Ένας λαός αναζητά την ελευθερία και τη δημοκρατική αυτονομία

Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύτηκε το Μάρτιο του 2014 από το Εθνικό Κογκρέσο του Κουρδιστάν (KNK). Το ΚΝΚ είναι ένας συνασπισμός οργανισμών από όλη την Ευρώπη, που σχηματίστηκε από εξόριστους Κούρδους πολιτικούς, δικηγόρους και ακτιβιστές οι οποίοι δουλεύουν για να προωθήσουν μια ειρηνική πολιτική λύση στο Κουρδικό Ζήτημα. Τα κεντρικά γραφεία του ΚΝΚ βρίσκονται στις Βρυξέλλες, αλλά διαθέτει επίσης γραφεία σε πολλές μεγάλες πόλεις, φέρνοντας έτσι σε επαφή αντιπροσώπους από όλες τις Κουρδικές περιοχές για να ασκήσουν πίεση σε κυβερνήσεις χωρών, στην Ε.Ε, στα Ηνωμένα Έθνη και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς. Στόχος του ΚΝΚ είναι να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για την κατάσταση στο Κουρδιστάν μέσω των Μ.Μ.Ε. και των δημοσίων φόρουμς και να δουλέψει με πολιτικούς, ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ΜΚΟ, για να επιστήσει την προσοχή σε πολιτικά ζητήματα και παραβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κουρδιστάν

Δύo κόσμοι σε σύγκρουση! Ή πως οι “καλικάντζαροι” βρέθηκαν στην Piazza Duomo του Μιλάνο.

Ερχονται τα Χριστούγεννα και σε όλο τον κόσμο στήνονται events που μας εισάγουν στο εορταστικό κλίμα. Πολλοί από εμάς, μεγαλώσαμε με παραμύθια από τους μύθους των καλικαντζάρων που κάθε χρόνο, παραμονή Χριστουγέννων, εμφανίζονται στη γη για να βασανίζουν τους ανθρώπους μέχρι τα Θεοφάνεια. Σύμφωνα με τον μύθο, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου βρίσκονται κρυμμένοι κάτω από τη γη και κόβουν επιμονα το δέντρο που τους στηρίζει, ενώ όταν φτάσουν στο κρίσιμο σημείο, για να μην τους πλακώσει το έδαφος, βγαίνουν στην επιφάνεια με σκοπό να βλάψουν όσους τους αντικρίζουν. Είναι προφανώς ικανοί να χαλάσουν το ειδυλλιακό τοπίο των γιορτών.

Θέλουμε Δικαιοσύνη

ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΟ ΠΛΕΟΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ του κέντρου της Αθήνας αλλά και πολλών άλλων περιοχών, ότι αυτό που ζούμε τις τελευταίες ημέρες είναι ένα πραξικόπημα. Με τον σχεδιασμό ή την ανοχή κυβέρνησης και δικαστικής εξουσίας, με την ΕΛ.ΑΣ. και τους έμμισθους των μυστικών κρατικών κονδυλίων ως εκτελεστικά όργανα. Ένα σύνολο αδιαμφισβήτητων γεγονότων και συνθηκών αποτυπώνουν αυτή την κατάσταση: ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΕΩΝ, που τελικά γελοιοποιήθηκε από χιλιάδες εφηβικά χαμόγελα στην ηλιόλουστη πορεία του Σαββάτου. Απαγόρευση εισόδου και κυκλοφορίας σε μια μεγάλη ακτίνα, από τη Νεάπολη και την Ομόνοια μέχρι τα Παναθήναια και το Πεδίον του Άρεως. Κλειστοί σταθμοί του Μετρό, όποτε καπνίσει στους χωροφύλακες.

Γιατί είναι αδύνατο να ασκήσεις δίωξη σε έναν αστυνομικό στις ΗΠΑ

Η Αμερική ζει ακόμη στον απόηχο της αθώωσης του δολοφόνου αστυνομικού. Αυτού που αφαίρεσε τη ζωή του Michael Brown. Ενώ η Ελλάδα μέσα από τον αγώνα του Νίκου Ρωμανού, θυμήθηκε ξανά -λίγες μέρες πριν την 6η του Δεκέμβρη- την ιστορία του κολλητού του φίλου, Αλέξη Γρηγορόπουλου. Στο φόντο τέτοιων γεγονότων, στην Ελλάδα επίσης οι συζητήσεις για τις αλλαγές, τον εκδημοκρατισμό των σωμάτων ασφαλείας έχουν έρθει στο προσκήνιο. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο μέρος του ιδιαιτέρως αποκαλυπτικού αφιερώματος που δημοσίευσε το αμερικάνικο περιοδικό The Nation. Το δεύτερο μέρος θα δημοσιευτεί στις 6 Δεκέμβρη.

Απεργία πείνας: Το έσχατο μέσο αγώνα

«Ο κ. Σαντς ήταν απλά ένας κατάδικος ,που επέλεξε να πεθάνει». δήλωσε στις 6 Μάιου η τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ για το θάνατο του αγωνιστή του IRA Μπόμπι Σαντς που παρόλο που έχασε τη ζωή του ενώ υποστηριζόταν από ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης, το κράτος της Βρετανίας δεν έκανε ούτε ένα βήμα πίσω από την πολίτικη της εξόντωσης των ανταρτών του ΙRΑ, με αποτέλεσμα να πεθάνουν και οι υπόλοιποι απεργοί πείνας μετά από λίγους μήνες. Συνεπάγεται λοιπόν, πως η αντίδραση της εξουσίας αλλά και το αποτέλεσμα της απεργίας πείνας εξαρτάται πάντα από πολλούς παράγοντες όπως η «κοινή γνώμη», ο ρόλος των μίντια, η στάση των επαναστατικών κομματιών της κοινωνίας, καθώς και το εκάστοτε κίνημα αλληλεγγύης.

Παρέμβαση σε εκδήλωση για ΜΜΕ στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Σήμερα, 26/11, το Αυτόνομο Ραδιόφωνο Ιωαννίνων, η συντακτική ομάδα Ιωαννίνων της εφημερίδας δρόμου Άπατρις και σύντροφοι/ισσες, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στην εκδήλωση που διοργάνωσε το τμήμα Νηπιαγωγών του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, σε συνεργασία με την Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, με τίτλο «τα ΜΜΕ σε καιρούς κρίσης: εκπαιδεύουν ή χειραγωγούν». Μοιράστηκε το κείμενο της παρέμβασης, το οποίο αναγνώστηκε στην αρχή της εκδήλωσης, κείμενα αυτοπαρουσίασης του Αυτόνομου Ραδιοφώνου, καθώς και φύλλα της Άπατρις.

Με αφορμή το βιβλίο του Γ. Χαμηλάκη «Το έθνος και τα ερείπιά του»

Τον Αύγουστο του 2013 ξέσπασε μια μηντιακή καταιγίδα σχετικά με την δήθεν ανακάλυψη του τάφου του Μεγαλέξανδρου στην Αμφίπολη. Το σύντομο αυτό επεισόδιο, ένα ακόμη στην μακρόχρονη σαπουνόπερα του κυνηγιού του χαμένου τάφου-θησαυρού, ξεφούσκωσε λίγες μέρες μετά, αφού προκάλεσε, βέβαια, σωρεία άρθρων. Η συζήτηση για τον «Μέγα Στρατηλάτη», την ελληνικότητα της Μακεδονίας και το ιστορικό συνεχές του ελληνικού έθνους, είχαν γι’ άλλη μια φορά την τιμητική τους κι όλο το ενδιαφέρον για την αρχαιολογική ανασκαφή ενός μνημειώδους τύμβου, έμελλε να ξοδευτεί, σαν ένα ακόμη κούτσουρο, στην φωτιά της εθνικής μας υπερηφάνειας.

Atenistas-TEDx: Όταν η ανθρώπινη βλακεία συναντά την νεοφιλελεύθερη επέλαση

Tον τελευταίο καιρό βλέπουμε συνεχώς νέες μορφές εθελοντισμού να εμφανίζονται και νέα προσχήματα να αναδύονται για την θεμελίωση τους. Το κράτος αφού έχει ισομοιράσει την ευθύνη τις οικονομικής κρίσης, άρχισε να θέτει και νέους όρους για την υπέρβαση αυτής της κρίσης. Η νέα νοοτροπία που αναπτύσσεται μετά την αφομοίωση και την εσωτερίκευση αυτής της ευθύνης από τα παντός είδους φιλήσυχα και ειρηνοποιά κοινωνικά υποκείμενα είναι η προσπάθεια διαχείρισης αυτής της κρίσης και η υποκατάσταση του κράτους εκεί που ηθελημένα απουσιάζει. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος που ορίζει την επαναστατικότητα σαν εργαλείο διαχείρισης της κρίσης και ως το χρύσωμα του χαπιού στην αρρώστια του συστήματος και όχι σαν μια πρακτική για την ανατροπή του. Αυτή είναι όμως η μια όψη του νομίσματος.

Πολυτεχνείο 13/11:γιατί πρέπει να τελειώνουμε με τα πτώματα του παρελθόντος

Όσο ζούμε με ψευδαισθήσεις, τόσο περισσότερο θα χάνουμε έδαφος. Τόσο περισσότερο θα μας βιάζουν οι καπιταλιστές, οι λοβέρδοι κι οι φασίστες. Οι αγώνες του παρελθόντος ανήκουν στο παρελθόν. Πρέπει να τελειώνουμε με τα πτώματα. Οι αγώνες μας δε μπορούν να νοηματοδοτούνται εξ ολοκλήρου από το τι συνέβη 30, 40 ή 500 χρόνια πριν. Η ιστορική εμπειρία έχει σημασία όταν χρησιμοποιείται με βάση τις ανάγκες του σήμερα κι όχι για τη συντήρηση του χθες. Το χθες δε μπορεί ν’ απαντήσει στο σήμερα˙ κρίνεται ανεπαρκές. Οι κυρίαρχοι το ‘χουν καταλάβει αυτό κι εξελίσσονται. Εμείς απ’ την άλλη, ή πετάμε τους σκελετούς απ’ τις ντουλάπες μας ή βουλιάζουμε.

Ερνέστο Λακλάου (1935-2014) – του Γιάννη Σταυρακάκη

Έμαθα για τον θάνατο του δασκάλου μου, του Ερνέστο Λακλάου, από την Νορήν, την πιστή, επί σειρά ετών, γραμματέα του στο Πανεπιστήμιο του Έσεξ. Μου είχε αδυναμία και μου έκλεινε πάντα πρωινά ραντεβού μαζί του όταν είχαμε να συζητήσουμε κεφάλαια της διδακτορικής διατριβής που έγραφα, έτσι ώστε να μην τον έχουν κουράσει οι αλλεπάλληλες συναντήσεις και τα μαθήματα. Έτσι και τώρα, μόλις έμαθε το ξαφνικό μαντάτο, έσπευσε να με ενημερώσει από τους πρώτους. Θλιβερή πρωτιά αυτή τη φορά και αναπάντεχη. Παρά τα 78 του χρόνια, ο Ερνέστο έδειχνε το τελευταίο διάστημα ιδιαίτερα ακμαίος και δραστήριος. «Νόμιζα ότι θα συνέχιζε για πάντα», μου έγραψε η Νορήν. Και δεν είχε άδικο…