The erosive effect of the dress code


First published in our political magazine Democracy Street, Issue I, p.44-49

Humans are renowned for spending their time on trivialities, meaningless or harmful activities or making life difficult for each other by choosing to behave in ways which they regard as utterly important but which are ultimately idiotic and destructive. One of these useless quirks of people is the enforcement of dress code at workplaces (let alone work and the wage system itself, an issue worthy of separate discussion). For the purposes of this text let’s accept that some work still needs to be done, and that the abolition of work – as Bob Black appealingly writes – is not immediately possible. Since we live in a society largely immersed in the work ethic, we should actively bring into question the components of this ideology if we ever want to see it loosing its grip on the minds of the people.

A number of laws and regulations exists regarding the clothing and appearance bosses can enforce upon employees; colars, ties, skirts, hair-length, grooming restrictions, and even the seemingly lax custom of dress-down Friday consist a strict framework imposed on the human body and behaviour. Theoretically, employers are liable for sex, gender and religious discrimination but they can appear to be on the right by claiming that their policy is to treat all employees «equally strict». There is the case of Miss S. who was not allowed to wear trousers at work. The British Employment Appeal Tribunal (EAT) decided in favour of the employer because they had maintained an «even-handed approach between men and women» by imposing a different but equally strict dress code for both sexes. The bosses, therefore, have secured the «right» to use their power on the employee’s body so long as they distribute the pressure evenly.

«But I don’t feel this way,» some would argue, proudly. «I am a valued member of a company and I enjoy my work. I like to dress appropriately even if it isn’t officially required.» This statement is an alarming indication of how deep is the encroachment of the workplace into the spontaneity and imagination of man, who is turning, or has turned for that matter, into homo economicus, not a person any more but primarily an employee.

What’s wrong with the dress code?

«Clothing is a very powerful way in which social regulation is enacted: it turns bodies into readable signs, making the observer recognise patterns of docility and transgression, and social positioning» (213), writes Ines Dussel and in this remark she is generally right. Clothing is a language of sorts which has a transforming capacity; one is regarded by others not as a body but as a body charged with an added meaning. This meaning is mainly two-fold: it either shows obedience to social expectations and behaviours considered desirable and normal, or it suggests a divergence from the norm, an inclination to a freer attitude. As an example, it is highly improbable to see a squatter wearing a tie and suit, or a boss dressed like a punk. Although aspects of various sub-cultures have been incorporated by capitalism and are often appealing to the masses (piercings, tatoos, drug use, certain types of non-conventional clothes or hairstyles), the duality of the social message of clothing remains the same: formality and informality are largely expressed by the choice of clothing.

The business suit may not necessarily be as strict as the military suit but it still is a type of suit, even in its more relaxed variations. These variations exist, as Colin Ward explains, because there has been a «relaxation of dress codes, pioneered all through the 20th century by the radical nonconformists’ rejection of fashion» (2004). Ward here refers to the dress code which distinguishes social classes but his observation is significant for the business dress code as well. Despite these changes, which were brought about by the encouragement of class mobility, and despite that the non-comformist opinion seems to have penetrated social norms (hence the relaxation of the dress code), the worship of «decency» has not been eradicated from the work place.

What I want to focus on is the effect of the dress code on the body, and subsequently on the mental framework and behaviour of the wearer. «No matter what sort of uniform it is […] to put on such livery is to give up one’s right to act as an individual», writes Alison Lurie (1983). This statement will be confronted by those who claim to see a logical pattern in the dress code or by those who might say that any combination of clothes ultimately refers to a dress code. My point of disagreement is that the behaviour of people in every day life strongly testifies in favour of Lurie’s observation: the effect of the uniform/suit is detrimental for the human mentality.

The uniformed body, rather than resembling a living being, tends to resemble an object. Holding a job is like acting a role (in fact, the word role is often used instead of the word job), and what the employee wears is the costume appropriate for the role. The employee, as an actor, is not supposed to use his/her own words, express his/her own feelings, be him-/herself. He/she has a function to fulfill, a performance (another theatrical-register word) to carry out. The dress code is the sine qua non of the performance; at all times the subject must put on the right appearance, must conform to instructions and standards. Without the uniform the employee is no more fit to perform, is not allowed on the stage of the workplace. Putting on the uniform, the subject is expected to put on an attitude and a character which often is very different from the character of the every day man or woman. Consequently, as the subject spends a great deal of his/her life at work, elements of this character start permeating the mind.

A long-term familirisation with the uniform is effective in order to make humans accept it as normal. It is important to instill the dress-code logic into the minds of children from their early years in school, before they start developing their critical thinking abilities. Sameness and discipline, thus, restrict the natural drive for individuality, self expression, and imaginative thinking. The school uniform is an effective way to make «students adhere to the dress code and use proper manners as a way to provide them with social skills, including those needed for future employment»¹. This dehumanization of the self and the disconnection from others can deeply affect the state of mind of pupils. The individuals may say that their choices are theirs and that their body and mind belongs to them; they would not admit otherwise. But their behaviour and choices tell a different story: they take the world around them for granted and do not question authority and social norms. This is not to say that the transformation is absolute and irreversible; in this case we would entirely cease to behave like humans and would become mere automatons, which cannot be true for any of us. Anyone is capable of moments of revelation or deep thought. The problem is that these moments become fewer and rarer, while the moments of apathy and obedience take more and more space and time, saturating the mind and eroding its qualities.

“The struggle to impose the discipline of labour upon our activity is a struggle fought by capital each and every day: what else do managers, teachers, social workers, police and so on do?» (2010) John Holloway writes. These professional categories are not mentioned in random. They are all required to wear uniforms and their position is closely connected to discipline. They represent a top-down structure and their function is to impose and be imposed. Without the right uniform they would not have been able or allowed to be part of the structure. Consumers/customers expect this structure. They do not trust a company when the stuff do not behave and look in a specific way. Without the right shoes, hair, or tone of voice an employee is not to be trusted. Thus, people themselves, those who are under the yoke of capital, perpetuate and impose the logic of the boss.

Is casual a dress code?

Some might argue that casual clothing is still a dress code, that no matter how free we believe we are when we dress «as we like», we are still dressed according to what is generally acceptable by society. For example, we don’t go about dressed as aboriginals, or like people used to dress a hundred years ago. I want to support that this lingering post-modern logic of homogenisation, of elimination of criteria and difference in attitudes, is irrational and self-indulgent. It would have some validity if all types of clothes had the same appearance and significance, and therefore we would have been right to criticise them equally. It is plain to see that sports shoes are very different from formal shoes, or that a jumper is not a shirt. There is a reason why we use different words to express different things. The dictionary entry for casual is: «subject to or produced by chance.» The word casual comes from the Latin word casus, which means «chance, occasion, opportunity; accident, event.» Given than the dress code is identified with restriction, casual dress by definition cannot be a type of dress code.

Words speak for themselves: chance, opportunity. If you do not have the chance to be yourself, you will find yourself transformed into someone you are not, a person without a chance to be free in the movements of the body and the workings of the mind. The encroachment of the mind takes place in all different ways; the supermarket, the spectacle, the factory, the office, the strict dress code turn the spontaneous into calculated vacuum. Where this vacuum predominates there is little or no space for the spontaneous, the casual.

Is anything an option?

Liberation from the dress code is one of the things that needs to be done if we want to take steps towards human emancipation. However, the major problem in which the dress-code issue is entailed, is the work ethic and work itself. A dress-what-you-like attitude that would not be complemented with a radical change of opinion towards work, would not be a solution. On the other hand, freedom of choice does not mean that minimum rules should not apply. What is constrictive is not the existence of rules in themselves but the fact that decision-making is either restricted to the elect few or that social norms which come from above are widely and passively accepted as effective and superior. It is of utmost importance that rules be made by members of a society who can think and decide as equals among equals. So long as there is a deficiency of (political and economic) equality in society, rules will keep being imposed vertically.

What would these new rules be? It is not politically mature to give ready-made, individual answers to issues that should be handled collectively, but a few suggestions can be made. Going naked or semi-naked for example would not be an option, unless you live with an indigenous tribe in the Amazonia. And if you decide to go out the door wearing different shoes and your clothes inside out, you will soon find that this is neither aesthetically desirable nor practical, as the pockets will be on the wrong side and the texture of the cloth will be rough on your skin. What is most important is not to make exaggerated comments about clothing trying to disprove the necessity of rules, but to dismantle the existing logic of servility and to promote freedom of behaviour and mind.

What about hospital workers, construction workers, garbage collectors…

The list can go on to include others such as the police, judges, fire fighters, cooks etc. First of all we need to consider what occupations among these are necessary and why. For example, we don’t really need the police, as their job is to protect the upper classes and not to prevent crime. This can be the subject of a separate article but suffice it here to say that the levels of crime are not reduced despite the existence of police. Peter Kropotkin gives a substantial solution to crime in Law And Authority: “it is well-known that two-thirds, and often as many as three-fourths, of such “crimes” are instigated by the desire to obtain possession of someone’s wealth. […] Moreover, it is also a well-known fact that the fear of punishment has never stopped a single murderer. He who kills his neighbour from revenge or misery does not reason much about consequence; and there have been few murderers who were not firmly convinced that they should escape prosecution. This immense class of so-called ‘crimes and misdemeanours’ will disappear on the day on which private property ceases to exist.”
We need to re-evaluate the necessity of all occupations and the amount of time we spend at work. This might include fewer working hours and collective solutions to neighbourhood problems which could eliminate the need for professionals (cleaners, construction workers, child minders etc). A more relaxed stance towards work would lead to more work-free time, the minimisation of the dress code, and the abolition of phony decency. Re-think the real meaning of the human essence: imagination and creativity. Shed the rigid hierarchical suit.

1. The quotation is from the study “Tuck in that shirt! Race, class, gender, and discipline in the urban school” by Edward W. Morris. Morris spent two years studying Matthews Middle School in Texas, USA.

Black, Bob. The Abolition of Work. Loompanics Unlimited, 1986.
Dussel, Ines. School Uniforms and the Disciplining of Appearances. Published in Cultural History and Education: Critical Essays on Knowledge and Schooling, Routledge, 2013.
Holloway, John. Cracks and the Crisis of Abstract Labour. Antipode, 2010.
Kropotkin, Peter. Law and Autority. International, 1986.
Lurie, Alison. The Language of Clothes. Henry Holt and Company, 1981
Morris, Edward. Tuck that Shirt! Published in Schools and Society: A sociological approach to Education. Pine Forge Press, 2008.
Ward, Colin. Anarchism: a very short introduction. Oxford University Press, 2004.

SHOPLIFTING: IT’S A CRIME? Sherry Millner 1979

An ‘educational’ documentary on the evils of shoplifting is itself shoplifted, mocked, and then remade or extrapolated on the Proudhonian principle that ‘property is theft,’ with the figure of the shoplifter freed from the zone of morality and re-situated as a vital part of an alternative economy. The dual aim is to shake up the disciplinary role of the educational doc as well as conventional definitions of criminality.

GR: Ένα «εκπαιδευτικό» ντοκιμαντέρ για τα δεινά της κλοπής σε καταστήματα γίνεται το ίδιο αντικείμενο κλοπής, χλευάζεται και στη συνέχεια ανακατασκευάζεται ή προεκτείνεται σύμφωνα με την Προυντονική ιδέα πως «η ιδιοκτησία είναι κλοπή», με τον κλέφτη να απελευθερώνεται από τη ζώνη της ηθικής και να επανατοποθετείται ως ένα ζωτικό μέρος μιας εναλλακτικής οικονομίας. Ο διπλός στόχος είναι να κλονιστεί ο πειθαρχικός ρόλος του εκπαιδευτικού ντοκυμαντέρ καθώς και οι συμβατικοί ορισμοί της εγκληματικότητας.

Διατροφική Κρίση: χιλιάδες άποροι στη Βρετανία συντηρούνται από τράπεζες τροφίμων


Tης Αναρχικής Ομοσπονδίας Λονδίνου
Το άρθρο στην Αγγλική γλώσσα

Βγάζουν την αύξηση από εμας!

Στοιχεία που δημοσιεύθηκαν πρόσφατα από το Trussell Trust αποκαλύπτουν ότι «σχεδόν 350.000 άνθρωποι έχουν λάβει τουλάχιστον τρόφιμα έκτακτης ανάγκης τριών ημερών από τράπεζες τροφίμων του Trussell Τrust στη Βρετανία τους τελευταίους 12 μήνες, περίπου 100.000 περισσότεροι από το αναμενόμενο και σχεδόν το τριπλάσιο από το 2011-12 ..» Ο αριθμός όσων χρειάζονται τρόφιμα τριπλασιάστηκε μέσα σε ένα χρόνο και αναμένεται να συνεχίσει να αυξάνεται! Τράπεζες τροφίμων ανοίγουν με ρυθμό μια την εβδομάδα!

Από 2.000 μητέρες που ρωτήθηκαν από το Netmums «1 στις 5 παραλείπει τακτικά γεύματα για να θρέψει τα παιδιά της, το 16% είναι υπό θεραπεία για ασθένειες που σχετίζονται με το άγχος και το ένα τρίτο δανείζονται χρήματα από τους φίλους και την οικογένεια για να επιβιώσουν. Οι περισσότερες μητέρες δήλωσαν ότι η κατάστασή τους είναι χειρότερη από ό, τι πριν από ένα χρόνο καθώς το εισόδημά τους έχει μειωθεί.»

Οι τιμές του ψωμιού, του γάλακτος, των αυγών και πολλών άλλων τροφίμων έχουν αυξηθεί. Δεν είναι μόνο στη Βρετανία που οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν πείνα. Καθημερινά εκατομμύρια ανησυχούν για το πού θα βρουν το επόμενο γεύμα τους. Οι τιμές πολλών βασικών τροφίμων έχουν εκτοξευθεί στα ύψη – το σιτάρι, το ρύζι, το καλαμπόκι, τα φασόλια σόγιας έχουν διπλασιαστεί τον τελευταίο χρόνο. Κάθε μέρα 25.000 άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα και η υγεία πολλών άλλων επηρεάζεται εξαιτίας του υποσιτισμού. Οι αριθμοί αυτοί θα αυξηθούν με τις συνεχώς αυξανόμενες τιμές των τροφίμων.

Το Διεθνές Ταμείο για την Αγροτική Ανάπτυξη προέβλεψε ότι «ο αριθμός των διατροφικά επισφαλών ανθρώπων στον κόσμο θα αυξηθεί κατά περισσότερο από 16 εκατομμύρια για κάθε ποσοστιαία μονάδα αύξησης των πραγματικών τιμών των βασικών τροφίμων, πράγμα που σημαίνει ότι 1,2 δισεκατομμύρια άνθρωποι θα μπορούσαν να υποφέρουν από χρόνια πείνα μέχρι το 2025 «. Το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων των Ηνωμένων Εθνών (WFP) προειδοποίησε ότι θα αναγκαστούν να διανέμουν τρόφιμα εξαιτίας της ανόδου του κόστους που επιδεινώσει την κατάσταση.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης πλασάρουν την ιδέα ότι αυτό οφείλεται στην κακή συγκομιδή και θέλουν να μας κάνουν να το πιστέψουμε. Είναι αλήθεια ότι οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής έχουν είτε μειώσει είτε εξαλείψει συγκομιδές βασικών τροφίμων ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες, μειώνοντας την προσφορά. Αλλά αυτό που πραγματικά συνέβη είναι ότι η κερδοσκοπία στις παγκόσμιες αγορές έχει προκαλέσει αύξηση των τιμών, προκειμένου να αυξηθούν τα κέρδη. Έτσι, οι τιμές του σίτου ποιότητας αυξήθηκαν 25% σε μια μέρα, λόγω του πανικού στις παγκόσμιες αγορές.

Ομοίως, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί με τη μετάβαση από την καλλιέργεια τροφίμων στην καλλιέργεια βιοκαυσίμων. Τα τελευταία πέντε χρόνια αυτό αυξήθηκε μαζικά καθώς 400 εκατομμύρια τόνοι αραβοσίτου χρησιμοποιήθηκαν για βιοκαύσιμα αντί για τρόφιμα. Αυτά τα βιοκαύσιμα έχουν προταθεί ως υποκατάστατο της βενζίνης, του άνθρακα και άλλων ορυκτών καυσίμων ως ένα είδος «πράσινων» αντικατάστατων. Στην πραγματικότητα είναι επιβλαβή για το περιβάλλον, αλλά αποφέρουν μεγάλα κέρδη επομένως όλοι βιάζονται να επενδύσουν σε αυτά. Έτσι, οι τιμές των σιτηρών ανεβαίνουν και τεράστιες εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την καλλιέργεια τροφίμων διαθέτονται για βιοκαύσιμα. Οι κυβερνήσεις της Βρετανίας και των ΗΠΑ ενθαρρύνουν ενεργά αυτές τις καλλιέργειες. Επίσης οι αγροτικές επιχειρήσεις συσσωρεύουν τρόφιμα και ελέγχουν την αγορά τροφίμων προκειμένου να αντέξουν τις αυξήσεις των τιμών. Με τη σειρά τους τα μεγάλα σούπερ μάρκετ εκμεταλλεύονται την κατάσταση εισάγοντας δυσανάλογες αυξήσεις των τιμών στα τρόφιμα.

Τέλος, το αυξανόμενο κόστος του πετρελαίου που χρησιμοποιείται για την παραγωγή και την μεταφορά τροφίμων αυξάνει το κόστος της τροφής. Υπάρχουν αρκετά τρόφιμα για να τραφούν όλοι επαρκώς. Η δίψα για κέρδος έχει προκαλέσει αυτή την κατάσταση. Σύμφωνα με το ισχύον σύστημα και το νόμο της προσφοράς και της ζήτησης, αν η ζήτηση ξεπερνά την προσφορά οι τιμές αυξάνονται.

• 400% – άνοδος στην τιμή του σίτου άνοιξης κατά το τελευταίο έτος
• 75% – μέση παγκόσμια επισιτιστική αύξηση των τιμών από το 2005
• 16 εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν από επισιτιστική ανασφάλεια για κάθε ποσοστιαία μονάδα αύξησης της τιμής των βασικών τροφίμων
• 33% – ποσό αραβόσιτου που έχει συγκομισθεί στις ΗΠΑ το 2012 και πήγε για την παραγωγή βιοκαυσίμων

Οι τιμές των τροφίμων ήταν μερικές από τις αιτίες για τις ταραχές στην Αλγερία και την Τυνησία στην πρόσφατη Αραβική Άνοιξη, και ήταν άμεση αιτία των ταραχών στη Μοζαμβίκη. Καθώς η κατάσταση επιδεινώνεται, πρόκειται να δούμε περισσότερες εξεγέρσεις για τα τρόφιμα και διαδηλώσεις, περισσότερα μαζικά κινήματα σε όλο τον κόσμο. Αυτό πρέπει να γίνει και εδώ . Μπορούμε να θρέψουμε όλους στον πλανήτη, αλλά όχι κάτω από αυτό το σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα που βασίζεται στη σφοδρή επιθυμία για το κέρδος και την εξουσία.

Κάλεσμα για μια πλουραλιστική διδασκαλία της οικονομίας


Μετάφραση του κειμένου «Manifesto,Call for a Pluralistic Teaching in Economics» που δημοσιεύτηκε στο
από την Αdta

Εμείς, φοιτητές οικονομικών, με διαφορετικούς προσανατολισμούς, εκφράζουμε για άλλη μια φορά τη δυσαρέσκειά μας για τον τρόπο διδασκαλίας των οικονομικών στα πανεπιστήμια και σε άλλα ακαδημαϊκά ιδρύματα.

Για περισσότερα από δέκα χρόνια παρόμοιες πρωτοβουλίες δημοσιοποιούνται σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο χωρίς αποτέλεσμα, τονίζοντας έτσι τη διαβρωτική φύση του προβλήματος και την συνεχόμενη απογοήτευση για την έλλειψη των αναγκαίων αλλαγών.

Επιλέξαμε τα οικονομικά ως βασικό αντικείμενο σπουδών ελπίζοντας να κερδίσουμε καλύτερη κατανόηση των πραγματικών οικονομικών μηχανισμών. Με λύπη μας αναγνωρίζουμε ότι αυτό δε συνέβη: το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ανικανότητά μας να καταλάβουμε την τρέχουσα οικονομική κρίση με τα αναλυτικά εργαλεία που διδασκόμαστε. Τα πανεπιστημιακά μαθήματα όχι μόνο δεν καλύπτουν αυτά τα κατάφωρα κενά, αλλά έχουν μείνει απαράλλαχτα σε όλο τον κόσμο. Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι επίσης κρίση της επιστήμης των οικονομικών και κρίση στις αίθουσες διδασκαλίας!

Πιστεύουμε ότι η κατανόηση των πραγματικών κοινωνικο-οικονομικών διαδικασιών καθώς και η κριτική μας ικανότητα θα ωφεληθεί από μια πιο πλουραλιστική διδασκαλία. Για το σκοπό αυτό προτείνουμε να συμπεριληφθεί μεγαλύτερη πολυφωνία στα μαθήματά μας, σε τρία διαφορετικά επίπεδα.

1. Διαφορετικά παραδείγματα, πέρα ​​από την λεγόμενη νεοκλασική θεωρία και τις διάφορες διακλαδώσεις της, θα πρέπει να δωθούν στους φοιτητές όσο το δυνατόν νωρίτερα, προκειμένου να επιτραπεί η διασταυρωτική ανάλυση παραδειγμάτων και να ενισχυθεί η κριτική σκέψη.

2. Ανακλαστικοί κλάδοι όπως η επιστημολογία, η ιστορία της οικονομικής σκέψης και της κοινωνικής και οικονομικής ιστορίας θα πρέπει να αποκτήσουν ιδιαίτερη σημασία ως κύρια μαθήματα, και όχι να θεωρούνται παράπλευροι και περιθωριακοί.

3. Οι συζητήσεις με άλλες κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες (κοινωνιολογία, ανθρωπολογία, ιστορία, γεωγραφία, φιλοσοφία …) θα πρέπει να είναι πιο συστηματικές, και ένας τρόπος για να γίνει αυτό θα ήταν η εισαγωγή θεματικών μαθημάτων. Τα ίδια τα αντικείμενα της οικονομίας, όπως η ανεργία, οι ανισότητες, οι επιλογές κατανάλωσης και άλλα, είναι εγγενώς πολύπλοκα και απαιτούν μια αντίστοιχη πλουραλιστική προσέγγιση επιτρέποντας την εγκάρσια έρευνα.

Δεν απορρίπτουμε τη χρήση των μαθηματικών, τυπικών μοντέλων ή στατιστικών μεθόδων στην οικονομία. Εμείς πρωτίστως επιθυμούμε να μας δοθεί η ευκαιρία να κατανοήσουμε πλήρως τις βάσεις που διέπουν το οικονομικό μας σύστημα.

Με την παρούσα καλούμε όλους τους συμφοιτητές μας από όλα τα ακαδημαϊκά επίπεδα που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες και προβληματισμούς. Tους προσκαλούμε να ενωθούν μαζί μας και να μας βοηθήσουν να κινητοποιήσουμε τη μεγαλύτερη δυνατή υποστήριξη ώστε να επανεξεταστεί το αντικείμενό μας και ο τρόπος που διδάσκεται σήμερα, για να έχουμε πλουραλιστική διδασκαλία των οικονομικών σε όλα τα συστήματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης όσο το δυνατόν συντομότερα.

Aναρχισμός και αλκοόλ

Από: CrimethInk. Ex-workers Collective The article in English

Διεισδύοντας στην ομίχλη πίσω από τα μάτια του, είδε ένα αλκοολόγραμμα: έναν κόσμο αγωνιώδη, όπου η μέθη είναι η μόνη διαφυγή. Μισώντας τον εαυτό του ακόμη περισσότερο από ότι μισούσε τις εταιρείες δολοφόνους που το δημιούργησαν, σηκώθηκε τρεκλίζοντας και κατευθύνθηκε προς την κάβα. Βολεμένοι στα ρετιρέ τους, μετρούν τα δολάρια που εισρέουν από τα εκατομμύρια σαν κι αυτόν, και γελάνε πονηρά με την ευκολία με την οποία συντρίφτηκε η αντίσταση. Αλλά κι αυτοί συχνά πρέπει να πιούν για να κοιμηθούν – αν ποτέ οι ηττημένες μάζες σταματήσουν να επιστρέφουν για περισσότερο, σκέφτονται οι μεγαλοεπιχειρηματίες, θα το πληρώσουν ακριβά.

Λιώμα, πίτα, ντίρλα, τύφλα, σκνίπα, στουπί, σούρα, φέσι, λιάρδα. Ξέρουμε πως οι άνθρωποι στην αρκτική έχουν εκατό λέξεις για το χιόνι. Εμείς έχουμε εκατό λέξεις για το μεθύσι. Διαιωνίζουμε τη δική μας κουλτούρα της ήττας.

Μια στιγμή – βλέπω πως στράβωσες τα μούτρα: είναι αυτοί οι αναρχικοί τόσο στριφνοί ώστε να αρνούνται το μόνο διασκεδαστικό κομμάτι του αναρχισμού – τη μπύρα μετά την πορεία, το ποτό στην παμπ όπου συζητιούνται οι πιο απίθανες θεωρίες; Τι κάνουν για διασκέδαση τέλος πάντων – συκοφαντούν τη λίγη διασκέδαση που έχουμε; Δεν μπορούμε να χαλαρώσουμε και να περάσουμε καλά κάποια στιγμή στη ζωή μας;

Μην μας παρεξηγήσετε: δεν είμαστε κατά της απόλαυσης, αλλά υπέρ της. Ο Ambrose Bierce ορίζει τον ασκητή ως «ένα αδύναμο άτομο που υποκύπτει στον πειρασμό να αρνηθεί στον εαυτό του την ευχαρίστηση”, και εμείς συμφωνούμε. Όπως έγραψε ο Chuck Baudelaire, θα πρέπει πάντα να είσαι φτιαγμένος –  όλα εξαρτώνται από αυτό. Έτσι, δεν είμαστε αντίθετοι στη μέθη, αλλά στο ποτό! Γιατί εκείνοι που χρησιμοποιούν το ποτό ως δρόμο προς τη μέθη στερούν από τον εαυτό τους τη γοητεία της ζωής.

Το ποτό, όπως η καφεΐνη ή η ζάχαρη στο σώμα, παίζει απλώς ένα ρόλο που η ίδια η ζωή μπορεί να προσφέρει ούτως ή άλλως. Η γυναίκα που δεν πίνει ποτέ καφέ δεν τον χρειάζεται το πρωί όταν ξυπνά: το σώμα της παράγει ενέργεια και συγκέντρωση από μόνο του, όπως είναι προετοιμασμένο να κάνει από χιλιάδες γενιές εξέλιξης. Αν πίνει καφέ τακτικά, σύντομα το σώμα της επιτρέπει στον καφέ να αναλάβει αυτόν τον ρόλο, και αυτή γίνεται εξαρτημένη από τον καφέ. Έτσι το αλκοόλ παρέχει τεχνητά προσωρινές στιγμές χαλάρωσης και απελευθέρωσης ενώ αφαιρεί από τη ζωή ό,τι είναι πραγματικά ξεκούραστο και απελευθερωτικό.

Αν κάποιοι νηφάλιοι άνθρωποι σ’ αυτή την κοινωνία δεν μοιάζουν τόσο παράτολμοι και ελεύθεροι όσο οι πότες, αυτό είναι ένα απλό ατύχημα της κουλτούρας, μια συμπτωματική ένδειξη. Οι πουριτανοί υπάρχουν στον κόσμο στεγνοί από μαγεία και ιδιοφυΐα λόγω του αλκοολισμού των συνανθρώπων τους (και του καπιταλισμού, της ιεραρχίας, τη δυστυχίας που αυτός βοηθά να διατηρείται) – η μόνη διαφορά είναι ότι είναι τόσο αυτο-απαρνούμενοι ώστε να αρνούνται ακόμη και την ψεύτικη μαγεία, το τζίνι στο μπουκάλι. Αλλά οι «νηφάλιοι», που ο προσανατολισμός τους στη ζωή μπορεί να περιγραφεί ως μαγεμένος ή εκστατικός, είναι άφθονοι, αν κοιτάξετε προσεκτικά. Για τα άτομα αυτά – για εμάς – η ζωή είναι μια συνεχής γιορτή που δεν χρειάζεται μεγέθυνση και από την οποία δε χρειαζόμαστε ανάπαυλα.

Το αλκοόλ όπως το Prozac και όλα τα άλλα φάρμακα που ελέγχουν το μυαλό και που δίνουν μεγάλα κέρδη για τον Μεγάλο Αδερφό στις μέρες μας, υποκαθιστά τη θεραπεία με την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων. Διώχνει τον πόνο μιας βαρετής, μονότονης ύπαρξης για λίγες ώρες στην καλύτερη περίπτωση, και μετά επιστρέφει διπλά. Όχι μόνο αντικαθιστά τις θετικές δράσεις που θα αντιμετώπιζαν τις βασικές αιτίες της απελπισίας μας – τις εμποδίζει, γιατί περισσότερη ενέργεια επικεντρώνεται στην ανάρρωση από την κατάσταση μέθης. Όπως και οι διακοπές του εργαζομένου, το ποτό είναι μια βαλβίδα που απελευθερώνει την ένταση, διατηρώντας παράλληλα το σύστημα που τη δημιουργεί.

Σε αυτή την αυτοματοποιημένη κουλτούρα έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε τους εαυτούς μας ως απλά μηχανήματα: προσθέστε το κατάλληλο χημικό για να πάρετε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Στην αναζήτησή μας για υγεία, ευτυχία, νόημα στη ζωή, τρέχουμε από τη μία πανάκεια στην επόμενη – Viagra, βιταμίνη C, βότκα – αντί να πλησιάσουμε τις ζωές μας ολιστικά και να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα στις κοινωνικές και οικονομικές ρίζες τους. Αυτή η νοοτροπία που βασίζεται στο προϊόν είναι το θεμέλιο της αλλοτριωμένης καταναλωτικής κοινωνίας μας: χωρίς να καταναλώνουμε προϊόντα, δεν μπορούμε να ζήσουμε! Προσπαθούμε να αγοράσουμε χαλάρωση, κοινωνικότητα, αυτοπεποίθηση – τώρα, ακόμη και η έκσταση υπάρχει σε χάπι!

Θέλουμε την έκσταση ως τρόπο ζωής, όχι ως μια μέρα ανάπαυλας που δηλητηριάζει το συκώτι. «Η ζωή είναι χάλια – μεθύστε» είναι η ουσία του επιχειρήματος που ακούμε από το στόμα των αφεντικών μας, και στη συνέχεια βγαίνει και από το δικό μας στόμα, διαιωνίζοντας όποιες τυχαίες και άσκοπες αλήθειες στις οποίες μπορεί να αναφέρεται – αλλά εμείς δεν το πιστεύουμε πια! Ενάντια στο μεθοκόπημα – για τη μέθη! Κάψτε τις κάβες, και αντικαταστήστε τες με παιδικές χαρές!

Για μια διαυγή Βακχική, εκστατική κοινωνία!

Πλαστή εξέγερση

Σχεδόν κάθε παιδί στη σύγχρονη δυτική κοινωνία μεγαλώνει με το αλκοόλ ως τον απαγορευμένο καρπό τον οποίο οι γονείς και άλλοι ενήλικες απολαμβάνουν. Η απαγόρευση αυτή κάνει το ποτό  πολύ πιο συναρπαστικό για τους νέους, και όταν βρίσκουν την ευκαιρία, αμέσως διεκδικούν την ανεξαρτησία τους, κάνοντας ακριβώς αυτό που τους έχουν πει να μην κάνουν: επαναστατούν ακολουθώντας το παράδειγμα που τους έχει δοθεί. Αυτό το υποκριτικό πρότυπο είναι καθιερωμένο για την ανατροφή των παιδιών σε αυτήν την κοινωνία, και λειτουργεί ώστε να αναπαράγονται μια σειρά από καταστροφικές συμπεριφορές που σε διαφορετική περίπτωση θα απέρριπταν επιθετικά οι νέες γενιές. Το γεγονός ότι η ψεύτικη ηθική πολλών γονιών που καταναλώνουν οινόπνευμα αντικατοπτρίζεται στην υποκριτική πρακτική θρησκευτικών ομάδων, βοηθά να δημιουργήσει μια ψευδή διχοτομία μεταξύ της πουριτανικής αυταπάρνησης, και τους πότες που αγαπούν τη ζωή και την ελευθερία – με «φίλους» σαν τους Βαπτιστές ιερείς, εμείς που απέχουμε από το ποτό αναρωτιόμαστε, ποιος χρειάζεται εχθρούς;

 Οι οπαδοί της Επαναστατικής Μέθης και οι υποστηρικτές της Υπεύθυνης Αποχής είναι πιστοί αντίπαλοι. Οι πρώτοι χρειάζονται τους δεύτερους ώστε οι κατηφείς τελετές τους να μοιάζουν με διασκέδαση. Οι δεύτεροι χρειάζονται τους πρώτους για να κάνουν την άκαμπτη αυστηρότητά τους να φαίνεται σαν κοινή λογική. Μια «εκστατική νηφαλιότητα», που καταπολεμά την θλιβερότητα του ενός και του θολότητα του άλλου – ψεύτικη ευχαρίστηση και ψεύτικη διακριτικότητα εξίσου – είναι ανάλογη με τον αναρχισμό που αντιμετωπίζει τόσο την ψευδή ελευθερία που προσφέρει ο καπιταλισμός, όσο και την ψευδή κοινωνικότητα που προσφέρεται από τον κομμουνισμό.

 Αλκοόλ και σεξ στην κουλτούρα του βιασμού

Ας το πούμε ξεκάθαρα: σχεδόν όλοι μας ερχόμαστε από κάπου όπου η σεξουαλικότητά μας είναι ή ήταν κατεχόμενο έδαφος. Μας έχουν βιάσει, κακομεταχειριστεί, επιτεθεί, ντροπιάσει, φιμώσει, συγχύσει, σχηματίσει, προγραμματίσει. Είμαστε κακοί, και τα παίρνουμε όλα πίσω, διεκδικούμε ξανά τους εαυτούς μας. Αλλά για τους περισσότερους από εμάς, αυτή είναι μια αργή, περίπλοκη διαδικασία που δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε καλό, ασφαλές, υποστηρικτικό σεξ τώρα, στη μέση της επούλωσης – αλλά αυτό κάνει το σεξ λίγο πιο περίπλοκο. Για να είμαστε σίγουροι ότι δεν διαιωνίζουμε ή δε βοηθάμε να διαιωνιστούν αρνητικές συνήθειες στη ζωή ενός εραστή, πρέπει να είμαστε σε θέση να επικοινωνούμε με σαφήνεια και ειλικρίνεια προτού τα πράγματα φτάσουν στο επίμαχο σημείο – και κατά τη διάρκεια, και μετά. Λίγα πράγματα παρεμβαίνουν σε αυτή την επικοινωνία όπως το αλκοόλ. Σ’ αυτή την κουλτούρα της άρνησης, μας ενθαρρύνουν να χρησιμοποιήσουμε το αλκοόλ ως κοινωνικό λιπαντικό για να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τις αναστολές μας. Πολύ συχνά αυτό σημαίνει απλά να αγνοήσουμε τους φόβους και τις πληγές μας, και να μην ρωτάμε για τους φόβους και τις πληγές των άλλων. Αν είναι επικίνδυνο, όπως και όμορφο να μοιραστούμε τον έρωτα νηφάλιοι, πόσο πιο επικίνδυνο πρέπει να είναι αν το κάνουμε μεθυσμένοι, απερίσκεπτοι, και ασυνάρτητοι;

Μιλώντας για το σεξ, αξίζει να σημειωθεί ο υποστηρικτικός ρόλος τους αλκοόλ στην πατριαρχική δυναμική των δύο φύλων. Για παράδειγμα – σε πόσες πυρηνικές οικογένειες ο αλκοολισμός έχει βοηθήσει να διατηρηθεί μια άνιση κατανομή της δύναμης και της πίεσης (όλοι οι συγγραφείς αυτού του δοκιμίου θυμούνται περισσότερες από μία περιπτώσεις μεταξύ των συγγενών τους και μόνο). Η αυτοκαταστροφικότητα του μεθυσμένου άντρα, που προκαλείται, όπως φαίνεται, από τη φρίκη της επιβίωσης μέσα στον καπιταλισμό, επιβάλλει ακόμη μεγαλύτερη επιβάρυνση στη γυναίκα, η οποία πρέπει να εξακολουθεί να κρατά ενωμένη την οικογένεια – συχνά αντιμετωπίζοντας τη βία του άντρα. Και για το θέμα της δυναμικής …

 Η τυραννία της απάθειας

«Κάθε πρότζεκτ  αναρχικών που συμμετέχω καταστρέφεται ή σχεδόν καταστρέφεται από το αλκοόλ. Φτιάχνεις μια κολεκτίβα και όλοι είναι τόσο μεθυσμένοι ή μαστουρωμένοι για να κάνουν τις βασικές δουλειές, πόσο μάλλον να διατηρήσουν μια στάση σεβασμού. Θέλεις να δημιουργήσεις μια κοινότητα, αλλά μετά ο καθένας πηγαίνει πίσω στο δωμάτιό του και λιώνει στο ποτό. Αν δεν κάνουν κατάχρηση μιας ουσία θα κάνουν κατάχρηση μιας άλλης. Καταλαβαίνω ότι το να προσπαθείς να εξαλείψεις τη συνείδησή σου είναι μια φυσική αντίδραση στο ότι γεννηθήκαμε σε μια αποξενωτική καπιταλιστική κόλαση, αλλά θέλω οι άνθρωποι να δουν τι κάνουν οι αναρχικοί και να πουν «Ναι, αυτό είναι καλύτερο από τον καπιταλισμό!» … αλλά είναι δύσκολο να το πουν αν δεν μπορείς να περπατήσεις χωρίς να πατάς σε σπασμένα μπουκάλια. Δεν θεωρούσα ποτέ τον εαυτό μου στεγνό, αλλά γαμώτο, δεν το ανέχομαι άλλο αυτό! «

Λέγεται ότι όταν ο γνωστός αναρχικός Όσκαρ Ουάιλντ άκουσε για πρώτη φορά το παλιό σύνθημα «αν είναι ταπεινωτικό να σε εξουσιάζουν, πόσο πιο ταπεινωτικό είναι να εκλέγεις τους εξουσιαστές σου», απάντησε: «Αν είναι ταπεινωτικό να επιλέγεις αφεντικό, πόσο πιο ταπεινωτικό είναι να είσαι εσύ αφεντικό του εαυτού σου». Με αυτό σκόπευε να κάνει κριτική στην ιεραρχία εντός του εαυτού, καθώς και του δημοκρατικού κράτους – αλλά, δυστυχώς, το αστείο του θα μπορούσε να εφαρμοστεί κατά γράμμα στον τρόπο με τον οποίο κάποιες από τις προσπάθειές μας να δημιουργήσουμε αναρχικά περιβάλλοντα αποτυχαίνουν στην πράξη. Αυτό είναι ιδιαίτερα αληθινό όταν πραγματοποιούνται από μεθυσμένους ανθρώπους.

Σε ορισμένους κύκλους, ιδιαίτερα σ’ αυτούς όπου η λέξη «αναρχία» είναι στη μόδα πιο πολύ από τις διάφορες σημασίες της, η ελευθερία γίνεται αντιληπτή με αρνητικούς όρους: «μη μου λέτε τι να κάνω!» Στην πράξη, αυτό συχνά δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από τη διεκδίκηση του δικαιώματος του ατόμου να είναι οκνηρός, εγωιστής, να μη λογοδοτεί για τις πράξεις του ή την έλλειψη πράξεων. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν μια ομάδα συμφωνεί πάνω σε ένα έργο συχνά καταλήγει να είναι μια μικρή, υπεύθυνη μειοψηφία που πρέπει να κάνει όλη τη δουλειά. Αυτοί οι λίγοι συνειδητοποιημένοι συχνά μοιάζουν με αυταρχικούς – ενώ είναι η απάθεια και η εχθρότητα των συντρόφων τους που τους αναγκάζει να υιοθετήσουν αυτό το ρόλο. Το να είσαι μεθυσμένος και άτακτος όλη την ώρα είναι εξαναγκαστικό – αναγκάζει τους άλλους να καθαρίσουν για σένα, να σκεφτούν όταν εσύ δε σκέφτεσαι, να απορροφήσουν την πίεση που δημιουργείται από τη συμπεριφορά σου όταν είσαι πολύ μεθυσμένος για να κάνεις διάλογο. Αυτές οι δυναμικές λειτουργούν και προς τις δύο κατευθύνσεις – αυτοί που παίρνουν πάνω τους όλη την ευθύνη διαιωνίζουν ένα μοτίβο στο οποίο όλοι οι άλλοι δεν παίρνουν καμία ευθύνη – αλλά ο καθένας είναι υπεύθυνος για το δικό του μέρος σε αυτές τις περιπτώσεις, καθώς και για την υπέρβαση τους.

Σκέψου τη δύναμη που θα μπορούσαμε να έχουμε αν όλη η ενέργεια και η προσπάθεια του κόσμου – ή ίσως ακόμη και μόνο η δική σου ενέργεια και προσπάθεια – που πηγαίνει στο ποτό, πήγαινε στην αντίσταση, το χτίσιμο, τη δημιουργία. Πρόσθεσε όλα τα χρήματα που οι αναρχικοί στην κοινότητά σου έχουν ξοδέψει για ποτά, και φαντάσου πόσα μουσικά όργανα, ή χρήματα για εγγυήσεις, ή τρόφιμα θα μπορούσαν να είχαν αγοραστεί – αντί να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμό τους εναντίον μας. Ή καλύτερα: φαντάσου πως ζεις σε έναν κόσμο όπου κοκαϊνομανείς πρόεδροι πεθαίνουν από υπερβολική δόση, ενώ ριζοσπαστικοί μουσικοί και αντάρτες ζουν μέχρι τα βαθειά γεράματα!

Νηφαλιότητα και αλληλεγγύη

Όπως κάθε επιλογή τρόπου ζωής, είτε πρόκειται για αλητεία ή για συμμετοχή σε συνδικαλιστικές οργανώσεις, η αποχή από το αλκοόλ μπορεί μερικές φορές να παρεξηγηθεί ως σκοπός και όχι ως μέσο.

Πάνω απ ‘όλα, είναι σημαντικό οι επιλογές μας να μην είναι πρόσχημα για να θεωρούμε τους εαυτούς μας ανώτερους από αυτούς που παίρνουν διαφορετικές αποφάσεις. Η μόνη στρατηγική για την ανταλλαγή καλών ιδεών που επιτυγχάνει ανελλιπώς (και αυτό ισχύει και για ένθερμα, αποξενωτικά κείμενα σαν κι αυτό!) είναι η δύναμη του παραδείγματος – αν βάλετε την «εκστατική νηφαλιότητα» σε δράση στη ζωή σας και λειτουργήσει, όσοι ειλικρινά θέλουν παρόμοια πράγματα θα συμμετέχουν.  Το να κρίνουμε τους άλλους για αποφάσεις που επηρεάζουν μόνο τον εαυτό τους είναι απολύτως επιβλαβές για κάθε αναρχικό – για να μην πούμε ότι τους αποτρέπει από το να πειραματιστούν με τις επιλογές που προσφέρουμε.

Το ζήτημα της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας με τους αναρχικούς και άλλους που κάνουν χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών είναι ύψιστης σημασίας. Ειδικά στην περίπτωση εκείνων που αγωνίζονται να απελευθερωθούν από ανεπιθύμητους εθισμούς, η αλληλεγγύη είναι πολύ σημαντική: οι Ανώνυμοι Αλκοολικοί είναι ένα παράδειγμα μιας σχεδόν θρησκευτικής οργάνωσης που συμπληρώνει μια κοινωνική ανάγκη που θα έπρεπε ήδη να παρέχεται από την αυτοοργάνωση της αναρχικής κοινότητας. Όπως σε κάθε περίπτωση, οι αναρχικοί πρέπει να αναρωτηθούμε: παίρνουμε τις θέσεις μας απλά για να αισθανόμαστε ανώτεροι από τις άξεστες μάζες – ή γιατί θέλουμε ειλικρινά να διαδώσουμε προσβάσιμες εναλλακτικές λύσεις; Άλλωστε, οι περισσότεροι από εμάς που δεν είμαστε εθισμένοι σε ουσίες μπορούμε να ευχαριστήσουμε τα προνόμιά μας και την καλή μας τύχη για αυτό. Αυτό μας δίνει μεγαλύτερη ευθύνη να είμαστε καλοί σύμμαχοι για όσους δεν είχαν τέτοια προνόμια ή τύχη. Η ανεκτικότητα, η ταπεινότητα, η προσβασιμότητα, και η ευαισθησία ας γίνουν οι ιδιότητες που καλλιεργούμε μέσα μας, όχι η υποκρισία και η υπερηφάνεια. Όχι στην σεχταριστική νηφαλιότητα!


Λοιπόν τι θα κάνουμε αν δεν πάμε σε μπαρ, σε πάρτι, αν δεν καθίσουμε στα σκαλιά ή μπροστά στην τηλεόραση με τα μπουκάλια μας; Ο,τιδήποτε άλλο!

Ο κοινωνικός αντίκτυπος της εμμονής της κοινωνίας μας με το αλκοόλ είναι τουλάχιστον εξίσου σημαντικός με τις πνευματικές, ιατρικές, οικονομικές, και συναισθηματικές επιπτώσεις της. Το ποτό τυποποιεί την κοινωνική ζωή μας, καταλαμβάνοντας μερικές από τις οκτώ ελεύθερες ώρες μας που δεν είναι ήδη κατειλημμένες από τη δουλειά. Μας τοποθετεί χωρικά (σαλόνια, σαλόνια κοκτέιλ, σιδηροδρομικές γραμμές) και συμπεριφορικά (σε τελετουργικές, προβλέψιμες συμπεριφορές) με τρόπους που πιο σαφή συστήματα ελέγχου δε θα μπορούσαν να το κάνουν. Συχνά, όταν ένας από εμάς έχει καταφέρει να ξεφύγει από τον ρόλο του εργάτη / καταναλωτή, το ποτό είναι εκεί, επίμονος συνεχιστής της κατάληψης του ελεύθερου χρόνου μας, για να γεμίσει το κενό. Ελεύθεροι από αυτές τις συνήθειες, θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε άλλους τρόπους για να ξοδεύουμε το χρόνο και την ενέργειά μας και να αναζητούμε την ευχαρίστηση, τρόπους που θα μπορούσαν να αποδειχθούν επικίνδυνοι για το σύστημα της αλλοτρίωσης.

Το ποτό μπορεί παρεμπιπτόντως να είναι μέρος θετικών και τολμηρών κοινωνικών αλληλεπιδράσεων – το πρόβλημα είναι ότι ο κεντρικός του ρόλος στη σημερινή κοινωνικοποίηση το παρουσιάζει ως προϋπόθεση για τέτοιες επαφές. Αυτό συσκοτίζει το γεγονός ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε τέτοιες αλληλεπιδράσεις χρησιμοποιώντας απλώς τη δημιουργικότητα, την ειλικρίνεια, και την τόλμη μας. Πράγματι, χωρίς αυτά, τίποτα αξιόλογο δεν είναι δυνατόν – έχετε πάει ποτέ σε ένα βαρετό πάρτι; – και με αυτά, το οινόπνευμα δεν είναι αναγκαίο.

Όταν ένα ή δύο άτομα σταματήσουν να πίνουν, αυτό φαίνεται απλά ανόητο, σαν να αποκλείουν τον εαυτό τους από την συντροφιά (ή τουλάχιστον τις συνήθειες) των συνανθρώπων τους για το τίποτα. Αλλά μια κοινότητα τέτοιων ατόμων μπορεί να αναπτύξει μια ριζοσπαστική κουλτούρα νηφάλιας περιπέτειας και ενασχόλησης, που θα μπορούσε να προσφέρει συναρπαστικές ευκαιρίες για δραστηριότητες χωρίς ποτό, και με ευθυμία για όλους. Οι απομονωμένοι και μοναχικοί του χθες θα μπορούσαν να είναι οι πρωτοπόροι του νέου κόσμου του αύριο: ο «διαυγής βακχισμός» είναι ένας νέος ορίζοντας, μια νέα δυνατότητα για υπέρβαση και μετασχηματισμό που θα μπορούσε να προσφέρει γόνιμο έδαφος για εξεγέρσεις ακόμα αδιανόητες. Όπως κάθε επαναστατική επιλογή τρόπου ζωής, αυτή προσφέρει μια άμεση γεύση από έναν άλλο κόσμο, ενώ συμβάλλει στη δημιουργία ενός πλαισίου για τις δράσεις που επιταχύνουν την καθολική υλοποίησή της.

Κανένας πόλεμος εκτός από τον ταξικό πόλεμο – κανένα κοκτέιλ εκτός από τη μολότοφ!

Ας μην αποστάξουμε τίποτα εκτός από μεθυστικές ταραχές!

 Υστερόγραφο: πώς μπορεί να διαβαστεί αυτό το δοκίμιο

Με λίγη τύχη, μπορούμε να διακρίνουμε –  ίσως και εν μέσω της αχλύς του μεθυσιού – ότι αυτό το κείμενο είναι τόσο μια καρικατούρα πολεμικής μέσα στην αναρχική παράδοση όσο κι ένα σοβαρό δοκίμιο. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτές οι αντιπαραθέσεις έχουν στρέψει συχνά την προσοχή στις απόψεις αυτές λαμβάνοντας σκόπιμα μια ακραία θέση, ανοίγοντας έτσι το έδαφος για περισσότερο «μετριοπαθείς» θέσεις. Ας ελπίσουμε ότι θα αποκομίσετε χρήσιμα συμπεράσματα από τη δική σας ερμηνεία αυτού του κειμένου, κι όχι πως θα το εκλάβετε ως ευαγγέλιο ή ανάθεμα.

Με αυτό δεν εννοούμε ότι δεν υπάρχουν ανόητοι που αρνούνται τη μέθη – αλλά μπορείτε να φανταστείτε πόσο πιο ανυπόφοροι θα ήταν αν δεν την αρνούνταν; Οι βαρετοί θα εξακολουθούσαν να είναι βαρετοί, με τη διαφορά πως θα ήταν ακόμα πιο βαρετοί. Οι υποκριτές θα συνέχιζαν να επικρίνουν και να ρητορεύουν, ενώ θα λοιδορούσαν τα θύματά τους! Πρόκειται για κοινό χαρακτηριστικό όσων πίνουν ότι ενθαρρύνουν όλους γύρω τους να πίνουν, ότι – εκτός από τα υποκριτικά παιχνίδια μεταξύ εραστών ή γονιών και παιδιών  – προτιμούν οι δικές τους επιλογές να αντικατοπτρίζονται στις επιλογές όλων. Αυτό φαίνεται ως ένδειξη μνημειώδους ανασφάλειας, που δεν είναι άσχετη με την ανασφάλεια που υπάρχει σε ιδεολόγους και προπαγανδιστές κάθε είδους, από χριστιανούς, μαρξιστές, μέχρι και αναρχικούς που δεν μπορούν να ησυχάσουν μέχρι όλοι να δουν τον κόσμο ακριβώς όπως αυτοί. Καθώς διαβάζετε, προσπαθήστε να παλέψετε αυτή την ανασφάλεια , και να μην διαβάζετε αυτό το κείμενο ως δική μας έκφραση, αλλά, σύμφωνα με την παράδοση των καλύτερων αναρχικών έργων, ως υπενθύμιση για όλους όσοι επιλέγουν να πιστέψουν ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.

Σύντομο URL: