Γάζα: Λυση χωρίς Κράτη

Κείμενο που μοιράστηκε το 2009 από τις τοπικές ομάδες του Anarchist Federation στο Manchester και το Sheffield. Το κείμενο θα μπορούσε να έχει γραφεί μόλις σήμερα, καθώς η ιστορία στην περιοχή δείχνει να επαναλαμβάνεται διαρκώς και ο αριθμός των θυμάτων να μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο.

tumblr_n8pavjH0e41s4vi02o1_500

Ένα πράγμα είναι απολύτως βέβαιο όσον αφορά την υπάρχουσα κατάσταση στη Γάζα: το κράτος του Ισραήλ διαπράττει φρικαλεότητες, που πρέπει να σταματήσουν επειγόντως. Με εκατοντάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες, έχει γίνει σαφές πως ο στόχος της στρατιωτικής επέμβασης, η οποία βρισκόταν σε φάση σχεδιασμού ήδη από την υπογραφή της εκεχειρίας τον Ιούνιο είναι η ολοκληρωτική διάλυση της Χαμάς. Η επίθεση ακολουθεί τον απάνθρωπο αποκλεισμό κατά την υποτιθέμενη εκεχειρία, που κατέστρεψε τη ζωή των κατοίκων της Γαζας, διέλυσε τις υποδομές και οδήγησε σε μια ανθρωπιστική καταστροφή, την οποία κάποιος με ένα, έστω, ίχνος ανθρωπιάς θα είχε άμεσα σταματήσει.

Αλλά αυτά δεν αρκούν για να περιγράψει κάποιος την κατάσταση. Και στις δύο πλευρές της σύγκρουσης, η ιδέα πως η εναντίωση στο Ισραήλ πρέπει να σημαίνει παράλληλα και υποστήριξη στη Χαμάς και την “αντίσταση” της είναι ανησυχητικά κοινή. Απορρίπτουμε εντελώς αυτή τη θέση. Ακριβώς όπως και κάθε άλλο σύνολο κυβερνώντων, η Χαμάς, όπως και όλες οι άλλες μεγάλες παλαιστινιακές παρατάξεις, είναι χαρούμενη και πρόθυμη να θυσιάσει απλούς Παλαιστινίους ώστε να αυξήσει τη δύναμή της. Αυτό δεν αποτελεί ένα ασαφές θεωρητικό σημείο – για μια περίοδο, πρόσφατα, οι περισσότεροι θάνατοι στη Γάζα ήταν αποτέλεσμα της πάλης μεταξύ της Χαμάς και της Φατάχ. Οι «επιλογές» που προσφέρονται στους απλούς παλαιστίνιους πολίτες είναι μεταξύ ισλαμιστών γκάνγκστερ (Χαμάς ή Ισλαμική Τζιχάντ) ή εθνικιστών γκάνγκστερ (Φάταχ, Ταξιαρχίες Μαρτύρων του Αλ-Άξα). Αυτές οι ομάδες έχουν δείξει την προθυμία τους να επιτεθούν σε προσπάθειες της τάξης των εργαζόμενων οι οποίες αποσκοπούσαν στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους, προβαίνοντας σε κατασχέσεις γραφείων συνδικάτων, απαγάγοντας μέλη εργατικών σωματείων, και σπάζοντας απεργίες. Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα είναι η επίθεση στο Ραδιόφωνο των Παλαιστινίων Εργατών από τις Ταξιαρχίες των Μαρτύρων του Αλ-Άξα, με τη δικαιολογία ότι «υποδαυλίζουν εσωτερικές συγκρούσεις». Ξεκάθαρα, μια «ελεύθερη Παλαιστίνη» υπό τον έλεγχο κάποιων από αυτές τις ομάδες δεν έχει απολύτως κανένα νόημα.

Ως αναρχικοί, είμαστε διεθνιστές, ενάντια στην ιδέα ότι εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι έχουν κοινά συμφέροντα μέσα στο ίδιο έθνος/κράτος. Γι’ αυτό το λόγο, οι αναρχικοί απορρίπτουν τον παλαιστινιακό εθνικισμό, όπως ακριβώς απορρίπτουμε τον ισραηλινό εθνικισμό (Σιωνισμό). Η εθνικότητα δεν χορηγεί “δικαιώματα” στη γη, τα οποία απαιτούν ένα κράτος να για να τα επιβάλει. Οι άνθρωποι, από την άλλη πλευρά, έχουν το δικαίωμα της ικανοποίησης των ανθρώπινων αναγκών τους, και θα πρέπει να είναι θέση να ζουν όπου επιλέξουν, ελεύθερα.

Ως εκ τούτου, ενάντια στις διαιρέσεις και τις λαθεμένες επιλογές που μας προσφέρει ο εθνικισμός, υποστηρίζουμε απόλυτα τους απλούς ανθρώπους της Γάζας και του Ισραήλ ενάντια στον πολέμο του κράτους – όχι λόγω της ιθαγένειάς, της εθνικότητας ή της θρησκείας τους, αλλά απλά επειδή είναι ανθρώπινα όντα που ζουν, αισθάνονται, σκέφτονται υποφέρουν, αγωνίζονται.. Και η στήριξη αυτή πρέπει να σημαίνει απόλυτη εχθρότητα προς όλους εκείνους που τους καταπιέζουν και τους εκμεταλλεύονται – το κράτος του Ισραήλ, τις δυτικές κυβερνήσεις και τις εταιρείες που το προμηθεύουν με όπλα, αλλά και και άλλες καπιταλιστικές ομάδες που προσπαθούν να χρησιμοποιούν τους απλούς Παλαιστίνιους εργαζόμενους ως πιόνια στις διαμάχες για την εξουσία. Η μόνη πραγματική λύση είναι εκείνη η οποία είναι συλλογική, με βάση το γεγονός ότι ως τάξη, σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν έχουμε τελικά τίποτα πέρα από την ικανότητά μας να δουλεύουμε για τους άλλους, αλλά μπορούμε να κερδίσουμε τα πάντα αν σταματήσουμε τον καπιταλισμό -, και τα πολεμικά κράτη που το σύστημα αυτό έχει ανάγκη.

Το ότι αυτό φαίνεται σαν μια “δύσκολη” λύση δεν σημαίνει ότι δεν είναι η σωστή. Οποιαδήποτε «λύση» που σημαίνει ατελείωτους κύκλους σύγκρουσης, (ό,τι δηλαδή ο αντιπροσωπεύει ο εθνικισμός), δεν είναι καν λύση. Και αν αυτό συμβαίνει, το γεγονός ότι είναι «εύκολο» δεν έχει σημασία. Υπάρχουν τομείς της παλαιστινιακής κοινωνίας, που δεν κυριαρχούνται από επίδοξους ηγεμόνες – διαδηλώσεις που διοργανώνονται από τοπικες επιτροπές στη Δυτική Όχθη, για παράδειγμα. Αυτές αξίζουν την υποστήριξή μας. Όπως κι όλοι εκείνοι στο Ισραήλ που αρνούνται να πολεμήσουν, και που αντιστέκονται στον πόλεμο. Αλλά όχι οι ομάδες που καλούν τους Παλαιστινίους να σφαγούν για λογαριασμό τους από έναν από τους πιο προηγμένους στρατούς στον κόσμο, και οι οποίοι εσκεμμένα επιτίθενται σε πολίτες από την άλλη πλευρά των συνόρων.

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά καθόλου κράτη
Όποιος κι αν πεθάνει, κερδίζουν η Χαμάς και το κράτος του Ισραήλ

Μετάφραση από eagainst.com και nam sibyllam

To κείμενο στα αγγλικά στο libcom.org

Αναρτήθηκε στις: 02/08/2014