Menu

EAGAINST.com

Χειροκροτήματα στο τσίρκο/Οι βοηθοί της Εξουσίας

Βλέποντας ζαλισμένος αργά το βράδυ σε κάποιο δελτίο ειδήσεων, εναλλάξ, ένα ακόμα παραλήρημα κάποιου νεοναζί και ένα μπερδεμένο αστυνομικό ρεπορτάζ για τον φόνο ενός αλλοδαπού που φέρεται πώς αποπειράθηκε να ληστέψει τον θύτη του,  ακούγοντας από τους ίδιους δημοσιογράφους να μιλούν τη μια στιγμή για «τραμπουκική επίθεση που στρέφεται κατά της δημοκρατίας μας» (αναφερόμενοι στο πρώτο συμβάν) και την αμέσως επόμενη, αναφερόμενοι στο δεύτερο συμβάν, για «δικαιολογημένη αυτοδικία, νόμιμη άμυνα, απελπισία των αθώων κατοίκων μπροστά στην έκρηξη εγκληματικότητας» (εκ μέρους των αλλοδαπών, εννοείται) και βλέποντας στη συνέχεια τα έξαλλα χειροκροτήματα των γειτόνων του δράστη που πυροβόλησε έναν «Αλβανό», κατά την προσαγωγή του στην Εισαγγελία Αθηνών, στην αρχή ανακατεύτηκα λίγο – αίσθημα που έδωσε τη θέση του σε μια κανονική ναυτία και που τελικά εξελίχθηκε σε παραζάλη, ίσως και λόγω της κούρασης από όλη την ημέρα (είναι κουραστικό να προσπαθεί να ζήσει κανείς σ’ αυτή τη χώρα χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του, τον ίδιο του τον εαυτό). Με τρόπο πιο αφαιρετικό και ασυνάρτητο, πέρασαν από το μυαλό μου οι σκέψεις στις οποίες εδώ θα προσπαθήσω να μεταφράσω σε σωστά ελληνικά:

Χειροκροτήματα στο λιοντάρι που περνάει μέσα από πύρινα στεφάνια.

Χειροκροτήματα στον ελέφαντα που κάνει την «μπαλαρίνα».

Χειροκροτήματα στον καλό μαθητή που πέρασε στην σχολή με τις πιο υψηλές βάσεις ακόμα κι αν κατά βάθος ποθούσε κάτι άλλο.

Χειροκροτήματα στον άνθρωπο που δηλώνει (γιατί έχει γλώσσα και μιλάει) συγκλονισμένος από την αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής.

Ποιος είναι αυτός που χειροκροτεί; Και εξ ονόματος ποιού; Σίγουρα όχι εκ μέρους του λιονταριού, του ελέφαντα, του καλού μαθητή, του ανθρώπου που σκότωσε άνθρωπο.

Χειροκροτώντας τις πιο χτυπητές αδυναμίες, τα πιο σκοτεινά και ανεπιθύμητα στοιχεία και χαρακτηριστικά ενός πρωταγωνιστή κάποιου δράματος, δεν συνεχίζεται μόνο, σε σημείο που να φτάσει σε υστερικό κρεσέντο, το χειροκρότημα στο τσίρκο, αλλά χάνονται ή καταστρέφονται ζωές και θάβονται για πάντα τα πιο ευγενικά αισθήματα και οι προσωπικές, ιδιαίτερες, αξίες και αντιλήψεις του θλιβερού κεντρικού προσώπου. Έτσι, κάτω από την πίεση του αφηνιασμένου όχλου, μεταλλάσσονται όλοι σε κάτι που δεν θα ήθελαν να είναι.

Όλοι αυτοί οι συγκεντρωμένοι συγγενείς, φίλοι, γείτονες (αλλά και άλλοι… υποστηρικτές) του νεαρού φοιτητή που πυροβόλησε έναν άλλον άνθρωπο, αλήθεια τι χειροκροτούσαν; Αυτόν που ο ίδιος φέρεται να δήλωσε πως θα είναι μια ζωή συντετριμμένος γι’ αυτό που έκανε; Μήπως χειροκροτούσαν τον «βρασμό ψυχικής ορμής» που τον οδήγησε στην αποτρόπαια πράξη του; Τον Εισαγγελέα που διατύπωσε (ορθά ή εσφαλμένα – δεν είναι αυτό το θέμα μας και δεν θέλουμε να γίνουμε κατήγοροι στη θέση του θεσμικού κατήγορου) την κατηγορία όπως την διατύπωσε; Την σωστή «απονομή δικαιοσύνης» (μα πώς, αφού κανείς δεν γνώριζε τι ακριβώς συνέβη από την αρχή της ιστορίας έως και το τέλος και η Αστυνομία ακόμα αναζητούσε αποδεικτικά στοιχεία προκειμένου να αποσαφηνιστεί τι στο διάβολο έγινε εκεί πέρα); Μήπως το «Νόμο» τον ίδιο;

Αυτοί οι νομοταγείς πολίτες που ζητούσαν την μη εφαρμογή του νόμου αλλά την «απονομή Δικαιοσύνης», έτσι, απλώς και αορίστως, αλλά και κάτι άλλοι φυρερίσκοι που προεκλογικά και μετακασιδιάρικα, έσπευσαν να κάνουν δηλώσεις του είδους «στηρίζουμε το ελληνόπουλο που απέδωσε Δικαιοσύνη, αμυνόμενο», είναι σίγουρο πως αγνοούν το εφαρμοστέο – σε μία τόσο θλιβερή υπόθεση – δίκαιο. Δεν ξέρουν ούτε τι είναι «νόμιμη άμυνα», ούτε τι είναι η «υπέρβαση ορίων αμύνης», ο «βρασμός ψυχικής ορμής», η «ανθρωποκτονία από πρόθεση», ο «ενδεχόμενος δόλος», η «ελαφρυντική περίσταση» κλπ.

Αυτό που ξέρουν είναι ότι ο Νόμος όταν τους εξυπηρετεί πρέπει να εφαρμόζεται με κάθε κόστος, γιατί ακριβώς «Αυτός είναι ο Νόμος» (του Μωυσή, ο θεϊκός, αλάνθαστος Νόμος), ενώ όταν δεν τους αρέσει πρέπει να επικρατεί «η Δικαιοσύνη» όπως την αντιλαμβάνονται οι ίδιοι (μέσα στα περιθώρια που τους δίνει ο πάντα ταξικός νόμος ενός αόρατου και σεβαστού νομοθέτη). Πώς αλλιώς θα βρει ο κάθε κυριαρχούμενος, ο κάθε (περισσότερο ή λιγότερο) κακομοίρης έναν ακόμα πιο κακομοίρη να ξεσπάσει επάνω του όλη του την κακομοιριά, την άγνοια και το μίσος;

Με τον Θεό-Νόμο μπορείς να συναλλαγείς (όπως και με τον «κανονικό» Θεό…), να παραμερίζεις κάθε λογική και κάθε ηθική Πιστεύοντας, και, σε αντάλλαγμα, να μπορείς να ζητήσεις και μια μικρή χάρη κάθε τόσο…!

Λίγη ώρα πριν ένας νεοναζί τηλεοπτικοποιήσει με χολυγουντιανό (b-movie) τρόπο τις καθημερινές σφαγές και τους ξυλοδαρμούς μεταναστών από τα φιλαράκια του – γνωστά σε όλους για την επιχειρηματική τους δραστηριότητα (ειδικά στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονας, βοήθειά μας!…) καθώς εκτελούν συμβόλαια θανάτου, ελέγχουν τα μπουρδέλα εκμεταλλευόμενα τις θηλυκές «υγειονομικές οροθετικές βόμβες» του Υπουργού Υγείας που οι ίδιοι και/ή οι συνεργοί τους άρπαξαν από κάποια ανατολική ή εξωτική χώρα και που είναι καλές όσο αποφέρουν χρήμα – λίγο πριν λοιπόν, αυτός ο καραφλός νεανίας, έλεγε ότι πρέπει να επανέλθει η θανατική ποινή για τους εγκληματίες λαθρομετανάστες που σκοτώνουν Έλληνες! Σημειώνεται ότι για την Χρυσή Αυγή λαθραίοι είναι όλοι οι μετανάστες, μιας και, σύμφωνα με γνώμη άλλου καραφλομουστάκια χοντροκέφαλου μεγάλου φιλόσοφου της Χρυσής Αυγής, «αφού όλοι ήταν λαθραίοι μέχρι να γίνουν νόμιμοι, για εμάς θα είναι όλοι πάντα λαθραίοι». Ούτε λόγος βέβαια  για το τι πρέπει να κάνει ένας αλλοδαπός όταν ένας επαγγελματίας ή ένα καθαρματάκι της οργάνωσής του αποπειράται να βιαιοπραγήσει εναντίον του.

Αυτοί οι τύποι λοιπόν, μιλάω τώρα για εκείνους που χειροκροτούσαν τον φοιτητή που υπό άγνωστες σε εμάς, αλλά και στις δικαστικές αρχές συνθήκες (αφού το τι συνέβη, σύμφωνα με το νόμο τους, είναι ακριβώς θέμα δικαστικής διάγνωσης – αντικείμενο μιας μελλοντικής δίκης) σκότωσε έναν «Αλβανό ληστή» (;), παρασυρόμενοι από το γενικό πνεύμα της σύγχρονης κοινωνίας για το τι είναι Νόμος, αλλά και από τις ειδικές συγκυρίες που επικρατούν στην επικαιρότητα (μιλάω για την τάση πλήρους εκφασισμού και αποβλάκωσης της κοινωνίας με τις ευχές των κυρίαρχων, του κράτους και των μηχανισμών του και τη βοήθεια φασιστοειδών), χειροκροτούσαν έναν άνθρωπο για κάτι που ο ίδιος λέει ότι μισεί τον εαυτό του. Με τα χειροκροτήματα και τα υστερικά τους «μπράβο», και τον συγκεκριμένο δράστη θα αποκτηνώσουν, πιθανότατα, και θα γεννήσουν νέους δολοφόνους.

Αυτοί οι τύποι, όταν δήλωναν στα τηλεοπτικά κανάλια ότι «ανήκουν σε όλα τα κόμματα» προφανώς έλεγαν την αλήθεια. Δεν μπορεί να είναι όλοι τους ψηφοφόροι των νεοναζί (αν και με 441.000 ψήφους κάποιοι θα είναι….), αλλά είναι όλοι τους εν δυνάμει φασίστες. Ήδη ακουμπούν με το ένα πόδι στον φασισμό και τον ρατσισμό και ούτε το παραδέχονται ούτε το καταλαβαίνουν . Αύριο, που θα εξαθλιωθούν ακόμα περισσότερο, θα γίνουν καθαρόαιμοι φασίστες (όπως κι αν θα αυτοπροσδιορίζονται).

Εμείς οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι η επιλεκτική «ανομία» όλων αυτών των τύπων (νοικοκυραίων και φασιστοειδών) είναι αποτέλεσμα του ίδιου του Νόμου, αυτού του απίστευτου ταξικού όπλου των κυρίαρχων που ταυτόχρονα συνθλίβει και αλλοτριώνει τους ανθρώπους, ότι είναι μία εντελώς αναμενόμενη και φαινομενική παρενέργεια των «νομοταγών» και σε καμία απολύτως περίπτωση μία αντισυστημική απόρριψη του Νόμου και της ετερονομίας του, του Κράτους και των θεσμών του. Αντίθετα είναι δημιούργημα αυτών. Και όλοι αυτοί οι δήθεν αντισυστημικοί φασιστο-ρατσιστο-νοικοκυραίοι, εκτός από ωρολογιακές βόμβες σε μια κοινωνία που παραπαίει, είναι ίσως οι κρυφοί, οι αθόρυβοι, αλλά οι σταθεροί και αιώνια πιστοί βοηθοί της Εξουσίας.

Shortlink: http://wp.me/pyR3u-aPd

Κανείς δεν θα έπρεπε να τους φοβάται πια

Μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, γινόμαστε μάρτυρες μιας, πρωτοφανούς σε ένταση, εκστρατείας κατατρομοκράτησης του εκλογικού σώματος από τη μεριά του ελληνικού και διεθνούς μεγάλου κεφαλαίου, που χρησιμοποιώντας τον πολιτικό του βραχίονα, δηλαδή τα «μνημονιακά» κόμματα και τα ΜΜΕ, επιχειρεί την ουσιαστική ακύρωση της βούλησης της κοινωνίας, όπως αυτή εκφράστηκε μέσα από κοινωνικούς αγώνες από τον Μάιο του 2010 μέχρι σήμερα, αλλά ακόμα και μέσα από τις τελευταίες εκλογές.

Κατά την περίοδο των διερευνητικών εντολών, πρόσχημα της εκστρατείας αυτής υπήρξε ο υποτιθέμενος κίνδυνος της ακυβερνησίας, ενώ μετά την προκήρυξη των νέων εκλογών ένα νέο φάντασμα μας απειλεί: η άτακτη χρεοκοπία, η έξοδος από την Ευρωζώνη και η επιστροφή στη λίθινη εποχή…

Και στις δύο περιπτώσεις βέβαια, ο πραγματικός λόγος εξαπόλυσης αυτής της εκστρατείας είναι η επείγουσα ανάγκη του κεφαλαίου, των τραπεζών και των Νεοφιλελεύθερων πολιτικών ελίτ, για τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης που θα περάσει και θα εφαρμόσει τα εφιαλτικά 77 μέτρα για τα οποία έχουν ήδη δεσμευτεί προεκλογικά με τις υπογραφές τους οι Βενιζέλος και Σαμαράς. Το πόσο επείγουσα είναι αυτή η ανάγκη φαίνεται από το μπαράζ τρομοκρατικών δηλώσεων εγχώριων και ξένων πολιτικών και οικονομικών παραγόντων, όπως επίσης και από την καταιγίδα που μαίνεται στα έντυπα αλλά και ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

Τελευταία τους ανακάλυψη προς αυτή την κατεύθυνση, ήταν η δημοσιοποίηση προβλέψεων για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, από διεθνή οικονομικά ινστιτούτα και (διεθνή και ελληνικά) χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, με κορυφαίο παράδειγμα την πρόσφατα δημοσιευμένη έκθεση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας: 65% υποτίμηση της δραχμής, 22% ύφεση, 34% ανεργία, 32% πληθωρισμός, 12% έλλειμμα, 373% χρέος. Το μόνο που λείπει από το εφιαλτικό τοπίο που φιλοτέχνησε ο κ. Ράπανος είναι οι εξωγήινοι, τα ζόμπι και ο Βελζεβούλης (εφόσον ο Καιάδας είναι ήδη εδώ…!).

Το πώς βγαίνουν αυτά τα νούμερα μικρή σημασία έχει. Η ανυπαρξία επιστημονικής τεκμηρίωσης των πορισμάτων του πονήματος επίσης. Γιατί π.χ. 32% πληθωρισμός και όχι 31% ή 33%; Άλλωστε η CITYGROUP δίνει άλλα νούμερα (60% υποτίμηση, 10% ύφεση, 20% πληθωρισμός, 400% χρέος κλπ.), όπως και η ALPHABANK, η BNP Paribas κ.ο.κ….

Κοινή συνισταμένη όλων αυτών των προβλέψεων που είναι όλες το ίδιο ατεκμηρίωτες και μπακαλίστικες είναι η εμπέδωση στο εκλογικό σώμα και στην κοινωνία, της αντίληψης ότι η αθέτηση των υποχρεώσεων που η χώρα έχει αναλάβει μέσω των μνημονίων, θα την οδηγήσει σε άτακτη χρεοκοπία, την έξοδο από την Ευρωζώνη και το χάος. Αυτό που δεν μας λένε είναι που οδήγησαν τη χώρα τα μνημόνια. Ας δούμε λοιπόν μερικά στοιχεία (στα οποία έχει γίνει λεπτομερής αναφορά σε προηγούμενη ανάρτησή μας):

α) Η ανεργία που παρελήφθη από το 8,9% έφτασε ήδη στο 22,6 % (1.120.097) με τη γυναικεία να βρίσκεται στο 25,7% και τη νεανική στο 52,7 %. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε τα στοιχεία έγκυρα _ πράγμα εξαιρετικά αμφίβολο αφού οι κατηγορίες ανέργων που δεν προσμετρώνται θα ανέβαζαν το ποσοστό 2 – 2,5 εκατοστιαίες μονάδες – πρόκειται για την δεύτερη μεγαλύτερη γενική ανεργία σε όλη την Ευρώπη μετά την Ισπανία, ενώ η νεανική και η γυναικεία κατέχουν πλέον το θλιβερό προνόμιο της πρωτιάς.

β) Η ύφεση που συνεχίζεται για 5η συνεχόμενη χρονιά έφτασε αθροιστικά περίπου στο 13,7% ενώ για το 2012 η Τρόικα προβλέπει 4,7%. Πρόκειται για την Τρίτη προς τα πάνω αναθεώρηση της πρόβλεψης μέσα σε 6 μόλις μήνες (αρχίζοντας από το 2,8% που προέβλεπε το Νοέμβριο 2011 ο προϋπολογισμός) και ενώ ήδη ανακοινώθηκε ύφεση 6,5% για το πρώτο τρίμηνο. Είναι βέβαιο ότι τα μέτρα του Ιουνίου θα εκτοξεύσουν την ύφεση σε νέα ύψη, ανεβάζοντας τη συνολική της πενταετίας  στο τέλος του έτους, σε επίπεδο άνω του 20% – ύφεση πρωτοφανή για τη μεταπολεμική Ευρώπη. Συνεπώς, τα όσα λέγονται τάχα για «Ανάπτυξη» και υγιή αναπτυξιακό καπιταλισμό (εκτός από αηδιαστικά) είναι και εντελώς αβάσιμα.

γ) Το δημόσιο χρέος που παρελήφθη στο 127% του ΑΕΠ έχει φτάσει ήδη στο 165% και «αν όλα πάνε καλά» θα ανέβει στο 198% στο τέλος του 2013. Κι αυτό ενώ υποτίθεται ότι όλα γίνονται για τον περιορισμό του…

Μόνο αυτά τα τρία στοιχεία αρκούν για να αποδείξουν ότι τι πρόγραμμα που επιβλήθηκε στη χώρα, εκτός από ακραία ταξικό (οι ολιγαρχίες απέναντι στους εργαζόμενους) και κοινωνικά βάρβαρο, είναι και αναποτελεσματικό ως προς τους στόχους που υποτίθεται ότι επιδιώκει. Η Ελλάδα δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει αν βγει από το ευρώ για τον απλούστατο λόγο ότι είναι ήδη χρεοκοπημένη.

Το πρόγραμμα καταλήστευσης της κοινωνίας, που κατ’ ευφημισμό ονομάζεται «πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής» δεν είναι υλοποιήσιμο, αφού για να πετύχει τους στόχους του θα πρέπει να οδηγήσει μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές παροχές κάθε είδους, σε μηδενικά επίπεδα για τουλάχιστον μια δεκαετία. Με άλλα λόγια, τα μέτρα λιτότητας πρέπει στην πραγματικότητα να μετατραπούν σε μέτρα κατάσχεσης του λαϊκού εισοδήματος και μάλιστα τρέχοντος, προηγούμενου και μελλοντικού. Κάτι τέτοιο όμως – που ήδη άρχισε να συμβαίνει – οδηγεί σε εκμηδενισμό των φορολογικών εσόδων, κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος και ασύλληπτη εμβάθυνση της ύφεσης. Μ’ αυτή την έννοια, η πορεία της χώρας προς τον οικονομικό θάνατο που επιβάλλουν τα μνημόνια, είναι τελικά ο ασφαλέστερος δρόμος για ην έξοδό της από την Ευρωζώνη…

Απ’ την άλλη πλευρά, το επιχείρημα των μνημονιακών δυνάμεων ότι η διακοπή χρηματοδότησης από τους δανειστές θα οδηγούσε σε αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων, είναι επίσης εντελώς αβάσιμο, εφόσον τα δάνεια αυτή τη στιγμή χρησιμοποιούνται σε ποσοστό 91,5% για την αποπληρωμή του χρέους, με στόχο μάλιστα το 100% από τις αρχές του 2013. Ούτε ευρώ δεν πάει στην πραγματική οικονομία και στην κοινωνία, για την οποία μένουν μόνο οι τόκοι, η αποπληρωμή των οποίων θα ταλαιπωρήσει τουλάχιστον τις δύο επόμενες γενιές.

Πέρα όμως απ’ αυτά, πρέπει να τονιστεί πως είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι τυχόν έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα συνέφερε τους πιστωτές μας. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα έθετε σε κίνδυνο μια σειρά από άλλες οικονομίες (Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Βέλγιο κλπ.) υπονομεύοντας έτσι συνολικά το εγχείρημα της νομισματικής ενοποίησης. Παράλληλα, θα αποσταθεροποιούσε σε απρόβλεπτο βαθμό την παγκόσμια οικονομία, βάζοντας σε κίνδυνο την ούτως ή άλλως πολύ επισφαλή και ασθενική «ανάπτυξη» των Η.Π.Α., πλήττοντας τις κινέζικες εξαγωγές, ρίχνοντας τις τιμές του ρώσικου πετρελαίου και φυσικού αερίου κλπ. Αν σκεφτούμε ότι η κρίση άρχισε με την χρεοκοπία της 31ης σε μέγεθος τράπεζας των Η.Π.Α., αν δούμε τις παρενέργειες που έχει στην Ισπανία η πιθανότητα χρεοκοπίας της 4ης σε μέγεθος τράπεζας της χώρας (ΒΑΝΚΙΑ), καταλαβαίνουμε τον αντίκτυπο μιας χρεοκοπίας Κράτους που βρίσκεται στην ευρωζώνη. Τη σταδιακή συνειδητοποίηση αυτής της πραγματικότητας, αποδεικνύουν οι όλο και περισσότερες τις τελευταίες εβδομάδες, δηλώσεις αξιωματούχων και αναλυτών σε Αμερική και Ευρώπη, που προειδοποιούν για τις συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης ή την αποκλείουν εντελώς (σημ.: ήδη το κόστος μιας ελληνικής εξόδου από τη Ευρωζώνη αποτιμάται από πολλούς στο ύψος του ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ).

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι μόνο ελληνικό αλλά ευρωπαϊκό και παγκόσμιο: Ο μέσος όρος του δημοσίου χρέους των 17 της Ευρωζώνης αγγίζει το 95% του ΑΕΠ τους, η ανεργία βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της 20ετίας (10,9% με τη νεανική στο 22%) και η ύφεση απειλεί πάνω από τα 2/3 των χωρών της. Η Κομισιόν προβλέπει ύφεση 0,5% για το 2012 και είναι βέβαιο ότι μέσα στο καλοκαίρι θα έχουμε αναθεώρηση της πρόβλεψης προς τα πάνω.

Βέβαια, όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι μια αναγκαστική έξοδος της χώρας από το ευρώ μπορεί να αποκλειστεί εντελώς, ούτε ότι αν και εφόσον συμβεί θα είναι ανώδυνη. Σε μια τέτοια περίπτωση οι διεθνείς πιέσεις θα είναι αφόρητες και δεν αποκλείεται να πάρουν ακόμη και τη μορφή εμπάργκο στην εισαγωγή πρώτων υλών και βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παράλληλα, θα υπάρξουν σίγουρα έντονες πληθωριστικές πιέσεις που θα θέσουν σε κίνδυνο τα ήδη μειωμένα εισοδήματα των εργαζόμενων, ενώ, αν δεν έχει προηγηθεί ένα καλά μελετημένο πρόγραμμα άμεσης κοινωνικοποίησης των τραπεζών, είναι πιθανό να υπάρξει πρόβλημα και με τις καταθέσεις (όσων έχουν ακόμα…). Το ότι τα προβλήματα αυτά είναι πολύ μικρότερα απ’ αυτά που θα δημιουργήσει η συνέχιση της ίδιας Νεοφιλελεύθερης πολιτικής, δεν σημαίνει ότι είναι αμελητέα.

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε μια κατάσταση εξ ορισμού δύσκολη. Μέσα σ’ αυτή τη συγκυρία, οι εκλογές της 17ης Ιουνίου, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, όχι τόσο από την άποψη του εκλογικού αποτελέσματος όσο από αυτήν της ανάγκης συγκρότησης ενός ισχυρού μαζικού κοινωνικού κινήματος που να μπορέσει να εξελιχθεί σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων μετεκλογικά.

Σε περίπτωση που η προσπάθεια της Ν.Δ. για τη συγκρότηση ενός μαύρου Νεοφιλελεύθερου μνημονιακού μετώπου ευοδωθεί και βοηθούντος του καλπονοθευτικού εκλογικού νόμου τη φέρει στην εξουσία, είναι απολύτως απαραίτητη η δημιουργία, η αυτό-οργάνωση μιας ενιαίας κοινωνικής συμμαχίας ενάντια στη φτώχεια και την επέλαση των (ήδη συμφωνηθέντων) νέων μέτρων, μέσω της οικοδόμησης ενός δικτύου θεσμών κοινωνικής αλληλεγγύης:
-συσσίτια σε όσους έχουν ανάγκη,
-οργανωμένη άρνηση πληρωμής των χαρατσιών και των νέων κεφαλικών και ληστρικών φόρων
-αποφυγή κατασχέσεων για όσους αδυνατούν να πληρώσουν τα δάνεια
-μάχη για να μην κλείσει κανένα Νοσοκομείο και κανένα σχολείο
-οικοδόμηση δικτύου νομικής υποστήριξης όσων πλήττονται από τη νέα αντεργατική νομοθεσία και τις αντίστοιχες πρακτικές των εργοδοτών που βασίζονται σ’ αυτή.
-μποϊκοτάζ όπου είναι δυνατόν, των επιχειρήσεων που συνάπτουν ατομικές συμβάσεις,
-ενίσχυση των λαϊκών συνελεύσεων στις γειτονιές
-άμυνα στη βαρβαρότητα που υφίστανται οι μετανάστες και στη δράση των φασιστικών/νεοναζιστικών συμμοριών
-διοργάνωση γενικής πολιτικής απεργίας διαρκείας με προβολή των κοινωνικών πολιτικών προταγμάτων
-αίτημα για συντακτική συνέλευση με σκοπό μια άλλη οικονομική, κοινωνική και πολιτική οργάνωση.

Όλα αυτά θα πρέπει να αποσκοπούν στην όσο το δυνατόν συντομότερη πτώση της νέας κυβέρνησης που θα δείξει για τρίτη φορά μέσα σ’ ένα χρόνο σε όλη την Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο ότι κυβερνήσεις που παίρνουν τέτοια μέτρα δεν μπορούν (και δεν πρέπει) να σταθούν.

Σταθεροί και αδιαπραγμάτευτοι στόχοι του κινήματος πρέπει να είναι η μονομερής διαγραφή ολόκληρου του χρέους, η κατάργηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και των εφαρμοστικών τους νόμων, η έξοδος της χώρας από την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη, η κοινωνικοποίηση των τραπεζών και άλλων βασικών τομέων της οικονομίας υπό τον έλεγχο των εργαζομένων σ’ αυτούς με μοντέλα αυτοδιαχείρισης (εκλεγμένα και άμεσα ανακλητά όργανα) και η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας βασισμένη σε ένα τελείως διαφορετικό οικονομικό μοντέλο από αυτό του καπιταλισμού (ή του κρατικού καπιταλισμού).

Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι τέτοια μέτρα είναι αδύνατο να περάσουν χωρίς μια άνευ προηγουμένου ένταση του αυταρχισμού και της καταστολής, ειδικά μάλιστα αφού μια νέα μνημονιακή κυβέρνηση θα επείγεται να τα εφαρμόσει καθώς θα ξέρει ότι η θητεία της θα είναι βραχύβια, ενώ έχει ήδη χαθεί χρόνος με τις δύο προεκλογικές περιόδους. Επίσης, η κατάσταση που υπάρχει αυτή την στιγμή στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ισπανία, κάνει ακόμη πιο επείγουσα την ανάγκη των πιστωτών να τελειώνουν με την Ελλάδα. Το αν αυτή η αναμενόμενη ένταση του αυταρχισμού και ης καταστολής θα σημαίνει απλώς περισσότερες ωμότητες και θηριωδίες από τα ΜΑΤ ή θα πάρει τη μορφή ακόμη μεγαλύτερης συντηρητικοποίησης του νομικού πλαισίου με στόχο η χώρα να κυβερνάται συνεχώς υπό συνθήκες εκτάκτου ανάγκης, ή ακόμα αν θα φτάσει σε κάποιου είδους εκτροπή, είναι κάτι που δεν το ξέρουμε τώρα. Υποχρέωση όμως του κινήματος είναι να είναι έτοιμο για όλα.

Από την άλλη, σε περίπτωση που από τις εκλογές προκύψει μια αριστερή (εντός ή εκτός εισαγωγικών) κυβέρνηση – σε οποιαδήποτε αναλογία – είναι το ίδιο απαραίτητη και οργανωμένη η παρουσία ενός ισχυρού μαζικού κοινωνικού κινήματος. Όχι μόνο για να προασπίσει όσα θετικά βήματα τυχόν πραγματοποιηθούν από όσα εξαγγέλθηκαν, προστατεύοντάς τα (είναι βέβαιο πως αν μια τέτοια κυβέρνηση προχωρήσει σε πλήρη καταγγελία του μνημονίου θα δεχτεί «επίθεση» από τον διεθνή καπιταλισμό), αλλά κυρίως για να την ελέγχει, να την ωθήσει προς τη μεγαλύτερη δυνατή ριζοσπαστικοποίηση και το βάθεμα των κοινωνικών κατακτήσεων, να ακυρώσει τον κίνδυνο γραφειοκρατικοποίησής της που θα την απονεύρωνε και θα την απέκοβε από την κοινωνία, να εμποδίσει τυχόν υπαναχωρήσεις, παλινωδίες και στρογγυλέματα, μια δηλαδή συνεχή διολίσθηση προς τα δεξιά που θα απογοήτευε τον κόσμο, ωθώντας για άλλη μια φορά προς συντηρητικές επιλογές.

Τέλος, είναι απολύτως απαραίτητη η προσπάθεια συντονισμού με τους εργαζόμενους και τα κινήματα όλων των χωρών που πλήττονται από τις πολιτικές λιτότητας των Νεοφιλελεύθερων. Αυτή η διεθνιστική διάσταση είναι πολύ σημαντική αφού είναι βέβαιο ότι τους επόμενους μήνες η κρίση θα ενταθεί σε όλη την Ευρώπη τουλάχιστον.

Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου είναι λοιπόν ένα μόνο επεισόδιο στον πόλεμο που ο καπιταλισμός και οι ολιγαρχίες έχουν κηρύξει στην κοινωνία. Αν από αυτές προκύψει μια όσο το δυνατόν πιο προοδευτική κυβέρνηση γίνεται στα πλαίσια του αντιπροσωπευτικού συστήματος, τόσο το καλύτερο. Αλλά ό,τι κι αν συμβεί, το κίνημα πρέπει να συνεχίσει να οργανώνεται για τη μετωπική σύγκρουση με τις ελίτ που θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες. Μια μνημονιακή κυβέρνηση υπό τον Σαμαρά ή οποιονδήποτε άλλο, είναι βέβαιο ότι κάτω από την πίεση των πιστωτών θα περάσει πολύ γρήγορα μέτρα που θα κάνουν και τον πιο δύσπιστο να συνειδητοποιήσει ότι η πολιτική που επιβάλλει η Τρόικα είναι απόλυτα καταστροφική και βάρβαρη. Μεγάλες μάζες θα αλλάξουν στρατόπεδο κάτω από την πίεση της γενικής εξαθλίωσης. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τις υποδεχτούμε και να αγωνιστούμε μαζί τους στους κοινωνικούς αγώνες που θα χρειαστεί να δώσουμε πάρα πολύ σύντομα.


Shortlink: http://wp.me/pyR3u-aNT

Sobre el nuevo contrato de préstamo, parte IV

Extraído de un texto publicado, titulado “Sobre las elecciones inminentes, el contrato de préstamo y los chantajes de los élites”. Se va a completar en cuatro partes. Antes de leer la parte II, podéis leer la parte I: “Los puntos principales del nuevo contrato de préstamo firmado entre el gobierno griego, el FMI, la UE y el BCE”, la parte II: “Porque fue firmado el nuevo contrato de préstamo entre el gobierno griego, el FMI, la UE y el BCE (o porque dicen que fue firmado)” y la parte III: “Las consecuencias del nuevo contrato de préstamo”.

Conclusiones

Nos hemos referido reiteradas veces a la irracionalidad profunda del neoliberalismo, así como al hecho de que, en nuestra opinión, el capitalismo moderno de tipo casino ni se puede rescatar con el retorno a los modelos desarrollistas de tipo keynesiano, ni funciona sobre la base de un plan general a largo plazo que tiene unos objetivos predeterminados, sino por el contrario, se caracteriza por una táctica de tipo “lo vemos todo sobre la marcha” y una lógica de tipo “sálvese quien pueda”. También nos hemos posicionado varias veces sobre las teorías de conspiración, las cuales en la actualidad están muy difundidas, y no tenemos la intención de extendernos aún más.

Esta entrada tiene la intención de destapar el falso dilema que se plantea con vistas a las elecciones: “¿dentro de la zona del euro y la UE, cumpliendo con las obligaciones que emanan del contrato de préstamo o destrucción y aniquilación?” El dilema es completamente falso, por no decir que es ridículo. La destrucción total de la sociedad griega está casi llevada a cabo y se completará en breve si continúan las políticas descritas anteriormente (N.d.T. en las tres partes anteriores del mismo texto).

La única esperanza para la sociedad es el cambio de nuestra ruta, a través de la resistencia activa y continua, la auto-organización, la aparición de nuevas propuestas y la acción política que vaya a crear las condiciones para una continua revolución social.

Hay un bloque negro compuesto por unas personas que se visten con trajes y corbatas caros (en los partidos Pasok, Nueva Democracia y otros pequeños partidos neoliberales), detrás del cual se alinea el capitalismo mundial entero, las élites y las clases dominantes. Este bloque, con el fin de mantenerse en el Poder, está dando una lucha rabiosa, intimidando y haciendo una propaganda enorme a través de sus medios de comunicación que tiene en su posesión, sin dudar ni en amenazar ni en aterrorizar a la gente. Ni siquiera le da vergüenza apoyar unas tontas teorías economicistas, que en la práctica se han demostrado totalmente desastrosas.

Hay unos teóricos de la conspiración ultraderechistas o neonazis que han surgido de su estancamiento político y de la predominancia de un imaginario que ya no sólo no puede inflar las mentes con falsos deseos, sino que no puede llenar ni siquiera los estómagos.

Todos estos tienen que ser impedidos por la sociedad misma, suponiendo desde luego que ella se haya percatado del peligro y siempre que mantenga el instinto de auto-conservación. Por otro lado, los creen que pueden tener éxito a través de la vía parlamentaria, simplemente tienen que demostrarlo.

Nosotros por nuestra parte y con vistas a las segundas elecciones [1], vamos a insistir en las palabras de Buenaventura Durruti: «el que vota y no prepara la revolución social, para nosotros es perjudicial, pero igual de perjudicial es el que se abstiene de las elecciones y no prepara la revolución social”, teniendo la convicción de que cada quien por separado y todos juntos debemos poner fin a esta pesadilla, tratando de crear una sociedad lo más libertaria posible.

El período de austeridad, la pobreza y la miseria, la indigencia, la apatía (pasividad) política y la vuelta/giro de la sociedad [2] hacia unas invenciones ideológicas totalitarias, pueden y deben ser impedidos por todos nosotros, por la misma sociedad. Parece que estamos ante una oportunidad histórica para difundir la propuesta de la autonomía individual y colectiva, sobre todo teniendo en cuenta que problemas similares a los nuestros están enfrentando los españoles, los italianos, los portugueses, los irlandeses y muy pronto muchos pueblos más.

El texto en griego.


[1]  N.d.T. el 17 de junio.

[2] En el texto en griego hay un juego de palabras entre vuelta/giro y perversión.

Muchas gracias por la traducción hecha por verba-volant

Shortlink: http://wp.me/pyR3u-aNf

Sobre el nuevo contrato de préstamo, parte III

Extraído de un texto publicado, titulado “Sobre las elecciones inminentes, el contrato de préstamo y los chantajes de los élites”. Se va a completar en cuatro partes. Antes de leer la parte II, podéis leer la parte I: “Los puntos principales del nuevo contrato de préstamo firmado entre el gobierno griego, el FMI, la UE y el BCE” y la parte II: “Porque fue firmado el nuevo contrato de préstamo entre el gobierno griego, el FMI, la UE y el BCE (o porque dicen que fue firmado)”. (parte IV)

Las consecuencias del nuevo contrato de préstamo

a) Recesión. Por quinto año consecutivo, el país se hundirá en la recesión (2008: 0,2%, 2009: 3,2%, 2010: 3,5%, 2011: 6,8%), la cual para el 2012 se había estimado en 4,4%, si según los datos del presupuesto se había estimado en 2,8%, mientras que al final en el primer trimestre de 2012 ascendió al 6,2%… Por consiguiente, en cualquier caso la recesión acumulada superará el 17%, aproximando tal vez incluso el 19% (13,5% hasta 2011). Se trata de la recesión más alta en la Europa de la posguerra, con la excepción del 44% de Rusia en el período 1991-2002, la cual llegó a esos niveles en 12 y no en 5 años, y tampoco era real, a causa del increíble crecimiento de la economía sumergida de este país, la cual se puede calcular mediante los datos de las estadísticas.

b) Desempleo. La tasa de desempleo oficial es ahora un 21, 7% (1.070.724 desempleados), mientras que la tasa de desempleo real debe de alcanzar el 23,5% (aproximadamente 1,2 millones de desempleados). Estimando que a nivel internacional se considera que detrás de cada desempleado hay 1,8 personas, concluimos en que aproximadamente 3,3 millones de personas están por debajo del umbral de la pobreza. Se recuerda que la tasa de desempleo récord del país es el 25,9% de la primavera de 1961, cuando comenzó la gran oleada de emigración que condujo a 1.250.000 ciudadanos griegos a emigrar al extranjero.

Según estos datos, la evolución del desempleo puede volverse incontrolable, dejando de tener el crecimiento lineal pero constante, y dando un salto hacia arriba. Esto puede suceder desde el momento en que el sector del pequeño comercio, los trabajadores por cuenta propia y los pequeños negocios que están empantanados, cierren no aguantando el descenso de los ingresos y la subida de los impuestos. El límite de esta situación se sitúa entre el 15 y el 17% de la población total (no de la población activa), es decir, en nuestro caso alrededor de los 1,7 millones de desempleados. La economía griega, como una economía relativamente pequeña, no puede resistir la embestida sin precedentes de la pobreza, que arrastrará el consumo, los ingresos fiscales, los fondos de pensiones y, por último, el mismo sistema bancario. De hecho, este último ha empezado a sacudirse, a pesar del enorme apoyo estatal. Por ejemplo es ilustrativo el hecho de que los préstamos no pagados del 10,8% en diciembre de 2008 alcanzaron el 13,3% en septiembre de 2011 y el 14,5% en enero de 2012.

c) Desmantelamiento de la legislación laboral y eliminación las conquistas laborales de 6 décadas.

d) Cotidianidad horrible, que se traducirá en millones de pequeñas tragedias individuales y familiares, crecientes a un ritmo cada vez mayor con el paso del tiempo y con la profundización de la crisis.

e) Al final el agrandamiento de la deuda. Se supone que todos los sacrificios a los que estamos sometidos se hacen para evitar justo este agrandamiento. La recesión conduce la economía al colapso. La continua disminución de los salarios, las pensiones, los gastos sociales y las inversiones públicas, así como la imposición de unos impuestos cada vez más altos afecta cada vez más los ingresos de la inmensa mayoría de la gente, llevando el consumo al nadir, reduciendo los ingresos fiscales procedentes de impuestos directos e indirectos, lo que resulta en una nueva reducción de los salarios, las pensiones y los gastos sociales, la imposición de unos impuestos aún más altos, etc etc, metiendo la economía en un círculo vicioso recesivo.

El texto en griego.

Continuará con la parte IV: Conclusiones.

Muchas gracias por la traducción hecha por verba-volant

Shortlink: http://wp.me/pyR3u-aMH

Sobre el nuevo contrato de préstamo, parte II

Extraído de un texto publicado, titulado “Sobre las elecciones inminentes, el contrato de préstamo y los chantajes de los élites”. Se va a completar en cuatro partes. Antes de leer la parte II, podéis leer la parte I: Los puntos principales del nuevo contrato de préstamo firmado entre el gobierno griego, el FMI, la UE y el BCE. (parte III, parte IV)

Porque fue firmado el nuevo contrato de préstamo entre el gobierno griego, el FMI, la UE y el BCE (o porque dicen que fue firmado)

1. Se supone que el nuevo contrato de préstamo fue firmado para que se evitara una bancarrota desordenada. Sin embargo, la quiebra desordenada es imposible de evitar – todo lo contrario, llegará muy pronto. Ya existe una bancarrota controlada, la cual consiste en una devaluación interna y en la suspensión de pagos por parte del Estado griego en el interior del país, ya que ni son realizadas devoluciones de impuestos, ni son pagados los proveedores del Estado, ni son ejecutadas sentencias firmes (sentencias con fuerza de cosa juzgada), ni se les conceden a los ciudadanos reparaciones a cargo del Estado.

La quiebra total llegará cuando los bancos franceses y alemanes que tienen en sus manos el 40% de la deuda griega de deshagan de los bonos griegos tóxicos. Ya se estima que se han deshecho de más de 45 millones de euros. Esta es otra razón por la que la complacencia de los gobierno del Pasok y de Papadimos puede ser caracterizada como “criminal”, ya que a corto plazo una quiebra griega tendrá un impacto mayor en la economía europea que antes del tratado de octubre de 2011, del programa a medio plazo y por supuesto la supeditación del país al memorándum.

2. Otro argumento es que el nuevo contrato de préstamo fue firmado para cubrir los fallos del primer memorándum, aquellos que todo el mundo había predicho, a causa de la índole recesiva de todas sus medidas. Sin embargo, las nuevas medidas son aún más recesivas, más deficientes, irracionales y poco realistas, incluso con términos capitalistas, ya que es seguro que van a acarrear un aumento del desempleo y de la recesión a unos niveles mundiales sin precedentes.

3. El tercer argumento es que el nuevo contrato de préstamo fue firmado para que “aumentara la competitividad de la economía griega.” Esto por supuesto es imposible, mientras haya una moneda tan dura como el euro (equivalente a 1,3 dólares), que literalmente disuelve (machaca) las exportaciones griegas y hace que el déficit de la balanza del comercio exterior sea insoportablemente alto. Podemos ser asertivos: En el marco del euro (eurozona) no existe la menor posibilidad de mejorar la competitividad del país, cualesquiera que sean las medidas que se tomen.

En general, a pesar de la andanada de propaganda de los sectores dominantes y de las élites, la adhesión del país a la UE no ha fortalecido su posición económica, sobre todo después del tratado de Maastricht (1992) y de la Convergencia Monetaria (2002). Por ejemplo, en 1973, las exportaciones equivalían al 38,4% de las importaciones. Siguió una mejora continuada, que culminó en 1987 con esta tasa llegando al 52,9%, para comenzar más tarde un descenso, alcanzando en 2008 el mínimo histórico del 30,2%.

La misma imagen de deterioro continuo presenta también la balanza por cuenta corriente, la cual de un déficit muy bajo en 1994 (4,3% del PIB) en 2008 alcanzó los límites del colapso (13% del PIB). Es justamente este deterioro el factor que nos ha conducido al disparo del dinero prestado, el cual sólo durante el período 1999-2008 aumentó unos 144,3 mil millones de euros.

Además, ya que muchos dicen que la Unión Europea nos ha ayudado con los paquetes de apoyo, hay que decir que en el período 1999-2008 estos paquetes ascendieron a los 40,4 mil millones de euros, mientras que las importaciones de productos de la Unión Europea en el país llegaron a los 239,3 mil millones de euros, o sea seis veces más que los llamados paquetes de apoyo. Así pues, las subvenciones europeas en realidad subvencionaron en parte la compra de productos europeos por los consumidores griegos.

4. Con respecto al llamado “recorte de la deuda” con su intercambio con los bonos griegos (el denominado PSI que los analistas financieros de todo tipo pronunciaban en inglés con una lujuria indescriptible…), con el que supuestamente se ahorrarían 107 mil millones de euros y era un requisito para que tomáramos el  nuevo préstamo de 130 millones de euros, las cosas no son como las presentan:

Hay que quedar claro que de la deuda total de los 360 ​​mil millones de euros (esta era deuda antes del llamado recorte, pero según unas estimaciones muy recientes en la actualidad asciende a 395 mil millones de euros…), quedaron excluidos del llamado recorte los bonos del gobierno griego que tiene en sus manos el Banco central Europeo, los cuales ascienden a unos 60 mil millones de euros, los préstamos ya desembolsados ​​de la Troika [1] (84,5 millones de euros), los bonos con vencimiento a partir de 2020 (45 mil millones de euros), los bonos del Tesoro del Estado con vencimiento a corto plazo (15 mil millones de euros) y las viejas deudas de particulares (20 mil millones de euros), o sea un total de 224,5 mil millones euros. De los restantes 135,5 mil millones de euros (ya han llegado a ser 170,5 mil millones), los 55 mil millones están en manos de los bancos griegos y los 25 mil millones en manos de fondos de pensiones griegos (un total de 80 mil millones de euros). Al final estos “se recortaron” en un porcentaje del 53,5% de su valor nominal o del 70% de su valor actual neto (38,5 mil millones los bancos y 17,5 mil millones los fondos de pensiones). Es decir que la participación griega en el recorte es de unos 56 mil millones de euros, y por consiguiente la participación extranjera (bonos no incluidos en el recorte) asciende a los 49,5 mil millones de euros, lo que significa aproximadamente el 13,75% de la deuda total.

Este es el beneficio real del país del llamado “recorte”, ya que el resto de la deuda puede ser que el Estado lo esquive, pero está descontado de la economía griega, principalmente el dinero que concierne a los fondos de pensiones. También, el dinero que han perdido los acreedores extranjeros se les devolverá casi entero con el descenso de los precios de venta de las empresas estatales privatizadas, las cuales acabarán en sus manos. Es más, si el dinero del préstamo acaba bloqueado en esta cuenta especial [2], el beneficio para el pueblo va a ser mínimo y para nada se merece tantos sacrificios.

Así que el “recorte de la deuda” ha sido un fraude colosal. Se supone que se realizó para la sostenibilidad de la deuda, la cual “si todo va bien”, en 2020 llegará al 120% del PIB, una tasa igual que la de 2009 (de hecho, en retrospectiva Schaeuble habló de una tasa de un 129%, el BCE de un 136% y el FMI de un 160%, siempre que no se produzca una intercepción de la recesión-que se da por hecho que no se producirá-), mientras que el pueblo habrá sufrido un verdadero genocidio social por más de 10 años.

En Argentina el recorte de la deuda concernía a los poseedores de bonos locales en un 30%, a los acreedores extranjeros en un 50% y a los fondos de especulación en un 70%. El gobierno griego ha machacado la economía griega, vendiendo sus derechos soberanos y conduciendo a la indigencia una sociedad entera, con el único fin de que no pierdan dinero los usureros extranjeros.

Incluso acorde con las prácticas transaccionales del mercado libre, cualquier persona que toma riesgos enormes mediante la financiación de gobiernos corruptos e incompetentes, si el riesgo no le “sale”, tiene que perder su dinero. No obstante, ahora los bancos, que en tiempos del desarrollo hicieron grandes ganancias, son rescatados con el dinero del Estado. En concreto, respecto de los bancos griegos, la burla es abierta, ya que han perdido alrededor de 8,5 mil millones de euros con el recorte, pero han recibido de 30 a 50 mil millones de euros con la recapitalización, mientras que en realidad ya han recibido desde principios de 2009 (desde el mandato del gobierno de Karamanlís ) 40 mil millones de euros en efectivo y 80 mil millones de euros en garantías del Estado, sin invertir ni un euro en la economía real, e incluso concediendo al Estado unas acciones ordinarias sin derecho de voto.

Por último, hay que señalar lo siguiente: con el recorte de la deuda griega, ya los acreedores de Grecia son los países que han prestado dinero y que ya no son acreedores del país los especuladores privados de todo tipo, los bancos, las instituciones financieras, etc. Una consecuencia directa de este hecho es que la carga económica se está traspasando a los contribuyentes de esos países, en beneficio, por supuesto, de los bancos, que siguen especulando, mientras que la capacidad negociadora del país se debilita, ya que frente a él están ya los estados-acreedores y no unos individuos oportunistas.

El texto en griego.

Continuará con la parte III: “Las consecuencias del nuevo contrato de préstamo”.


[1]  Fondo Monetario Internacional, Banco Central Europeo, Unión Europea.

[2]  N.d.T. Véase la parte I.

Muchas gracias por la traducción hecha por verba-volant

Shortlink: http://wp.me/pyR3u-aLf