Ρωμανός – Στα όρια της αγωνίας

. Ο Νίκος δεν είναι κάποιο τυχαίο παιδί, είναι η αρχή και το τέλος μιας κοινωνικής εξέγερσης, αυτής του Δεκεμβρίου του 2008, όπου η αδικημένη νεολαία βγήκε στους δρόμους, τρομάζοντας τους πάντες, για να φωνάξει ότι υπάρχουν ακόμα ιδανικά άξια να αγωνιστεί κανείς, μέσα στη σαπίλα μιας κοινωνίας που συνεχώς καταρρέει. Είναι το 15χρονο παιδί που εκείνον τον παγωμένο Δεκέμβρη, έχασε τον καλύτερο του φίλο, ξεψυχώντας στην αγκαλιά του, από σφαίρες μπάτσου. Είναι εκείνος που βίωσε στο πετσί του (και όχι μέσα από μια αφηρημένη νουβέλα), την άβυσσο του θανάτου, την κρατική βία, την αδιαφορία, τη υπαρξιακή εγκατάλειψη, τον σαδισμό, ολόκληρο τον κοινωνικό κυνισμό. Τον κατηγορούν για αναρχικό μηδενιστή, αλλά ξεχνούν ότι Μηδενιστής δεν είναι εκείνος που δεν πιστεύει σε τίποτα, αλλά εκείνος που δεν πιστεύει σε αυτό που υπάρχει.

Σοφιστές, οι Διαφωτιστές της Αρχαιότητας

Είδαμε λοιπόν σε αυτή την σύντομη ανάλυση την σπουδαιότητα της Σοφιστικής τέχνης, θίξαμε όμως μόνο το πυρήνα της σκέψης τους, ο χρόνος δεν μας επιτρέπει να αναλύσουμε την πληθώρα των ζητημάτων που τους απασχόλησαν. Παρόλο της έλλειψης πληροφοριών για αυτούς, μπορούμε να συμπεράνουμε την ριζοσπαστικότητα της σκέψης τους, το βαθύ δημοκρατικό χαρακτήρα τους, της αγάπη τους για τον άνθρωπο και τις δυνατότητες του, καθώς και τον αγώνα τους για την ανάδειξη της παιδείας στην διαμόρφωση του ατόμου. Επίσης η επαναστατικότητα τους είναι έκδηλη σε μια εποχή όπου κυριαρχούσε έντονα το μυθικό στοιχείο. Η προσφορά τους στο χώρο της φιλοσοφίας, αν και παραμελημένη, παραμένει ανεκτίμητη.

Political apathy as a symptom

Political apathy is a phenomenon that preoccupied and preoccupies many intellectuals and social scientists. It is a pathological symptom of a society that loses its creativity and digs deep the foundations of its decay. If we attempt to give a definition of political apathy, we would say that it is the condition where human beings cease to function as active political animals, they cease to consider themselves able to take responsibility for making decisions that determine their lives, finally cease to become exponents of a different social institution, ignoring any sense of autonomy [1].

Η πολιτική απάθεια ως σύμπτωμα

Το ερώτημα λοιπόν τη πολιτικής απάθειας παραμένει ανοικτό και θα πρέπει να απασχολήσει όλους όσους θέλουν να ασχοληθούν σοβαρά με το ζήτημα της κοινωνικής χειραφέτησης. Οφείλουμε να δούμε την κοινωνική επανάσταση όχι σαν μια αναλαμπή της ιστορίας που πραγματοποιείται σε τακτά χρονικά διαστήματα, αλλά ως διαδικασία θεσμική, ως πραγματικότητα της καθημερινής ζωής που συντελείται με αστείρευτη ενέργεια, δημιουργικότητα, φαντασία και φυσικά πάθος για ζωή και ελευθερία.

Αυτονομία και ελληνική Ιστορία

Όσα αναφέρθηκαν αποτελούν μια μικρή εικόνα του βασικού άξονα στον οποίο κινείται η αρχαία ελληνική πολιτική σκέψη και από την οποία μπορούμε να αντλήσουμε σπέρματα αυτονομίας, ελευθερίας και αλληλεγγύης για μια κοινωνία που να σέβεται τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Δυστυχώς τα κείμενα που έχουν σωθεί είναι ελάχιστα. Η καταστροφή τους υπήρξε ανεπανάληπτη, τόσο από τους φορείς της Χριστιανικής μισαλλοδοξίας…