Menu

EAGAINST.com

Ακολουθώντας την λογική της παράκαμψης.

παράκαμψη η (ουσιαστικό) [ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ :παρακαμ (παρακάμπτω) -ψη]

  1. το προσπέρασμα κάποιου σημείου του κύριου δρόμου από άλλο δευτερεύοντα δρόμο
  2. (μτφ.) η αποφυγή, η υπερνίκηση εμπόδιων ή δυσκολιών με τέχνασμα ή επιτηδειότητα.

Τα τελευταία δύο χρόνια, αυτό που έχουν καταφέρει, από τη μία η ανοχή των ανθρώπων και από την άλλη οι πολιτικοί αυτής της χώρας, είναι το να την οδηγήσουν στο μονοπάτι της καταστροφής. Όχι οποιασδήποτε καταστροφής, αλλά σε μία καταστροφή που δεν θα αφήσει πίσω της ούτε έναν για να την καταγράψει. Δεν θα υπάρξει κανείς, όχι από ανικανότητα ή εξαφάνιση, αλλά από φόβο. Κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα βλέποντας τους ανθρώπους της να μην λένε με κανέναν τρόπο να αντλήσουν διδάγματα από το κοντινό παρελθόν και πολύ περισσότερο να εφαρμόσουν αυτά τα διδάγματα.

Μόνο σε ένα σύστημα όπως αυτό της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, θα μπορούσαν οι πληρεξούσιοί της να είναι ταυτόχρονα εκλεγμένοι αλλά και αυτόκλητοι! Με την διπλή αυτή ιδιότητα αποφάσισαν ότι η διάλυση της κοινωνίας συνιστά αναγκαία συνθήκη για την περεταίρω επιβίωσή της. Αυτού του είδους η «διάλυση» όμως δεν αφορά ολόκληρη την κοινωνία αλλά ένα μεγάλο κομμάτι  της, αφήνοντας ανεπηρέαστο τον επίλεκτο πληθυσμό. Συνεπώς δεν πρέπει να μας προκαλεί καμία έκπληξη η καλπάζουσα ανισότητα. Δεν είναι μία παρενέργεια ενός λανθασμένου εγχειρήματος του κατά τα άλλα υγιούς συστήματος. Είναι ουσιώδες τμήμα μιας ανθρώπινης σύλληψης που αφορά την ανθρώπινη ευτυχία και την άνετη διαβίωση.

Όμως, η ευτυχία και η άνετη διαβίωση μπορούν να κατανοηθούν μόνο ως προνόμια ακατάλληλα για το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Το πράγμα είναι απλό: ο φτωχός κινδυνεύει. Ο άνεργος κινδυνεύει. Ο άστεγος κινδυνεύει. Ο χαμηλόμισθος, αισθάνεται εν δυνάμει άνεργος, άρα και αυτός κινδυνεύει. Όλοι «αυτοί», μονίμως αποκλείονται και κατά συνέπεια, παρακάμπτονται από το σύστημα εντός του οποίου διαβιούν και με τη σειρά τους, παρακάμπτουν. Παρακάμπτουν το αποτέλεσμα των εντολών του συστήματος, αλλά όχι τις εντολές. Παρακάμπτουν την προσβολή, την ταπείνωση, την αφαίρεση της αξιοπρέπειάς τους. Δεν γνωρίζουν άλλο φάρμακο για τις θανάσιμες συνέπειες τής παράκαμψης εκτός από άλλη μία… παράκαμψη.«Παρακάμπτω το γεγονός της μη καταβολής των χρημάτων που δικαιούμαι, και αποφασίζω να ζήσω με λιγότερα. Αν μου τα μειώσουν κι άλλο θα το παρακάμψω και θα ζήσω με ακόμα λιγότερα. Ελπίζω να μη δω χειρότερα γιατί φοβάμαι τα χειρότερα «. Η ελπίδα και ο φόβος σε καθιστούν έρμαιο των ορέξεων των αυτόκλητα εκλεγμένων αντιπροσώπων σου. Χωρίς να το καταλάβεις γίνεσαι θύμα της διατήρησης της τάξης και της οικονομικής προόδου, δύο ανθρώπινων εγχειρημάτων που επανειλημμένα προσκύνησες. Ο φόβος και η ελπίδα σε υποχρεώνουν να παρακάμψεις το γεγονός ότι οι αυτόκλητοι σωτήρες σου , σε θεωρούν υπεύθυνο για το κακό που σε βρήκε.Όσο μεγαλύτερη ευθύνη έχεις για το κακό, τόσο λιγότερο άξιος είσαι να αναλάβεις ο ίδιος να το διορθώσεις. Τελικά, παρακάμπτεις το γεγονός ότι δεν αποφασίζεις για τίποτε. Γράφω «παρακάμπτεις» γιατί είμαι σίγουρος ότι πλέον ό,τι κάνεις το κάνεις εν γνώση σου. Ανήκεις στο b  δηλαδή «η αποφυγή, η υπερνίκηση εμπόδιων ή δυσκολιών με τέχνασμα ή επιτηδειότητα». Σου ορίζουν μία μέρα κάθε τέσσερα χρόνια , κατά την οποία σου επιτρέπουν να παίξεις το παιχνίδι των «multiple choice», των πολλαπλών επιλογών . Σου θέτουν την ερώτηση «ποιος θέλεις να αποφασίζει για σένα;», βάζοντας από κάτω έτοιμες απαντήσεις. Εσύ πηγαίνεις και σημειώνεις την σωστή κατ’ εσέ απάντηση. Έχεις έτοιμη για άλλη μία φορά την «σωστή απάντηση». Όμως σου ξεφεύγει πάλι η σωστή ερώτηση: Μέχρι πότε θα αποφασίζουν άλλοι για μένα;

Οι ελπίδες των ανθρώπων για περίπου έναν αιώνα συντηρούνταν με την ιδέα ότι οι ίδιοι μπορούσαν να επέμβουν στα πολιτικά ή κοινωνικά δρώμενα βασιζόμενοι στο ότι οι κάτοχοι του κεφαλαίου και οι πολιτικοί, τους είχαν ανάγκη εξαιτίας της εργασίας τους ή της ψήφου τους, αντίστοιχα. Το κεφάλαιο δεν ήταν τίποτε χωρίς την εργασία και οι κάτοχοι των κυβερνητικών θέσεων έπρεπε να επανεκλεγούν προκειμένου να κρατήσουν τη θέση τους. Υπήρχε είναι η αλήθεια ένα είδος αλληλεξάρτησης που δημιουργήθηκε μέσα από θεσμικές ρυθμίσεις των καπιταλιστικών κοινωνιών. Σήμερα τα πράγματα έχουν εντελώς αλλάξει. Ζώντας εντός της παγκοσμιοποίησης, είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχθούμε ότι η τεχνολογία έχει καταφέρει να συμπτύξει το χώρο και το χρόνο με αποτέλεσμα την ταχύτατη μετακίνηση των κεφαλαίων από χώρα σε χώρα, καθιστώντας άχρηστο έναν τεράστιο αριθμό εργατών. Εκεί που κάποτε ο εργοδότης ανησυχούσε, σήμερα ο εργάτης είναι αυτός που τρέμει μπροστά στον απεριόριστο αριθμό εργατών που είναι έτοιμοι να τον αντικαταστήσουν και μάλιστα με λιγότερο κόστος για τον εργοδότη. Αντίστοιχα, οι πολιτικοί δεν έχουν πλέον και τόση μεγάλη ανάγκη την ψήφο των ανθρώπων, αφού αυτοί που κατέχουν τις σημαντικότερες θέσεις σε μία κυβέρνηση, απλά διορίζονται.

Είναι όμως πραγματικά έτσι; Όντως βρισκόμαστε σε μία εποχή που οι άνθρωποι είναι ανήμποροι να αντιδράσουν απέναντι στο κεφάλαιο ή τις αγορές; Δεν μπορούν να αντισταθούν στις πολιτικές πρακτικές; Η αλήθεια είναι ότι έστω και τυπικά, ακόμα οι εργοδότες χρειάζονται εργάτες και οι πολιτικοί  χρειάζονται ψηφοφόρους. Αυτή είναι όμως η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι το γεγονός ότι έχουν αλλάξει σε μεγάλο βαθμό οι στρατηγικές με τις οποίες αντιμετωπίζουν οι εργοδότες τους εργάτες και ο τρόπος που επηρεάζουν οι πολιτικοί τους ψηφοφόρους , εξαιτίας κυρίως των ΜΜΕ. Η «ορθά σκεπτόμενη κοινή γνώμη» των θεατών που από την εξουσία ορίζονται ως επίλεκτος πληθυσμός, ταυτίζεται με τις απόψεις τού προδιαγεγραμμένου θεάματος που προσφέρουν οι τεχνοκράτες των ΜΜΕ και θαυμάζουν το περιεχόμενο των προγραμμάτων που βάζουν τη χώρα όχι μόνο σε οικονομική αλλά και σε κοινωνική πειθαρχία .Εδώ τίθεται τώρα το ερώτημα: Οι άνθρωποι έχουν καταλάβει ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην και είναι πολύ πιο σοβαρά από την περικοπή ενός μισθού;

Η εξουσία την οποία επιτυχώς σκέφτεσαι να υποστηρίξεις ρίχνοντας την ψήφο σου, έχει κάνει ένα πολύ έξυπνο τρικ προκειμένου να απαλλαγεί από τις ευθύνες της. Παρέκαμψε τους «πολίτες» της αντικαθιστώντας την «ευθύνη για» με την «ευθύνη σε». Την ευθύνη για τον τραγικό αντίκτυπο των πράξεών της απέναντι στους «πολίτες» της που είναι το αντικείμενό της , με την ευθύνη απέναντι στους δανειστές της , που είναι ο εντολέας της. Το ίδιο ακριβώς κάνεις και εσύ. Αντικαθιστάς τον αντίκτυπο των πράξεών σου απέναντι στη συλλογικότητα με την ευθύνη που έχεις απέναντι στον εαυτό σου και στους δικούς σου ανθρώπους , που λειτουργούν ως εν δυνάμει εντολείς. «Έχω οικογένεια να θρέψω» είναι η κλασσική ατάκα που χρησιμοποιούν όλοι ανεξαιρέτως οι βολεμένοι, μέχρι να περιέλθουν και αυτοί στην κατάσταση του απόβλητου. Από εκείνη τη στιγμή και μετά για όλα φταίει το σύστημα.

 Έχουμε πλέον περάσει σε μία εποχή που οι άνθρωποι ή οι «λαοί» αν θέλουμε να το πούμε και έτσι, δεν έχουν κανένα είδος εξουσίας που να τους επιτρέπει να αντιμετωπίσουν ισότιμα την οικονομική ολιγαρχία από την οποία κυβερνώνται. Οι εργατικές αλλά και οι πολιτικές στρατηγικές που δημιουργήθηκαν κατά την βιομηχανική εποχή, έχουν πλέον υπονομευθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αφ’ ενός μεν η παγκοσμιοποίηση ακρωτηρίασε την εργατική εξουσία αφ’ ετέρου οι ελίτ εφαρμόζουν νέες επιθετικές στρατηγικές τις οποίες η κοινωνία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επηρεάσουν την πολιτική ζωή της χώρας τους. Είναι προσκολλημένοι σε συνηθισμένους τρόπους αντίδρασης, οι οποίοι είχαν εν μέρει πετύχει στο παρελθόν την πραγμάτωση των συμφερόντων τους ή την επίτευξη κάποιον παθητικών ελευθεριών. Αυτή η επιμονή όμως στο παρελθόν περιορίζει τις αναγκαίες σήμερα προσαρμογές στην συνεχώς μεταβαλλόμενη στρατηγική της οικονομικής ολιγαρχίας.  Η πολιτική δεν ασκείται πλέον από πολιτικούς. Οι πολιτικοί δεν έχουν καμία εξουσία δράσης . Είναι απλά «μεσάζοντες». Η πραγματική πολιτική ασκείται από τους κατόχους του κεφαλαίου, δηλαδή τις αγορές. Οι άνθρωποι εστιάζουν στον λάθος αντίπαλο. Οι κυβερνήσεις είναι a priori υπονομευμένες εξαιτίας της απειλής φυγής των κεφαλαίων σε άλλες χώρες.

Η ψήφος αποτελούσε κάποτε το μεγαλύτερο όπλο των εργατών-πολιτών. Σήμερα δεν υπάρχουν «εργάτες-πολίτες», κατά συνέπεια,  η πεποίθηση αυτή είναι εντελώς λαθεμένη και η απειλή της ψήφου δεν επηρεάζει καθόλου την όποια κυβέρνηση ή τον όποιο πολιτικό. «Μπορούμε να το κάνουμε και θα το κάνουμε», είναι το σκεπτικό της οικονομικής ολιγαρχίας.

Μπορούν να το κάνουν εξαιτίας της αποτελεσματικότητας της υπακοής σου. Θεωρώντας τον εαυτό σου ανήμπορο άνθρωπο, ελπίζεις ακόμα να φανείς αντάξιος της εύνοιας των αυτόκλητων σωτήρων σου. Εύνοια η οποία ορίζεται από το γεγονός ότι σου επιτρέπουν ακόμα να διαμαρτύρεσαι, να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματα σου απέναντι στις ετυμηγορίες τους, μέσα από την ψήφο σου. Το να πας να ψηφήσεις, σημαίνει ότι αποδέχεσαι υπόρρητα την αλλαγή του εξουσιαστή σου ορίζοντας τον εαυτό σου ακατάλληλο να αποφασίζει για την ζωή του. Το σύστημα που υποστηρίζεις έμμεσα δίνοντας το παρόν σε μία ψηφοφορία, έκανε πράξη την υπόσχεση για κοινωνική αναδιανομή. Αυτό που αναδιανεμήθηκε όμως δεν είναι ο πλούτος, που τόσο σε ενδιέφερε, αλλά ο φόβος . Με το να πας και να ψηφίσεις , καμία από τις απειλές που σε περιτριγυρίζουν δεν θα εξαφανιστεί. Οι εξουσιαστές σου , απογυμνωμένοι πλέον από την θεϊκή τους αμφίεση, σου λένε ευθέως ότι έχουν δέσει χειροπόδαρα, όχι μόνο τη δική σου υπόλοιπη ζωή, αλλά και αυτή των παιδιών σου και αν δεν κάνεις κάτι και των  παιδιών των παιδιών σου. Αυτό που έχει αποτύχει να εκπληρώσει η ψήφος σου, την οποία χρησιμοποιείς ως παράκαμψη εδώ και τρεις αιώνες τώρα , θα το κατορθώσει μόνο το γκρέμισμα του τείχους που ορθώνεται μπροστά σου. Το γκρέμισμα είναι προορισμένο να αντιμετωπίζει την τυφλή και βουβή απέναντί σου, φύση της εξουσίας. Μην πιστεύεις ότι η ψήφος σου θα εξαναγκάσει την εξουσία να υπακούσει πλέον στην βούλησή σου. Αποδεχόμενος ένα σύστημα που θρέφει για χρόνια την εξουσία, είναι ζήτημα χρόνου να βρεθείς ξανά εντός της ίδιας κατάστασης. Τα κοινωνικά δεινά που ακολουθούν τέτοιες πολιτικές, δεν μπορούν να εξοριστούν από τον ανθρώπινο κόσμο αλλά και ούτε να εμποδιστούν να επιστρέψουν. Η ψήφος σου θα κατοχυρώσει την παρουσία τους.

Οι απειλές που εξαπολύονται προκειμένου να συντηρήσουν τον φόβο και την ελπίδα σου , είναι τώρα πια προβλέψιμες και μπορούν να υποταχθούν στη δύναμη της ανυπακοής. Το πόσο γρήγορα θα συμβεί αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από την αποφασιστικότητα των ανθρώπων να δημιουργήσουν μία κοινωνία που θα πάψει να παρακάμπτει και θα αρχίσει να γκρεμίζει οτιδήποτε και οποιονδήποτε την έφερε σε αυτήν την κατάσταση. Εσύ είσαι που πρέπει να αλλάξεις το δίλλημα: όχι «μνημόνιο ή αντιμνημόνιο», αλλά «ολιγαρχία ή άμεση δημοκρατία;». Αυτό είναι το δίλλημα που πρέπει να τεθεί και που εντέχνως όλοι το αφήνουν έξω από κάθε συζήτηση.

Η παροχή της ψήφου σε καθιστά προβλέψιμο, κανονικό και ελέγξιμο υποκείμενο. Η ψήφος στα κόμματα είναι στην ουσία ψήφος στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, η οποία έχει ως σκοπό και στόχο να σε κρατάει μόνιμα ένα βήμα πίσω από τις εξελίξεις. Ό,τι θέλεις να κάνεις το κάνεις πάντοτε κατόπιν εορτής, αφού έχεις δώσει το δικαίωμα στην εξουσία να πράξει στο όνομά σου, είναι αργά για να της ζητήσεις ευθύνες. Οι ευθύνες γυρίζουν εντέχνως επάνω σου. Η ψήφος που θα δώσεις, σου επιτρέπει να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου ανακουφισμένος, παρακάμπτοντας  την ενοχή ότι ίσως δεν κάνεις αυτό που πραγματικά μπορείς. Σου δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είσαι ενεργός πολίτης. Αυτοί που θα εκλέξεις θα συνεχίσουν να δρουν ερήμην σου καθιστώντας σε, πολιτικά παθητικό. Δεν θα χρειαστεί να αναλάβεις καμία πολιτική ευθύνη για τίποτε, επειδή μέσα στο μυαλό σου το κάνουν αυτοί για σένα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να συνεχίσεις να αποδέχεσαι και να νομιμοποιείς την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, προκειμένου να έχεις μία «καθωσπρέπει κοινωνία». Το αντίδοτο στον αρπακτικό καπιταλισμό δεν είναι η περεταίρω συγκέντρωση της εξουσίας στο «σωστό κόμμα» αλλά η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποκέντρωσή της, η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διάχυσή της σε όσο το δυνατόν περισσότερα κομμάτια της κοινωνίας.

Το μεγάλο άλμα προς την ελευθερία για το οποίο τόσο πολύ κόπτεσαι, δεν θα γίνει ποτέ όσο ορίζεις τον εαυτό σου ως ένα πλάσμα της ανάγκης. Είναι καιρός να ξορκίσεις τους φόβους σου και κυρίως να ξορκίσεις τον χειρότερο από όλους: το φόβο ότι είσαι ανίκανος να ξεφύγεις από την κατάσταση του φοβισμένου. Δεν τους έχεις ανάγκη. Μπορεί δικαιολογημένα σε πολλά θέματα να είσαι μπερδεμένος ή αβέβαιος ως προς το «πώς» πρέπει να γίνει κάτι. Δεν έχεις όμως πλέον καμία δικαιολογία να αισθάνεσαι αβέβαιος ως προς το «τι» και από «ποιον»Άμεση δημοκρατία ασκούμενη από εμάς. Το «πως», θα το βρούμε στην πορεία.

Ποτέ στη ζωή σου δεν έχεις βιώσει την πολιτική ελευθερία. Είναι επόμενο λοιπόν να τη φοβάσαι. Την φοβάσαι γιατί νομίζεις ότι δεν θα μπορείς να την ελέγξεις. Αυτό σου έχουν μάθει. Δεν μπορεί να αποφασίζει ο καθένας. Δεν μπορεί να έχει γνώμη ο καθένας. Ίσως πρέπει να σκεφτείς ποιον εννοούν όταν λένε «ο καθένας». Μήπως αυτός «ο καθένας» συμπεριλαμβάνει και εσένα τον ίδιο; Μήπως ήρθε ο καιρός να σταματήσεις τις ατελείωτες παρακάμψεις γιατί δεν θέλεις να πληρώσεις; Σήκωσε τη μπάρα και πέρασε. Αν δεν σηκώνεται πάρε την απόφαση και σπάστη. Ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά είναι δικός σου. Έχεις δικαίωμα να κινείσαι επάνω του και δεν μπορεί κανείς να σου αφαιρέσει αυτό το δικαίωμα. Αλλιώς θα μείνεις για πάντα ένας στωικός σκλάβος που θα περιμένει το ξεροκόμματο και θα λέει «ευχαριστώ αφέντη». Αν δεν το κάνεις εσύ θα το κάνει κάποιος άλλος όταν η απόγνωσή του, θα μετατραπεί σε θάρρος . Εσύ θα είσαι απλός θεατής . Θέλεις να είσαι θεατής; «Αν δεν θέλεις να πεθάνεις θεατής του κόσμου , πρέπει να καταστρέψεις τον κόσμο των θεατών.» (κοίταζε στους τοίχους, πάντα κάτι καινούργιο θα μάθεις).


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-aqs

Όλοι αυτοί οι… «χωρίς»

Πριν μερικά χρόνια, περπατούσες στο δρόμο και δεν έβλεπες κανέναν από «αυτούς», παρά μόνο κανέναν εδώ και εκεί καθιστό, στο πεζοδρόμιο πολυσύχναστων δρόμων. Άλλες φορές, τριγύριζαν στις καφετέριες ζητώντας από τους θαμώνες χρήματα, πριν προλάβουν να τους διώξουν οι ιδιοκτήτες. Είχαμε συνηθίσει την παρουσία τους και πολλές φορές δεν τους δίναμε τίποτε γιατί… «μας τα είχανε πρήξει». «Είναι τεμπέληδες και δεν πάνε να δουλέψουν. Τους αρέσει να τους τρέφουν οι άλλοι. Βάζουν τα παιδιά τους να ζητιανεύουν την ίδια στιγμή που αυτοί κάθονται σε καφενεία και πίνουν μπύρες». Ήταν οι αποκαλούμενοι «γύφτοι» ή κάτι «τελειωμένοι Αλβανοί». Μόνον αυτοί έκαναν αυτή τη δουλειά. Κάπως έτσι σκεφτόμασταν, χωρίς να φανταστούμε ότι κάποια στιγμή «αυτοί» θα γίνουν τόσοι πολλοί. «Αυτοί», είναι πλέον, οι φτωχοί.

Σήμερα τους συναντάμε παντού. Έξω από τα super-markets, από τα ψιλικατζίδικα, σε σταθμούς λεωφορείων, στο μετρό, κλπ. Το μόνο σημείο που εγώ τουλάχιστον δεν τους έχω συναντήσει ποτέ είναι εντός των μεγάλων εμπορικών κέντρων. Γιατί άραγε; Απλώς αναρωτιέμαι. Η κοινωνική ομάδα που κάποτε αποτελούνταν κυρίως από γύφτους ή κάποιους άτυχους στη ζωή ανθρώπους, σήμερα έχει διευρυνθεί κοινωνικά και περιλαμβάνει όλους αυτούς που είναι πλέον «χωρίς» . Χωρίς δουλειά, χωρίς σπίτι, χωρίς οικογένεια, χωρίς χαρτιά διαμονής, χωρίς κοινωνική ταυτότητα, χωρίς μέλλον και φυσικά χωρίς δημοκρατία. Στην περίπτωση δε που κάποιος συνδυάζει όλα τα παραπάνω, είναι και χωρίς… παρόν. Το σήμερα αυτών των ανθρώπων, είναι το αύριο που τους αφαίρεσαν χθες.

Ο σημαντικότερος ρόλος των φτωχών στην κοινωνία ήταν ανέκαθεν διττός. Από τη μία αποτελούσαν το παράδειγμα προς αποφυγή για τους εργάτες. Αντιπροσώπευαν τον τρόμο πως μπορεί και αυτοί να καταντήσουν έτσι κάποια μέρα. Η ύπαρξή τους και μόνο χαμηλώνει το κόστος εργασίας, υπονομεύοντας την ισχύ του εργάτη έναντι του εργοδότη. Από την άλλη μεριά οι φτωχοί είναι μία μη πολιτική μορφή, άνθρωποι εξ ορισμού αποκλεισμένοι από την πολιτική, με εικονικά δικαιώματα που ποτέ δεν πρόκειται να ασκήσουν. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι οι κομμουνιστές αλλά και οι σοσιαλιστές -που υποτίθεται ότι ενδιαφέρονται περισσότερο για τον άνθρωπο απ’ ότι οι καπιταλιστές- υποστηρίζουν πως από τη στιγμή που οι φτωχοί αποκλείονται από την παραγωγή θα πρέπει να αποκλειστούν και από την πολιτική οργάνωση. Οι κομμουνιστές πιστεύουν ότι το κόμμα πρέπει να απαρτίζεται από την λεγόμενη πρωτοπορία των εργατών που εργάζονται σε βασικές μορφές παραγωγής και όχι από φτωχούς εργάτες ή πολύ περισσότερο από άνεργους. Οι φτωχοί ως κοινωνικά παράσιτα, θεωρούνται επικίνδυνοι και από ηθικής απόψεως – κλέφτες , πόρνες, ναρκομανείς – αλλά και από πολιτικής απόψεως γιατί είναι ανοργάνωτοι, αντιδραστικοί αλλά κυρίως απρόβλεπτοι. Αποτελούν για όλες τις κομματικές ιδεολογίες την «επικίνδυνη τάξη».

Αυτές οι «επικίνδυνες τάξεις» αποτελούνται κυρίως από ανθρώπους που στο φαντασιακό της κοινωνίας ορίζονται ως κατώτερες τάξεις. Είναι όλοι αυτοί που βρίσκονται έξω από κάθε ιεραρχία, χωρίς την ευκαιρία αλλά ούτε και την ανάγκη να επανενταχθούν στο κοινωνικό σύνολο. Όχι μόνο δεν έχουν ρόλο σε αυτή την κοινωνία αλλά δεν μας προσφέρουν και τίποτε. Τί κοινό μπορεί να έχει μία ανύπαντρη μητέρα με έναν παράνομο μετανάστη, έναν αλκοολικό και ένα μαθητή που εγκαταλείπει το σχολείο;

Το χαρακτηριστικότερο κοινό γνώρισμά τους είναι ότι εμείς οι υπόλοιποι δεν βλέπουμε κάποιο λόγο για την ύπαρξη τους. Η ζωή μας θα ήταν καλύτερη χωρίς αυτούς. Τους «πετάμε» σε αυτήν την τάξη επειδή τους θεωρούμε ενδόμυχα τελείως άχρηστους. Είναι μία μουτζούρα επάνω σε έναν εκπληκτικό πίνακα ζωγραφικής. Οι «άχρηστοι» άνθρωποι κομίζουν κινδύνους. Ωμή βία, φόνος, ληστεία, αλλά και απομύζηση των κοινών πόρων. «Γιατί να τους πληρώνω»; Συνέπεια του κινδύνου είναι ο φόβος. Οι άνθρωποι αυτοί γίνονται ορατοί και αξιοπρόσεκτοι  από εμάς, όχι γιατί πεθαίνουν στο δρόμο από το κρύο, αλλά γιατί μεταφέρουν το φόβο. Είναι επίφοβοι!!! Ταυτόχρονα αντιπροσωπεύουν έναν καθησυχαστικό φόβο επειδή είναι συγκεκριμένος. Σε αντίθεση με τις αβεβαιότητες που κατακλύζουν καθημερινά τη ζωή μας και δεν μας επιτρέπουν να εστιάσουμε, οι φτωχοί είναι μία σταθερά. Γνωρίζουμε ποιοι είναι αλλά και που είναι και μπορούμε ανά πάσα στιγμή να κάνουμε κάτι ώστε να κατευνάσουμε το φόβο μας. Μπορούμε να τους βοηθήσουμε αγοράζοντας από ένα δεκάχρονο ξυπόλητο κορίτσι, ένα πακέτο χαρτομάντιλα.

Ο αριθμός των ανθρώπων τους οποίους ο καπιταλισμός καθιστά περιττούς, αυξάνεται ασταμάτητα και σήμερα κοντεύει να ξεπεράσει την ικανότητα διαχείρισης του πλανήτη. Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ο καπιταλισμός να πνιγεί στα «απόβλητα» που  ο ίδιος παράγει. Δείχνει πως πλέον δεν μπορεί να τα αφομοιώσει αλλά, δυστυχώς γι’ αυτόν, ούτε να τα εξαφανίσει. Η «τοξικότητα» των αποβλήτων συνεχώς μεγαλώνει και φαίνεται πως θα καταστρέψει τον καπιταλισμό. «Φαίνεται», όμως δεν είναι σίγουρο. Ακόμα δεν έχουμε αρχίσει να βλέπουμε ή να αντιλαμβανόμαστε τις μακροπρόθεσμες συνέπειες από τις αυξανόμενες μάζες των ανθρώπινων αποβλήτων στις πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες συνύπαρξης των ανθρώπων σε πλανητικό επίπεδο. Η σημερινή κοινωνία δημιουργεί έναν «περίφρακτο χώρο» εντός του οποίου επιδιώκονται η οικονομική και κοινωνική ισορροπία. Οι άνθρωποι που δεν μπορούν να αφομοιωθούν στις δομές της «κανονικής» ζωής και να γίνουν «χρήσιμα» μέλη της κοινωνίας, απομακρύνονται και μεταφέρονται εκτός του περίφρακτου χώρου. Είναι τα «ανθρώπινα απόβλητα».

Η πιο ανθούσα βιομηχανία στις χώρες που δόλια και παραπλανητικά αποκαλούνται «αναπτυσσόμενες», είναι η μαζική παραγωγή προσφύγων. Οι φυλετικοί πόλεμοι, ο πολλαπλασιασμός των αντάρτικων στρατών, οι ληστρικές συμμορίες εμπόρων ναρκωτικών που μεταμφιέζονται σε αγωνιστές της ελευθερίας και της δημοκρατίας υπό τη σημαία των ΗΠΑ και όχι μόνο (Αφγανιστάν, Κολομβία κλπ) εξαλείφουν εύκολα μεγάλο πληθυσμιακό πλεόνασμα, κυρίως τους νέους που είναι δύσκολο να απασχοληθούν, παραμένοντας εγκλωβισμένοι και αποκλεισμένοι από κάθε προοπτική. Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν κυνηγηθεί, δολοφονηθεί και εκδιωχθεί από τα σπίτια τους στο όνομα της δημοκρατίας ή της ελευθερίας.

Οι μετανάστες πλέον κυκλοφορούν στους ίδιους δρόμους με αυτούς που διέσχιζε παλιότερα ο πλεονασματικός πληθυσμός. Μόνο που τώρα δεν μπορείς να ξεχωρίσεις παρά μόνο ίσως με το χρώμα του δέρματος, το ποιος είναι πραγματικός μετανάστης και ποιος είναι απόβλητο. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει διαφορά γιατί οι μετανάστες είναι απόβλητα και τα απόβλητα είναι μετανάστες στην ίδια τους τη χώρα (αν υπάρχει ακόμη κάτι τέτοιο). Είναι όλοι τους πρόσφυγες ανεξαρτήτου χρώματος ή εθνικότητας. Στα κέντρα διανομής συσσιτίου πηγαίνουν όλοι. Η πείνα δεν κάνει διακρίσεις. Όλοι τους είναι επί της ουσίας «χωρίς» πατρίδα, απάτριδες, όχι μόνο με την τρέχουσα έννοια, αλλά και με μία διαφορετική: με την απροσδιόριστη παρουσία μιας κρατικής εξουσίας στην οποία δεν μπορούν να δηλώσουν την πολιτική τους ιδιότητα. Είναι hors du nomos δηλαδή «έξω» από το νόμο. Όχι το νόμο της χώρας που κατοικούν ή μιας άλλης χώρας αλλά έξω από αυτόν κάθε αυτό το νόμο. Βρίσκονται σε μία συνεχή κατάσταση «αμφίσημης ολίσθησης» – όρος του Michel Agier – χωρίς να γνωρίζουν αν αυτό είναι περαστικό ή μόνιμο. Κινούνται στα μονοπάτια μιας διαδρομής που δεν ολοκληρώνεται ποτέ γιατί απλά ο προορισμός τους είναι πάντα ασαφής. Δεν υπάρχει γι’ αυτούς ο «τελικός προορισμός». Από τη στιγμή που είσαι πρόσφυγας, είσαι για πάντα!!!

«Εμείς» που είμαστε έξω από αυτό, επικροτούμε τις ανθρωπιστικές οργανώσεις που βοηθούν όλα τα απόβλητα, εσωτερικά και εξωτερικά. Μία επινόηση καλά σχεδιασμένη να ξεφορτώνει και να διαλύει το άγχος του υπόλοιπου κόσμου, να συγχωρεί την ενοχή και να κατευνάζει τις τύψεις των θεατών αλλά και να προκαλεί τη διάχυση του αισθήματος του επείγοντος και του φόβου των απρόοπτων εξελίξεων. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις πετυχαίνουν το ιδεώδες ασυμβίβαστο: την έντονη επιθυμία να ξεφορτωθούμε τα ανθρώπινα απόβλητα με την ικανοποίηση της οδυνηρής επιθυμίας της ηθικής ορθότητας. Επουλώνουμε έτσι την ένοχη συνείδηση που προκαλείται από τα δεινά του καταραμένου τμήματος της ανθρωπότητας.

Η κατάταξη στην κατηγορία του απόβλητου δεν παραμένει ποτέ μία αθλιότητα περιορισμένη σε ένα σχετικά μικρό μέρος του πληθυσμού. Είναι μία δυνητική προοπτική για τον καθένα. Γίνεται το ένα από τα δύο άκρα μεταξύ των οποίων η παρούσα και μέλλουσα κοινωνική θέση του καθενός «πηγαινοέρχεται». Εμείς βρισκόμαστε προς το παρόν στο άκρο του «με». Πρέπει να κάνουμε κάτι πριν να βρεθούμε στο άκρο που υπάρχει το «χωρίς», γιατί τότε θα είναι πολύ αργά. Ελοχεύει πάντοτε ο κίνδυνος αν βρεθείς μία φορά «χωρίς», να μείνεις για πάντα «χωρίς». Αυτό συμβαίνει και τώρα. Συνειδητοποιήσαμε ξαφνικά ότι ζούμε «χωρίς δημοκρατία». Μήπως μείνουμε για πάντα «χωρίς δημοκρατία»;


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-ag7

Μην απαντάς…Μάθε να ρωτάς

Ο σημερινός κόσμος εμφανίζεται κυριολεκτικά αντεστραμμένος. Η οικονομική ηγεμονία έχει εκ των προτέρων καταστρέψει τις βεβαιότητες που γεννούσαν ελπίδες και προοπτικές. Πριν τα κοινωνικά κινήματα προλάβουν να δράσουν η οικονομική ηγεμονία έχει ήδη περάσει σε νέες σταθερές γι’ αυτήν αξίες. Οι πιο σημαντικές ίσως από αυτές είναι η θεαματική ενίσχυση της κυριαρχίας των αγορών απέναντι στους λαούς και η εσωτερίκευση των επιταγών της «κοινωνίας του θεάματος» από τους ανθρώπους. Αποτέλεσμα αυτών είναι η δημιουργία της πίστης, ότι η συγκεκριμένη κοινωνία μπορεί να αναπαράγεται δίχως καμία αντίπαλη ιδέα. Ο νεοφιλελευθερισμός αντιμετωπίζεται εδώ και χρόνια ως μία τελεσίδικη και παγιωμένη ιδέα που αφορά στον τρόπο που πρέπει να πορεύεται η κοινωνία. Ταυτόχρονα είναι ένα πολιτικό καθεστώς το οποίο έχει πάρει την οριστική μορφή του και μπορεί να αναπαράγεται δίχως να αμφισβητείται. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία ως τρόπος κατεξοχήν αποκλεισμού των ανθρώπων από τις αποφάσεις αποτελεί τον πυλώνα στήριξης του καθεστώτος. Οι ταγοί και οι υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού μίλησαν για το «τέλος της ιστορίας» υπονοώντας ταυτόχρονα το τέλος των προβληματισμών όχι μόνο για την εξέλιξη της κοινωνίας αλλά και για την εξέλιξη των δημοκρατικών θεσμών. Έτσι φτάνουμε στο σημείο να αποδεχόμαστε την κοινοβουλευτική δημοκρατία ως ένα αμετακίνητο θεσμικό ιδεώδες. Οι οικονομικοί ηγεμόνες κατάφεραν δυστυχώς να φτιάξουν μία κοινωνία που πολεμά τις ίδιες της, τις δυνατότητες. Αυτό είναι κάτι που κάνει το έργο τους πιο εύκολο , αφού την αποπροσανατολίζει με αποτέλεσμα να πολεμά εναντίον τού λάθος εχθρού. Ο εχθρός είναι ο ίδιος ο εαυτός της. Παρ’ όλα αυτά βγαίνει στο δρόμο να πολεμήσει και έχοντας πάντα όλες τις απαντήσεις έτοιμες, εξακολουθεί να κάνει το ίδιο λάθος: δεν κάνει την κατάλληλη ερώτηση.

Οι κατέχοντες την εξουσία λειτουργούν σχεδόν πάντα με το ίδιο σκεπτικό: αυτό που πρέπει να αποδείξουν το παρουσιάζουν ως αξίωμα. Ακόμα και όταν πρέπει να καταπατήσουν τα βασικά σου δικαιώματα, με πρώτο αυτό της επιλογής, το κάνουν γιατί υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από αυτά, που δικαιολογεί απόλυτα την αναστολή τους. Αυτό το «πιο σημαντικό» ήταν μέχρι πριν από μερικά χρόνια, η διατήρηση της υπάρχουσας «τάξης» (order). Δεν χρειαζόταν να σου αποδείξουν το γιατί έπρεπε να σώσουν την «τάξη», θεωρείτο από όλους δεδομένο. Όμως, μέσα από μία κατ’ επίφαση αναγκαιότητα (να σώσουμε τις τράπεζες ή να μην χρεοκοπήσουμε) αποκαλύπτεται σιγά-σιγά το πραγματικό πρόσωπο της οικονομικής ηγεμονίας και ο αληθινός στόχος της: η αλλαγή. Ο καπιταλισμός και η συνέχειά του ο αρπακτικός νεοφιλελευθερισμός, άρχισε να μεταλλάσσεται. Η οικονομική ηγεμονία δεν γνωρίζει που θα οδηγήσει αυτή η μετάλλαξη και αποφάσισε να ξεκινήσει καλύπτοντας τα νώτα της.  Απέναντι στο αίτημα των κοινωνιών για περισσότερη δημοκρατία, οι ηγεμόνες αντέταξαν την οικονομική υπεροπλία τους και βύθισαν τους λαούς στη φτώχεια. Όντας υποχρεωμένοι να υπερασπίσουν τα συμφέροντά τους , αποφάσισαν να φτιάξουν και κατόπιν να επιβάλουν το δικό τους «δημοκρατικό διαδικαστικό», ξεκινώντας από το να διορίζουν κυβερνήσεις. Ο «διαδικαστικός μηχανισμός» συμπληρώνεται από την καταστολή και την διαχείριση του φόβου ώστε να μπορεί να επιβεβαιώνεται συνεχώς στο φαντασιακό των ανθρώπων, η υπεροπλία των οικονομικών ηγεμόνων. Πέτυχαν μία αλλαγή αντίθετη από αυτή που ήθελε η κοινωνία. Βαδίζουμε ολοταχώς προς μία νέου τύπου διακυβέρνηση (και όχι κυβέρνηση), την οποία με τις φτωχές μου γνώσεις φτάνω να την ονομάσω «οικονομικό ολοκληρωτισμό».

Το πολιτικό νόημα της εξουσίας καθοδηγείται από τη λογική της ταυτολογίας: «αυτό που υπάρχει, υπάρχει απλώς επειδή υπάρχει, και στο βαθμό που υπάρχει, δεν μπορεί παρά να υπάρχει». Η λογική της ταυτολογίας βοηθά σε μεγάλο βαθμό την εξουσία στο να περιορίσει και να προεξοφλήσει ένα ευρύτερο φάσμα επιλογών, όχι μόνο των υπαρχόντων ατόμων αλλά και αυτών που θα έρθουν. Χρειάζεται να διασφαλίσει ότι οι άνθρωποι θα δράσουν με συγκεκριμένους τρόπους απόλυτα διαχειρίσιμους από την ίδια και όχι με διάφορους τρόπους που πιθανόν να βρουν την εξουσία απροετοίμαστη. Είναι απαραίτητη η χρήση της «υπόρρητης επιβολής» ώστε να χειραγωγηθούν οι όποιες δυνατότητες έχει ο «λαός». Πρέπει πάση θυσία υπόρρητα να του επιβληθεί να κάνει αυτό που σε άλλη περίπτωση δεν θα έκανε. Έτσι οι πρακτικές των κινημάτων γίνονται απόλυτα προβλέψιμες. Η εξουσία που τώρα ονομάζεται οικονομική ολιγαρχία, είναι πάντα ένα βήμα μπροστά.

Οι κοινωνίες του δυτικού κόσμου μοιάζουν και κατά τη γνώμη μου, είναι, ιδεολογικά ομοιογενείς. Ο νεοφιλελευθερισμός έχει καταφέρει να περάσει πλέον στο επίπεδο της «κληρονομημένης σκέψης», με την έννοια που δίνει σε αυτές τις δύο λέξεις ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Οι κοινωνίες πριν από τον νεοφιλελευθερισμό μοιάζουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Η εσωτερίκευση του καπιταλιστικού ιδεώδους, είναι τόσο ισχυρή στους ανθρώπους, που πιστεύουν ακράδαντα ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανένα άλλο είδος κοινωνίας ή πολιτικής πέρα από την υπάρχουσα.  Ο πανταχού παρών οικονομικός αναγωγισμός οδηγεί στη δημιουργία μιας μονοδιάστατης οικουμένης που χαρακτηρίζεται από την αδυναμία των ανθρώπων να αντιδράσουν στις εντολές των αγορών εξαιτίας της αναμφισβήτητης υπεροπλίας τους. Οι ταγοί του θριαμβεύοντος νεοφιλελευθερισμού είναι πλέον απαλλαγμένοι από τον λόγο, ίσως και τη δράση, των όποιων αντιπάλων τους. Η διάχυτη πολιτική και οικονομική αβεβαιότητα έχει τη δύναμη να δημιουργεί απελπισία και φόβο με αποτέλεσμα όχι μόνο  την ακινητοποίηση της πλειονότητας των ανθρώπων αλλά και η όποια διεξαγωγή αγώνα, να λαμβάνει χώρα μόνιμα στην έδρα του αντιπάλου: στο οικονομικό πεδίο. Ο φόβος της ανατροπής μέσω μιας κοινωνικής έκρηξης που διακατείχε την εξουσία των αγορών μοιάζει να εξαλείφεται αφού όποιος αγώνας γίνεται έχει ως στόχο την επιστροφή στον ίδιο τύπο κοινωνίας από τον οποίο προήλθε μέσα από τα χρόνια, η εξουσία τους.

Το κρυφό χαρτί της οικονομικής ηγεμονίας είναι το ότι μπορεί να αποκρύπτει, δείχνοντας!!! Δείχνει πως το πρόβλημα των ανθρώπων είναι οικονομικό, ενώ στην πραγματικότητα,  είναι πολιτικό. Η κατάλληλη ερώτηση που πρέπει να τεθεί από την κοινωνία προς την εξουσία της, δεν είναι το πώς θα διαμορφωθούν οι μισθοί στον ιδιωτικό ή στον δημόσιο τομέα- κάτι για το οποίο έχουμε σίγουρα όλες τις απαντήσεις. Η σωστή ερώτηση είναι: ποιος πρέπει να αποφασίζει γι’ αυτό; Ποιος αποφασίζει για την παιδεία, για την υγεία,  για την εργασία, κλπ, αλλά και από πού αντλεί αυτήν την εξουσία; Μπορούμε να δημιουργήσουμε πραγματικά επαναστατικά κινήματα που να έχουν ως πρόταγμα τη δημιουργία μιας διαφορετικής κοινωνίας η οποία θα αμφισβητεί συνεχώς τον εαυτό της, ή θα συνεχίσουμε να φτιάχνουμε κινήματα τα οποία θα μαραίνονται μετά από λίγο, εξαιτίας της αφόρητης μονοτονίας τους; Πόσα ακόμα κινήματα χρειάζονται οι εργαζόμενοι για να συνεχίσουν να ελπίζουν ότι μέσα από αυτά θα καταφέρουν να αποφύγουν την ανεργία, την αθλιότητα και την περιθωριοποίηση; Μήπως πρέπει να γράψουμε ξανά στους τοίχους όπως το Μάη του ’68, «Μη δουλεύετε ποτέ»; Μας λείπει η φαντασία ή φοβόμαστε το «ανέφικτο»; Η πραγματική ενδυνάμωση αλλά  και σταθεροποίηση του υπάρχοντος καθεστώτος, βρίσκεται στην απουσία της φαντασίας για μία ριζική ανατροπή.

Το περιορισμένο εύρος της φαντασίας μας σε ότι αφορά τις επιλογές αντίδρασης και αντίστασης, ορίζεται πολύ εύκολα από το γεγονός ότι προσπαθούμε να αντισταθούμε απέναντι σε ένα ολιγαρχικό καθεστώς, χρησιμοποιώντας δημοκρατικές διαδικασίες. Είναι αστείο και μόνο να το λες. Από τη στιγμή που έχουν καταλυθεί όλες οι δημοκρατικές διαδικασίες και οι οικονομικοί ηγεμόνες διορίζουν πλέον και στα κράτη τούς υπαλλήλους τους σε θέσεις κυβερνητικών , ο συμβολισμός και μόνο μιας τέτοιας πρακτικής από την μεριά τους, σημαίνει το τέλος της πολιτικής όπως τη γνωρίζαμε. Εμείς, από την άλλη συνεχίζουμε να κάνουμε πορείες, συγκεντρώσεις και συζητήσεις υψηλού επιπέδου για τους λόγους που μας οδήγησαν εδώ , και για το αν θα μπορέσουμε να μην πληρώσουμε το «χαράτσι». Κάνουμε αντίσταση κοιτώντας το Λαζόπουλο ή το Radio Αρβύλα.

Δεν είμαστε ίσοι!!! Είμαστε υποχρεωμένοι να το καταλάβουμε!!! Αυτό είναι το υπόρρητο θέσφατο της οικονομικής ηγεμονίας και των ταγών του Ευρωπαϊκού Ολοκληρωτισμού. Στο ένα μέρος βρίσκεται ο «λαός», ανήμπορος, ανέτοιμος, αγράμματος στα οικονομικά και ζαλισμένος από τα συνεχή χτυπήματα των «μεταρρυθμίσεων». Στο άλλο μέρος βρίσκονται οι οικονομικοί ηγεμόνες, που προστατεύονται από στρατό, οικονομικούς «ειδήμονες» και κυρίως από τον «νόμο». Έναν «νόμο» που έφτιαξαν οι ίδιοι προκειμένου να προστατέψουν τους εαυτούς τους, από οποιονδήποτε θα αμφισβητούσε τις πρακτικές τους αλλά προπάντων την υπεροπλία τους. Η ανισότητα μεταξύ των μερών δεν πρέπει μόνο να αναπαράγεται υλικά, αλλά πρέπει και να συμπληρώνεται από την μη αμφισβητησιμότητά της. Οποιαδήποτε τέτοια αμφισβήτηση θα μπορούσε να συνεπιφέρει μία συμβολική απώλεια της υπεροπλίας, κάτι εξαιρετικά οδυνηρό για την εξουσία. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να αντιμετωπίζουν την εξουσία μόνο ως πρακτικά ανίκητη, αλλά και ως φαντασιακά αήττητη. Προετοιμάζουν το έδαφος τοποθετώντας σε καίριες κρατικές θέσεις ή εντός των κυβερνήσεων ανθρώπους που είναι αυτό που λέμε «δικοί τους» ώστε να μπορούν να ελέγξουν οποιοδήποτε μέτωπο ρήξης με την κοινωνία ανοίξει η πολιτική τους. Επειδή ακριβώς χρησιμοποιεί αυτή την τακτική, έχει την πολυτέλεια να ανοίγει πολλά μέτωπα ταυτόχρονα, δημιουργώντας σύγχυση στον κοινωνικό ιστό, αλλά και συνεχόμενα σοκ, από τα οποία οι άνθρωποι χρειάζονται χρόνο να συνέλθουν. Από εκεί και μετά οποιαδήποτε αντίδραση κατακεραυνώνεται προκειμένου να τεθεί σε ισχύ το «ακαταμάχητο» της εξουσίας ή της όποιας κυβέρνησης. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τεθεί σε κίνδυνο η αξιοπιστία της συμβολικής τους ανωτερότητας. Ακόμα και αν η θέα και μόνο ενός πυροβόλου μπροστά από το πλήθος φτάνει για να αποτρέψει οποιαδήποτε αντίσταση, πρέπει να γίνει σαφές ότι το πυροβόλο δεν είναι διακοσμητικό.

Μέσα από μία σταθερή αιτία δεν μπορείς να εξάγεις μεταβλητά αποτελέσματα. Η σταθερή αιτία είναι η ύπαρξη ενός ολιγαρχικού καθεστώτος το οποίο μπορεί να ανατραπεί μόνο με… «ολιγαρχικές διαδικασίες» δηλαδή μη δημοκρατικές. Πρέπει να μάθουμε να τους αφαιρούμε το λόγο. Πρέπει καλώς ή κακώς να αφαιρούμε το λόγο όχι μόνο από αυτούς που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας, αλλά και από τους οπαδούς τους. Η οικονομική ολιγαρχία έχει ήδη ξεκινήσει τον πόλεμο. Εμείς; Μήπως είμαστε ειρηνιστές; Το να είσαι ειρηνιστής, είναι ένα συναίσθημα ευγενικό αλλά κενό. Η ειρήνη πρέπει να κατακτηθεί. Όταν την αντιλαμβάνεσαι ως συνθήκη, μετατρέπεται τις περισσότερες φορές σε εργαλείο κυριαρχίας και εκμετάλλευσης. Οι κοινωνίες που θέλουν δημοκρατία, κάνουν πόλεμο και τον κάνουν για να σταθεροποιήσουν αυτή την ίδια τη δημοκρατία. Για άλλη μία φορά πρέπει να βρούμε την κατάλληλη ερώτηση. Είναι το πρόβλημα μας ηθικό; να κάνουμε ή όχι πόλεμο; Μήπως η ερώτηση που πρέπει να τεθεί είναι: γιατί πρέπει να  κάνουμε πόλεμο; Οι έννοιες της αντίστασης και της δημοκρατίας πηγαίνουν πάντα μαζί και νομιμοποιούνται στην πορεία. Η ιστορία το έχει δείξει πολλές φορές.

Πρέπει να πάψουμε να απαντούμε. Η σωστή απάντηση έχει νόημα μόνον όταν γίνεται η κατάλληλη ερώτηση. Είναι καιρός να βάλουμε την εξουσία να μας απαντήσει. Μην ξεχνάμε ότι η εξουσία είναι υποχρεωμένη να αποδεικνύει συνεχώς την αιτία της ύπαρξής της. Όταν κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει τότε έχουμε μία διαφορετική σχέση. Σχέση πολέμου. Ο πόλεμος δεν ξεκινά ποτέ όταν ο ένας προσπαθεί να επιβάλει την προσταγή, αλλά όταν ο άλλος αρχίζει να αντιστέκεται.

Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας

Άλλη μία φορά η δημοκρατία δέχθηκε ένα δυνατό χτύπημα. Αυτή τη φορά δεν άντεξε. Έφυγε. Ο λαός είναι ανήμπορος να την κρατήσει, ή εντελώς ανέτοιμος για κάτι τέτοιο. Παρακολουθεί την φυγή της δημοκρατίας, θαμπωμένος από το θέαμα που του παρουσιάζει η εξουσία και οι πιστοί οπαδοί της. Περιμένει αφού συνέλθει από το σοκ, να τον σώσει κάποιος. Κάποιος για τον οποίο δεν γνωρίζει τίποτε απολύτως και που τον εμφανίζουν διορίζοντάς τον, αυτοί που τόσα χρόνια τον εμπαίζουν γελώντας πίσω από την πλάτη του.

Οι ταγοί μαζί με τους «Πολίτες» του συστήματος, διαπληκτίζονται για το αν αυτό το σκηνικό που στήθηκε για την εξεύρεση πρωθυπουργού είναι αντισυνταγματικό ή όχι. Δεν ξέρω αν έχει και τόση σημασία αυτή τη στιγμή. Αυτό που για μένα μετράει, είναι το γεγονός πως για άλλη μία φορά κανένας δεν ρώτησε το λαό. Οι σωτήρες εμφανίζονται ο ένας πίσω απ’ τον άλλο, και διαγωνίζονται ποιος θα σώσει την Ελλάδα. Η νέα ακροδεξιά, εμφάνισε την παλιά ακροδεξιά ως το μόνο κόμμα που με τη στάση του όλους αυτούς τους μήνες προσπαθούσε να σώσει την Ελλάδα, αλλά τελικά λόγο της απέραντης μετριοφροσύνης που χαρακτηρίζει τον πρόεδρο του Λάος δεν δέχτηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση. Για όποιον δεν κατάλαβε, ως νέα ακροδεξιά, χαρακτηρίζω τους ανθρώπους των ΜΜΕ που τις μέρες αυτές έχουν παίξει σημαντικότατο ρόλο στην πλήρη ακινητοποίηση του λαού.

Ο χαρακτηρισμός αυτός δεν είναι καθόλου υπερβολικός αν αναλογιστεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο τρομοκρατούν τον κόσμο όλο αυτό το διάστημα από την είσοδό μας στο μνημόνιο και μετά. Όχι ότι πριν ήταν καλύτερα, αλλά τους τελευταίους μήνες ξέφυγαν εντελώς. Η τηλεόραση όπως έχω γράψει και αλλού (ΜΜΕ και πολιτική) είναι το σημαντικότερο ίσως εργαλείο της εξουσίας προκειμένου να πετύχει την διατήρηση της συμβολικής τάξης. Όλη αυτή η διαδικασία των τελευταίων ημερών έχει έναν εξαιρετικά καίριο συμβολισμό: την αφαίρεση του δικαιώματος της επιλογής. Το “επιλέγειν” αποτελεί θεμέλιο της δημοκρατίας. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, οι άνθρωποι είχαν έστω και τυπικά ένα περιθώριο και ένα δικαίωμα στην επιλογή. Με την ακύρωση του δημοψηφίσματος (σε καμία περίπτωση δεν πίστεψα ότι θα γινόταν) αλλά και με τον τελικό “διορισμό” κυβέρνησης, το σύστημα στην πραγματικότητα αποκαλύπτει περήφανο τον απώτερο σκοπό του που δεν είναι άλλος από το να τελειώνει με αυτά τα … “δημοκρατικά δικαιώματα”.

Ο τρόπος με τον οποίο τα ΜΜΕ πέτυχαν σε αυτή τη συμβολική διαδικασία είναι κλασσικός γι’ αυτά. Χρησιμοποίησαν για μία ακόμη φορά την τεχνική του να “αποκρύπτεις δείχνοντας”. Ασχολούνται συνεχώς με κάτι εντελώς διαφορετικό από το ουσιαστικό κομμάτι της όλης διαδικασίας. Δεν σου προβάλουν ποτέ ως σημαντικό σημείο, την μόνιμη και εσκεμμένη απουσία του λαού από όλες τις αποφάσεις. Κατέστησαν επουσιώδες το ζήτημα αυτό και κατασκεύασαν το “σημαντικό” – με τη βοήθεια βέβαια της εξουσίας – εμμένοντας στο πρόσωπο. Η “πολιτική αξία” ενός προσώπου (αν υπάρχει κάτι τέτοιο) καθίσταται σημαντικότερη από τα δημοκρατικά δικαιώματα των ανθρώπων.

Η επιλογή είναι μία και μοναδική: η “επιβίωση”. Η επιβίωση τίνος; “Της κοινωνίας μας”, είναι η εύλογη απάντηση των “ειδικών”. “Αν χρεοκοπήσουμε δεν θα επιβιώσουμε ως κοινωνία, ως έθνος, ως κράτος. Δεν μπορείς να αποφασίσεις εσύ, δεν έχεις την ικανότητα να παίρνεις τέτοιες αποφάσεις”. Αυτό είναι το υπόρρητο μήνυμα των ΜΜΕ. Μετατρέπουν έτσι την αρχή της επιβίωσης σε όπλο καθυπόταξης στα χέρια των αυτόκλητων και αυτοανακηρυγμένων φρουρών των “αξιών” της κοινωνίας προκειμένου να αποσπάσουν εκβιαστικά το προσκύνημα των υποτακτικών τους καταργώντας κάθε υπόνοια αυτονομίας ή αυτόνομης επιλογής. Όταν πρέπει να αποφασίσουν αυτοί για οικονομικά μέτρα αποσυνδέουν εντελώς την οικονομία από την κοινωνία. Όταν όμως πρέπει έστω και τυπικά να ερωτηθεί ο λαός τότε η οικονομία αποτελεί βασικό πυλώνα στήριξης της κοινωνίας. Οι “αξίες” βέβαια τις οποίες πρεσβεύουν και που μας καλούν να σώσουμε μπορούν εύκολα να συμπεριληφθούν όλες σε μία λέξη: χρήμα. Η σημασία των αξιών σε μία κοινωνία είναι τεράστια και παίζει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή της και στην πορεία της, αλλά δεν είναι του παρόντος μία τέτοια συζήτηση. (Εργασία : Πυλώνας της αντιπροσώπευσης)

Αυτό που θέλουν οι θεματοφύλακες του συστήματος να “επιβιώσει” δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από το υπάρχον πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Πρέπει να υπάρχει “σταθερότητα” (να κυβερνάμε πάντα εμείς στο όνομά σου) και ομαλότητα (είσαι ανώμαλος όταν ζητάς δημοκρατικά δικαιώματα) . Αφού κατάλαβαν πολύ καλά πως οι λαοί άρχισαν έστω και λίγο, έστω και αργά, να αμφισβητούν την καθεστηκυία τάξη, οι εξουσιαστές πρέπει πάση θυσία να αποτρέψουν την αμφισβήτηση αυτή. Κάποτε οι εκλογές ήταν “παγίδα για μαλάκες”. Τώρα αποτελούν τον “επικίνδυνο τόπο της εξουσίας”. Συνεπώς, πρέπει “το όριο της δημοκρατίας” να μικρύνει. Το όριο της δημοκρατίας είναι αυτό κατά το οποίο τίθεται σε αμφισβήτηση η τάξη και η ασφάλεια του συστήματος από το οποίο προέρχονται και προστατεύονται όλοι αυτοί οι “ειδικοί”. Τώρα σταματάμε και τις εκλογές!! Οι κυβερνήσεις από εδώ και στο εξής θα διορίζονται από το ίδιο το σύστημα.

Από όλο αυτό το θέατρο που στήθηκε, οδηγώ τη σκέψη μου σε έναν “ύποπτο” συλλογισμό : η Ελλάδα τελικά δεν είναι μόνο το “οικονομικό πειραματόζωο” της Ευρώπης, αλλά και το “πολιτικό”. Ο Ευρωπαϊκός ολοκληρωτισμός, περιμένει πιστεύω, την αντίδραση του Ελληνικού λαού. Το ερώτημα είναι αν και και με ποιο τρόπο ο λαός είναι σε θέση να αντιδράσει. Αν οι άνθρωποι δεν αντιδράσουν άμεσα αμφισβητώντας την συγκεκριμένη πρακτική και όχι μόνο τα πρόσωπα, τότε μπορεί πολύ εύκολα να ανοίξει ο δρόμος για την ίδια διαδικασία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Σε αυτή την περίπτωση θα γίνει “επίσημη” πραγματικότητα το όνειρο της Ευρωπαϊκής ελίτ: θα κυβερνούν μόνο οι “εκλεκτοί” της. Ο Ευρωπαϊκός ολοκληρωτισμός έχει τη δύναμη να το πετύχει αυτό επικαλούμενος συνεχώς την “κατάσταση έκτακτης ανάγκης”, για οποιαδήποτε χώρα, όπως ακριβώς έκανε και εδώ. Σε μία τέτοια κατάσταση αναστέλλονται προσωρινά οι όποιες δημοκρατικές διαδικασίες και πρέπει όλοι να ακολουθούμε τις εντολές ενός “ηγέτη” ή τις εντολές των “ειδικών”, αλλιώς θα καταστραφούμε. Αν μία τέτοια κατάσταση δεν είναι προσωρινή αλλά μόνιμη, υπάρχει μόνιμη αναστολή της δημοκρατίας , της όποιας τέλος πάντων δημοκρατίας.

Ο διορισμός μια ς κυβέρνησης και όχι η εκλογή της από τον λαό, εξαφανίζει μια για πάντα ένα από τα βασικά προβλήματα των κυβερνήσεων: το πολιτικό κόστος. Από τη στιγμή που οι κυβέρνηση δεν έχει ανάγκη τον λαό να την νομιμοποιήσει, μπορεί να αποφασίσει όποια αντιλαϊκά μέτρα χρειαστούν προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι αγορές χωρίς να φοβάται την μη επανεκλογή της αφού κάτι τέτοιο δεν υπάρχει . Κάποιος “καλόπιστος” οπαδός της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας , μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτό είναι καλό και επιτέλους ο τόπος θα πάει μπροστά. Τέρμα τα ρουσφέτια. Θα υπάρχει αξιοκρατία και οι κυβερνήσεις θα πράττουν χωρίς να σκέφτονται μήπως θίξουν τα συμφέροντα των συντεχνιών. Στην περίπτωση αυτή, εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά.

Από την αρχή αυτής της κρίσης πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε δεν είναι οικονομικό αλλά πολιτικό. Δεν πιστεύω ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση από μέρος των κυβερνώντων στο να επιλύσουν τα οικονομικά προβλήματα. Πολιτική βούληση υπάρχει αλλά κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Στοχεύει στην δημιουργία οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων που θα διαλύσουν και την παραμικρή σκέψη των ανθρώπων για δημοκρατία. Αυτή τη στιγμή σε ολόκληρο τον κόσμο υπάρχει μία τάση απαίτησης για περισσότερη δημοκρατία. Οι άνθρωποί έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται πως η έλλειψη δημοκρατίας είναι αυτή που οδηγεί σε οικονομικά αδιέξοδα τις χώρες τους, επειδή ακριβώς δεν τους δίνεται το δικαίωμα της συμμετοχής στις αποφάσεις που τους αφορούν. Στην Αγγλία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στις ΗΠΑ, στη Γαλλία, ακόμα και στην Γερμανία, υπάρχουν κινήματα, διόλου ευκαταφρόνητα, που ζητούν περισσότερη δημοκρατία. Κινήματα και όχι κόμματα !! Το τονίζω αυτό .

Ο απώτερος σκοπός του αρπακτικού καπιταλισμού , έχει φανερά μεταλλαχτεί . Το κεφάλαιο που έχει συγκεντρωθεί στα χέρια λίγων είναι τόσο μεγάλο που υπερβαίνει κατά πολύ την ανάγκη των ανθρώπων αυτών για πλούτο και μόνο . Σκοπός δεν είναι πλέον η κυριαρχία “επί της φύσης” μέσο της συνεχούς ανάπτυξης . Είναι κυρίως η κυριαρχία επί των ανθρώπων, κάτι που πραγματώνεται σταθερά μέσα από συγκεκριμένο πρόγραμμα. Γράφω “επί των ανθρώπων” και όχι “επί των λαών” για να τονίσω το ότι ο καπιταλισμός δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ κρατών, εθνών ή χωρών. Για τις αγορές είναι όλοι ίδιοι. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο πρέπει και εμείς να αντιδράσουμε. Πανευρωπαϊκά, ή πολύ περισσότερο παγκόσμια. Ίσως κάτι τέτοιο φαίνεται αδύνατο, ή πολύ “βαρύ”. Δεν μπορούμε όμως να λύνουμε παγκόσμια προβλήματα με τοπικές λύσεις. Απλώς πιστεύω πως σε εμάς εδώ έλαχε το να δώσουμε το σύνθημα. Εμείς πρέπει να απαλλαγούμε από την εξουσία της οποίας δεν αναγνωρίζουμε τη νομιμότητα. Πρέπει μέσα από μία “συλλογική απόφαση” να θέσουμε σε λειτουργία το δικαίωμα που έχουμε ως λαός, να αφαιρέσουμε το λόγο από όλους αυτούς που μιλούν εκ μέρους μας χωρίς να μας ρωτούν. Ας σταματήσουμε να πιστεύουμε πως ότι αυτοί που εξουσιάζουν είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι. Η κυριαρχία τους δεν είναι παρά μία κατασκευασμένη ψευδαίσθηση που βασίζεται στο φόβο και την καταστολή. Σε εμάς εναπόκειται η απόφαση για το τί πρέπει να κάνουμε. Μπορεί να γίνομαι κουραστικά επαναλαμβανόμενος αλλά θα γράψω πάλι τη φράση του Κορνήλιου Καστοριάδη που τη θεωρώ θεμέλιο στην πορεία του ανθρώπου : “Ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος για την ιστορία του” .


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-97S

Ένα μπράβο στον «πολίτη» μου.

Πολλές φορές σε έχω κράξει. Σήμερα όμως, όχι.  Να σε συγχαρώ θέλω «πολίτη» μου, για όλα αυτά που έκανες χθες. Σταμάτησες τις παρελάσεις σε πολλές, αν όχι σε όλες τις μεγάλες πόλεις αυτής εδώ της επαρχίας. Γιατί τώρα, δεν ξέρω αν ενημερώθηκες, είμαστε και με τη βούλα επαρχία της… Ευρώπης. Σου γράφω αυτά τα λίγα λόγια για να σου πω κατ’ αρχήν, μην έχεις τύψεις. Δεν αμαύρωσες καμία μνήμη αυτών που έδωσαν τη ζωή τους για να μείνεις εσύ ελεύθερος. Γι ‘ αυτό το έκαναν, για να σου χαρίσουν το δικαίωμα να σταματήσεις όποτε εσύ κρίνεις σωστό οποιαδήποτε παρέλαση αλλά και να ρίξεις οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Πρέπει να μάθεις «πολίτη» μου πως τότε, στις 28-10-1941, κάτι ανάπηροι από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο μαζί με κάτι νεολαίους, βγήκαν στους δρόμους και αποφάσισαν να κάνουν γιορτή την απαρχή του πολέμου. Έφαγαν κάτι μπιστολιές, σκοτώθηκαν και μερικοί, αλλά δεν το έβαλαν κάτω. Η εξουσία της εποχής δεν το ήθελε αυτό και προσπάθησε να το αλλάξει. Ήθελαν να γιορτάζουμε όπως και οι υπόλοιπες χώρες, το τέλος του πολέμου. Αλλά αυτοί οι Έλληνες δεν καταλάβαιναν τίποτε. Όπως ακριβώς έκανες και εσύ χθες. Μπράβο σου, και δεν στο είχα να σου πω την αλήθεια.

Εγώ «πολίτη» μου, γνωρίζω πως ό,τι έκανες, το έκανες από μόνος σου. Δεν χρειάζεσαι το καπέλωμα κανενός προκειμένου να διαμαρτυρηθείς, αφού τα τελευταία δύο χρόνια, έχεις ανέβει επίπεδο. Οι πολιτικοί του tutto logo  μαζί με τα κονδυλοφόρα παπαγαλάκια τους, αυτοί που είπαμε πως είναι οι «καθοδηγητές» σου, σου λένε το αντίθετο γιατί θέλουν να μειώσουν τη δύναμή σου και να σε κάνουν να πιστέψεις πως είσαι λίγος αριθμητικά. Το ίδιο ακριβώς κάνουν και στις διαδηλώσεις που σου λένε πως αυτοί που πετούν πέτρες και μολότοφ, είναι κάτι «κωλόπαιδα αναρχικοί» που τους αποκαλούν «μπαχαλάκιδες.»Την επόμενη φορά που θα γίνουν επεισόδια, να πας λίγο πιο κοντά και θα παρατηρήσεις πως υπάρχουν και κάποιοι πενηντάρηδες, τριαντάρηδες, σαραντάρηδες, που δεν φορούν κουκούλα και πετούν ότι βρίσκουν μπροστά τους, αφού ότι ήταν να χάσουν το έχασαν. Θέλουν να σε πείσουν πως η έννοια του «κοινωνικού αυτοματισμού» υπάρχει μόνο σε ότι αφορά την υπακοή και όχι σε ότι αφορά την αντίσταση.

Όλοι αυτοί χθες που πήγαν στην παρέλαση δεν ήταν κουκουλοφόροι. Ήταν καθημερινοί άνθρωποι σαν και εσένα «πολίτη» μου που τους έχει κάνει προσωρινή κατάληψη η απόγνωση. Αυτοί που πέταξαν το φόβο στα μούτρα της κυβέρνησης και τόλμησαν ακόμα και μπουνιά σε βουλευτή να ρίξουν. Έκαναν κατάληψη στην εξέδρα των «επισήμων» λέγοντάς τους πως πρέπει να φύγουν επειδή επίσημος είναι μόνο ο λαός και κανένας άλλος. Μέχρι και ο παππούλης έφυγε. Έφυγε γιατί είναι λέει μεγάλος πατριώτης και δεν αντέχει να βλέπει αυτά τα έκτροπα που αμαυρώνουν τη μνήμη των αγωνιστών. Πολέμησε και αυτός λέει τότε. Να του θυμίσεις την επόμενη φορά «πολίτη» μου πως και ο Τσολάκογλου πολέμησε και μάλιστα με επιτυχία. Να σου θυμίσω πάλι, πως όλο αυτό το διάστημα που η Ελλάδα ξεπουλιέται και βρίσκεται υπό κατοχή βρίσκεται κρυμμένος στο μέγαρό του και βγαίνει που και που να μας «πει καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα» προσθέτοντας μερικά λεπτά στα δελτία ειδήσεων, τώρα που δεν έχουν και διαφημίσεις.

Καλά τα πας «πολίτη» μου. Μην σταματάς. Μην μασάς από τα ψέμματα που σου λένε οι «καθοδηγητές» σου. Βάλε τους στην άκρη, οργανώσου με τον απέναντι και τον δίπλα γείτονα. Μίλησέ του και θα δεις πόσα κοινά έχετε, πέρα από κόμματα και μαλακίες. Σταμάτα την αντίσταση! Κάνε το πρώτο βήμα για την επανάσταση. Ξεκίνα την εξέγερση!!!


Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-93T