστοριάδης , Φωτόπουλος -Περιεκτική δημοκρατία κλπ) όπως και με τα ιστορικά παραδείγματα (Αθηναϊκή δημοκρατία, Παρισινή Κομμούνα,αναρχική Βαρκελώνη 1936-39). Σαν κατεύθυνση βέβαια και όχι σαν αντιγραφή.Αναρωτιέμαι όμως πως μπορούμε να κάνουμε κάτι ανάλογο στην Ελλάδα σήμερα. Σε μικρά χωριά όπως η Μαριναλέντα της Ισπανίας και το Βοργκλ της Αυστρίας το μεσοπόλεμο?
    Σε ευρύτερες περιοχές? και πως? Θα το αποφασίσουν οι τοπικές συνελεύσεις βέβαια αλλά δε βλέπω να γίνεται τουλάχιστον ακόμα.
         Όσο αφορά το "εναλλακτικός", οι λέξεις μπορεί να έχουν και πολιτική φόρτιση αλλά ας μην είμαστε τόσο αυστηροί ώστε να τις φοβόμαστε  (ειδικά σε ένα αυτόνομο χώρο)

    • Για να φτάσουμε σε σημείο να θέλουμε κάτι καλύτερο από αυτό που έχουμε θα πρέπει να το απαιτήσουμε πρώτα. Και για να το απαιτήσουμε θα πρέπει να το θέλουμε. Είναι μάλλον ανούσιο να ρωτάμε με ποιόν τρόπο θα πραγματοποιήσουμε αυτόν τον μετασχηματισμό αγνοώντας ότι ένα μεγάλο κομμάτι από αυτούς που βγαίνουν στο δρόμο επιθυμούν επιστροφή στις παλιές καλές μέρες της προμνημονιακής Ελλάδας ή έναν «καπιταλισμό που να δουλεύει» ενώ άλλοι οραματίζονται καθεστώτα σαν αυτά του Χότζα, του Τίτλο, του Πολ Ποτ, ή φράχτες στον Έβρο και πτώματα μεταναστών διαμελισμένα, Παπαδόπουλους και δικτατορίες τύπου Ιράν, Συρίας κτλ. Η δημιουργία μιας αυτόνομης κοινότητας δεν είναι κακή ιδέα, αλλά το θέμα δεν είναι να ξεφύγουμε εμείς από τον υπόλοιπο κόσμο σε μια μικρή γωνιά του πλανήτη. Σκοπός είναι να δημιουργήσουμε καταστάσεις που θα βοηθήσουν την υπόλοιπη κοινωνία (αλλά κι εμάς τους ίδιους σε ακόμα μεγαλύτερο βάθος) ν' αμφισβητήσουμε τις υπάρχουσες θεσμισμένες ανάγκες μας και τις αξίες που μας διέπουν. Κάτι τέτοιο είχε ξεκινήσει να γίνεται μετά τον Δεκέμβρη του 2008, αλλά στην πορεία η φλόγα έσβησε: από τη μια το μνημόνιο και η στάση της ΕΕ που έφερε άλλα θέματα προς συζήτηση στο προσκήνιο παρά το ζήτημα του κοινωνικού μετασχηματισμού (εθνικός διασυρμός και τόνωση πατριωτικού αισθήματος, οικονομική εξαθλίωση που δεν δίνει, πλέον, περιθώρια για περαιτέρω κοινωνιολογικές και πολιτικές συζητήσεις πέρα από την επιστροφή στην λιγότερη κακή κατάσταση) και από την άλλη η γκάφα της Μαρφίν και ο θάνατος 4 ανθρώπων συνέθλιψε, απογοήτευσε και έστρεψε την κοινή γνώμη ενάντια στον αναρχικό χώρο με τεράστιες συνέπειες μέχρι και σήμερα. Πάλι όμως, αν δεν είχε γίνει ο Δεκέμβρης δεν θα μπορούσα να δω τις συνελεύσεις της πλατείας Συντάγματος να γεμίζουν με τόσο κόσμο.

      Φυσικά δεν λέω να βγούμε στους δρόμους να τα σπάσουμε όλα, να κάψουμε τα πάντα περιμένοντας να γίνει κάτι πάλι. Όμως θα πρέπει να υπάρξει πρωτοβουλία δράσης, πέρα από τις κλασικές πορείες: ΓΕΣΣΕΕ, Σύνταγμα, σύγκρουση, σπίτι.

      Συμφωνώ καλό είναι να μην φοβόμαστε τις λέξεις, αλλά μερικές φορές έχουν τόσο συγκεκριμένη ταύτιση που εύκολα μπορεί κανείς να παρεξηγήσει.

• EN: Your comment will be visible after approval. Please check the terms of use.

• EL: Τα σχόλια δημοσιεύονται κατόπιν έγκρισης. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε τους Όρους χρήσης.