Δώδεκα Δευτέρου του Δωδεκα

Eίναι, λέτε, η μόνη εκδοχή της αυριανής ημέρας; Είναι τάχα η «μοίρα» των κοινωνικών κινητοποιήσεων η αποτυχία; Eίναι άραγε «άδικος κόπος» οι συγκεντρώσεις, οι πορείες, οι «αντιδράσεις» ; Αποδεχόμενοι την παραπάνω εικόνα ως τη μόνη δυνατή, ταυτόχρονα συμμετέχουμε σ’ ένα κόσμο επαναλαμβανόμενου θεάματος, το οποίο εντέχνως έχουν καλλιεργήσει όλοι οι συμμετέχοντες στον τεχνητό μονόδρομο της καταπίεσης και το οποίο τελικά οδηγεί στην ατομική και συλλογική λήθη.

Το Καταστασιακό Ιδεώδες

του Υβ Λε Μανάκ Στο ξεκίνημα της, η Καταστασιακή Διεθνής απαρτιζόταν από καλλιτέχνες που προέρχονταν από την μεταπολεμική ευρωπαική πρωτοπορία: την ομάδα Cobra, τους Λετριστές, που κι αυτοί είχαν επηρεαστεί από παλαιότερα ρεύματα των αρχών του 20ού αιώνα (Νταντά, υπερρεαλιστές, φουτουριστές κλπ). Εκείνα τα διαφορετικά παλαιότερα κινήματα δεν είχαν μείνει ανεπηρέαστα από πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα της εποχής τους (τον μαρξισμό, τη ρωσική επανάσταση κτλ.) και συχνά επαναφομοιώνονταν από αυτά.

Συνέχεια στο υπόλοιπο »

Elogio de la pereza refinada,Raoul Vaneigem

NOTA BIOGRÁFICA: Raoul Vaneigem nació en Lessines (Bélgica) el 21 de marzo de 1934. Entre 1952 y 1956 estudió filología romana en la ULB. Por mediación de Attila Kotanyi, entró en contacto con Guy Debord a comienzos de la década siguiente. Desde 1961 hasta noviembre de 1970, fecha en que presentó su dimisión, fue uno de los miembros más activos e influyentes de la Internacional Situacionista. Su Tratado del saber

Συνέχεια στο υπόλοιπο »

Για ποιον χτυπά η καμπάνα, Έρνεστ Χέμινγουει

«Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου, ένα μέρος στεριάς. Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα, η Ευρώπη γίνεται μικρότερη. Όπως κι αν ξεπλύνει ένα ακρωτήρι ή ένα σπίτι φίλων σου ή δικό σου. Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει

Συνέχεια στο υπόλοιπο »

Αλμπέρ Καμύ, Ο μύθος του Σισύφου

«Οι σελίδες που ακολουθούν ασχολούνται με μια διάχυτη στον αιώνα μας παράλογη ευαισθησία – όχι με μια παράλογη φιλοσοφία που, για να μιλήσουμε ειλικρινά, στην εποχή μας είναι άγνωστη. Στοιχειώδης τιμιότητα, λοιπόν, επιβάλει ν’ αναφέρουμε, αρχίζοντας, πως οι σελίδες αυτές χρωστάνε πάρα πολλά σε μερικά σύγχρονα πνεύματα. Δεν προτίθεμαι να το κρύψω. Άλλωστε, θα τα δούμε ν’ αναφέρονται και να σχολιάζονται σ’ όλο το έργο. Παράλληλα, πρέπει να πούμε πως

Συνέχεια στο υπόλοιπο »

Spot the differences: New York Times on Russia and Occupy

When 5,000 liberals protest in Moscow, it’s front page news; but when 15,000 radicals rally in New York, they simply pretend it never happened. “Propaganda is to democracy what the bludgeon is to a totalitarian state.” ~ Noam Chomsky, Manufacturing Consent (1988) Consider this rather dramatic contrast: when 300 liberals are arrested during an anti-Putin protest in faraway Moscow, the New York Times splashes the news onto its front page.

Συνέχεια στο υπόλοιπο »

Η Κοινωνική Ληστεία στον ελλαδικό χώρο

1923, Τρίκαλα. Ο τοπικός φωτογράφος επιστέφει στην πατρίδα του, με το μυαλό γεμάτο από τις εικόνες που τράβηξε σε όλη του τη ζωή. Ξαφνικά, δέχεται μια επίσκεψη από έναν θρυλικό ληστή. Παρά το γεγονός ότι καταζητείται με αμοιβή, ο ηρωικός παράνομος αφήνει τα βουνά και αποφασίζει να φωτογραφηθεί…

Ο μύθος του υπερπληθυσμού, Murray Bukchin

“…κανείς δε μπορεί να μιλά πλέον για “πληθυσμιακό πρόβλημα”, χωρίς να το συσχετίζει με το κοινωνικό και το ταξικό πρόβλημα. Θα χρειαζόταν να γραφούν τόμοι ολόκληροι για να ξεμπερδέψουν τα μπλεγμένα νήματα που συνδέουν την πείνα με τις μορφές γαιοκτησίας, την υλική βελτίωση με τη φθίνουσα πληθυσμιακή αύξηση, την τεχνολογία με τη παραγωγή τροφίμων, τους εμφύλιους πολέμους και το ρόλο της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, με τις

Συνέχεια στο υπόλοιπο »

Our Daily Bread, documentary

Welcome to the world of industrial food production and high-tech farming! To the rhythm of conveyor belts and immense machines, the film looks without commenting into the places where food is produced in Europe: monumental spaces, surreal landscapes and bizarre sounds – a cool, industrial environment which leaves little space for individualism. People, animals, crops and machines play a supporting role in the logistic of this system which provides our

Συνέχεια στο υπόλοιπο »

La sociedad del consumismo

La provocación de dependencia y de adicción constituye la mejor manera para que se lleve alguien hacia la fe del falso, hacia la sumisión ciega y las ilusiones. La ilusión del consumismo no es sólo una fe falsa, sino también una fe falsa basada en el deseo. La idea es relativamente sencilla. Si la gente está adicta a los productos de las fábricas, es menos probable que exprese su descontento

Συνέχεια στο υπόλοιπο »