Όταν οι μπάτσοι μπουκάρουν στις σχολές…

Το Κράτος, δημιουργώντας εστίες έντασης, επιδιώκει την εμπέδωση των νέων κανονισμών που συνοδεύουν την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων. Δε δείχνει τυχαία τα δόντια του στους φοιτητές, σ’ αυτούς δηλαδή που δεν έχουν κανένα μέσο επιβίωσης απέναντι στους καπιταλιστές, αλλά αντιθέτως επιδιώκει την επέκταση της γενικευμένης αστυνόμευσης στους χώρους που αυτοί δραστηριοποιούνται. Μετά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, τις φυλακές τύπου Γ’, τους εκκενωμένους ελεύθερους χώρους, τα γραφεία των νεοναζί, η αστυνομία παίρνει τη θέση της και στους διαδρόμους των σχολών, επιχειρώντας να εδραιώσει το σεβασμό ή το φόβο απέναντι στην αστική νομιμότητα, σε μία περίοδο κατά την οποία εντείνεται ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός σε μία νέα, σχετικά, αγορά στην Ελλάδα: αυτή των πανεπιστημιακών σπουδών.

Οι Ισπανοί Αναρχικοί, τα ηρωϊκά χρόνια (1868-1936) – Μαρεϊ Μπούκτσιν

Με το βιβλίο του Οι Ισπανοί Αναρχικοί ο Μπούκτσιν αποδεικνύει ότι εκτός από μεγάλος θεωρητικός της σύγχρονης ριζοσπαστικής σκέψης ήταν και ένας οξυδερκής και γλαφυρός ιστορικός. Οι Ισπανοί Αναρχικοί είναι το σπουδαιότερο επίτομο έργο για το εργατικό κίνημα της Ισπανίας από τις απαρχές του, το 1868 –όταν ο ιταλός βουλευτής Φανέλι, οπαδός του Μπακούνιν και μέλος της «Συμμαχίας για Κοινωνική Δημοκρατία», μεταλαμπαδεύει τις ιδέες της Α΄ Διεθνούς στην Ισπανία– μέχρι

Συνέχεια στο υπόλοιπο »

Μια σύντοµη κριτική της αυτοοργάνωσης στην Ελλάδα – από Blaumachen #6

Καθώς σήµερα στην Ελλάδα το κράτος αποσύρεται από την αναπαραγωγή της εργασιακής δύναµης µε τη µορφή της πρόνοιας, αντικαθιστώντας την µε τα «προγράµµατα απασχόλησης» και την καταστολή, ενώ το κεφάλαιο, µεγάλο και µικρό, αναγκάζεται να αποσυρθεί από επενδύσεις και την παραγωγή, πετώντας όλο και µεγαλύτερο κοµµάτι του πληθυσµού εκτός της επίσηµης αγοράς εργασίας και προς την «µαύρη»/επισφαλή εργασία και την ανεργία, έχουν εµφανιστεί πολλές αυτοοργανωµένες δραστηριότητες, καθώς και ένα αυξηµένο ενδιαφέρον για αυτές, ακόµα και από το κράτος. Αυτές οι δραστηριότητες συχνά αποτελούν άµεση απάντηση στη συµπίεση προηγούµενων πηγών αναπαραγωγής (µισθοί, συντάξεις, πρόνοια), και εµφανίζονται ως αναγκαίες. Ωστόσο, όχι µόνο είναι συµπτωµατικές της κρίσης, αλλά και αυτές οι ίδιες διαπερνώνται από την κρίση

Για την αθλιότητα των φοιτητικών κύκλων – Καταστασιακή Διεθνής

Αρκεί να διαβάσει κανείς τι έγραψαν οι κατηγορούμενοι για να καταλάβει πως αυτοί οι πέντε φοιτητές, που μόλις άφησαν πίσω τους την εφηβεία, που δεν έχουν καμιά πείρα από τη ζωή, με τα μυαλά τους μπερδεμένα από κακοχωνεμένες φιλοσοφικές, κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές θεωρίες, βαριεστημένοι από τη γκρίζα μονοτονία της καθημερινής ζωής τους, φαντάζονται, γεμάτοι κενή ματαιοδοξία κι εμπάθεια, πως προσφέρουν ολοκληρωμένες κρίσεις κι απόψεις βρίζοντας τους συμφοιτητές τους, τους καθηγητές τους, το Θεό, τη θρησκεία, τον Κλήρο, τις κυβερνήσεις και τα πολιτικά και κοινωνικά συστήματα όλου του κόσμου…

Πιοτρ Κροπότκιν – Ηθική, προέλευση και ανάπτυξη

Γράφει στα “Απομνημονεύματά” του ο επαναστάτης (τροτσκιστής) Βίκτορ Σερζ: «Τον Φεβρουάριο του 1821 πέθανε στο Ντιμίτροβο ο γηραιός Κροπότκιν. Δεν είχε θελήσει να τον επισκεφθώ, επειδή φοβόμουν μια οδυνηρή συνάντηση. Πίστευε ακόμη ότι οι μπολσεβίκοι είχαν πάρει χρήματα από τους Γερμανούς κτλ. Ξέροντας ότι ζούσε μες στο κρύο και στο σκοτάδι, γράφοντας την “Ηθική” και παίζοντας για ξεκούραση λίγο πιάνο, του είχαμε στείλει, οι φίλοι μου κι εγώ, ένα μεγάλο δέμα με κεριά. Γνώριζα τι έγραφε στις επιστολές του στον Λένιν για την κρατικοποίηση των βιβλιοθηκών και τη μισαλλοδοξία. Αν μια μέρα δημοσιευθούν, θα δούμε με τι σθένος κατήγγειλλε ο Κροπότκιν τους κινδύνους της καθοδηγούμενης σκέψης.

Marxism, Freedom and the State – Mikhail Bakunin

This collection of extracts from the works of Mikhail Bakunin are taken from his writings touching on his controversy with Marx over the nature of the state and its role in the liberation of the international working class. Written between 1867 and 1872, many of Bakunin’s predictions about the outcome of following the authoritarian communist road have been proven valid by the actions of Leninist tyrants across the world.

Tο Ξυπόλυτο Τάγμα παρουσιάζεται στο ΚΕΝ Άρτας

Όταν τους καλέσατε για πρώτη φορά να παρουσιαστούν, το Μάρτιο του 2014, οι σύντροφοι Σακκάς και Μανίτσας, σας το είπαν όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται: δεν υπηρετούν ούτε με σφαίρες. Αντί αυτού επιλέξανε συνειδητά την ολική άρνηση στράτευσης, προσήλθαν μάλιστα οικειοθελώς στην στρατολογία Κομοτηνής στις 1/9/14 και στην στρατολογία Ιωαννίνων στις 4/9/14 για να παραδώσουν αυτοπροσώπως και με τη στήριξη δεκάδων συντροφισσών και συντρόφων την δημόσια δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης, αφού πρώτα είχαν πράξει το ίδιο εντός του στρατοδικείου ΡΟΥΦ στις 20 Ιουνίου, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον ολικό αρνητή στράτευσης Χ. Ρίτσιο, που δικαζόταν εκείνη την ημέρα

Συνέντευξη με μέλη του Σωματείου Βάσης Εργαζομένων Διανομέων Ιωαννίνων

Έχοντας παρατηρήσει και βιώσει το συνδικαλισμό της ανάθεσης, την αρνητική χροιά που είχε πάρει ο ίδιος ο συνδικαλισμός αφού λειτουργούσε με τη λογική του «κάτι το οποίο δε μπορώ να το κάνω εγώ, ας το κάνει κάποιος άλλος για μένα», αυτό το οποίο θέλαμε να δημιουργήσουμε είναι ένα σωματείο του οποίου οι αποφάσεις να λαμβάνονται ισότιμα, μέσα από τη γενική συνέλευση. Κύριο όργανο του σωματείου βάσης είναι η γενική συνέλευση και το «διοικητικό συμβούλιο» επιτελεί το ρόλο γλάστρας, αφού αποτελεί απλώς τυπική υποχρέωση μας απ’ την νομοθεσία. Θεωρούμε τους εαυτούς μας μέρος αυτών που βρίσκονται από τα κάτω, είμαστε εκμεταλλευόμενοι και προσπαθούμε να ενώσουμε τις ανάγκες μας, τα συμφέροντά μας, για να κερδίσουμε συλλογικά τα δικαιώματά μας και πάνω απ’ όλα την αξιοπρέπειά μας.

Εφημερίδα Άπατρις, #27

Η Άπατρις είναι πανελλαδική εφημερίδα δρόμου που εκδίδεται μέσω του οριζόντιου συντονισμού επτά συντακτικών ομάδων κατανεμημένων γεωγραφικά σε όλη την επικράτεια. Το μοντέλο οργάνωσης των ομάδων είναι βασισμένο στην αποκέντρωση, τη συνεργασία και την ισοτιμία των συντακτικών ομάδων στα πλαίσια μιας πανελλαδικής κοινότητας με κοινό στόχο την έκδοση της εφημερίδας αλλά και ποικιλόμορφες τοπικές παρεμβάσεις. Η εφημερίδα διανέμεται χωρίς αντίτιμο, με τιράζ 15000 φύλλα. Επίσης, μπορούμε να σας στέλνουμε κάθε νέο φύλλο της εφημερίδας ταχυδρομικά, σε περίπτωση που επιθυμείτε να τη λαμβάνετε, καταβάλλοντάς μας τα έξοδα αποστολής.

Can Vies: Εκκένωση/Ανακατάληψη/Ανοικοδόμηση

Η συντρόφισσα απ’ τη Βαρκελώνη, στη συνέντευξη που δώθηκε στην συντακτική ομάδα Ιωαννίνων της εφημερίδας δρόμου Άπατρις, δίνει μια σαφή εικόνα των γεγονότων που αφορούν την εκκένωση, ανακατάληψη και ανοικοδόμηση της Can Vies, τις μεθόδους και τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν, καθώς και μια περιγραφή της γενικότερης κατάστασης στην Ισπανία, με τις εξώσεις, τις καταλήψεις στέγης, το κίνημα ανεξαρτησίας της Καταλονίας. Η συνέντευξη και η ηχογράφηση της στα ελληνικά πραγματοποιήθηκε στο Αυτόνομο Ραδιόφωνο Ιωαννίνων….