Menu

EAGAINST.com

Πετάει το λιοντάρι — Για τους κοινωνικούς χώρους της Βενετίας

Tης khalida από το thecricket.gr (μέσω της Γαλαρίας)

Ένα φτερωτό λιοντάρι, με ένα ανοιχτό βιβλίο/ευαγγέλιο παρά πόδας. Αυτό διάλεξαν σαν σύμβολο της Βενετίας. Αφήνω στην άκρη το βιβλίο, για την ώρα, και σκέφτομαι το συμβολισμό ενός λέοντα με φτερά. Το λιοντάρι από μόνο του είναι σύμβολο εξουσίας, δύναμης και επιβολής. Αν του βάλεις και φτερά τι γίνεται άραγε; Δεν είναι η απόλυτη υπεροψία; Η απόλυτη υπερβολή και επίδειξη δύναμης; Άμα το βάλεις να κρατάει και το ευαγγέλιο, δηλαδή έχει και «το θεό βοήθεια», ποιος τολμάει να τα βάλει μαζί του; Υπάρχουν βέβαια θεωρίες, που λένε πως δεν είναι ευαγγέλιο, αλλά το βιβλίο των νόμων. Και πάλι, ένα φτερωτό λιοντάρι που ξέρει τους νόμους, δεν φαντάζει εύκολος αντίπαλος.

Δεν ξέρω αν μας επηρεάζουν τα σύμβολα πιο πολύ απ’ ό,τι τα διαλέγουμε εμείς για να μας χαρακτηρίσουν. Οι ιστορίες λένε πως οι κάτοικοι της Βενετίας, αλλά βάσικα οι έμποροι της Βενετίας, όταν άρχισαν να αναδεικνύονται σαν δύναμη της περιοχής, έψαχναν έναν τρόπο να εδραιώσουν την θέση τους, στην κούρσα για τη δυνατότερη ιταλική πόλη, μετά τη Ρώμη και ιδιαίτερα, απέναντι στο αντίπαλο δέος της Βόρειας Ιταλίας, την Γένοβα. Και πώς αλλιώς να ενισχύσεις το προφίλ σου, πρώιμος Μεσαίωνας γαρ, παρά φιλοξενώντας τη σωρό ενός εξέχοντος μέλους της χριστιανικής παράδοσης; Η Ρώμη καπάρωσε τον Πέτρο, όμως οι Βενετσιάνοι σκέφτηκαν ότι μπορούσαν να τα καταφέρουν καλύτερα. Ένας από τους τέσσερις ευαγγελιστές μπορούσε να γίνει δικός τους. Πήγαν, λοιπόν, με τον ιερό αυτό σκοπό στην Αίγυπτο, βρήκαν τη σωρό του Μάρκου, την κάλυψαν με χοιρινό λίπος, ώστε να εμποδίσουν τους μουσουλμάνους να την αγγίξουν και το σωτήριον 828 μ.Χ., επέστρεψαν θριαμβευτές στην «Γαληνοτάτη».

venice_1

Κι από τότε η Serenisima Republica Veneta, μόνο καυχιέται. Για την ομορφιά της, την μοναδικότητά της, την υπεροχή της, τον ρομαντισμό της, τα κανάλια, τα παλάτια, τις γέφυρές και τον ευαγγελιστή της. Είναι στ’ αλήθεια υπερβολικά όμορφη η Βενετία. Και μοναδική. Αν την καλοκοιτάξεις όμως, μοιάζει με πόρνη πολυτελείας. Σαν ακριβοπληρωμένο, πανέμορφο μοντέλο, που σου επιτρέπει, αν έχεις γεμάτη τσέπη, να γευτείς την ομορφιά της.

Βλέποντας τα κτίρια στην Piazza San Marco και τα αρχοντικά στο Grand Canal σκέφτομαι πως, αν αυτή είναι μια από τις γενέτειρες του καπιταλισμού, η τόση ομορφιά της, δεν μπορεί να είναι ασύνδετη με την παντοδυναμία και μακροημέρευση του οικονομικού αυτού τερατουργήματος. Ένα σύστημα με τόσο σκληρό κι αμίληκτο πυρήνα, χρειάζεται μια τέτοια ομορφιά για να πλασαριστεί. Και προχωρώντας στη σκέψη, είναι άραγε ένα από τα στοιχεία της επιτυχίας του καπιταλισμού, αυτή η επένδυση στην ομορφιά; Κι ακόμη, τι είναι εκείνο που έκανε τους πρώτους καπιταλιστές, τους έμπορους και τους τραπεζίτες της Ιταλίας, να επενδύουν στην τέχνη και στην καλαισθησία;

Σ’ αυτή την πόλη δεν υπάρχουν προβλήματα. Είναι ένας ού τόπος. Χωρίς άστεγους, χωρίς μετανάστες, χωρίς επαίτες. Χωρίς πόνο, χωρίς φτώχεια. Χωρίς παιδιά των φαναριών, αφού δεν έχει καν φανάρια, ούτε αυτοκίνητα, ούτε μποτιλιάρισμα, ούτε μόλυνση. Μόνο ωραία τοπία, το ένα μετά το άλλο, μοναδικά και ανεπανάληπτα σημεία, στημένα σκηνικά για την τέλεια φωτογραφία. Είναι σαν όλα τα προβλήματα να κύλησαν μακριά, μέσα στα θολά νερά των άπειρων καναλιών της.

venice_2

Τα θολά νερά όμως, πάντα κάτι κρύβουν. Έτσι και στη Βενετία, ο τουρίστας που θα μείνει στην επιφανεια, πάνω από τα θολά νερά της Laguna, θα δει μια πόλη παραμυθένιας ομορφιάς και μηδενικής ανέχειας. Εκείνος που θα ψάξει λίγο παραπάνω, μπορεί να βρει τα δύο της πανεπιστήμια και τις ατμοσφαιρικές φοιτητικές περιοχές της, μακριά από τις ορδές με το τουριστομάνι, εκεί που θα πιει το καπουτσίνο του ανάμεσα σε ντόπιους.

Ο άλλος, ο πειραγμένος τουρίστας, θα ψάξει για «κίνημα» στη Βενετία. Πολλοί θα γελάσουν μαζί του, αλλά αυτός θα δικαιωθεί. Στ’ αλήθεια, τα θολά νερά κρύβουν ένα διαμαντάκι. Στη Βενετία σήμερα υπάρχουν τρία κατειλημμένα κοινωνικά κέντρα. Παλαιότερο και πιο δυναμικό το Laboratorioccupato Morion. Στεγάζεται σε ένα υπέροχο κτίριο, το οποίο στο παρελθόν ήταν αρχικά εγκαταλελειμμένο και αργότερα κατάληψη αστέγων. Τα παιδιά του Morion βρίσκονται εκεί ήδη από το 2001. Εντός της κατάληψης έχουν στήσει ένα πολύ ενημερωμένο βιβλιοδισκοπωλείο, ενώ κάθε εβδομάδα κάνουν εκδηλώσεις και πολυ επιτυχημένα πάρτυ. Ο χώρος είναι διακοσμημένος, φυσικά, με αφίσες πολιτικού περιεχομένου και οι δράσεις τους επικεντρώνονται κυρίως στο μεταναστευτικό/ προσφυγικό ζήτημα και στο στεγαστικό πρόβλημα. Η επιτυχία του Morion, όπως μου λέει ο Τ. οφείλεται στη σχέση που έχει αναπτύξει η κατάληψη με τη γειτονιά. Το ίδιο το κτίριο έχει κοινωνική ιστορία και συμβολισμό για την περιοχή. Στο παρελθόν ήταν εγκαταλελειμμένο για πολλά χρόνια, πριν γίνει κατάληψη στέγης και τώρα κοινωνικό κέντρο. Σήμερα η κατάληψη είναι εξωστρεφής και ανοιχτή στο κοινό. Γίνονται συνεχώς εκδηλώσεις και δράσεις που αφορούν τους κατοίκους και τα παιδιά της γειτονιάς.

venice_3

Η βασική μου απορία είναι η σχέση τους με την αστυνομία. Ο Τ. μου εξηγεί ότι στη Βενετία, όπως και σε όλες τις διατηρητέες πόλεις, οι καταλήψεις έχουν ένα εξαιρετικό πλεονέκτημα. Η αστυνομία δεν μπορεί να πραγματοποιήσει επιχειρήσεις εκκένωσης, λόγω της παλαιότητας των κτιρίων. Επιπλέον τα στενά σοκάκια της Βενετίας, καθιστούν αδύνατο τον αιφνιδιασμό και τη συγκέντρωση μεγάλου αριθμού αστυνομικών, όπως και τη χρήση οποιουδήποτε οχήματος. Πέραν αυτών, η γειτονιά είναι πλήρως αλληλέγγυα στην κατάληψη και την υπερασπίζεται όποτε αυτή στοχοποιείται από την αστυνομία.

Χρειάζεται όμως η Βενετία ένα κατειλημμένο κέντρο; Έχει η Βενετία προβλήματα; Το βασικότερο πρόβλημα της πόλης είναι η έλλειψη στέγης. Στην Ελλάδα βλέπεις, το λύσαμε αυτό δίνοντας αντιπαροχή μέχρι και τους καμπινέδες και τώρα έχει ο κάθε Έλληνας το δικό του σπιτάκι και οι πόλεις μας το μαύρο τους το χάλι. Οι Βεντσιάνοι όμως που δεν τη σκέφτηκαν αυτή τη λύση, μετέτρεψαν ολόκληρη την πόλη τους σε ένα εκθαμβωτικό αξιοθέατο. Άμεση συνέπεια αυτού, ήταν η εκτίναξη των τιμών των ακινήτων. Ο ντόπιος πληθυσμός έχει από χρόνια μετακινηθεί στα προάστια πέρα από τη γέφυρα, στο Mestre και στη Marghera, και πάνω στο νησί της Βενετίας μένουν πια 60,000 άνθρωποι. Είναι άλλωστε χαρακτηριστική η εικόνα ερήμωσης που παρουσιάζει η πόλη μόλις πέσει το σκοτάδι. Αυτή τη στιγμή, πάνω στο νησί της Βενετίας διατηρούνται 60 καταλήψεις στέγης στις οποίες μένουν άτομα και οικογένειες. Η παλαιότερη είναι ήδη 10 ετών, όπως μου λένε τα παιδιά του Morion, με περηφάνεια. Υπάρχει όμως ένα στοιχείο το οποίο μου τονίζουν ιδιαίτερα. «Φροντίζουμε οι καταλήψεις να μην γίνονται κέντρα διακίνησης ναρκωτικών. Πριν επέμβει η αστυνομία, έχουμε επέμβει εμείς, οπότε δεν τους δίνουμε τη δυνατότητα να μας στοχοποιήσουν». Μ’ αυτό τον τρόπο διατηρούν και την αλληλεγγύη της γειτονιάς.

Οι άλλες δύο καταλήψεις είναι η L.i.S.C. και η S.a.L.E. Docks, οι οποίες επικεντρώνονται κυρίως σε καλλιτεχνικές δράσεις, εκθέσεις, μαθήματα αυτομόρφωσης, διατήρηση αναγνωστηρίου και βιβλιοθήκης. Όλες οι καταλήψεις της Βενετίας βρίσκονται σε συνεχή εσωτερική επικοινωνία και συντονισμό μεταξύ τους. Το ίδιο συμβαίνει, όπως μου λένε, και με τα περισσότερα κατειλημμένα κέντρα της Ιταλίας. Πραγματοποιούν καθιερωμένες συνελεύσεις μέσω skype για τον συντονισμό των δράσεών τους.

venice_4

Μία από τις πιο προβεβλημένες και επιτυχημένες δράσεις τους πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Ιούνιο, σε συνεργασία με τους συντρόφους τους από το Μιλάνο. Το όνομα της επιχείρησης: “No borders train”. Όπως μου λέει η S. σκοπός της επιχείρησης ήταν να συνοδεύσουν 60 πρόσφυγες από την Ιταλία στην Ελβετία, με σκοπό να υποβάλουν εκεί αίτημα ασύλου, βοηθώντας τους να αποφύγουν τους λαθρέμπορους και τους επικίνδυνους δρόμους μετανάστευσης. Συγκέντρωσαν λοιπόν, 180 αλληλέγγυους, έκαναν πολλά πάρτυ και γεύματα ενίσχυσης της δράσης και τελικά αγόρασαν 180+60 εισιτήρια ενός τραίνου με προορισμό την Ελβετία. Η αστυνομία τους καθυστέρησε στην επιβίβαση, τους καθυστέρησε στην αποβίβαση, αλλά δεν μπορούσε να τους αρνηθεί να ταξιδέψουν. Την αιφνιδίασαν. Είχαν άλλωστε όλοι νόμιμα εισιτήρια και οι αλληλέγγυοι ήταν τριπλάσιοι από τους πρόσφυγες. Το σχέδιο ήταν καλοστημένο. Στην Ελβετία, τους κράτησαν 5 ώρες στο σταθμό, οι αλληλέγγυοι με τους πρόσφυγες όμως, είχαν έτοιμα τα αίτήματα ασύλου και τα παρέδωσαν αμέσως στους αστυνομικούς, με αποτέλεσμα οι πρόσφυγες να μην μπορούν πια να απελαθούν, λόγω της ιδιότητας τους ως αιτούντες άσυλο. Η αποστολή στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Μια επίθεση εκ των έσω στην «Ευρώπη Φρούριο».

Αυτή την εποχή, ο κόσμος των κατειλημμένων κέντρων της Βενετίας επικεντρώνεται σε καταλήψεις δημόσιων κτιρίων και κινητοποιήσεις, ενάντια στην απλήρωτη εργασία των νέων, στις εκθέσεις Expo 2015 Milano, Expo Venice, AQUAE 2015. «Είμαστε φοιτητές, έχουμε προσόντα, δεν είμαστε σκλάβοι, δεν δουλεύουμε δωρεάν», «Αν είναι δωρεάν, δεν είναι δουλειά» είναι μερικές από τις φράσεις που χρησιμοποιούν, ενώ το hashtag τους τα λέει όλα: #‎illavorosipagabastardi. (#ηεργασίαπληρώνεταιμπάσταρδοι).

venice_5

Η συζήτηση με τα παιδιά του Morion έβγαλε κι άλλα πολύ ενδιαφέροντα. Αν πρέπει να σταθώ σε ένα από αυτά, είναι η οργάνωση και η προετοιμασία πριν από τις πορείες. Όπως μου λέει ο Ε. η προετοιμασία αρχίζει μέρες πριν. Όλα τα εφόδια μεταφέρονται σταδιακά στο σημείο της «μάχης». «Δεν κουβαλάμε τίποτα επάνω μας, πέρα από το full face και το κράνος. Φοράμε μόνο μαύρα ρούχα, χωρίς καθόλου διακριτικά. Ακόμη και τα παπούτσια, τα καλύπτουμε με ταινία, στα σημεία που μπορεί να έχουν χρώμα. Κάτω από τα ρούχα φοράμε ένα προστατευτικό στρώμα από ειδικό αφρολέξ, ώστε να μην τραυματιστούμε σε περίπτωση πτώσης ή αν μας χτυπήσουν με γκλόμπ. Πριν αρχίσουν οι «μάχες», κάποιος ανάβει ένα κόκκινο καπνογόνο, ώστε να χαθεί η ορατότητα. Μέχρι να φύγει ο κάπνος, έχουμε φορέσει τα full face και τα κράνη και έχουμε παρατάξει τις ασπίδες μπροστά. Πάντα έχουμε ασπίδες, που καλύπτουν συνήθως δύο ή τρία άτομα μαζί. Είναι πολύ σημαντικές γιατί έτσι προστατευόμαστε από τους τραυματισμούς και τις συλλήψεις και προστατεύουμε την υπόλοιπη πορεία. Οι μπροστινοί κρατάνε τις ασπίδες και οι πίσω «ρίχνουν». Αν θες να επιτεθείς, πρέπει να προστατεύσεις και τον κόσμο σου. Όχι να βγαίνεις, να ρίχνεις και να γυρνάς μέσα στο πλήθος, εκθέτοντας όλους τους άλλους σε κίνδυνο σύλληψης και ξυλοδαρμού. Είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί, να αποφεύγουμε τις συλλήψεις, κι αν μας πιάσουν να το ξέρουν οι σύντροφοί μας. Είναι πολύ σκληρή η αστυνομία. Δεν ξέρεις πόσοι «τυχαίοι» θάνατοι έχουν συμβεί σε αστυνομικά τμήματα».

Οι εικόνες από τις συλλήψεις και το ξύλο στο σωρό, στις τελευταίες πορείες στην Αθήνα, μου έρχονται αναπόφευκτα στο μυαλό. Πόσο απροστάτευτο γυρνάει εκεί έξω, στο δρόμο, το ελληνικό κίνημα; Η περιφρούρηση μιας πορείας δε θα έπρεπε να είναι μόνο ζήτημα του ΚΚΕ. Ως πότε θα πηγαίνουμε στις πορείες σαν πρόβατα επί σφαγή; Έχουμε άραγε να διδαχθούμε από τα κινήματα των γειτονικών χωρών, που έχουν δοκιμάσει εναλλακτικές πρακτικές στην πράξη; Οι αναλογίες δεν είναι εύκολες, φυσικά, αλλά η χαρά της ανακάλυψης νέων τρόπων αντίστασης, είναι πηγαία. Πόσο μάλλον όταν οι ανακαλύψεις γίνονται στο τελευταίο μέρος που θα περίμενες, δίπλα σε ένα βενετσιάνικο κανάλι την ώρα του πιο όμορφου ηλιοβασιλέματος που έχουν δει τα μάτια σου.

A rivederci compagni!

Athens: Nikos Romanos ended his hunger strike

nikospetition

Nikos Romanos, anarchist prisoner in Greece, was on hunger strike from the 10th of November until the 10th of December 2014. The judicial mechanisms refused his furlough request to attend university classes. In response to this, multiform actions of solidarity took place inside and outside the prisons of Greek democracy and internationally.

Most of all, it was the urgency of the situation that sparked street clashes and inspired instances of rebellion across the territory controlled by the Greek State. At the same time, comrades were eager to exchange ideas and desires over the previous month, and a great many diverse actions were able to see the light of day on the occasion of this prisoner hunger strike: daily assemblies, banner actions, direct actions, such as numerous arsons and attacks with homemade explosives (mainly against bank ATMs), hit-and-run attacks against police, street riots and large-scale clashes with the forces of order, building blockades, acts of sabotage (with the use of glue, paint, etc.), physical assaults against persons of Power, spontaneous protests against public appearance of politicians, symbolic occupation of radio and tv stations, a wave of state/corporate building occupations, counter-info gatherings, and large demonstrations. The creativity and conflictuality of various different anarchist individualities and groups may not be strong and decisive enough to keep the fight equally intense at the everyday level, but there’s always a chance that new projects will emerge from the latest encounter of comrades in occupied buildings, street actions, and so forth. However, only if people in solidarity with Nikos Romanos, and anarchists in particular, are willing to reflect on the specifics of what occurred during the last couple of days of his strike, they may find themselves prepared to practice a much-needed prisoner solidarity in the face of the new maximum security facility in Domokos, as well as the overall worsening of prison conditions.

Seeing that his initial request was repeatedly and vengefully denied, our comrade was blackmailed to accept electronic tagging as an option for getting educational furloughs eventually, “a last resort” that became more pressing as his health was quickly deteriorating. In fact, he chose to stop his hunger strike only after the Greek parliament voted almost unanimously (with the exception of two MPs of the main ruling party according to the official record, while MPs of the Nazi party were apparently quasi-present at the vote) in favor of an amendment proposed by the justice minister. This amendment refers to prisoners – convicts (sentenced in court) and indictees (awaiting trial) – that have the right to study at a higher education institution available in the same region as the state facility where they are incarcerated, but have not been granted educational leave from prison to regularly attend their classes. It specifies that any such prisoner must successfully attend 1/3 of classes and laboratory activities in one semester of an academic year by completing distant learning courses, and only then be permitted to make use of educational release days by wearing an electronic monitoring bracelet to physically attend classes. The justice minister included the provision of electronic tagging at the last minute, making sure to add that the competent disciplinary boards (prison councils) may still deny the request of an inmate for educational leave should they present a “special justification” for issuing a negative decision (even after the inmate has completed the required distance learning courses inside prison walls, and even if s/he accepts to be monitored by bracelet outside the walls, we presume). This legislative amendment applies in all cases of sentenced and awaiting-trial prisoners who are deprived of student furloughs (so, not just in the case of Nikos Romanos). On this occasion, almost all political parties had an electioneering benefit from promoting further repressive measures against prisoners while not missing their chance to show off a democratic and humanitarian profile.

Nikos has quit his strike, after 31 days, but he’s still asphyxiating for a few breaths of freedom. Given the outcome, knowing that his claim has not yet been vindicated, we demand what should be granted to him right away: educational leave from prison. Contrary to a widespread feeling of “victory”, we feel that nothing has been won apart from the valuable life of our comrade and the realization that we should respond to every blackmailing of statist lackeys, not sometime in the distant future but now, by intensifying all forms of fight against the prison-society. We firmly stand by the side of prisoners in struggle, and against the enforcement of the use of teleconferencing and electronic tagging as yet another method of isolating captives of the State/Capital. Now, more than ever before, prisoner solidarity must go on the offensive by any means necessary.

Republication from contrainfo.espiv.net

Ένας λαός αναζητά την ελευθερία και τη δημοκρατική αυτονομία

Πρόκειται για μετάφραση του κειμένου «A people’s quest for freedom and democratic autonomy«. Μετάφραση και επιμέλεια από mitsubishi.

Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύτηκε το Μάρτιο του 2014 από το Εθνικό Κογκρέσο του Κουρδιστάν (KNK). Το ΚΝΚ είναι ένας συνασπισμός οργανισμών από όλη την Ευρώπη, που σχηματίστηκε από εξόριστους Κούρδους πολιτικούς, δικηγόρους και ακτιβιστές οι οποίοι δουλεύουν για να προωθήσουν μια ειρηνική πολιτική λύση στο Κουρδικό Ζήτημα. Τα κεντρικά γραφεία του ΚΝΚ βρίσκονται στις Βρυξέλλες, αλλά διαθέτει επίσης γραφεία σε πολλές μεγάλες πόλεις, φέρνοντας έτσι σε επαφή αντιπροσώπους από όλες τις Κουρδικές περιοχές για να ασκήσουν πίεση σε κυβερνήσεις χωρών, στην Ε.Ε, στα Ηνωμένα Έθνη και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς. Στόχος του ΚΝΚ είναι να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για την κατάσταση στο Κουρδιστάν μέσω των Μ.Μ.Ε. και των δημοσίων φόρουμς και να δουλέψει με πολιτικούς, ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ΜΚΟ, για να επιστήσει την προσοχή σε πολιτικά ζητήματα και παραβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κουρδιστάν[1].

Η κατάσταση στη Συρία είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους. Σε αυτό τον εμφύλιο πόλεμο τα στρατόπεδα δεν είναι μόνο δύο. Από τη μία η κυβέρνηση Άσαντ και από την άλλη όλοι όσοι επιθυμούν την ανατροπή της, έχοντας ο καθένας διαφορετικές σκοπιμότητες. Οι Κούρδοι της Συρίας όμως εν μέσω αυτής της σύρραξης, παίρνουν την απόφαση να οργανωθούν και δημιουργήσουν μια πιο δίκαιη για αυτούς κοινωνία. Η ήδη πολύχρονη κυβερνητική καταστολή και οι συνεχιζόμενες απόπειρες εξάλειψής τους, ακόμα και πριν πάρει η οικογένεια Άσαντ την εξουσία στη Συρία, ο κυριολεκτικός βομβαρδισμός τους από τους υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους και οι αμέτρητες απώλειες ανθρώπινων ζωών που αυξάνονται μέρα με τη μέρα, κάνουν την προσπάθειά τους ακόμα πιο δύσκολη.

Το κείμενο αυτό είναι γραμμένο από Κούρδους που δε βρίσκονται στη Ροζάβα και πιθανόν η γνώμη τους να μην εκφράζει απόλυτα τους κατοίκους της. Ωστόσο και μόνο ως πηγή πληροφόρησης το «ντοσιέ» (όπως το ονομάζουν) αυτό είναι μια χρήσιμη αναδρομή στο σύγχρονο Κουρδικό Ζήτημα στη Συρία. Από τα σημαντικότερα σημεία του κειμένου είναι τα παραδείγματα των μέσων που χρησιμοποίησε το καθεστώς Άσαντ για τον αφανισμό των Κούρδων σε όλα τα επίπεδα και η παρουσίαση του τρόπου με τον οποίο οργανώθηκαν οι Κούρδοι τον τελευταίο χρόνο. Χαρακτηριστικά όπως η δημιουργία των αυτόνομων καντονίων, που είναι ένα είδος ομοσπονδιακών άτυπων κρατών (αν και η λέξη κράτος δεν αρμόζει στην περίπτωση αυτή), η επιθυμία συνύπαρξης διαφορετικών εθνοτήτων και θρησκειών, η (φαινομενικά τουλάχιστον) ισχυρή θέση των γυναικών, που καταλαμβάνουν τις ίδιες πολιτικές θέσεις με τους άντρες και δημιουργούν δική τους μονάδα προστασίας (YPJ), και η συχνή επανεκλογή αντιπροσώπων προς αποφυγή του σφετερισμού εξουσίας, δίνουν τις βάσεις για μια αρκετά ελευθεριακή κοινωνία. Φυσικά κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα εξελιχθεί η περίπτωση της Ροζάβα, αλλά προς το παρόν δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε πως αξίζει να προσέξουμε παραπάνω την περίπτωσή της.

Πηγές:

1.Peace in Kurdistan: «Kurdistan National Congress (KNK)», (2/12/2014)

Αναδημοσίευση από blackuroi.gr

Δύo κόσμοι σε σύγκρουση! Ή πως οι «καλικάντζαροι» βρέθηκαν στην Piazza Duomo του Μιλάνο.

Γράφει: Δημήτρης Σεραφής – Kοινωνία + Κινήματα, ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ – 11/12/2014 (μέσω του Περιοδικού)

Ερχονται τα Χριστούγεννα και σε όλο τον κόσμο στήνονται events που μας εισάγουν στο εορταστικό κλίμα. Πολλοί από εμάς, μεγαλώσαμε με παραμύθια από τους μύθους των καλικαντζάρων που κάθε χρόνο, παραμονή Χριστουγέννων, εμφανίζονται στη γη για να βασανίζουν τους ανθρώπους μέχρι τα Θεοφάνεια. Σύμφωνα με τον μύθο, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου βρίσκονται κρυμμένοι κάτω από τη γη και κόβουν επιμονα το δέντρο που τους στηρίζει, ενώ όταν φτάσουν στο κρίσιμο σημείο, για να μην τους πλακώσει το έδαφος, βγαίνουν στην επιφάνεια με σκοπό να βλάψουν όσους τους αντικρίζουν. Είναι προφανώς ικανοί να χαλάσουν το ειδυλλιακό τοπίο των γιορτών.

«Κατοικία, δικαιώματα κι αξιοπρέπεια. Διώξτε την κλίκα από την πόλη»*

Βέβαια, οι μύθοι όπως και τα παραμύθια -που σίγουρα χρειάζονται έναν καλό κι έναν κακό- έχουν την έκβαση αυτού που αφηγείται την ιστορία. Αυτός πλάθει τους ρόλους, αυτός αποφασίζει πότε –και αν- «ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα». Σίγουρα πάντως, αίσιο τέλος μπορεί να έχει και μια ιστορία που δεν τελείωσε ακόμη… Και η δική μας ιστορία αυτή τη φορά ξεκινά στην Piazza Duomo. Στο κέντρο του Μιλάνο. Ανήμερα της έναρξης της “La Prima della Scala”. Εκεί που η πολιτική ελίτ της Ιταλίας και της Ευρώπης, κοσμικοί, επιχειρηματίες, τοπικό κράτος και ντίβες της εγχώριας βιομηχανίας θεάματος, συγκεντρώθηκαν σε μια φιέστα αντάξια του κόσμου τους. Εισιτήριο; Πολλές εκατοντάδες ευρώ! Δυστυχώς ή ευτυχώς –είπαμε αυτά τα καθορίζει ο αφηγητής- δεν μας προσκάλεσαν. Αποφασίσαμε να πάμε λοιπόν απρόσκλητοι.

Καθώς όμως βγαίνεις από το Mετρό για να πας στη συγκέντρωση, βλέπεις εκείνο το τεράστιο πλήθος κόσμου το οποίο έρχονταν από το πρωϊ της Κυριακής 7/12 στην κεντρική πλατεία. Η πόλη στολισμένη με το μεγάλο Δέντρο πλάι στα stands των οίκων μόδας και των μεγάλων επιχειρήσεων, ο Άγιος Βασίλης στη μέση να βγάζει φωτογραφίες με μικρά παιδιά, υπό τα φλας των -τελευταίας τεχνολογίας- τηλεφώνων, ενώ στις σημαίες των διαφόρων κρατών που είναι κρεμασμένες στα κτήρια, ευχές για Καλά Χριστούγεννα˙ όλα τα «καθώς πρέπει» που παραπέμπουν σε μια πλήρως εμπορευματοποιημένη κανονικότητα. Ομολογουμένως επιβλητική. Στο μέγαρο της Scala ετοιμάζονταν πυρετωδώς για την νέα εκδοχή των έργων του Beethoven με την οποία θα έκαναν τα εγκάινια της.

Έξω ακριβώς, υπό την περιφρούρηση πολλών διμοιριών και υπό το «άγρυπνο βλέμμα» του ελικόπτερου της αστυνομίας, ξεκινούσε η συγκέντρωση Επιτροπών Πάλης για την Κατοικία, συνδικάτων και πολιτικών χώρων από όλες τις πλευρές του ανταγωνιστικού κινήματος. Υπό τους ήχους των Addio Lugano Bella, του Bella Ciao και του τραγουδιού της Διεθνούς από τη ζωντανή «ορχήστρα» των διοργανωτών. Λίγο πριν, μέλη του κινήματος υπεράσπισης της κατοικίας είχαν αναρτήσει πανό στην είσοδο της Έκθεσης. «Καταλαμβάνουμε όλα τα άδεια σπίτια! Σταματήστε τις εξώσεις».** (Δείτε εδώ προηγούμενη ανταπόκρισή μας για το κίνημα υπεράσπισης κατοικίας, ανάντια στις εξώσεςι στην Ιταλία και στο Μιλάνο)

milano3

Κόσμος αρχίζει να έρχεται μαζικά, από όλες τις γειτονιές. «Ενώνουμε τις μάχες! Κάνουμε έξωση στην κάστα της διαφθοράς, των ρατσιστών και των μαφιόζων», έγραψαν κάποια από τα κοινωνικά κέντρα, στο κάλεσμα της πορείας, την προηγούμενη βδομάδα. «Ο Νίκος Ρωμανός αντιστέκεται», στην αυτοσχέδια ασπίδα λίγο πριν τη σύγκρουση με την αστυνομία η οποία προσπαθεί να περικυκλώσει την συγκέντρωση. Η αστυνομία δεν πετάει δακρυγόνα. Βλέπεις είμαστε μέσα στην καρδιά του κόσμου και της κοινωνίας που υπερασπίζεται. Δεν θέλει να «φάνε χημικά οι δικοί τους». «Δεν έχουμε να δώσουμε 1000 ευρώ [σε νοίκι] κάθε μήνα, γι αυτό καταλαβάνουμε τα σπίτια», φωνάζει το κίνημα. Και απαντάει στην πρόκληση με αυγά, ντομάτες, καπνογόνα και «αναδιάταξη» του χώρου. Συγκρούσεις με την αστυνομία. 4 τραυματίες˙ οι δύο αστυνομικοί.

Οι «καλλικάντζαροι» επιτίθενται. Οι κονωνίες που δημιουργούνται στις γειτονιές, οι δεσμοί αλληλεγγύης μεταξύ ντόπιων και μεταναστών˙ μια άλλη κουλτούρα διαβίωσης κι ένας άλλος πολιτισμός. Ένα κοινωνικό ρεύμα για την ικανοποίηση των αναγκών της επιβίωσης, συνδεδεμένη με την προσπάθεια δημιουργίας ενός άλλου προτύπου ζωής. Μειοψηφικό αλλά υπαρκτό. Αυτοοργανωμένο στις γειτονιές, στα κοινωνικά κέντρα, στα σωματεία βάσης. Ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης και των επιχειρήσεων που επιμένουν να προσπαθούν να τους στερήσουν τα στοιχειώδη. Ενάντια στην ξενοφοβία και το φασισμό, που προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι ξανά. Ένα υπαρκτό ρεύμα που με τις αδυναμίες και τις αντιφάσεις του προσπαθεί να δημιουργήσει, εδώ και τώρα, με τα δικά του μέσα, μια κίνηση ενάντια στην κυρίαρχη. Εδώ. Στην κεντρική φίεστα της μητρόπολης. Για να τους πιέσουμε λίγο. «Ποιος είπε ότι δεν υπάρχει;», λέει ένα παλιό τραγούδι της ιταλικής αυτονομίας.

milano5

Η πρώτη γραμμή του μπλοκ των διαδηλωτών. Διακρίνεται σε μία από τις αυτοσχέδιες “ασπίδες» το σύνθημα «Romanos resiste!», “Ρωμανέ αντιστάσου!»

Είχαν προηγηθεί πολύμορφες δράσεις στις γειτονιές όλες τις προηγούμενες μέρες. Απόπειρες της Forza Nuova, να κάνει –αντιγράφοντας μάλλον την Χρυσή Αυγή- λαϊκή διανομής τροφίμων μόνο για Ιταλούς –προφανώς υπό την προστασία της Αστυνομίας-, εμποδίστηκαν από κατοίκους και αλληλέγγυους. Μια μαζική πορεία όλων των «πολλαπλών πραγματικοτήτων» -όπως ονομάζουν τους κόσμους που παράγονται σε κάθε γειτονιά- προς το δημαρχείο του Μιλάνο. Οικογένειες με μικρά παιδιά στα καροτσάκια, νέοι, φοιτητές, άνεργοι, μετανάστες από κάθε αθέατη πλευρά του Μιλάνο, που αυτές τις μέρες, χτυπιέται από την κυβέρνηση και τις τοπικές αρχές, καθώς χαλάνε την πλούσια –προς πώληση- εικόνα της μητρόπολής τους. Για τη σημειολογία, εκείνη τη μέρα, ξεκίνησαμε από την ΕΧΡΟ και διασχίζοντας το κέντρο του Μιλάνο, πλάι στα ευφάνταστα μαγαζιά των μεγάλων οίκων, περάσαμε δίπλα από την piazza Duomo και καταλήξαμε στην piazza della Scala. Στο Δημαρχείο. Από κοντά κι οι δημοσιογράφοι. Ξέρετε, εκείνοι που προσπαθούν να απαθανατίσουν μια στιγμή με όποιο και για όποιο κόστος. Η Corriere TV, η Rai και άλλοι. Ας είναι˙ καταφέραμε να βρούμε κι εμείς υλικό.

Όταν βρίσκεσαι «εκτός τόπου», σκέφτεσαι πολλές φορές τις μάχες που έδωσες, τους συντρόφους που ήταν μαζί σου εκεί, και ίσως αναπαράγεις, εκεί που βρίσκεσαι, τις ιστορίες. Άλλοτε πάλι προσπαθείς να βρεις τρόπους να διαμαρτυρηθείς για κάτι που συμβαίνει στον τόπο από τον οποίο λείπεις. Πόσο μάλλον αυτές τις μέρες. Ίσως η συνειδητή συμμετοχή σε κάθε τι που γεννιέται εδώ και τώρα, είναι πιο σημαντική καθώς φέρνει το παρελθόν, το παρόν και το αύριο των μαχών μας, πιο κοντά στον ορίζοντα του πυκνού πολιτικού χρόνου. Και η μεταφορά της στον τόπο από όπου λείπεις, ενδιαφέρουσα δύσκολη. Ειδικά τις «μέρες του Δεκέμβρη». Πολλές μάχες σε μια.

Οι «καλλικάντζαροι» του κινήματος ενάντια τις εξώσεις, πάντως,  λίγες μέρες πριν, έστελναν μήνυμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης στον Νίκο Ρωμανό και στους υπόλοιπους απεργούς πείνας, καθώς και στη νεολαία και στους εργαζόμενους που μάχονται στην Ελλάδα.

Και ίσως αυτό να είναι το καλύτερο τέλος μιας ιστορίας που δεν έχει ακόμη τελειώσει:

[…] Εμείς, που συμμετέχουμε στην μάχη για την κατοικία, στο αντιφασιστικό και αντικαπιταλιστικό κίνημα, σε αυτό το μέρος του κόσμου, θεωρούμε πως η πάλη για αξιοπρεπή ζωή, η πάλη για το δικαίωμα στην μόρφωση και για την κοινωνική απελευθέρωση, είναι μία και ενιαία πάλη ενάντια στον καπιταλισμό. Είμαστε αλληλέγγυοι με τις κοινωνικές μάχες κόντρα στο σύγχρονο κράτος εκτάκτου ανάγκης το οποίο δημιουργεί φυλακές υψίστης ασφαλείας, στρατόπεδα συγκέντρωσης και προσπαθεί να καταστείλλει κάθε κοινωνικό αγώνα. Ενάντια στο δόγμα της μηδενικής ανοχής. Είμαστε αλληλέγγυοι με τον Νίκο Ρωμανό και με τους άλλους κρατούμενους που πραγματοποιούν απεργία πείνας για την ικανοποίηση των δικαιωμάτων τους. Είμαστε αλληλέγγυοι με τις δράσεις αλληλεγγύης που έχουν ήδη γίνει ή θα γίνουν σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Δεν ξεχνάμε τον Αλέξη και την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Θα νικήσουμε!

milano1


«Casa, diritti e dignità. Fuori la casta dalla città». Ένα από τα συνθήματα που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης.

** “Occupiamo le case sfitte. Basta Sgomberi”. Στο πανό, στην είσοδο της Έκθεσης.

Στιγμιότυπα από τις κινητοποιήσεις:

Διαμαρτυρία έξω από το δημαρχείο του Μιλάνο – 04/12/2014.

milano10
milano9
milano8
milano7
milano6
milano4

Θέλουμε Δικαιοσύνη

static.squarespace.com

«Αυτό που ζούμε τις τελευταίες ημέρες είναι ένα πραξικόπημα».
Από τον Γιώργο Αναστασόπουλο (via DocTV).

ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΟ ΠΛΕΟΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ του κέντρου της Αθήνας αλλά και πολλών άλλων περιοχών, ότι αυτό που ζούμε τις τελευταίες ημέρες είναι ένα πραξικόπημα. Με τον σχεδιασμό ή την ανοχή κυβέρνησης και δικαστικής εξουσίας, με την ΕΛ.ΑΣ. και τους έμμισθους των μυστικών κρατικών κονδυλίων ως εκτελεστικά όργανα. Ένα σύνολο αδιαμφισβήτητων γεγονότων και συνθηκών αποτυπώνουν αυτή την κατάσταση: ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΕΩΝ, που τελικά γελοιοποιήθηκε από χιλιάδες εφηβικά χαμόγελα στην ηλιόλουστη πορεία του Σαββάτου. Απαγόρευση εισόδου και κυκλοφορίας σε μια μεγάλη ακτίνα, από τη Νεάπολη και την Ομόνοια μέχρι τα Παναθήναια και το Πεδίον του Άρεως. Κλειστοί σταθμοί του Μετρό, όποτε καπνίσει στους χωροφύλακες.

ΑΣΥΔΟΤΟΙ, ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΝΤΟΠΑΡΙΣΜΕΝΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΤΩΝ ΜΑΤ και της ομάδας Δέλτα να μπουκάρουν έξαλλοι σε γειτονιές μετά από διαδηλώσεις, χωρίς να υπάρχει υποψία κινδύνου για τη «δημόσια ασφάλεια». Να τσακίζουν οτιδήποτε βρεθεί μπροστά τους ή να ρίχνουν ασφυξιογόνα μέσα σε σπίτια και καταστήματα. Μαφιόζικα χτυπήματα, όπως αυτό στο περίπτερο της πλατείας Εξαρχείων, εκεί που τις προάλλες ξεμπροστιάστηκαν οι ένστολοι κατσαπλιάδες των εμφιαλωμένων. «ΝΑΙ ΑΛΛΑ Ο ΡΩΜΑΝΟΣ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ με τα χάλκινα, δεν είναι φτηνιάρης, ληστεύει τράπεζες, είναι δημόσιος κίνδυνος», θα μας πουν κάποιοι καθωσπρέπει, που δουλεύουν σαν τα σκυλιά ή έμειναν άνεργοι για να πληρωθούν οι τράπεζες. ΑΣΦΑΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΙ με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά να καταστρέφουν περιουσίες, να θέτουν σε κίνδυνο ζωές, όπως συνέβη στο Ζara της Θεσσαλονίκης, με την εκπληκτική εικόνα αναρχικών να επεμβαίνουν με πυροσβεστήρες και να βοηθούν τους εγκλωβισμένους υπαλλήλους. «ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΦΙΝ τι λέτε;», θα μας ξαναπούν οι εντιμότατοι φίλοι μας…

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ-ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΙ ΝΑ ΦΟΡΤΩΝΟΥΝ βόμβες μολότοφ σε τσάντες, για να επιβαρύνουν αργότερα τους συλληφθέντες. Εκατοντάδες παράνομες προσαγωγές, βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ και σε άλλα αστυνομικά τμήματα. Αυταρχισμός, ασυδοσία, βαρβαρότητα, που έχουν αφήσει τα σημάδια τους σε χιλιάδες συμπολίτες μας και έχουν καταγραφεί με αδιάσειστες μαρτυρίες και εικόνες. Όχι φυσικά σαν αυτές που προβάλλουν τα μέσα προπαγάνδας του καθεστώτος, με μοντάζ και πλάνα αρχείου. Το οργουελικό υπουργείο της αλήθειας ζει στιγμές δόξας στον πλανήτη της Digea. Όσο φυσικά το εμπιστεύεσαι για την ενημέρωσή σου. ΚΙ Η ΜΟΝΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ από δικαστές και εισαγγελείς ήταν η επιβολή του βασανιστηρίου της υποχρεωτικής σίτισης στον Ρωμανό. Που απορρίφθηκε βέβαια από τους γιατρούς, μια λαμπρή πράξη πολιτικής ανυπακοής. Γκουαντάναμο παντού, σαν φυσική συνέχεια των στρατόπεδων συγκέντρωσης για πρόσφυγες και μετανάστες.

AΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ και ευαισθησίες της ανεξάρτητης ελληνικής δικαιοσύνης, όπως μας περιέγραψε και ο Ηλίας Πετρόπουλος. Δικαιοσύνη; Είναι καθολικό το αίσθημα ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη κι αυτό πηγάζει από τα προνόμια και την ασυλία της ολιγαρχίας του πλούτου, των επαγγελματιών της πολιτικής και των υποτακτικών τους. Γίνεται επίσης ξεκάθαρο ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να κριθεί από το καθεστώς αναλώσιμος ή και εχθρός, είτε δηλώνει αναρχικός είτε όχι.​ ΖΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΕΙΡΑΜΑ, ένα πείραμα που δεν πρέπει να πετύχει, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια της Μελίτας. Κι όσο ξεπροβάλλουν τα αδιέξοδα κι οι αντιφάσεις της μνημονιακής/αντιμνημονιακής καφενειάδας, όσο κυβέρνηση και αντιπολίτευση μασούν τα λόγια τους ή αυτοαναιρούνται, το δίκιο μάς πνίγει, η οργή ξεχειλίζει. Θα πρέπει να είναι κάποιος αφελής ή εγκάθετος ή να έχει πλήρη άγνοια της ανθρώπινης ιστορίας, για να υποστηρίζει ότι μέσα σε αυτές της συνθήκες μπορεί να υπάρξει κοινωνική συνοχή και ειρήνη. Δεν είμαστε όμως μόνοι. Χιλιάδες οι καθημερινές ανταποκρίσεις για τα κατορθώματα της κρατικής τρομοκρατίας αλλά και για μεγάλες και πολύμορφες συλλογικές κινητοποιήσεις. Από τις ΗΠΑ και το Μεξικό μέχρι τη Βουλγαρία και το Χονγκ Κονγκ, οι άνθρωποι διατρανώνουν τη δύναμη του δίκαιου, τη δύναμή τους. Ξεσηκώνονται για τις ελευθερίες, τις αυξανόμενες πολιτικές και οικονομικές ανισότητες, για τη στρατιωτικοποίηση και την ασυδοσία της αστυνομίας, για τη διαφθορά. ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΑ, ΣΤΙΓΜΙΑΙΑ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗ των ανθρώπων με ένα μέρος του εαυτού τους, που έλεγε κι ο Καμύ, το μήνυμα είναι κοινό: No Justice, No Peace. Βάστα Νικόλα, ανάσα και ψυχή βαθιά.