Atenistas-TEDx: Όταν η ανθρώπινη βλακεία συναντά την νεοφιλελεύθερη επέλαση

TEDxAmsterdam_Stadsschouwburg

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο valuewhatworths και στο φύλλο #25 της εφημερίδας δρόμου Απατρις.

Tον τελευταίο καιρό βλέπουμε συνεχώς νέες μορφές εθελοντισμού να εμφανίζονται και νέα προσχήματα να αναδύονται για την θεμελίωση τους. Το κράτος αφού έχει ισομοιράσει την ευθύνη τις οικονομικής κρίσης, άρχισε να θέτει και νέους όρους για την υπέρβαση αυτής της κρίσης. Η νέα νοοτροπία που αναπτύσσεται μετά την αφομοίωση και την εσωτερίκευση αυτής της ευθύνης από τα παντός είδους φιλήσυχα και ειρηνοποιά κοινωνικά υποκείμενα είναι η προσπάθεια διαχείρισης αυτής της κρίσης και η υποκατάσταση του κράτους εκεί που ηθελημένα απουσιάζει. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος που ορίζει την επαναστατικότητα σαν εργαλείο διαχείρισης της κρίσης και ως το χρύσωμα του χαπιού στην αρρώστια του συστήματος και όχι σαν μια πρακτική για  την ανατροπή του. Αυτή είναι όμως η μια όψη του νομίσματος.

Εθελοντισμός και ανθρώπινη βλακεία

Η άλλη όψη του νομίσματος που πραγματώνεται πάνω στην ηλιθιότητα και λειτουργεί περισσότερο σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι η κατευθυνόμενη αποβλάκωση. Αυτή δεν καλείται να διαχειριστεί την υπάρχουσα κρίση αλλά καλείται να αποβλακώσει και τον τελευταίο ζωντανό περιτυλίγοντάς τον με σερπαντίνες, χρώματα και μπουκάλια αναψυκτικών για την διάσωση της φώκιας στη Χονολουλού. Παραδείγματα ταξικά ασυνείδητων υποκειμένων με ψυχοτραυματικούς συνδέσμους ηλιθιότητας όπως οι ατενίστας και οι ΜΚΟ ή οι φοιτητικοί οργανισμοί που μαζεύουν τις τσίχλες από τα παγκάκια περισσεύουν.

Οι λοβοτομημένοι είναι αρκετοί μόνο που δεν υπάρχουν περιθώρια για χαζοχαρούμενα παιδάκια που δεν ξέρουν που να ξοδέψουν το παραπάνω χαρτζιλίκι που τους έδωσε ο μπαμπάς. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους ψυχασθενικούς που επειδή είχε τελειώσει το τσάι από φύκι Νεκράς Θάλασσας ή η ζεστή σοκολάτα με τριμμένη ταραμοσαλάτα αποφάσισαν να βγούν στο δρόμο και να βαφτίζουν το μάζεμα τσίχλας από παγκάκια σε προσπάθεια ενασχόλησης με τα κοινά. Και για να τελειώνουμε.

Το να ξύνεις τσίχλες από τα πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες τη στιγμή που στο διπλανό στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι’ αυτό δεν είναι ακτιβισμός. Είναι κοινωνική αφασία. Και σε κάνει να φαίνεσαι απάνθρωπος. Και κτήνος. Τα τετ-α-τετ με τον Καμίνη ο οποίος λέει δημόσια ότι οι ατενίστας είναι η αγαπημένη του ομάδα πολιτών  δεν είναι ακτιβισμός, είναι ψυχιατρική νόσος. Το να ντύνεις με πουλόβερ τα δέντρα στην πλατεία Κλαυθμώνος, εκεί που ο Καμίνης τα Χριστούγεννα του 2011 είχε ξηλώσει τα παγκάκια για να μην κοιμούνται εκεί οι άστεγοι, ενώ το 2012 βρέθηκαν σε κάδους σκουπιδιών δίπλα στο Δημαρχείο πεταμένες κουβέρτες, ρούχα και παιχνίδια που είχαν συγκεντρωθεί για άπορα παιδιά με τον Καμίνη να δηλώνει ότι τα πέταξαν γιατί ήταν τόσα πολλά που δε χωρούσαν στις αποθήκες του δήμου, δεν είναι ακτιβισμός.

Είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης.Και καθώς αλλάζουν οι λέξεις αλλάζουν και οι έννοιες, αλλάζει και η κοινωνική αφομοίωση των εννοιών. Οι ατενίστας λοιπόν βαφτίζονται ακτιβιστές όπως οι Χρυσαυγίτες βαφτίζονται αγανακτισμένοι πολίτες, όπως η αλλοτρίωση του κέντρου και το rethinkAthens βαφτίζονται εξευγενισμός, όπως οι κοινωνικοί αγωνιστές βαφτίζονται τρομοκράτες, όπως ο Θεοφίλου βαφτίζεται ένοχος, όπως τα σχέδια για την Λαμπεντούζα βαφτίζονται σχέδια διάσωσης.

palia_voyli_3

Νεοφιλελεύθερη επέλαση και Εθελοντισμός-Βλέπε TEDx

Ας περάσουμε όμως τώρα στον άρδην νεοφιλελεύθερο εθελοντισμό και την διαστρεβλωμένη έννοια του εθελοντισμού που προωθούν τα απανταχού αφεντικά για να εκμεταλλευθούν ημιμαθή παιδάκια που ψάχνουν μια κοινωνική διέξοδο. Mια καλυμμένη μορφή στυγνής εκμετάλλευσης που προωθείται με το με το επιχείρημα της απόκτησης εμπειρίας και προϋπηρεσίας είτε σε μεγάλες εταιρείες, είτε σε δικηγορικά γραφεία ή ακόμη -και ως επί το πλείστον- σε Μ.Κ.Ο, η εργοδοτική πλευρά επιλέγει να απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού της αμισθί με κάποιες ίσως στοιχειώδεις παροχές, περνώντας μάλιστα αυτή την τακτική ως αυτονόητη και απαραίτητη.

Μπορούμε να εστιάσουμε στο φαινόμενο TEDx,το οποίο είναι το παράδειγμα που καθρεφτίζει ιδεολογικά όλες τις παραπάνω τακτικές αποπροσανατολισμού απο την καθημερινόητα βαφτίζοντας μιζέρια όσους αντιτάσσονται στην νεοφιλελεύθερη επέλαση. Οι διοργανωτές του ΤΕDxπροσπαθούν να μας πείσουν ότι μια αχτίδα αισιοδοξίας έχει αρχίσει να ξεπροβάλλει. Πρόκειται για μια ιδέα του αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Σαούλ Γούρμαν, ο οποίος στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ξεκίνησε την οργάνωση συνεδρίων με θέμα «Ιδέες που αξίζει να διαδοθούν». Το 2001, ο εκδότης Κρις Άντερσον αγόρασε τα δικαιώματα της διοργάνωσης και μετέτρεψε τις μέχρι τότε σκόρπιες συναντήσεις στη σφιχτή λειτουργία μιας Μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης. Η Κοινωνία των Πολιτών, έρχεται για ακόμα μια φορά, ως Μεσσίας, να μας γλιτώσει από το τέλμα των παραδοσιακών δομών.

Η περιγραφή του ιδανικού ομιλητή αυτού του αφήνει λίγες αμφιβολίες για τον προσανατολισμό αυτού του event και η θεοποίηση της επιχειρηματικότητας και του ιδιωτικού τομέα σαν τους μοναδικούς τομείς προόδου και ευημερίας (ανεξάρτητα από τις κοινωνικές και τις περιβαλλοντολογικές συνέπειες) μας προϊδεάζουν για το ποιόν των ομιλητών. Τις υποψίες μας έρχεται να επιβεβαιώσει και ο αμερικανός Νικ Χανάουερ, ο οποίος το 2012, κατήγγειλε ότι λογοκρίθηκε και η ομιλία του δεν ανέβηκε ποτέ στον ιστότοπο της διοργάνωσης, γιατί αναφερόταν στην οικονομική ανισότητα των ΗΠΑ και τις καταστροφικές συνέπειες που είχαν οι φοροαπαλλαγές του μεγάλου κεφαλαίου στο σύνολο της οικονομίας.

Ένα άλλο παράδειγμα ομιλητή που μας υποδεικνύει τον ρόλο που ήρθε να διαδραματίσει το TEDxείναι αυτό του Ματθαίου Γιωσαφάτ, ο οποίος είναι κατά πολλούς ο επιφανέστερος εκ των ψυχαναλυτών στην Ψωροκώσταινα. Η επιλογή του Γιωσαφάτ δεν ήταν τυχαία καθώς μαθαίνουμε από το βιβλίο του «Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια», πως οι μπαχαλάκηδες (sic) είναι ψυχικώς διαταραγμένα παιδιά των Βορείων Προαστίων που οι μαμάδες τους δεν τα θήλασαν και δεν τα αγάπησαν όσο έπρεπε στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, με αποτέλεσμα να εκθρέψουν ένα μίσος για την κοινωνία, το οποίο και εξωτερικεύουν με το να σπάνε τράπεζες και… γήπεδα.

Η ομιλία του είχε ως κεντρικό νόημα την Παγκάλια ρήση «Μαζί τα φάγαμε». Ο στοχαστής Γιωσαφάτ μίλησε για μια κοινωνία σε διάλυση, χωρίς να αναφέρεται στις οικονομικές προεκτάσεις του όλου προβλήματος. Περιγράφει μια κατάσταση ανομίας (όχι φυσικά από την πλευρά του κράτους και της εξουσίας), όπου οι βασικές παθογένειες της κοινωνίας αφορούν τονυπερκαταναλωτισμό και την απουσία ομαδικού πνεύματος. Αυτή τη δεύτερη έρχεται να διορθώσει το TEDx, που μπορεί να μας βοηθήσει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Αξίζει τώρα να αναφέρουμε ότι το αντίτιμο της εισόδου στoΤEDxAcademyανέρχεται στα 50 ευρώ ενώ το αντίτιμο της εισόδου σε ένα TEDxeventανέρχεται στα 65 ευρώ. Στα πλαίσια της διοργάνωσης αυτής θεσπίστηκε και ένα νέο εισιτήριο, του δωρητή-χορηγού, στην τιμή των 200 €, ενώ υπάρχουν διάφορα «επίπεδα» συνδρομής που κυμαίνονται από 3.750$ για την απλή συμμετοχή έως και 125.000$, ποσό που σας χρήζει «ευεργέτη». Τέλος, αν δεν θέλετε να περιμένετε με τον λαουτζίκο μέχρι να ανέβουν κάποια από τα πολυπόθητα βίντεο με ομιλίες στο You Tube, μπορείτε να παρακολουθήσετε ζωντανά ένα συνέδριο, για το συμβολικό ποσό των 600$, ενώ τα δύο κοστίζουν 1.000$.

Όσον αφορά τους εθελοντές που τρέχουν από πίσω όλη την διοργάνωση, πάντα με το προκάλυμμα της ανιδιοτελούς προσφοράς, της υποτιθέμενης κοινωνικής αλληλεγγύης, αυτοί αναδεικνύονται, όπως πάντα τελικά, σε προνομιακά «θύματα» εργασιακής εκμετάλλευσης. Η εύλογη απορία που δημιουργείται, εφόσον πρόκειται για μη κερδοσκοπικό οργανισμό, ο οποίος δεν πληρώνει τους ομιλητές, δουλεύει ως επί το πλείστον με εθελοντές, υποστηρίζεται από ένα ιδιαίτερα εκτενές δίκτυο χορηγών (εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, πολυεθνικές, αλυσίδες καταστημάτων σίτισης, εφημερίδες, ξενοδοχεία, τράπεζες, αυτοκινητοβιομηχανίες ακόμα και πρεσβείες), είναι το πού διοχετεύονται τα χρήματα που προκύπτουν από όλα αυτά τα είδη συνδρομών;

Το TEDxπάντως δεν μένει μόνο εκεί. Η πρωτοβουλία Human Grid που προωθεί, αφορά τη χαρτογράφηση των εθελοντικών οργανώσεων και των συλλογικών πρωτοβουλιών, προκειμένου οι ενδιαφερόμενοι πολίτες να ξέρουν που μπορούν να απευθυνθούν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Φυσικά, οι περισσότερες από τις θέσεις όπου κάποιος μπορεί να προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του, δεν αφορά την πραγματική προσφορά σε αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας ή στη διάσωση του περιβάλλοντος αλλά στην εξοικονόμηση πόρων των ίδιων των ΜΚΟ (γραμματειακή υποστήριξη, τηλεφωνικά κέντρα, στελέχωση γραφείων κλπ).

humangrid

Και αν η απλή καταγραφή των εθελοντικών οργανώσεων σε ένα διαδικτυακό χάρτη, φαίνεται σχετικά αθώα, δεν συμβαίνει το ίδιο με το workshop εκπαίδευσης ΜΚΟ για την αξιοποίηση των εθελοντών τους, που διοργάνωσε το Volunteer4Greece, μια διαδικτυακή πλατφόρμα αναζήτησης εθελοντικής εργασίας. Είναι πασιφανές πως το TED περνά στην επόμενη πίστα: από την απλή προώθηση της ιδέας του εθελοντισμού, στη δημιουργία της αντίστοιχης φάμπρικας.

Γιατί στην Ελλάδα των 1.345.387 (καταγεγραμμένων) ανέργων, είναι μιζέρια, σπατάλη δημιουργικών δυνάμεων, ακόμα και ένδειξη αντικοινωνικής συμπεριφοράς των πολιτών να διεκδικούν θέσεις εργασίας, αξιοπρεπή αμοιβή και όρους εργασίας, συλλογικές συμβάσεις εργασίας αλλά δεν είναι επουδενί ντροπή και πλήρης υποταγή στα συμφέροντα των κάθε είδους αφεντικών, η διαφήμιση της δωρεάν εργασίας και τα προγράμματα εκπαίδευσης των πολύ συχνά κρατικοδίαιτων και κατά τα άλλα Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για την εύρεση και την αξιοποίηση δωρεάν ανθρώπινου δυναμικού. Όχι. Αυτό είναι φρέσκο, χαρούμενο, ακομπλεξάριστο, τρέντι.

ValueValuer

Υ.Γ. Οι πληροφορίες για το TEDx πάρθηκαν απ’ το freequencyradio.wordpress.com και αξίζει να ανατρέξετε εκεί για περισσότερες πληροφορίες.

12 comments / Σχολια

  1. Value Valuer

    Δεν κάνει κακό να αναφέρουμε και την πηγή της δημοσίευσης πέρα από την εφημερίδα που δεν έχει το ανάλογο edit.

    valuewhatworths.wordpress.com/2014/04/03/όταν-η-ανθρώπινη-βλακεία-συναντά-την-ν/

    • Θεωρήσαμε πως αρχική πηγή του κειμένου είναι η εφημερίδα και όχι το blog, το οποίο ειλικρινά δεν είχαμε υπόψιν μας. Ευχαριστούμε για την ενημέρωση, φυσικά και δεν κάνει κακό η αναφορά της πηγής της δημοσίευσης, την οποία προσθέσαμε μόλις.

  2. “των πολύ συχνά κρατικοδίαιτων και κατά τα άλλα Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για την εύρεση και την αξιοποίηση δωρεάν ανθρώπινου δυναμικού”

    Το “πολύ συχνά” είναι το ζουμί του άρθρου. Aποδεικνύει πως ακόμα και εσύ που κατακρίνεις τέτοιες πρωτοβουλίες δεν είσαι απόλυτα βέβαιος για το αν είναι ως επι το πλέιστον κατευθυνόμενες ή για το αν υπάρχουν και μερικές οργανώσεις που έχουν ως σκοπό να συνεισφέρουν πραγματικά χωρίς να υπόκεινται στο όφελος του φιλελευθερισμού (το νεοφιλελευθερισμος δεν υπάρχει ως έννοια, κακώς έχουμε μάθει να το χρησιμοποιούμε)
    Και το γράφω αυτό χωρίς να υποστηρίζω τις συγκεκριμένες οργανώσεις που κατα την άποψη μου σπανίως κάνουν κάτι χρήσιμο για την κοινωνία.

    • Το παραπάνω σχόλιο φαίνεται σαν να προέρχεται από κάποιον/α που δεν διάβασε σωστά το άρθρο και επομένως δεν κατάλαβε τί πραγματικά θέλει να πει ο συγγραφέας. Το γεγονός και μόνο ότι χρησιμοποιείται β’ ενικό πρόσωπο («εσύ που κατακρίνεις») φανερώνει ξεκάθαρα ότι πρόκειται για διαγώνιο ανάγνωσμα:
      1) Το άρθρο είναι αναδημοσίευση. Δεν το έχει γράψει κανείς από εμάς (αυτό και μόνο αρκεί για να αυτοακυρώσει μέρος του παραπάνω σχολίου). Συνεπώς, το σχόλιο απευθύνει το λόγο σε κάποιον/α που δεν είναι εύκολο να το δει, και ως εκ τούτου, ούτε να σκεφτεί ούτε να απαντήσει στα ερωτήματα που του θέτει ο σχολιαστής/άστρια.
      Κι εφόσον είναι αναδημοσίευση (συμπληρώνω με στόχο την αποφυγή κάθε παρεξήγησης) ούτε εμάς μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους, παρά του ότι θέτει προς συζήτηση ζητήματα που κρίνουμε σημαντικά (πχ, αφορά τη θεσμισμένη ρύθμιση των εν γένει κοινωνικών σχέσεων). Επιπλέον,
      2) το σχόλιο δε φαίνεται να ασκεί κριτική σε ένα κείμενο που ΝΑΙ (ολοφάνερα) εκφράζεται εξίσου με τρόπο απόλυτο σε πολλά σημεία. Το μόνο που καταφέρνει είναι να μας πει κάτι που κι εμείς ήδη θεωρούμε αυτονόητο ως ένα βαθμό: ο αρθρογράφος δεν είναι απόλυτα σίγουρος για το αν οι οργανώσεις αυτές είναι κατευθυνόμενες ή όχι. Το αν αυτές υπόκεινται στο όφελος του νεοφιλελευθερισμού, αυτό μπορούμε να το δούμε στα πλαίσια του πράττειν και των αντίστοιχων αποτελεσμάτων, συζητώντας πάνω σ’ αυτά. Εδώ φυσικά γνωρίζουμε ότι απόλυτες αλήθειες δεν μπορούν να υπάρξουν, ούτε οι απαντήσεις που θα δοθούν είναι θέσφατες, καθώς μιλάμε για περίπλοκα ζητήματα (με άλλα λόγια, η κοινωνία και οι θεσμοί της ταυτόχρονα, δεν είναι έννοιες μονοσήμαντες ώστε μπορούμε να βγάλουμε ένα συμπέρασμα γενικό για όλα και τελειώσαμε).
      3) Η a-priori απόρριψη όμως της γνώμης αυτής (που υποστηρίζει ένα τέτοιο ενδεχόμενο) είναι ενδεικτικό εργαλειακού απορριπτισμού, σχολαστικισμού και απολυτότητας: δηλαδή απομονώνεται μια φράση μέσα από το κείμενο, και με βάση αυτήν και μόνο ολόκληρο το άρθρο πετιέται στα σκουπίδια μονομιάς, δίχως καμία περαιτέρω προσπάθεια προσέγγισης των θέσεων του αρθρογράφου (βρήκαμε δηλαδή το «λάθος» εξ’ αρχής και καθαρίσαμε δε χρειάζεται να το ψάξουμε παραπάνω, αυτό και μόνο φτάνει).

      Όσο για τα περί νεοφιλελευθερισμού, ακόμα και στο wikipedia αρκεί κανείς να καταλάβει περί τίνος πρόκειται!!!

  3. Δηλαδή για τον αρθρογράφο… όταν ο Θεοφίλου έπρεπε να επιλέξει μεταξύ του να τον συλλάβουν για ένοπλη ληστεία και να πάει δύο χρόνια φυλακή … ή να ΣΚΟΤΩΣΕΙ έναν οικογενειάρχη βάζοντας τα ΛΕΦΤΑ πάνω από τη ζωή ενός ανθρώπου έστω βλάκα και χαζού … τον καθιστά… ΦΙΛΟΣΟΦΟ …κι όχι ένοχο δολοφονίας ; Η “ιδεολογία” του είναι να βάζει τα λεφτά ΠΑΝΩ από την ανθρώπινη ζωή ..έστω ενός όχι τόσο φιλοσοφημένου; Η “ιδεολογία” του είναι να σκοτώσει προκειμένου να μην συλληφθεί για ληστεία ; Με τέτοιες “ιδεολογίες” σκότωναν και λήστευαν στον εμφύλιο …οι ΙΔΙΟΙ που δούλευαν για λεφτά ως αντιστασιακοί με σκοπό να μας κρατήσουν στο χαρέμι των Άγγλων τοκογλύφων.
    Οι ίδιοι “ιδεολόγοι” αγωνιστές…που όταν κατάλαβαν ότι οι σπόνοσρες Άγγλοι δεν προβλέπουν καρέκλα στο τσιμπούσι της εξουσίας … αιματοκύλησαν την Ελλάδα …σκοτώνοντας περισσότερους Έλληνες από ότι σκότωσαν οι Γερμανοί.
    Πότε θ’αφήσουμε τη λογοτεχνία και τις “αγιοποιήσεις” φθηνών εγκληματιών … που ο αγώνας τους …περιορίζεται στην εξασφάλιση εύκολου χρήματος από ληστεία κι όχι από την παρσγωγή όπως την εννοούσε ο Μαρξ.;

    • Kαταρχάς να πούμε πως ο Τ.Θεοφίλου καταδικάστηκε σε φυλάκιση κατά παράβαση των ίδιων τον νόμων της αστικής δικαιοσύνης, αφού δεν αποδείχθηκε ποτέ η ενοχή του. Καταδικάστηκε επειδή δε μπόρεσε να αποδείξει πως δεν είναι αθώος, στο πρόσωπο του στην ουσία καταδικάστηκε η Αναρχία και ο Κομμουνισμός. Τις, τουλάχιστον ανόητες, συγχύσεις σου μεταξύ ιδεολογίας, δολοφονίας και ληστείας αδυνατώ να τις παρακολουθήσω, όπως ούτε τις ανιστόρητες παπαριές περί ΕΑΜ και Άγγλων ή περί…εξασφάλισης χρήματος απ΄την παραγωγή «όπως εννοούσε ο Μαρξ». Γενικότερα, βρίσκεσαι σε σύγχυση αγαπητέ.

    • Οι αντισημιτικές ανοησίες που πριν από λίγο έστειλες έχουν διαγραφεί.

      Στο εξής, σχόλια που περιέχουν αντισημιτικούς εμετούς, χυδαιολογίες, κακεντρέχειες και ύβρεις δε θα δημοσιεύονται. Το τονίζουμε αυτό μη βγει κανείς και πει ότι τον κόβουμε για τις απόψεις του.

  4. Πραγματικα εχει πολυ πολυ ενδιαφέρον ολο αυτο το αρθρο ως προς τον χαρακτηρισμό κυρίως του νεοφιλελεύθερου εθελοντισμού, δεν το χα σκεφτεί ποτέ οταν στο νησί που μεγάλωσα οι κάτοικοι των χωριών έφτιαχναν τα μονοπάτια, τα καθάριζαν μετα απο τιμήν χειμωνίατκη περίοδο ιδιαιτερα ,έκαναν πανηγύρια και συνεχίζουν για να φροντίσουν και να βελτίωσουν διαφορα προβλήματα που υπαρχουν στα χωριά τους ( και μαλιστα αυτα τα πανηγύρια εχουν γίνει πολυ γνωστά στη νεολαία ιδιαιτερα της Αθήνας) .Η πλειοψηφία δε των κατοίκων ανήκαν στο ΚΚΕ …αν ζούσε ο πατερας μου και του έλεγα οτι ολα αυτιά που εκανε εκείνος και οι συγχωριανοί του …οτι ηταν ολοι νεοφιλελεύθεροι θα νόμιζε οτι μου χει σαλεύψει .Το θεωρούσαν τοσο φυσικό κ αυτονόητο οτι ήταν μια υπόθεση που τους αφορόυσε άμεσα που δεν έμπαινε ποτέ το ερώτημα μα που ειναι ” αυτο το κράτος? Υπογραμμίζω δε οτι οργανωμένος στο ΚΚΕ ήταν.
    Ευχαριστω Μαρία-Μ

    • Πες τα χρυσόστομη! Απίστευτο ότι υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως ό,τι υπάρχει ως στοιχείο πολιτισμού γύρω μας φτιάχτηκε κάπως αλλιώς, παρά από την πρωτοβουλία, το μεράκι και την εθελοντική δουλειά ανθρώπων έξω από κράτη και οργανωμένες εξουσίες.

      • Με συγχωρείς αλλά θα διαφωνήσω! Ο πολιτισμός που δημιουργήθηκε από την εθελοντική δουλειά δεν έχει καμία σχέση με τον «εθελοντισμό» τύπου Atenistas ή με το γνωστό «προσφέρω αμισθί τις υπηρεσίες μου για να αποκτήσω καλό βιογραφικό, μήπως και στο μέλλον βολευτώ πουθενά». Αντίθετα, η πρακτική αυτή όχι μόνο δε συμβάλει στον «πολιτισμό» αλλά απεναντίας εκμηδενίζει ότι πιο θετικό έχει υπάρξει στη δική μας κοινωνία, καθώς το μόνο που καταφέρνει είναι να ηθικοποιεί σχέσεις στυγνής εκμετάλλευσης (ναι το ξέρω λαϊκίζω – αλλά μ’ αρέσει), διαιωνίζοντάς τες με στόχο φυσικά το προσωπικό συμφέρον παντού και πάντα. Αντιθέτως ο κινηματικός εθελοντισμός δε λαμβάνει χώρα εντός των πλαισίων της δοσμένης πραγματικότητας για να την ενισχύσει. Είναι μια συλλογική (από κάθε άποψη) προσπάθεια ανθρώπων η οποία υπερβαίνει κατά πολύ τις θεσμισμένες νόρμες (νόμοι, αξίες, σχέσεις οικονομικές, σχέσεις σεξουαλικές κτλ), βγαίνει δηλαδή από το ισχύον παράδειγμα, με σκοπό να αντιπροτείνει κάτι άλλο ή – πολύ σε άλλες περιπτώσεις (όπως είπε και η Ρενάτα πιο κάτω) για να προσφέρει συλλογικά (πάντα) μια εναλλακτική επιβίωσης σε μια κατάσταση πολέμου (state of war κατά Χομπς). Στην ουσία οι δύο αυτές μορφές εθελοντισμού όχι μόνο δεν είναι ταυτόσημες αλλά εκ διαμέτρου αντίθετες.

        Και επί της ουσίας, αν σε κάθε εποχή οι άνθρωποι ήθελαν με τόσο πάθος να γίνουν δούλοι – διότι στην ουσία η «εθελοντική» (δηλαδή αμισθί) εργασία είναι μια από τις χειρότερες μορφές δουλείας (και μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι δούλοι στην αρχαία Ελλάδα είχαν μισθό κανονικό, και μια υλική ζωή εξασφαλισμένη) -, τότε σήμερα δε θα απολαμβάναμε ούτε τα στοιχειώδη δικαιώματα (έστω και κατ’ επίφαση). Απεναντίας, αν μπορούμε σήμερα να μιλάμε έστω και από τη γωνίτσα μας, αυτό το οφείλουμε ναι στην πραγματική εθελοντική δράση (γιατί η πολιτική δράση είναι πάντα εθελοντική) η οποία έθεσε βασικά ερωτήματα σε τέτοιου είδους σχέσεις εκμετάλλευσης. (Φυσικά όταν εννοώ εθελοντική/πολιτική δράση, το μόνο που δεν υπαινίσσομαι είναι ανάρτηση μιας αφίσας του – φυσικά ιεραρχικού – «μας» κόμματος, όποιο και αν είναι αυτό, πράγμα που το κατατάσσω εξίσου στην πρώτη κατηγορία).

        Υ.Γ.
        Προσωπικά θα ντρεπόμουν να γίνω ο τζαμπατζής/κορόιδο του δήμαρχου και του κάθε «δήμαρχου», επιχειρηματία κτλ κτλ που μαζεύει τις τσίχλες από το δρόμο με στόχο το curriculum vitae μου. Προτιμώ να μην εκμηδενίζω την αξιοπρέπειά μου με τέτοιον ξεδιάντροπο τρόπο και ας είναι να τρώω από τα σκουπίδια (άσε που δουλεύοντας αμισθί πάλι από τα σκουπίδια θα φας αν δε σου μένει μία).

        Υ.Γ.2
        Όσο για τους εμμονικούς με τα πεζοδρομία που μόνο αν είναι αποστειρωμένα με bedadine και αντίστοιχα μόνο αν τα ντουβάρια δεν έχουν γκραφίτι, τότε μόνο αναδύεται ο πολιτισμός, ας σκεφτούν όλοι αυτοί τί έλεγαν κάποιοι σοφότεροι άνθρωποι πριν μερικούς αιώνες: «άνδρες γαρ πόλις, και ου τείχη ουδέ νήες ανδρών κεναί»

        Επιμύθιο: το να ζητάς ελεύθερη παιδεία και υγεία έχει καταντήσει να θεωρείται πλέον «τζαμπατζίδικος» τρόπος σκέψης (αυτού δηλαδή που τα θέλει όλα στο πιάτο έτοιμα), ενώ το να προσφέρεις δωρεάν εργασία είναι δείγμα αρετής! Αυτά τα παράδοξα να μην υπήρχαν μόνο!!!

    • Αρχίζει και γίνεται πολύ κουραστικό, γενικά στο διαδίκτυο, να παρατηρείς σχόλια που προέρχονται από σαθρή ανάγνωση και προφανώς κατευθυνόμενη αντίληψη/φιλοσοφία.

      Στο χωριό σου καλή μου, οι κάτοικοι που έφτιαχναν τα μονοπάτια και μετά τα καθάριζαν κιόλας δεν το έκαναν κάτω από τον σχεδιασμό και το λειτουργικό πρωτόκολο ενός συστημικού οργανισμού τύπου tedx, ή υπό την ιδεολογική αιγίδα μιας πολύχρωμης, τάχα μου δήθεν προοδευτικής και φιλελεύθερης δημαρχίας τύπου καμίνη. Το έκαναν για την ψυχούλα τους και για να διευκολύνουν τους ίδιους, τα παιδιά τους και τους συνανθρώπους τους. Με λίγα λόγια αναβάθμιζαν την γειτονιά τους για λογαριασμό τους, γιατί έτσι έμαθαν να κάνουν μεγαλώνοντας και όχι γιατί έτσι τους επέβαλλε κάποια νεοανεγερθείσα ηθική, κατασκευασμένη από πρωτομάστορες της ιδιοτέλειας και πλασαρισμένη με όρους τηλεοπτικής διαφήμισης κινητής τηλεφωνίας.

      Αν σε ενδιαφέρει να μιμηθείς τους νησιώτες συγχωριανούς σου θα μπορούσες να λάβεις μέρος σε προσπάθειες ανθρώπων που μαγειρεύουν και μοιράζουν φαγητό στους δρόμους, άλλους που συλλέγουν ρουχισμό και κουβέρτες και τα διανείμουν στους άστεγους, σε κοινωνικά στέκια που μοιράζεται συσύτιο, θα μπορούσες να συνδράμεις σε κοινωνικά εργαστήρια προωθώντας την τέχνη ή την τεχνική σου σε άλλους, έλληνες ή μετανάστες, η τέλος πάντων θα μπορούσες να ανακαλύψεις από μόνη σου κάποιου είδους προσφορά και βοήθεια ανάλογα με τις απαιτήσεις και τα προβλήματα του τόπου στον οποίο διάγεις τον βίο σου. Σόρρυ που σου χαλάω την εικαστικότητα του ονείρου σου, αλλά ΑΥΤΕΣ είναι οι βασικές ανάγκες που έχει η κοινωνία μας σήμερα και όχι τα πουλόβερ στα δέντρα στολισμένα με πεταλούδες.

      Βέβαια, όλα αυτά που ανέφερα παραπάνω, εθελοντισμός είναι αλλά δεν σε προικίζουν με κάποιο καλοτυπωμένο ταμπελάκι που θα κρέμεται στον λαιμό σου και ούτε με κάποιο email-πρόσκληση για την ομιλία του καμίνη (παρέα με την καημένη την λαρίσα) στην χριστουγεννιάτικη τελετή όπου θα ανάψουν παρέα το «δέντρο» και θα αστράφτουν τα φλας των iphone 6.

      Μην πάρεις τοις μετρητοίς το πρώτο πρόσωπο που χρησιμοποίησα, λειτουργικός είναι ο βατήρας και όχι επι προσωπικού.

      Ευχαριστώ, Ρενάτα.

  5. συμφωνώ με το άρθρο.
    έχουν γίνει κάποιες πολύ ωραίες ομιίλες στο tedx πάντως.

• EN: Your comment will be visible after approval. Please check the terms of use.

• EL: Τα σχόλια δημοσιεύονται κατόπιν έγκρισης. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε τους Όρους χρήσης.