Προσοχή στην Απάθεια.

Προκειμένου να αντιπαλέψουμε τον νεοφιλελευθερισμό πρέπει να δημιουργήσουμε τρόπους ζωής οι οποίοι θα βρίσκονται σταθερά στο περιθώριο. Μακριά από ότι έχει εισάγει ο καπιταλισμός στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να φτιάξουμε στεγανά ώστε να αποφύγουμε την διάχυση της εξουσίας η οποία χαρακτηρίζεται από την δύναμη της ρευστότητάς της. «Όμως μια αυτο-διαχειριζόμενη μικρο-οικονομία και δίκτυο αλληλεγγύης, έτοιμη να στηρίξει και ΜΑΚΡΟ-κοινωνικές αλλαγές (αν κάποτε ανέλπιστα συμβούν) μπορεί να λειτουργήσει σαν είδος φωτεινού παραδείγματος, που θα απαλύνει την απελπισία των αδαών, εμπνέοντας ελπίδα». Αυτό το έγραψε ο Omadeon. Δεν γνωρίζω αν είναι δική του ιδέα ή τη διάβασε κάπου, αλλά δεν με ενδιαφέρει κιόλας. Αυτό που μετράει είναι ότι υπάρχει ως ιδέα.

Η δημοκρατία ως προϊόν κατανάλωσης

Όλα τα καταναλωτικά αποκτήματα εμπεριέχουν κινδύνους. Οι έμποροι όμως των αγαθών, που παραπλανητικά αποκαλούνται διαρκείας, διαβεβαιώνουν τους πελάτες τους ότι τίποτε δεν θα συμβεί και ότι το προϊόν θα συνεχίσει να υπάρχει. Είναι μία υπόσχεση που δεν μπορούν να τηρήσουν. Την ίδια ακριβώς πρακτική χρησιμοποιούν και οι υπηρέτες των κομμάτων, τα στελέχη και οι αρχηγοί τους, ως άλλοι έμποροι ή managers. Εμπορεύονται οράματα και δίνουν υποσχέσεις που δεν μπορούν να τηρήσουν. Κανένας από αυτούς δεν μπορεί με καθαρή συνείδηση να μας πει ότι θα πραγματώσει το όραμα που υπόσχεται ή ότι ο ίδιος θα υπάρχει σε αυτή τη θέση προκειμένου να μας δώσει εξηγήσεις πάνω στο γιατί δεν πραγμάτωσε το όραμά του ή την υπόσχεση που μας έδωσε…

Όχι άλλους τίτλους

Πριν από μερικές μέρες, ο φίλος μου ο Γιάννης, τον οποίο εκτιμώ βαθύτατα γιατί ναι μεν έχει διαφορετικές απόψεις από τις δικές μου αλλά τις στηρίζει με επιχειρήματα, διάβασε σε ένα κείμενό μου ότι αποκαλώ τους περισσότερους Έλληνες, «νεοραγιάδες». Μου σύστησε λοιπόν να μην είμαι τόσο επιθετικός και να κάνω περισσότερη υπομονή. Σκέφτηκα, ότι μάλλον έχει δίκιο. Ίσως μερικές φορές να γίνομαι ανυπόμονος και να θέλω να φτάσω στον προορισμό μου αποφεύγοντας το ταξίδι. Ίσως δεν έχω δίκιο που συνεχώς γκρινιάζω για αυτήν την ακινητοποίηση της κοινωνίας απέναντι στα δεινά που της προκαλούν οι κυβερνώντες της. Μήπως τελικά πρέπει να σκεφτώ από την αρχή τί είναι τελικά αυτή η επανάσταση που θέλω; Aν μέσα από τα χρόνια έχει αλλάξει μορφή και δεν το έχω αντιληφθεί;

Ο φόβος σώζει.

Η σιωπή της κοινωνίας, είναι το χαρακτηριστική πρακτική της γενιάς που συμπορεύεται με το μνημόνιο. Μία μερίδα ανθρώπων έχει επιλέξει ως μορφή δράσης την ακινητοποίηση. Σχήμα οξύμωρο: δρω διά της ακινητοποίησης. Καθοριστικό αποτέλεσμα της ακινητοποίησής τους εκτός από της σιωπή είναι και η τυφλή υπακοή. Τα δύο αυτά στοιχεία αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα για όσους θέλουν να δράσουν. τρόπος με τον οποίο δρουν οι «ακίνητοι» άνθρωποι, δεν είναι άλλος από αυτόν της χρησιμοποίησης των γραναζιών του φόβου και της αβεβαιότητας, πίσω από τα οποία κρύβονται.

Αποχή: H δική μου παράκαμψη.

Είναι κάποιες στιγμές που έχω την αίσθηση ότι τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. Ένας λαός που ξεχνά τόσο γρήγορα , όσο γρήγορα θυμάται όταν τον συμφέρει. Βλέπω στην TV όλους αυτούς που πηγαίνουν και χειροκροτούν τους «βιαστές» τους. Βλέπω ακόμα να υπάρχουν μέσω των ΜΜΕ κάτι τύποι σαν τον Σαμαρά ή τον Βενιζέλο. Βλέπω ένα «λαό» να ασχολείται ακόμα με το «τί» θα ψηφίσει. Έναν «λαό» που μυαλό δεν βάζει…

Ακολουθώντας την λογική της παράκαμψης.

Τα τελευταία δύο χρόνια, αυτό που έχουν καταφέρει, από τη μία η ανοχή των ανθρώπων και από την άλλη οι πολιτικοί αυτής της χώρας, είναι το να την οδηγήσουν στο μονοπάτι της καταστροφής. Όχι οποιασδήποτε καταστροφής, αλλά σε μία καταστροφή που δεν θα αφήσει πίσω της ούτε έναν για να την καταγράψει. Δεν θα υπάρξει κανείς, όχι από ανικανότητα ή εξαφάνιση, αλλά από φόβο. Κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα βλέποντας τους ανθρώπους της να μην λένε με κανέναν τρόπο να αντλήσουν διδάγματα από το κοντινό παρελθόν και πολύ περισσότερο να εφαρμόσουν αυτά τα διδάγματα…

Όλοι αυτοί οι… «χωρίς»

Πριν μερικά χρόνια, περπατούσες στο δρόμο και δεν έβλεπες κανέναν από “αυτούς”, παρά μόνο κανέναν εδώ και εκεί καθιστό, στο πεζοδρόμιο πολυσύχναστων δρόμων. Άλλες φορές, τριγύριζαν στις καφετέριες ζητώντας από τους θαμώνες χρήματα, πριν προλάβουν να τους διώξουν οι ιδιοκτήτες. Είχαμε συνηθίσει την παρουσία τους και πολλές φορές δεν τους δίναμε τίποτε γιατί… «μας τα είχανε πρήξει». «Είναι τεμπέληδες και δεν πάνε να δουλέψουν. Τους αρέσει να τους τρέφουν οι άλλοι…

Μην απαντάς…Μάθε να ρωτάς

Ο σημερινός κόσμος εμφανίζεται κυριολεκτικά αντεστραμμένος . Η οικονομική ηγεμονία έχει εκ των προτέρων καταστρέψει τις βεβαιότητες που γεννούσαν ελπίδες και προοπτικές . Πριν τα κοινωνικά κινήματα προλάβουν να δράσουν η οικονομική ηγεμονία έχει ήδη περάσει σε νέες σταθερές γι’ αυτήν αξίες . Οι πιο σημαντικές ίσως από αυτές είναι η θεαματική ενίσχυση της κυριαρχίας των αγορών απέναντι στους λαούς…

Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας

Άλλη μία φορά η δημοκρατία δέχθηκε ένα δυνατό χτύπημα. Αυτή τη φορά δεν άντεξε. Έφυγε. Ο λαός είναι ανήμπορος να την κρατήσει, ή εντελώς ανέτοιμος για κάτι τέτοιο. Παρακολουθεί την φυγή της δημοκρατίας, θαμπωμένος από το θέαμα που του παρουσιάζει η εξουσία και οι πιστοί οπαδοί της. Περιμένει αφού συνέλθει από το σοκ, να τον σώσει κάποιος. Κάποιος για τον οποίο δεν γνωρίζει τίποτε απολύτως και που τον εμφανίζουν διορίζοντάς τον, αυτοί που τόσα χρόνια τον εμπαίζουν γελώντας πίσω από την πλάτη του.

Ένα μπράβο στον «πολίτη» μου.

Γιατί τώρα, δεν ξέρω αν ενημερώθηκες, είμαστε και με τη βούλα επαρχία της… Ευρώπης. Σου γράφω αυτά τα λίγα λόγια για να σου πω κατ’ αρχήν, μην έχεις τύψεις. Δεν αμαύρωσες καμία μνήμη αυτών που έδωσαν τη ζωή τους για να μείνεις εσύ ελεύθερος. Γι ‘ αυτό το έκαναν, για να σου χαρίσουν το δικαίωμα να σταματήσεις όποτε εσύ κρίνεις σωστό οποιαδήποτε παρέλαση αλλά και να ρίξεις οποιαδήποτε κυβέρνηση…