Το ζήτημα δεν είναι μόνο να γίνουν οι μετανάστες Έλληνες αλλά να γίνουν οι Έλληνες επιτέλους άνθρωποι!
17/03/2011 | » Julien Febvre

Ξεκινώντας μια σύντομη ανάλυση πάνω στα γεγονότα της «Υπατίας», θα ήταν προτιμότερο να σταθούμε αρχικά στην κυρίαρχη τοποθέτηση των καναλιών και ενός μεγάλου ποσοστού του Ελληνικού πληθυσμού. «Σε καμία σοβαρή Ευρωπαϊκή χώρα που οι νόμοι και οι κανόνες είναι πιο αυστηροί δεν θα υπέκυπταν οι πρωθυπουργοί σε εκβιασμούς μιας μειοψηφίας» λένε πολλοί υπερασπιστές της «νομιμότητας». Επικαλούνται το υποτιθέμενο κενό μεταξύ μιας «χαοτικής χώρας όπως είναι η Ελλάδα» και «των αναπτυγμένων χωρών της Δυτικής Ευρώπης, που δεν θα επέτρεπαν την είσοδο μεταναστών «παράνομα» ή θα εφάρμοζαν την πολιτική της ποσόστωσης στο ακέραιο». Η απάντηση, βέβαια, στην διατύπωση αυτή, έχει ήδη δοθεί στην 6η παράγραφο αυτού του άρθρου.

Συνοψίζοντας: πριν φτάσουμε στο σημείο να θεωρήσουμε μια χώρα παράδειγμα προς μίμηση, θα πρέπει να έρθουμε σε επαφή με την νοοτροπία των ανθρώπων που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει εκεί, να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τους λόγους για τους οποίους οι εκεί κάτοικοι επιτρέπουν στους πολιτικούς που οι ίδιοι εκλέγουν να λαμβάνουν συγκεκριμένες αποφάσεις και όχι να δημιουργούμε πλασματικούς παραδείσους μόνο και μόνο για στηρίξουμε ένα επιχείρημα βασισμένοι στην τετριμμένη επικρατούσα αντίληψη πως ο,τιδήποτε φέρει την ταμπέλα της «αναπτυγμένης» Δύσης είναι αναγκαστικά προτιμότερο. Η αυστηρή πολιτική μιας χώρας και η στάση της απέναντι σε ένα μείζον ζήτημα (όπως το μεταναστευτικό) με γνώμονα την «νομιμότητα» δεν την καθιστούν λιγότερο ή περισσότερο βιώσιμη από κάποια άλλη που τηρεί μια πιο ελαστική στάση. Κατά πόσο οι νόμοι που είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούμε είναι συνυφασμένοι με την δικαιοσύνη;

Οι δύο όψεις του ρατσισμού

Μια από τις κύριες αιτίες όπου η αντι-μεταναστευτική υστερία ακόμη καλά κρατεί στις Δυτικές κοινωνίες, οφείλεται: 1) στο φαντασιακό της ιστορικής συνέχειας. Με τον όρο ιστορική συνέχεια, ορίζεται η ντετερμινιστική μυθοπλασία και αντίληψη πως η πολιτισμική κληρονομιά του παρελθόντος θα πρέπει αναγκαστικά να συνδεθεί με το παρόν και να συνεχιστεί διαχρονικά στο μέλλον. Συχνά, συνδέεται με κάποια «Μεγάλη Ιδέα» (διεύρυνση των συνόρων και επιστροφή στις αρχαίες δόξες, προγονοπληξία). Η αντίληψη αυτή αποτελεί την βάση του εθνικισμού, χαρακτηριστικό που συναντά κανείς στην Ελληνική κοινωνία. Οι εθνικιστές βλέπουν τους μετανάστες σαν ένα μεγάλο εμπόδιο στην ιστορική αυτή σύνδεση. Επικαλούμενοι (ή φοβούμενοι) την «πολιτισμική αλλοίωση» της χώρας τους από την παρουσία μεταναστών οι οποίοι μεταφέρουν τα δικά τους ήθη και έθιμα στον τόπο που εγκαθίστανται, στρέφονται εναντίον τους. Πολλές φορές, βέβαια, ακραίες εθνικιστικές τάσεις υιοθετούνται από άτομα που απλά προσπαθούν να μεταθέσουν προς έναν εξωτερικό στόχο το μίσος που οι ίδιοι νιώθουν για τον εαυτό τους.

2) Η παραγωγικοκεντρική θέσμιση της κοινωνίας: Οι Δυτικές κοινωνίες, διέπονται από νόμους που υπακούν, προωθούν και προστατεύουν τα συμφέροντα της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Αυτή η ανάπτυξη, όμως, βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στο κέρδος και στην εξασφάλιση των συμφερόντων μιας χούφτας προνομιούχων παρά στην βελτίωση του βιοτικού μας επιπέδου. Με βάση λοιπόν τους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς (παραγωγή, οικονομισμός και ανάπτυξη) μια χώρα θα πρέπει να δέχεται συγκεκριμένο αριθμό μεταναστών (η αρχή της ποσόστωσης), μόνο όσους απαιτούνται για την περαιτέρω ανάπτυξη της οικονομίας.

Η καπιταλιστική ανάπτυξη, λοιπόν, αποτελεί έναν από τους βασικότερους παράγοντες που επηρεάζει τις σχέσεις γηγενών-μεταναστών. Όσο η οικονομία ευημερεί και η αγορά εργασίας ανθεί, τόσο οι μετανάστες θα αποτελούν το χρυσό κλειδί της υπόθεσης – πολύτιμα φτηνά εργατικά χέρια: άμεσο κέρδος για τους κατόχους των μέσων παραγωγής. Όταν όμως το σύστημα βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης ελλοχεύει ο φόβος της μαζικής ανεργίας… Τότε η μετανάστευση θα πρέπει να περιοριστεί, όχι γιατί η ένταξη μεταναστών μέσα στην κοινωνία αποτελεί απειλή για την καθαρότητα της φυλής των γηγενών, αλλά γιατί ο ερχομός τους «συμπιέζει τις θέσεις εργασίας». Αυτή είναι η άποψη που υιοθετεί το (κεντρο)δεξιό Συντηρητικό μπλοκ αυτήν την στιγμή στην Ευρώπη. Αγνοούν όμως πως αυτοί οι άνθρωποι έφυγαν από χώρες όπως Ιρακ, Ιραν, Πακιστάν, Λίβανος, Αίγυπτος, Παλαιστίνη, χώρες που μαστίζονται από δικτατορίες που τις περισσότερες φορές, τα φιλελεύθερα καθεστώτα της Δύσης έχουν επιβάλει με σκοπό την καταλήστευση των πλούσιων παραγωγικών τους πηγών. Όλες αυτές οι δικτατορίες έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Υποστηρίζουν και υποστηρίζονται από την Δυτική ελεύθερη αγορά. Έτσι λοιπόν, οι Συντηρητικοί βρίσκουν κοινό έδαφος με την άκρα δεξιά. (Ως γνωστό, οι ίδιοι αποφεύγουν οποιαδήποτε συζήτηση για το οικονομικό σύστημα ως αιτία για την άνοδο του φασισμού).

Αυτό, όμως, που κατά βάση απουσιάζει από την αντίληψη και νοοτροπία του σύγχρονου Έλληνα είναι η λογική συνοχή στον τρόπο σκέψης και κατανόησης των καταστάσεων. Όπως επιβεβαιώνει και το ευρωβαρόμετρο του 2005, η Ελλάδα κατέχει την πέμπτη υψηλότερη θέση στις στατιστικές, σε ότι αφορά το κατά πόσο η θρησκεία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερνής ζωής των κατοίκων (μόλις λίγο πιο κάτω από τη Μάλτα, την Τουρκία, την Κύπρο και τη Ρουμανία). Ακόμα περισσότερο όμως, το θέμα δεν είναι αν οι κάτοικοι απλά δηλώνουν θρησκευόμενοι, αλλά το ότι η εκκλησία κατέχει σημαντική εξουσία στην κοινωνική ζωή και τυγχάνει μεγάλης προβολής στα Μέσα Ενημέρωσης. Βλέπουμε άλλωστε συνεχώς μητροπολίτες και κληρικούς να εμφανίζονται σε κίτρινες εκπομπές, να επικαλούνται την φυλετική καθαρότητα και τον Χριστιανικό φονταμενταλισμό…  Αναμφισβήτητα, η ορθολογικότητα φαντάζει άγνωστη για τα Ελληνικά δεδομένα. Ο σύγχρονος Έλληνας, λοιπόν, εξιτάρεται από θεωρίες συνωμοσίας που λιβανίζουν χαμένα μεγαλεία και όντας δούλος μιας μεταφυσικής παράνοιας, ενός δόγματος που υιοθετεί σαν ζωτικό ψεύδος (ανάγκη πίστης και προσήλωσης σε κάποια υπερβατική αρχή). Μέσα από αυτές τις μεταφυσικές ερμηνείες ξεπροβάλει και το φαντασιακό του ιερού καθήκοντος της υπεράσπισης του «έθνους και του γένους» (ντετερμινισμός), που ωθεί κάποιον να πιστέψει πως ο κάθε ένας θα πρέπει να ακολουθήσει αυστηρά συγκεκριμένους κανόνες ηθικής που θα συνάδουν με τις παραδόσεις και τα έθιμα της φυλής στην οποία ανήκει, με σκοπό «να αποφευχθούν οι αλλοιώσεις». Το δόγμα αυτό συχνά συνδέεται με τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό [συχνά η θρησκεία παίζει καταλυτικό ρόλο στην διαμόρφωση μιας εθνικής ταυτότητας, μιας και λανθασμένα θεωρείται αυτούσιο κομμάτι της πολιτισμικής κληρονομιάς ενός λαού. Στην περίπτωση της Ελλάδας, όμως, ο σκοταδιστικός Χριστιανισμός βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με το πνεύμα της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας και τις αξίες που διέπουν την θέσμιση της Αθηναϊκής δημοκρατίας. Βέβαια κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητό από τον μέσα Έλληνα, όπου οι ιστορικές του γνώσεις βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στην ιστορική παραχάραξη των σχολικών βιβλίων και στους τηλεπωλητές απατεώνες συνωμοσιολόγους]. Με βάση τον πρώην πρόεδρο του Γαλλικού ακροδεξιού «Εθνικού Μετώπου», Ζαν Μαρί Λεπέν, «στην Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει ένα δημοφιλές εθνικιστικό κόμμα επειδή όλα τα ελληνικά κοινοβουλευτικά κόμματα – ακόμα και το κομουνιστικό – είναι πατριωτικά». Όσο απεχθής, όμως, και αν φαντάζει ο Λεπέν και ο κάθε προγονόπληκτος πατριδολάγνος δημαγωγός, η διατύπωσή του αυτή και μόνο κρύβει μια αλήθεια, πως ο συντηρητισμός στην Ελληνική κοινωνία είναι ιδιαίτερα έντονος…

Χαρακτηριτσικό παράδειγμα Χριστιανικού φονταμενταλισμού και εθνικισμού η επιγραφή «Ορθοδοξία ή Θάνατος» στο παρμπρίζ λεωφορείου του ΚΤΕΛ Χαλκιδικής.

Με βάση την Προυντονική θεωρία, το έθνος είναι η επέκταση της (προς εκμετάλλευση) ατομικής ιδιοκτησίας. [Το χωράφι μου, η γειτονιά μου, η πόλη μου, η χώρα μου, βλ άρθρο: «Χρυσή Αυγή, σπάζοντας το Αυγό» για περισσότερα, παρ. 4)]. Μήπως λοιπόν ο λόγος που εφαρμόζεται αυτή η περιβόητη «ποσόστωση», αντανακλά την υπερβολική προσκόλληση στην ατομική ιδιοκτησία, εν ολίγοις, τον άκρατο ατομικισμό που επικρατεί στις περισσότερες Δυτικές κοινωνίες; Και ποια είναι τα άμεσα αποτελέσματα αυτού του φαντασιακού; Καταρράκωση κάθε αξίας, αποξένωση, απάθεια και αδιαφορία μέσα σε μια κοινωνία που μοναδική επιδίωξη του ανθρώπου είναι η ολοένα και μεγαλύτερη συγκέντρωση χρήματος και η αναδημιουργία ψεύτικων αναγκών. Για παράδειγμα, στις Η.Π.Α η υγεία δεν είναι δωρεάν, ούτε καν μια τυπική επίσκεψη σε ένα κρατικό νοσοκομείο. Οι περισσότεροι Αμερικανοί όμως αντιδρούν στην δημιουργία δωρεάν συστήματος υγείας, λόγω του ότι θεωρούν τις δωρεάν παροχές ένα μέτρο «σοσιαλιστικό» που προσβάλει την ηθική της εργασίας και μειώνει την αγοραστική δυνατότητας του πολίτη (περισσότεροι φόροι). Συνεπώς οι Αμερικανοί πολίτες προτιμούν να έχουν την δυνατότητα να ξοδεύουν περισσότερα για τις αγορές τους παρά να υπάρχει ιατρική κάλυψη για κάποιον άλλον πολίτη που δεν θα του είναι εφικτό λόγω οικονομικής δυσχέρειας να πραγματοποιήσει ούτε καν μια επίσκεψη στο νοσοκομείο, γεγονός που μπορεί να αποβεί μοιραίο ακόμα και για την ίδια του την ζωή. Αυτού του είδους λοιπόν ο ατομικισμός και η υπερβολική προσκόλληση στην ιδιοκτησία, επεκτείνεται και παραπέρα, στην γειτονιά, στην πόλη και τελικά στο ίδιο το «έθνος», την επέκταση των προηγούμενων. Όπως δηλαδή κάποιος νοιώθει ότι του ανήκει ένα σπίτι, ή ένα χωράφι, έτσι κατ’ επέκταση νοιώθει πως του ανήκει ένα κομμάτι γης στο οποίο ορίζεται η συγκεκριμένη χώρα της οποίας αυτός είναι αυτόχθών πολίτης, ισάξια με όλους όσους έχουν γεννηθεί εντός των γεωγραφικών ορίων που ορίζεται αυτή. Αυτή λοιπόν είναι μια εικόνα χώρας που οι επικαλούμενοι της «νομιμότητας» θέτουν ως παράδειγμα; Σαφέστατα δεν είναι όλες οι χώρες το ίδιο, όπως η Γερμανία, η Γαλλία. Αν όμως θέσουμε αυτές τις χώρες ως πρότυπα, τότε αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να κατασκευαστούν και στην Ελλάδα τεμένη, βουδιστικοί ναοί, σωματεία ένταξης μεταναστών στην κοινωνία, και διάφοροι άλλοι οργανισμοί που θα δουλεύουν υπέρ του μετανάστη. Θα πρέπει επίσης και να αναγράφονται στις περισσότερες δημόσιες υπηρεσίες ανακοινώσεις και σε άλλες γλώσσες πέρα από την Ελληνική, κάτι που οι υπερασπιστές της «νομιμότητας» απορρίπτουν δίχως άλλοθι, και το απορρίπτουν γιατί στην ουσία είναι εθνικιστές. Άλλωστε στην Ελλάδα οι νόμοι ποτέ δεν κατόρθωσαν να ξεφύγουν από τον μεσαιωνικό σκοταδισμό και την επιρροή της εκκλησίας. (Φαντάζει λογικό, μιας και όπως θα έλεγε και ο Καστοριάδης, η Ελλάδα δεν γνώρισε Γαλλική Επανάσταση).

Οι υπερασπιστές της τάξης και του νόμου αγνοούν πλήρως πως οι νόμοι ποτέ δεν μένουν ίδιοι. Σε αυτό το ζήτημα, επίσης, χρόνια τώρα τα δημοκρατικά και ελευθεριακά προτάγματα, όπως και το επαναστατικό εργατικό κίνημα, δίνουν απαντήσεις: τους νόμους τους θεσπίζουμε εμείς και τους αλλάζουμε εφόσον κρίνουμε πως πρέπει να αλλαχθούν. Συνεπώς, σε μια περίοδο ανθρωπιστικής κρίσης, η αντι-μεταναστευτική πολιτική κρίνουμε πως είναι αναγκαίο να αντικατασταθεί. Εδώ, ωστόσο, βλέπουμε μια από τις πιο έντονες αντιφάσεις των Ελλήνων εθνικιστών. Πώς είναι δυνατόν να υπερασπιζόμαστε την αρχαία Ελλάδα και τον πολιτισμό που αναπτύχθηκε στην αρχαία Αθήνα, αν στην ουσία εναντιωνόμαστε στις βασικές αρχές που λειτούργησαν ως θεμέλια του πολιτισμού αυτού, που δεν είναι άλλα από την δυνατότητα της αναίρεσης, αυτο-αναίρεσης και αντικατάστασης των θεσμών και των πολιτικών νόμων; (Σημείωση: σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ την αρχαία αθηναϊκή κοινωνία ως κάτι που θα άξιζε σήμερα να το αντιγράψουμε. Αυτό που ωστόσο αποτελεί σημείο αναφοράς στην παγκόσμια ιστορία της πολιτικής σκέψης, είναι πως για πρώτη φορά στην ιστορία του Δυτικού πολιτισμού βλέπουμε μια κοινωνία που προσπαθεί να αυτο-οργανωθεί. Η Αθηναϊκή κοινωνία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως γονιμοποιό σπέρμα για την ανάδειξη μιας αυτόνομης κοινωνίας, ένα παράδειγμα άξιο για περαιτέρω μελέτη, όχι όμως ως πρότυπο.)

Θα μπορούσε τελικά η χώρα, κάτω από αυτές τις συνθήκες να ενσωματώσει σχεδόν ένα εκατομμύριο ανθρώπους επιπλέον; Τα πράγματα δεν είναι τόσο σύνθετα όσο θέλουν κάποιοι να τα παρουσιάζουν. Ποιος ο λόγος να γίνουν προσπάθειες να ενσωματωθούν όλοι οι μετανάστες στην Ελλάδα εφόσον οι ίδιοι έχουν ως στόχο τους κάποια άλλη χώρα; Πόσοι λοιπόν από αυτούς θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα; Μια μέση λύση θα ήταν η ένταξη όσων έχουν ήδη δουλέψει στην Ελλάδα (εφόσον φυσικά το επιθυμούν και οι ίδιοι). Στην πορεία, η κάθε χώρα ανάλογα με τον πληθυσμό της θα απορροφά και τον ανάλογο αριθμό μεταναστών. Δηλαδή η Γερμανία όντας η πιο πολυπληθυσμική, θα δέχεται και τον μεγαλύτερο αριθμό μεταναστών. Εν ολίγοις, το μεταναστευτικό θα πρέπει να λάβει πανευρωπαϊκές διαστάσεις. Φαντάζει αδιανόητο, μια χώρα μόνη της να προσπαθεί να λύσει το 90% ενός προβλήματος.

Από την άλλη, βέβαια, η Ελληνική κυβέρνηση επιλέγει να δέχεται μόνο όσους χαρακτηρίζονται πολιτικοί πρόσφυγες, το ποσοστό των οποίων δεν υπερβαίνει καν το 1% από όσους υποβάλλουν σχετικό αίτημα (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ), χτίζοντας τείχη σαν αυτό που υψώθηκε στο Βερολίνο το 1969, για να εμποδίσουν τις μετακινήσεις ανθρώπων που τα συμφέροντα των Δυτικών κυβερνήσεων εξανάγκασαν να μεταναστεύσουν. Είναι τα ίδια συμφέροντα που επιβάλουν στους λαούς της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής την πείνα και την εξαθλίωση μέσω στρατιωτικών επεμβάσεων, δικτατοριών ή και χρηματοδότηση εμφυλίων πολέμων, προκαλούν οικολογικές καταστροφές (χαρακτηριστικό παράδειγμα, η μετατροπή Δέλτα του Νίγηρα σε βάλτο πετρελαιοκηλίδας). Δεν θα πρέπει επίσης να ξεχνάμε πως η Ελλάδα έρχεται πρώτη στην Ευρώπη σε εισαγωγές εξοπλισμών, (Αύξηση κατά 22% σημείωσαν οι πωλήσεις όπλων σε παγκόσμιο επίπεδο κατά την περίοδο 2005-2009 συγκριτικά με την προηγούμενη πενταετία).

Τρίτη στον κόσμο μετά από την Κίνα και την Ινδία σε δαπάνες για την αγορά συμβατικών αμυντικών συστημάτων έρχεται η Ελλάδα, σύμφωνα με έρευνα του σουηδικού ινστιτούτου μελετών International Peace Research Institute (Sipri). Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά την Ελλάδα που δαπάνησε το 2004 περίπου 5,2 δισ. δολάρια για την άμυνά της, στην τέταρτη θέση βρίσκεται η Βρετανία με δαπάνες μόλις 3,4 δισ. δολαρίων και πέμπτη η Τουρκία με δαπάνες 3,3 δισ. δολαρίων. Θα έλεγε κανείς ότι η Ελλάδα δαπανά για αγορά όπλων κάθε χρόνο όσα χρήματα κατέβαλε πέρυσι για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Και ακόμη και οι Βρυξέλλες αναγνωρίζουν το «ελαφρυντικό» της διοργάνωσης των Ολυμπιακών στις δημοσιονομικές εκτροπές της χώρας. Τα στοιχεία της έρευνας του Sipri είναι άκρως εντυπωσιακά. Κατ’ αρχάς, το 2004 οι στρατιωτικές δαπάνες σε παγκόσμια κλίμακα αυξήθηκαν κατά 8% σε σύγκριση με το 2003 και ξεπέρασαν για πρώτη φορά το 1 τρισεκ. δολάρια – έφθασαν συγκεκριμένα στα 1,035 τρισ. δολάρια. Δηλαδή η ετήσια κατά κεφαλήν δαπάνη για κάθε κάτοικο του πλανήτη έφθασε τα 162 δολάρια.

Οι Έλληνες, βεβαίως, πλήρωσαν το 2004 για την άμυνά τους 473 δολάρια έκαστος – περίπου 1 ευρώ ημερησίως. Αν αποπληθωριστούν οι δαπάνες για την προμήθεια όπλων ήταν πέρυσι μόλις 6% χαμηλότερες από τα έτη 1987-1988, τα τελευταία του Ψυχρού Πολέμου. Δεν εκπλήσσει το στοιχείο ότι στις ΗΠΑ αντιστοιχεί το 47% του τζίρου των στρατιωτικών δαπανών παγκοσμίως. Δεν εκπλήσσει επίσης η αύξηση της κερδοφορίας κατά 25% που εμφάνισαν κατά μέσον όρο οι 100 μεγαλύτερες αμυντικές βιομηχανίες στον κόσμο. Ενδιαφέρον εύρημα της έρευνας είναι το ότι η Ρωσία ξεπέρασε τις ΗΠΑ και βρίσκεται στην πρώτη θέση των χωρών εξαγωγής συμβατικών όπλων. Αυτό οφείλεται στο ότι η Ρωσία είναι η βασική προμηθεύτρια οπλικών συστημάτων τόσο της Κίνας όσο και της Ινδίας – ως γνωστόν οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν από την καταστολή της εξέγερσης στην πλατεία Τιεν Ανμέν το 1989 επιβάλει εμπάργκο στην πώληση όπλων προς την Κίνα.

Σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω στοιχεία (από Anarkismo.net), οικονομικά αποθέματα υπάρχουν, αρκετά ώστε όχι μόνο να μπορέσει να συντηρηθεί και να ενσωματωθεί το μεγαλύτερο κομμάτι των μεταναστών αλλά και να γίνουν ριζικές τομές στην βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Ωστόσο όμως, οι επιλογές των Νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων, γίνονται με άλλες παραμέτρους… τον εξορθολογισμό του κέρδους!

Λίγα λόγια για τον φόβο της ανεργίας ανεργίας: Η εκτόξευση της ανεργίας στη χώρα προέρχεται από τις «αναπτυξιακές» πολιτικές που αστοχούσαν τόσα χρόνια, από τη φοροδιαφυγή (κάτι για το οποίο  δεν ευθύνονται οι μετανάστες), τα σκάνδαλα, από τις μειώσεις της φορολογίας των μεγάλων εισοδημάτων που μείωναν ταυτόχρονα και τα έσοδα για την χρηματοδότηση προγραμμάτων που στόχο θα είχαν την δημιουργία θέσεων εργασίας. Από την άλλη, οι μετανάστες δεν ενδιαφέρονται να γίνουν ούτε δικηγόροι ούτε χειρούργοι! Οι περισσότεροι καταπιάνονται με επαγγέλματα που οι περισσότεροι ντόπιοι θα απέρριπταν, ή θα έφταναν σε σημείο να ξεκινήσουν δική τους επιχείρηση, κάποιο τοπικό μικρομάγαζο ή φαγάδικο. (Αξίζει επίσης μια ματιά και σε αυτό το άρθρο)

Μια από τις πιο επικρατούσες απόψεις είναι πως οι «αλληλέγγυοι στηρίζουν μόνο τους μετανάστες και όχι τους Έλληνες». Πρόκειται για ένα υπερβολικά χυδαίο επιχείρημα νηπιακής σκέψης. Πιθανότατα οι συγκεκριμένοι άνθρωποι που θα έλεγαν κάτι τέτοιο δεν έχουν συμμετάσχει σε καμιά απεργία, πορεία ή διαμαρτυρία. Γιατί αυτός ο κόσμος που μάχεται για τα δικαιώματα των μεταναστών, παλεύει εξίσου και για τα δικαιώματα του Έλληνα εργαζόμενου. Είναι δύσκολο όμως κάτι τέτοιο να γίνει αντιληπτό από άτομα που η μόνη τους πολιτική δράση λαμβάνει χώρα μια φορά στα τέσσερα χρόνια, όταν θα κλιθούν να επιλέξουν αν θα πρέπει να ψηφίσουν το ΠΑΣΟΚ ή την Νέα Δημοκρατία, για αυτούς που θα κάνουν οτιδήποτε περνά απ’ το χέρι τους για να αναζητήσουν το δικό τους «πολιτικό βύσμα», θα φτάσουν ακόμα και σε επίπεδο εξευτελισμού προκειμένου οι ίδιοι ή κάποιο μέλος της οικογένειάς τους να εξασφαλίσουν μια θέση στο δημόσιο.

Οι μετανάστες λοιπόν κατάφεραν αυτό που δεν τόλμησε κανείς από την παραπάνω κάστα ανθρώπων να πραγματοποιήσει: Να συγκρουστούν με μια αυταρχική κυβέρνηση, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια τους την ζωή με σκοπό να διεκδικήσουν το δικαίωμα να είναι πλέον επίσημα αναγνωρισμένοι, ότι υπάρχουν σαν άνθρωποι. Πάλεψαν και κέρδισαν και αυτό είναι δύσκολο να το καταλάβει ο κάθε απαθής άνθρωπος. Οι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα τους πασχίζουν για τα αυτονόητα, είτε μιλάμε για μετανάστη είτε για Έλληνα, στοχεύοντας προς μια κοινωνία πιο δίκαιη για όλους. Η λύση δεν είναι η βίαιη αντιμετώπιση των μεταναστών, κάτι που δεν συμπεριλαμβάνει μόνο τις ρατσιστικές επιθέσεις αλλά και τις απελάσεις. Η λύση είναι στη συνεργασία και την αλληλεγγύη μαζί τους για ένα κοινό σκοπό!

«Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος…» έλεγε ο Ρουσώ, 50 χρόνια πίσω από τη Γαλλική επανάσταση. Αν κάποιος δεν το πιστεύει αυτό, έχει αρκετό δρόμο να διανύσει από το Μεσαίωνα που έχει περιπέσει. Χρειάζεται αυτοκριτική για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από τον σκοταδισμό. Μέχρι όμως να έρθει η στιγμή που ο καθένας θα μπορέσει υπεύθυνα να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να αναλάβει τις ευθύνες των πράξεών του, ο εύκολος στόχος θα είναι πάντα οι πιο αδύναμοι.

Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-5bS